ลมเย็นพัดผ่านผืนป่าหิมะ เสียงหวีดหวิวดังลอดผ่านต้นไม้สูงใหญ่ข้างทาง ขณะที่อาคิระและจิ้งจอกน้อย ซึ่งตอนนี้กลายร่างเป็เด็กสาว เดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง
ยูเอะก้าวเท้าช้า ๆ ชุดกิโมโนสีขาวสะท้อนแสงสีเงินจากพระจันทร์ ขณะที่ลวดลายสีส้มทองพลิ้วไหวไปตามแรงลม หางสีขาวสองหางที่แกว่งเบา ๆ บ่งบอกถึงตัวตนที่ดูบริสุทธิ์และสง่างาม ดวงตาสีทองของเธอเหลือบมองไปที่อาคิระเป็ระยะ พร้อมความอยากรู้อยากเห็นปนความเคารพที่ซ่อนอยู่
“คุณ…มาจากที่อื่นจริง ๆ ใช่ไหม?” ยูเอะเอ่ยถามขึ้น น้ำเสียงใสแฝงความลังเลเล็กน้อย
อาคิระพยักหน้า ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ใช่ ฉันมาจากโลกที่ไม่ใช่ที่นี่ ทุกอย่างที่นี่…มันดูแปลกใหม่ไปหมด เหมือนหลุดออกมาจากเกม RPG หรืออะไรทำนองนั้น”
ยูเอะยิ้มบาง ๆ ขณะมองไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว “โลกของคุณฟังดูน่าสนุกดี” เธอเว้นจังหวะสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่อ “แต่ฟังดูเหมือนคุณยังไม่คุ้นชินกับที่นี่เลย”
“ใครจะชินได้ล่ะ ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง” อาคิระหัวเราะแ่เบา แต่ก็แฝงไปด้วยความจริงจัง “ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่มีอะไรบ้าง…และฉันควรทำอะไรต่อ”
ยูเอะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยสายตาจริงจังที่หาได้ยากจากเด็กสาวทั่วไป “แต่คุณช่วยฉันไว้… คุณทำสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำ คุณเป็คนดี”
คำพูดของเธอทำให้อาคิระชะงัก เขาเหลือบมองใบหน้าของเด็กสาวที่กำลังมองเขาด้วยแววตาใสซื่อ แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ
“ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าถูกต้อง” เขาตอบเสียงเรียบ “ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”
ทั้งสองเดินต่อไปในความเงียบ บรรยากาศรอบตัวมีเพียงเสียงลมพัดผ่านและหิมะที่ปลิวไหว กระทั่งยูเอะหยุดเดินกะทันหัน อาคิระชะงักก่อนจะหันกลับมามองเธอ
“ยูเอะ?” เขาเรียกชื่อเธอด้วยความสงสัย
เด็กสาวหันมาหาเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความลังเลราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญ เธอสบตากับเขา ดวงตาสีทองที่สั่นไหวเผยความรู้สึกบางอย่างออกมา
“อาคิระ…” เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาเบา ๆ
“มีอะไรเหรอ?” อาคิระถามพลางเลิกคิ้วมองเธอ
ยูเอะสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ต่างจากปกติ “ฉัน…มีเื่อยากขอร้อง แต่ฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะยอมรับหรือเปล่า”
อาคิระมองเธออย่างแปลกใจ “ลองพูดมาสิ ถ้าฉันช่วยได้ ฉันก็จะช่วย”
ยูเอะเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังเลือกคำพูด เธอเอามือกำชายแขนเสื้อแน่น ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย
“ฉัน…ขอเรียกคุณว่า ‘พี่ชาย’ ได้ไหม?”
คำพูดนั้นทำให้อาคิระนิ่งไป เขาจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจปนสงสัย “พี่ชาย?”
