วันนี้ชลกรพาว่าที่เ้าสาวของเขามาดูสถานที่จัดงานที่จะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แฟนสาวเป็คนเลือกสถานที่อันหรูหราและทุกอย่างเองหมด ชายหนุ่มตามใจสโรชาหมดทุกอย่าง .
ชายหนุ่มเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารักเธอมากมั้ย แต่เขานั้นทั้งรักและหลงสโรชาเอามากๆเลยทีเดียว อาจจะเริ่มั้แ่ความประทับใจแรกที่เขาเจอเธอในวันนั้นเลยก็ว่าได้
ชายหนุ่มจึงเป็คนที่เดินเข้าไปจีบเธอก่อนเป็ครั้งแรกและดูเหมือนสโรชาจะหลงลืมเหตุการณ์ในวันนั้นไปแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะมันก็ผ่านมาเป็ปีๆ แล้วกว่าเขาและเธอจะได้กลับมาพบกันอีกครั้งจนมีวันนี้ได้
"ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ"
ชลกรบอกกับสโรชาที่ยืนซบไหล่เขาอยู่เมื่อมีโทรศัพท์เข้ามาและมันก็เป็สายจากคนของที่บ้าน
"ค่ะ อย่าไปนานนะคะ"
"ฝ้ายคิดถึงคุณ" สโรชาบอกกับแฟนหนุ่ม
ชลกรส่งยิ้มให้หล่อน สโรชามักจะเป็แบบนี้เสมอ เธอเป็สาวขี้อ้อนและนั่นก็ทำให้เขาหลงหล่อนอย่างหัวปักหัวปำ
ชายหนุ่มเดินออกรับโทรศัพท์ด้านนอกและคำบอกเล่าจากปลายสายก็ทำให้เขาต้องรีบร้อนกลับมาบอกกับสโรชา
"ผมมีธุระด่วนคงต้องรีบกลับก่อน แต่คุณไม่ต้องห่วงนะผมโทรให้คนขับรถมารับคุณแล้ว" ชายหนุ่มอกกับสโรชา
"ธุระอะไรคะ ฝ้ายไปด้วยได้มั้ย" สโรชารีบรั้งเขาไว้
"คุณย่าของผมน่ะ" เขาบอกหล่อน
"งั้น...คุณไปเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงฝ้ายหรอก" สโรชาพยักหน้าให้เขา
ชลกรจึงรีบร้อนออกไปทันที สโรชาจะไม่ตามเขามาแน่นอนเพราะรู้ดีว่าคุณย่าของเขาไม่ปลื้มเธอสักเท่าไรและเธอก็เป็คนเข้ากับผู้ใหญ่ยากเสียด้วย
คนที่คอยดูแลคุณย่าของเขาโทรมาบอกว่าท่านได้หายตัวไปในตอนที่แวะซื้อของในตลาดสด ชายหนุ่มจึงรีบบึ่งรถไปที่เกิดเหตุทันที
.
"แจ้งความรึยัง" นั่นคือคำถามแรกที่ชลกรเอ่ยถามทุกคนที่เกี่ยวข้อง
"เอ่อ...ยังไม่ครบ24ชั่วโมงตำรวจไม่รับแจ้งความนะคะคุณชล" คนสนิทของคุณย่าบอกเขา
"งั้นก็ส่งคนออกไปหาให้ทั่ว ต่อให้ต้องพลอกแผ่นดินหายังไงก็ต้องเจอคุณย่าของฉัน" ชลกรออกคำสั่ง
ส่วนตัวเขานั้นมุ่งหน้าไปยังโรงพักที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที ต่อให้ไม่ครบ24ชั่วโมงเขาก็จะทำให้ตำรวจที่นั่นรับแจ้งความให้ได้!
.
.
.
