สายลมยามเย็นพัดผ่าน เข็มนาฬิกาเคลื่อนคล้อยไปทีละวันจากวันแปรเปลี่ยนเป็สัปดาห์ และเลื่อนผ่านไปจนกระทั่งครบสามเดือนเต็ม...
าแทางใจและความยุ่งเหยิงในชีวิตของเรนค่อยๆถูกเยียวยาด้วยตารางการเรียนอันหนักหน่วงและภารกิจเตรียมสอบที่โถมทับเข้ามาใน่เวลาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ธันวาทำตามสัญญาอย่างเคร่งครัดเขาคอยเฝ้ามองและให้กำลังใจเรนอยู่ห่างๆ อย่างห่วงใย ไม่เคยใช้อารมณ์เข้ามากดดันเซ้าซี้ หรือเร่งรัดเอาคำตอบในความสัมพันธ์จากเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวการกระทำอันสม่ำเสมอและอ่อนโยนของเขาทำให้หัวใจของเรนค่อยๆ อบอุ่นขึ้นทีละน้อย
ทว่า ในทางกลับกัน บาสกลับไม่เคยยอมถอดใจเลยแม้แต่นาทีเดียว ชายหนุ่มยังคงเพียรพยายามแวะเวียนมาหาคอยซื้อขนม คอยมารับมารับส่งที่มหาวิทยาลัยและพยายามทำตัวเป็แฟนที่ดีเหมือนในอดีต ด้วยความหวังลึกๆว่าเขาจะสามารถจุดประกายความรักและดึงหัวใจของเรนกลับคืนมาได้ แม้ว่าเรนจะเคยยืนยันด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดนับครั้งไม่ถ้วนว่าความสัมพันธ์ในคืนปาร์ตี้วันเกิดนั้น เป็เพียงความผิดพลาด ความมึนเมาและอารมณ์ชั่ววูบที่ไม่ควรเกิดขึ้นอีก แต่บาสก็เลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่งหลอกตัวเอง และคิดไปเองว่าเรนแค่กำลังงอนหรือเล่นตัวเท่านั้น
จนกระทั่งมาถึงเย็นวันศุกร์...วันสุดท้ายของการสอบไฟนอลอันแสนตึงเครียด
บรรยากาศรอบบ้านพักไม้สองชั้นของเรนเงียบสงบและเงียบเหงากว่าปกติเนื่องจากพ่อและแม่ของเธอเดินทางไปท่องเที่ยวต่างประเทศนานนับสัปดาห์ในฐานะลูกสาวคนเดียวที่ต้องอยู่ดูแลบ้านเพียงลำพังเรนจึงตั้งใจใช้เวลา่เย็นหลังสอบเสร็จในการทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่ เพื่อขับไล่ความเคร่งเครียดจากการสอบให้ออกไปจากจิตใจ
ร่างบางเพิ่งจะลงมือล้างทำความสะอาดห้องน้ำชั้นบนเสร็จสิ้นหยาดเหงื่อเม็ดโตผุดซึมเต็มกรอบหน้าหวาน และเปียกชื้นไปตามแผ่นหลังเรียบเนียนด้วยความที่คิดว่าอยู่บ้านคนเดียวอย่างปลอดภัยเธอจึงสวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวตัวบางเบา เนื้อผ้านุ่มลื่นสีหวานพริ้วไหวแนบชิดไปกับเรือนร่างอวบอิ่มหยาดเหงื่อที่ซึมผ่านลำตัวส่งผลให้ผ้าบางเบานั้นแนบสนิทไปกับส่วนโค้งส่วนเว้าของร่างกายเน้นย้ำสะโพกมนและอกอวบอิ่มอย่างเด่นชัดโดยที่เธอไม่ได้ระมัดระวังตัวเลยสักนิด
ออด... ออด...
