อาณาจักรเต่าัเที่ยง ณ เมืองโซ่ นี่ก็ผ่านไป2ปีแล้วที่หลางเทียน บุตรคนที่3ของ ผู้นำเทียนจวิ๋นซ่างซี หายตัวไป ผู้เฒ่าผู้แก่บางคนยังเอ่ยบอกว่า โชควาสนา มากมาย หายไปพร้อมกับบุตรชายคนที่สามของ ผู้นำเทียนจวิ๋นซ่างซี เมื่อปราณดาบที่เคยหนาแน่น ปราณพลังฟ้าดินสมบูรณ์ กลับหดหายไปอย่างมากมาย ราวกับเป็ลางร้าย
ทว่าคืนนี้ตระกูลเทียน มีงานฉลองใหญ่ เมื่อเทียนตี๋ชง บุตรชายคนที่หนึ่ง กายาโบราณเขา ถูกกระตุ้นลืมตาตื่นขึ้นมา ข่าวคราวนี้ดังออกไปทั่วอาณา ถือว่าเป็ความสำเร็จ ั้แ่อายุยังน้อย เมื่อเทียบกับหลางเทียนที่พึ่งเปิดชีพจรได้ เขาแทบมองไม่เห็นฝุ่น พี่ชายของเขา
ฮูหยิน หนานเอ๋อร์ ที่รับแขกร่วมแสดงความยินดี กับบุตรชายนาง มุมปากนาง ประดับไปด้วยรอยยิ้ม พูดคุยกับผู้คนด้วยเสียงใส ดุจกระดิ่งเงิน ยกยิ้มเชิด เมื่อได้ยินเสียงชมเชยลูกชายนาง ดังออกมาไม่ขาดปากจากหมู่ชน ราวกับเห็นความสำเร็จ ของนายน้อยเทียนตี๋ชง มากองอยู่เบื้องหน้า
“เยว่น้อย ขอแสดงความยินดีกับ พี่ใหญ่ด้วย ที่กายาโบราณ ท่านพี่ลืมตาตื่นสำเร็จ ั้แ่วัยเยาว์เช่นนี้”
“อืมๆ ขอบคุณเ้ามากน้องรอง... นั่งซิ” เทียนตี๋ชงกล่าวตอบ ทว่าสายตาผิดหวังเล็กๆ เมื่อไม่เห็นท่านพ่อ มาร่วมงานเลี้ยงฉลอง ไต่ถามท่านแม่ออกมา ด้วยน้ำเสียงแ่เบา เจือไว้ด้วย ความผิดหวังเล็กๆ
“ท่านแม่ ท่านพ่อ ไม่มาร่วมแสดงความยินดี กับข้า เทียนตี๋ชงเช่นนั้นหรือ?”