ยูเอะพยักหน้า สีหน้าของเธอจริงจัง “ฉันไม่เคยมีพี่ชาย… ฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ไม่มีใครปกป้อง ไม่มีใครอยู่ข้างฉัน แต่ตอนนี้…คุณช่วยฉันไว้ คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฉันไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป”
เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงแ่เบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก “คุณทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย และคุณก็ไม่เหมือนใครเลย… คุณเหมือนพี่ชายในแบบที่ฉันเคยจินตนาการไว้”
อาคิระมองเธอเงียบ ๆ ความรู้สึกหลายอย่างวิ่งผ่านหัวเขา ทั้งความใ ความไม่แน่ใจ และความอบอุ่นที่แทรกเข้ามาในใจลึก ๆ
“เธอแน่ใจเหรอ?” เขาถาม น้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันไม่ได้สมบูรณ์แบบขนาดนั้นนะ ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะดูแลตัวเองได้ดีแค่ไหน”
ยูเอะยิ้มบาง ๆ ดวงตาสีทองของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ฉันไม่ได้ขอให้คุณสมบูรณ์แบบ ฉันแค่อยากเรียกคุณว่าพี่ชาย… เพราะคุณทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ”
คำพูดนั้นทำให้อาคิระนิ่งเงียบไปชั่วครู่ เขามองเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาสีทองอ่อนโยนที่สะท้อนแสงไฟทำให้เขานึกถึงบางสิ่งที่ลึกอยู่ในใจมาตลอด
ตอนเด็ก เขาเคยเฝ้ามองเพื่อน ๆ ที่มีพี่น้องเล่นหัวกันอย่างสนุกสนาน บางครั้งก็ทะเลาะกันอย่างน่ารำคาญ แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ยังมี “คนที่อยู่ข้าง ๆ เสมอ” เขาจำได้ว่าตัวเองเคยอิจฉาแค่ไหนที่ไม่มีใครแบบนั้นในชีวิต เขาเคยคิดฝัน…หากมีน้องสักคน เขาจะปกป้องดูแลอย่างดีที่สุด
และตอนนี้ โอกาสนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว เด็กสาวคนนี้—ยูเอะ—กำลังขอให้เขาเป็ “พี่ชาย” ของเธอ ไม่ใช่เพราะความฝันในวัยเด็กของเขา แต่เพราะเธอเชื่อใจและ้าใครสักคนจริง ๆ
คำพูดนั้นทำให้อาคิระหัวเราะออกมาเบา ๆ “ถ้าเธออยากเรียกฉันว่าพี่ชาย…ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก”
“จริงเหรอ?” ยูเอะตาเป็ประกายทันที ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มสดใส ก่อนจะะโเข้ามากอดแขนเขาแน่น “พี่ชาย! ยูเอะดีใจมาก!”
“เฮ้ ๆ ใจเย็นก่อนสิ” อาคิระหัวเราะเบา ๆ ขณะที่พยายามแกะมือเธอออกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยััมาก่อน
ทั้งสองเดินต่อไปพร้อมกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ผ่อนคลาย บรรยากาศที่เย็นเฉียบของผืนป่าหิมะกลับแปรเปลี่ยนเป็ความอบอุ่นจากความสัมพันธ์ที่กำลังเริ่มต้นขึ้น
ค่ำคืนนั้น เมื่อทั้งสองหยุดพักในกระท่อมไม้เล็ก ๆ ข้างเตาผิง ยูเอะนั่งขดตัวอยู่ใกล้เปลวไฟที่ลุกโชน ดวงตาสีทองของเธอสะท้อนแสงไฟอย่างสงบ
“พี่ชาย…” เธอเอ่ยเบา ๆ ขณะยิ้มบาง “ยูเอะดีใจที่มีพี่อยู่ที่นี่”
อาคิระเงยหน้ามองเธอ ก่อนจะยิ้มตอบ แม้ไม่ได้เอ่ยคำใด แต่ความรู้สึกในใจของเขาชัดเจนกว่าครั้งไหน ๆ เขารู้แล้วว่าการเดินทางครั้งนี้ จะไม่มีทางเดียวดายอีกต่อไป
2K