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบเรนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ พลางยกมือจับปอยผมยาวสลวยที่เปียกชื้นขึ้นทัดหูก่อนจะก้าวเท้าลงบันไดไปเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน และพบว่าผู้ที่ยืนอยู่คือบาสซึ่งมาพร้อมกับรอยยิ้มและถุงขนมหวานร้านโปรดในมือ
"บาส? มาทำไมเนี่ย เย็นป่านนี้แล้ว?"เรนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจสายตาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
บาสที่ห่างหายจากััและความสัมพันธ์ทางกายกับเรนมานานหลายเดือนเมื่อได้เห็นแฟนเก่าตรงหน้าในชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อบางเบาแนบเนื้อหยดเหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะพร่างพราวตามซอกคอระหงและเนินอกที่ชูดันผ่านเนื้อผ้าซาตินั์ตาของชายหนุ่มก็วาวโรจน์ขึ้นมาทันทีด้วยความ้าและอารมณ์ราคะที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วความทรงจำเกี่ยวกับเรือนร่างอันเร่าร้อนในคืนนั้นไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวจนเขาแทบคุมสติไว้ไม่อยู่
"บาสเห็นว่าเรนเพิ่งสอบเสร็จแล้วพ่อกับแม่ก็ไม่อยู่บ้านด้วย... บาสเลยซื้อขนมร้านโปรดมาฝากน่ะอยากมายินดีด้วย" บาสเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสายตาแทะโลมเรือนร่างของเธออย่างเปิดเผยและโจ่งแจ้ง ก่อนจะถือวิสาสะก้าวผ่านประตูบ้านเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยไม่รอคำเชิญ
"ขอบใจนะ... แต่เรนเพิ่งทำความสะอาดบ้านเสร็จเหนื่อยมาก แล้วก็กำลังจะไปอาบน้ำด้วย บาสเอาขนมวางไว้แล้วกลับไปก่อนเถอะ" เรนกล่าวกับบาสพลางพยายามก้าวถอยหลังเพื่อดันตัวเลี่ยงจะเดินขึ้นชั้นบน
ทว่าบาสกลับไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป ความโหยหาและความ้าที่สะสมมานานนับเดือนทำให้เขาสิ้นสติชายหนุ่มคว้าข้อมือเรียวของเรนไว้แน่นออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยก็รวบตัวร่างบางเข้ามากอดจนชิดแผงอกของเขาจากด้านหลังทันที!
"บาส! ทำอะไรเนี่ย!ปล่อยเรนนะ!" เรนร้องเสียงหลงด้วยความใ ดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต
"เรน...บาสคิดถึงเรนจะตายอยู่แล้ว รู้ไหม..." บาสพึมพำเสียงแหบพร่าข้างหูซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ละเลียดประทับจูบลากต่ำลงมายังไหล่เนียนฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้ชุดนอนลูบไล้ผ่านเอวคอดขึ้นมาบีบเฟ้นเนินอกอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างถือสิทธิ์ััรุกเร้าลึกล้ำหมายจะจุดประกายความเร่าร้อนให้เธอเคลิบเคลิ้มและปล่อยใจเหมือนครั้งก่อน
ทว่าคราวนี้...เรนมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์และไม่ได้มึนเมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เหมือนในคืนปาร์ตี้!ความรู้สึกขยะแยง โกรธ และปฏิเสธพุ่งขึ้นมาเต็มอกเรนเบี่ยงหน้าหนีััของเขาอย่างสุดชีวิต หันมาใช้วงแขนและฝ่ามือทั้งสองข้างยันแผงอกของบาสออกสุดแรงเกิด
"อย่ามาทำแบบนี้นะบาส! ปล่อย!บอกให้ปล่อย ฟังไม่รู้เื่หรือไง!" เรนตะคอกใส่หน้าเขาด้วยความโกรธจัดั์ตาฉายแวววาวรังเกียจอย่างชัดเจน
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังฉุดกระชากยื้อฉุด และนัวเนียกันอยู่ที่ห้องรับแขกนั้นเอง...ประตูหน้าบ้านที่ไม่ได้ปิดล็อกก็ถูกดันเปิดออก!
"ยัยเรน!พวกเราซื้อหมูกระทะชุดใหญ่มาเซอร์ไพรส์..."
เสียงของ นิ้งเพื่อนสนิทในกลุ่มดังขึ้น ก่อนจะชะงักไปพร้อมกับร่างของ ธันวาที่เดินถือถุงน้ำดื่มและของกินตามหลังมาติดๆ!ทั้งสองตั้งใจจะมาตั้งเตาจัดปาร์ตี้เล็กๆกินข้าวเย็นฉลองสอบเสร็จเป็เพื่อนเรนที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตาตรงหน้า กลับกลายเป็ภาพของบาสที่กำลังพยายามรวบกอด โอบรัดและเล้าโลมเรนซึ่งอยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวบางเบาแนบเนื้อ!
สติของธันวาขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาที!ความอดทนอดกลั้นที่เคยมองดูเธออยู่ห่างๆ ตลอดสามเดือนเพื่อรอเวลาที่เหมาะสมบวกกับความรักและความ้าปกป้องผู้หญิงที่ตนรักพุ่งสูงขึ้นจนแปรเปลี่ยนเป็ไฟโทสะที่ไร้การควบคุม!
ตุ้บ!
ธันวาทิ้งถุงน้ำดื่มและของกินลงบนพื้นอย่างไม่แคร์พุ่งตัวเข้าหาบาสด้วยความรวดเร็วดุจพายุ!มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อของบาสแล้วออกแรงดึงร่างของชายหนุ่มให้ออกจากตัวเรนอย่างแรงก่อนจะง้างหมัดชกเข้าที่ใบหน้าของบาสเข้าอย่างจังเต็มแรง!