หนานเอ๋อร์ สีหน้านางไม่พอใจขึ้นมาทันที “พ่อเ้า เขาหาข่าวคราวเ้าหลางเทียน ไอ้เด็กบ้าอยู่... ปล่อยเขาไปเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ เขาก็มาร่วมแสดงความยินดี กับเ้าเองแหละเทียนตี๋ชง”
เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ “อืมๆ ข้าเข้าใจแล้ว” แต่จริงๆ เขาอยากให้ท่านพ่อมาแสดงความยินดีกับเขา ภายในงานเลี้ยงตอนนี้เลยมากกว่า
...เมืองตะวันเรือง ยามเช้าเสียงไก่ขัน ดังออกมาน่ารำคาญหูไม่น้อย พร้อมกับหลางเทียนที่หลับเป็ตาย ลืมตาตื่น มาตักน้ำ ล้างหน้าล้างตา ั้แ่แสงแรกของวัน ยังไม่พ้นขอบฟ้า ก่อนเขาจะไปฝากท้องกินข้าวบ้านเด็กหญิงซิ่วฮวา
“วันนี้ท่านพ่อ จะสอนการตีดาบให้กับเ้าซินะ”
หลางเทียนพยักหน้าให้ ซิ่วฮวา ทั้งๆ ปากยังคงสวาปามอยู่ เด็กหญิงซิ่วฮวา เตรียมจะเอ่ยเตือนให้ หลางเทียนกินเยอะๆ ไม่ทันไร เด็กหนุ่มเช็ดปากที่เปรอะเปื้อน เขาก็วิ่งโล่ออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว
หลางเทียนที่ผ่านตรอกตีเหล็กเป็ประจำ ทว่าวันนี้ มีบางอย่างผิดแปลกออกไป เมื่อบัณฑิตหนุ่ม สายตานุ่มลึก กล่าวทักทายออกมา “หนุ่มน้อยเ้าจะรีบไปไหน ข้ามีตำราความรู้มาขายเ้า สนใจหรือไม่?” พร้อมบัณฑิตหนุ่ม กลางม้วนตำราบนโต๊ะ มีั้แ่เล่ม1ไปจนถึงเล่ม7ออกมากว้าง เสนอขายให้กับหลางเทียน พร้อมกับชูมือขึ้นมา5นิ้ว
หลางเทียนยิ้มเล็กๆ “5 อีแปะ หรือพี่ชาย”
บัณฑิตหนุ่ม ทำเสียงถุยน้ำลายออกมาทันที “5อีแปะกับผีนะซิ แค่หมึกพู่กันข้า ยังซื้อมันไม่ได้เลยเ้าหนู... ราคา 50ทอง ข้าจะยกสุดยอดตำรา ความรู้พวกนี้ ให้กับเ้าทั้งหมด”
หลางเทียนส่ายหัว “ราคามันแพงบ้าเืเกินไปแล้ว 50ทองคนที่นี่ จะไปมีปัญญาได้อย่างไร... ท่านบัณฑิตหนุ่ม เอาอย่างนี้ดีไม่เล่า ท่านมอบตำราเล่มที่หนึ่งมาให้ข้าศึกษาดูก่อน หากข้ามีเงิน ข้าอาจจะตามซื้อ ตำราเล่มอื่นๆ ของท่านต่อ ก็เป็ได้” พร้อมหลางเทียนที่กล่าวพูดเสร็จสิ้น จะยิ้มออกมากว้าง ด้วยใบหน้าใส ซื่อบริสุทธิ์
บัณฑิตหนุ่ม มีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนกล่าวตอบหลางเทียนออกมา “อ่าๆ ข้าถือว่ามอบให้เ้าก็ได้ อีกไม่ช้าข้าก็จะไปจากที่นี่แล้วเช่นกัน”
หลางเทียน เขาหน้าชื่นบาน ประสานฝ่ามือ รับตำรา มาอย่างนอบน้อม “ขอบคุณพี่ชาย”
“อืมๆ ถือว่าเรามีชะตาต้องกัน ที่ได้พบเจอกันเช่นนี้”
หลางเทียนเปิดอ่านตำราผ่านตา ระหว่างที่เขาเดินเข้าไปภายในโรงหลอม ก่อนจะเห็นชายวัยกลางคนผมสีแดง กำลังกระหน่ำตีแร่เหล็กให้ขึ้นรูป ชนิดที่ตาเปล่า หลางเทียนแทบมองไม่ทัน การตีเหล็กท่านลุงหาญเฉิน ดุดันแข็งกร้าวเป็อย่างมาก ซิ่วฮวา ที่ตามมาเรียนรู้ ดูท่านพ่อตีเหล็ก นางยังส่ายหัว เมื่อท่านพ่อนางส่งค้อนในมือ ไปให้หลางเทียน