@บ้านสวนของสโรชิณี
หลังจากที่แม่หลับไปแล้ว สโรชิณีก็เดินเข้ามาดูความเรียบร้อยในห้องที่ให้คุณย่ามะลิพัก
"เป็ไงบ้างคะคุณย่า อยากให้ฝุ่นมานอนเป็เพื่อนรึเปล่าคะ" สโรชิณีถามท่าน
"ไม่เป็ไรหรอกจ้ะ แม่ของหนูกำลังป่วยอยู่กลับไปดูแลแม่เถอะ"
"ส่วนย่าก็แค่หลงๆลืมๆไปตามประสาคนแก่เท่านั้นแหละ" คุณย่ามะลิบอกกับเธอ
"งั้นเดี๋ยวฝุ่นจะให้เด็กในบ้านขึ้นมานอนเป็เพื่อนคุณย่าก็แล้วกันนะคะ"
หญิงสาวสังเกตเห็นว่าคุณย่ามะลิชอบมองไปที่เครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณที่คุณยายเก็บไว้ เธอจึงเดินไปหยิบแผ่นเสียงคลาสสิกออกมาจากตู้แล้วเปิดบรรเลงให้คุณย่ามะลิฟังเบาๆเพื่อให้ท่านได้ผ่อนคลาย
"ฝุ่นเห็นคุณย่าสนใจมันั้แ่กลางวันแล้ว" เธอบอกคุณย่ามะลิพร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นให้ท่าน
"มันเป็เพื่อนแก้เหงาให้คนแก่ๆน่ะ พวกหลานๆพอโตกันหมดก็ทำแต่งานไม่มีเวลาสนใจคนแก่สักเท่าไหร่" คุณย่ามะลิบอกกับเธอ
"คุณยายของฝุ่นก็ชอบเปิดฟังก่อนนอนทุกคืนเหมือนกันค่ะ ท่านบอกว่ามันทำให้รู้สึกว่าคุณตายังอยู่กับท่านตลอดเวลา"
"คือคุณตาของฝุ่นเสียก่อนคุณยายหลายปีน่ะค่ะ"
สโรชิณีนั่งลงข้างๆ ท่านแล้วเล่าเื่ราวของคุณตาคุณยายให้คุณย่ามะลิฟังจนกระทั่งเด็กในบ้านหอบผ้าห่มเข้ามาในห้อง หญิงสาวจึงขอตัวกลับไปดูแลแม่และปล่อยให้ท่านได้พักผ่อน แต่ทว่าคนสวนได้ขึ้นมาบนเรือนและบอกกับเธอว่ามีคนมาขอพบพร้อมกับเ้าหน้าที่ตำรวจ สโรชิณีจึงรีบลงไปพบผู้มาใหม่ทันที
"ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกนะครับ" เ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาหาหญิงสาว
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ว่าแต่ทำไมคุณตำรวจถึงมาเวลานี้ล่ะคะ...หรือว่าพบญาติของคุณย่าแล้ว" สโรชิณีเอ่ยถามตำรวจ
"ใช่ครับ ตอนนี้ญาติของคุณย่ามะลิรออยู่ในรถแล้ว"
เ้าหน้าที่ตำรวจบอกเธอพร้อมกับชี้ไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่สโรชิณีรู้สึกคุ้นตา แต่ก็มองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เพราะมันจอดอยู่ในที่มืด
"คุณย่ามะลิหรอคะ....?"
สโรชิณีแปลกใจที่มันบังเอิญไปตรงกับชื่อที่เธอตั้งให้กับคุณย่ามะลิและจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมาประตูรถก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของชลกร
"เอ๊ะ!"
หญิงสาวชะงักไปเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ในรถคือว่าที่พี่เขยของตัวเอง เขาเป็หลานชายที่คุณย่ามะลิพูดถึงอย่างงั้นหรือ...?