ผัวะ!!
"มึงอย่ามายุ่งกับเรน!!"ธันวาะโเสียงดุดันดังก้องบ้าน ั์ตาแดงฉานด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีด
ร่างของบาสผงะล้มลงไปกองกับพื้นเซไปชนโต๊ะรับแขกจนข้าวของกระจายเกลื่อน เืสีสดไหลซึมออกจากมุมปากที่แตกช้ำบาสยกมือขึ้นแตะรอยแผลั์ตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอับอายสุดขีดที่โดนต่อยหน้าต่อตาเรนและเพื่อนๆ
"ไอ้ธัน! มึง!"บาสสถบออกมาอย่างหัวเสียกัดฟันขบเคี้ยวแล้วตั้งท่าจะลุกขึ้นพุ่งเข้าหาธันวาเพื่อเอาคืน
"พอได้แล้ว!!หยุดกันให้หมดเลยนะ!" เรนกรีดร้องขึ้นสุดเสียงด้วยความตระหนกรีบก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนใบหน้าหวานซีดสั่นและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลนองแก้มนิ้งรีบวิ่งเข้ามาประคองไหล่เรนไว้ด้วยความใกับเหตุการณ์ชวนช็อก
บาสยืดตัวขึ้นยืนหอบหายใจหนักจ้องมองเรนที่ยืนบดบังธันวาไว้ ั์ตาของแฟนเก่าฉายแววตัดพ้อ เ็ปและโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด เขาขบฟันแน่นจนเส้นเืขึ้นคอก่อนจะตวาดถามเรนเสียงดังสนั่นห้อง
"บอกมาเลยดีกว่าเรน! ว่าเรนจะเลือกใคร?!"บาสชี้หน้าธันวาสลับกับตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา"จะเลือกบาส คนที่คอยดูแลเรนมาตลอด คอยเอาใจใส่เรนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา...หรือจะเลือกมัน! ไอ้มือที่สามที่เข้ามาทำลายความรักของเราั้แ่แรก?!"
ความเงียบอันแสนอึดอัดเข้าปกคลุมห้องรับแขกเรนใช้นิ้วเช็ดน้ำตาบนแก้มเบาๆ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติั์ตาคู่สวยที่เคยสับสน อ่อนแอ และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดในอดีตบัดนี้กลับเปลี่ยนเป็ความเด็ดเดี่ยว แข็งแกร่ง และไร้ซึ่งความลังเลอีกต่อไป
"เรนไม่เลือกใครทั้งนั้นแหละบาส..."เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นและทรงพลัง"เรนไม่ได้เลือกพี่ธัน... แต่สำหรับบาสเรนอยากให้บาสตื่นจากความฝันและยอมรับความจริงสักที"
บาสชะงักกึก ั์ตาสั่นระริก"หมายความว่าไง... เรน..."
"เรนบอกบาสไปเป็ร้อยๆครั้งแล้ว ว่าเื่ระหว่างเรามันจบไปนานแล้วเื่คืนนั้นมันเป็แค่ความผิดพลาดของเรนคนเดียวที่เกิดจากความเมาและความสับสนและต่อให้ไม่มีพี่ธันอยู่ในโลกนี้...ยังไงเรนกับบาสก็ไม่มีวันกลับไปเป็เหมือนเดิมได้อีกแล้ว!" เรนสบตาเขาด้วยความเด็ดขาดไร้ซึ่งเยื่อใย "หยุดตามวอแว หยุดทำร้ายตัวเอง แล้วออกไปจากชีวิตเรนสักทีเถอะนะ!"
คำพูดอันแสนเ็าทว่าเด็ดเดี่ยวของเรนเปรียบเสมือนกริชแหลมคมที่แทงเข้ากลางใจของบาสอย่างจังความหวังทั้งหมดที่เขาเพียรพยายามพยุงความสัมพันธ์มาตลอดสามเดือนทลายลงครืนต่อหน้าต่อตาอย่างไม่เหลือชิ้นดี บาสยืนอึ้งั์ตาแดงเกรี้ยวไปด้วยความเสียใจ อับอาย และผิดหวังเกินกว่าจะทนหน้าด้านอยู่ตรงนั้นได้อีกต่อไป
"เออ!จำคำพูดตัวเองไว้เลยนะเรน!"
บาสสถบออกมาเสียงพร่าด้วยความโกรธจัดก่อนจะหมุนตัวหันหลัง วิ่งหุนหันออกจากบ้านไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมามองและปิดประตูใส่หน้าดัง ปัง! ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและการจบสิ้นพันธะความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงลงอย่างเด็ดขาดในที่สุด...
1K
![คุณรูปปั้น ช่วยผมหน่อยครับ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747941582_69302105.webp)