“เ้าดูข้าอยู่นานลองทำบ้างซิ”
หลางเทียน จับค้อนไว้มั่น มองชายวัยกลางคนตาปริบๆ ก่อนจะกระหน่ำตี แร่เหล็กขึ้นรูปออกไปซ้ำๆ จวนหลางเทียนแทบหมดแรงเป็ไก่ต้ม
ลุงหาญเฉิน ส่ายหัวออกมา เล็กๆ คีบเหล็กที่หลางเทียน กระหน่ำตี ตรวจดู... ไร้ซึ่งความแม่นยำ เขาบอกกล่าวหลางเทียนออกมาทันที “่นี้เ้าหัดขึ้นรูปตีเหล็ก ให้เกิดความแม่นยำก่อน แร่หินเทวะแข็งกว่า เหล็กปกติหลายสิบเท่า หากเ้าตีสะเปะสะปะเช่นนี้ เกรงว่าแม้แต่ขึ้นรูปเป็กระบี่ เ้าก็ไม่อาจทำมันได้”
“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านลุงหาญเฉิน” หลางเทียนพยักหน้าอย่างตั้งใจ ่เวลาหลายวัน ที่เขาเรียนรู้การตีเหล็กไปพร้อมกับซิ่วฮวา ่กลางคืนหลังกลับมาถึงที่พัก หลางเทียนก็มัก จะฝึกวิชาหมัดลมหวน ภายในตำรา ที่เขาได้มาก่อนหน้านี้จากเด็กสาว ปรากฏเป็ท่วงท่าที่ไหลลื่น พร้อมกับการกวาดฝีเท้ารุกรับ ไล่ล่า มาพร้อมเสียงสายลมที่หวีดหวิว
เด็กหญิงข้างบ้านซิ่วฮวา ที่ออกมาเห็น การฝึกฝนของหลางเทียน นางยังยอมรับ ในความไม่ย่อท้อของเขา อดที่จะชื่นชม ภายในใจขึ้นมาไม่ได้ …จวนย่างเข้า 8เดือนก่อนจะส่งมอบกระบี่ให้ เด็กสาวซุยเฟิง แห่งสำนักหุบเขาจันทรากระจ่าง ฝีมือการตีเหล็กของหลางเทียน ก็รุดหน้าไปมากโขใน่8เดือนมานี้
ทว่าดาบที่เขาตีขึ้นมาเหมือนว่า มันขาดหายอะไรบางอย่าง เมื่อหลางเทียนัั กับสิ่งต่างๆ ที่ซิ่วฮวา กับท่านลุงหาญเฉินสร้างขึ้นมา เขาเริ่มหยิบจับกระบี่ต่างๆ ภายในร้านอย่างตั้งใจ ก่อนจะไปเจอกระบี่ดำขัดโซ่ ดูผุกร่อนไร้ชีวิตชีวาเล่มหนึ่ง
ทว่าเมื่อแตะััมันกลับเต็มเปี่ยม ไปด้วยจิติญญา ที่เร่าร้อน พร้อมอายสังหารที่ซัดสาด หลางเทียนที่ัั ยังต้องกระอักเืสดออกมาคำใหญ่ เมื่อเจอปราณกระบี่ที่รุนแรง มาพร้อมกับอายสังหารเหี้ยม
ชายวัยกลางคนที่เห็นกระบี่ดำ รับรู้ถึงอันตรายเขาถึงกับแปลกใจ ก่อนเขาจะสั่งให้ ซิ่วฮวา กับหลางเทียน ให้กลับบ้านไปก่อนวันนี้ “ฝึกแค่นี้ก่อน วันนี้พวกเ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว”
หลางเทียนสายตาเต็มไปด้วยคำถาม แต่เมื่อเห็นสายตา ท่านลุงหาญเฉิน เขาจึงกลืนคำพูดเ่าั้กลับลงคอไป สืบฝีเท้ากลับที่พักไปพร้อมกับซิ่วฮวา ไม่ได้กล่าวไต่ถามเด็กหญิง ที่เดินมาพร้อมกันกับเขาแต่อย่างใด
![ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินีแห่งวงการความงาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705915151_91420356.webp)
91K