ในขณะเดียวกันชลกรเองก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกันเมื่อพบว่าสโรชิณีอาศัยอยู่ที่บ้านสวนร่มรื่นน่าอยู่แห่งนี้และที่สำคัญคือคุณย่าของเขาก็หายมาอยู่กับเธอที่นี่??
"สวัสดีค่ะคุณชลกร"
สโรชิณียกมือไหว้เคารพชลกรที่เดินลงจากรถมาที่เธอในฐานะที่ชายหนุ่มาุโกว่าเธอถึง5ปี ที่สำคัญเขาเป็ทั้งเ้านายและว่าที่พี่เขยของเธออีกด้วย.
"อ้าว นี่รู้จักกันแล้วหรอครับ"
ตำรวจที่นำทางชลกรมาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นท่าทีของทั้งสองคน โดยเฉพาะกับสโรชิณี
"ครับ ขอบคุณผู้หมวดมากนะครับที่ช่วยเป็ธุระให้ผม"
ชลกรพยักหน้าและกล่าวขอบคุณน้ำใจของผู้หมวดหนุ่ม จากนั้นไม่นานตำรวจหนุ่มก็ขอตัวกลับเมื่อเสร็จธุระของตนแล้ว ชลกรจึงหันมาให้ความสนใจกับสโรชิณีที่ยืนงงอยู่อีกครั้ง
"คุณย่าผมล่ะ?" เขาพูดกับหญิงสาวเป็ประโยคแรก.
"ท่านนอนหลับอยู่ในห้องค่ะ"
"เชิญคุณชลขึ้นไปบนบ้านก่อนสิคะ"
เธอบอกกับชลกรแล้วเชื้อเชิญเขาให้ขึ้นไปบนบ้าน ชลกรจึงก้าวเดินตามหลังเธอไปเงียบๆ พลางสังเกตร่างบอบบางที่อยู่ตรงหน้า
สโรชิณีคนนี้ช่างเหมือนกับสโรชาคนรักของเขาไปทุกกระเบียดนิ้วจนแทบจะแยกไม่ออกเลยจริงๆ แต่ทำไมทุกครั้งที่เห็นเธอมันถึงทำให้เขานึกถึงตอนที่ตัวเองไปบรรยายนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเมื่อไม่กี่ปีก่อนกันนะ?
ครั้งนั้นมันคือครั้งแรกที่ทำให้ชลกรได้เจอกับสโรชาและประทับใจเธออยู่ลึกๆจนกระทั่งทั้งคู่ได้เจอกันอีกครั้งที่เมืองนอก อาจจะเป็เพราะทั้งคู่เป็ฝาแฝดที่เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วเลยกระมังมันถึงทำให้เขารู้สึกเช่นนี้.
"ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลคุณย่าของผม"
ชลกรเอ่ยขอบคุณหญิงสาวในระหว่างที่ตามเธอเข้าไปในห้องนอนที่ผู้เป็ย่าพักอยู่
"บอกมาได้เลยนะว่าคุณ้าอะไร ผมจะตอบแทนคุณอย่างเต็มที่"
ชลกรพูดต่อ เขาไม่อยากติดค้างบุญคุณใคร หากมีโอกาสตอบแทนได้เขาก็จะตอบแทนทันที
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ฝุ่นไม่ได้้าอะไร"
"คุณย่าท่านแค่หลงๆลืมๆจำอะไรไม่ได้ ฉันก็เลยอาสาพาท่านมาพักอยู่ที่นี่เท่านั้น"
"อีกอย่างคุณชลกับพี่ฝ้าย เอ่อ.....พวกคุณสองคนก็กำลังจะแต่งงานกัน" เธอเอ่ยขึ้น แม้จะรู้สึกติดขัดกับประโยคที่เขากำลังจะแต่งงานกับพี่สาวตัวเองอยู่บ้าง.
"ท่านก็เหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งในครอบครัวของเราค่ะ" เธอบอกกับชลกร หญิงสาวไม่ได้้าอะไรตอบแทนเลยจริงๆ
275
