เทพสงครามหวนจุติ

ตอนที่ 56

พลังที่ฉีกกฎเกณฑ์

คำกล่าวของเสวี่ยเอ๋อร์ อัดแน่นไปด้วยสำนึกฆ่าฟัน พาให้หานเฟิงที่รับฟัง ยังรู้สึกหัวใจสั่นสะท้านขึ้นมา มันรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่น ที่จะชำระแค้นของนาง

“ ให้ข้าช่วยเจ้า...”

เสวี่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า “ ท่านมีสิ่งที่ท่านต้องกระทำ ยังไม่ขอรบกวนท่าน อีกอย่าง ถึงแม้ข้ากล่าวว่า ต้องการชำระแค้น หากนั่นยังมิใช่ในเร็ววันนี้”

หานเฟิงขบคิดอยู่ครู่ ก็สองคิ้วขมวดมุ่น “ เช่นนี้มันย่อมคิดหาหนทางกำจัดเจ้าอีกครั้ง เจ้าควรกลับไปที่ตำหนักนางเซียน มิควรอยู่ต่อในสถานที่เช่นนั้น”

เสวี่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า แววตาอัดแน่นไปด้วยความเชื่อมั่น “ ข้าย่อมรู้ หากข้าเองมิได้โง่เขลาเลินเล่อ จนไม่คิดระแวดระวังป้องกันตัว”

“ แต่…” หานเฟิงพยายามกล่าวแย้ง หากถูกคำของเสวี่ยเอ๋อร์หยุดยั้งคำกล่าว

“ อีกอย่าง ข้ายังมีแดนผู้พิทักษณ์อย่างตำหนักนางเซียนหนุนหลัง ทั้งตำแหน่งผู้พิชิต ที่ธิดามังกรมอบให้ ก็ทำให้เจ้าตำหนัก ประคบประหงมเอาใจใส่ข้าราวกับเทพเทวา”

“ แต่ข้ายังไม่วางใจ ไหนเลยจะปล่อยเจ้าให้อาศัยอยู่ท่ามกลางคมเขี้ยวอสรพิษเช่นนั้น”

“ แล้วท่านทำสิ่งใดได้?”

คำนี้ของนางพาให้หานเฟิงพูดไม่ออก ใช่ มันทำสิ่งใดได้ นางที่อย่างน้อยก็มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิง อีกทั้งยังมีแดนผู้พิทักษ์หนุนหลัง แต่ตัวมันเล่า มันมีสิ่งใดให้เปรียบกับนาง

“ อย่างน้อยให้ข้าอยู่ข้างกายเจ้า…” หานเฟิงยังคงมิยินยอม

“ ข้ารู้ว่าท่านรักข้า เป็นห่วงข้า กลัวว่าข้าจะมีภัย แต่ท่านเองก็ต้องเข้าใจหัวอกข้าด้วยเช่นกัน ว่าข้าเองก็รักเป็นห่วงท่าน หากนำท่านกลับไป ข้าใยมิใช่ต้องกลายเป็นห่วงกังวลยิ่งแล้ว... อีกทั้งยามนี้ ท่านถูกมันตั้งประกาศจับ กลายเป็นคนร้ายของอาณาจักร ไม่มีที่ใดในอาณาจักรนี้ ที่ท่านคงอยู่ได้อย่างปลอดภัยไร้เรื่องราว”

“ แต่…” หานเฟิงก็ยังคงไม่ยินยอม

“ ถามท่าน หากข้าอยู่ในห้วงอันตราย ท่านจะทำเช่นไร?” เสวี่ยเอ๋อร์กล่าวถามหานเฟิงที่สีหน้ายังคงบ่งบอกชัดว่าไม่ยินยอมพร้อมใจ

“ ข้าย่อมกระทำทุกสิ่งอย่างเพื่อช่วยเหลือเจ้า ไม่เว้นแม้แต่ชีวิตข้าก็สละได้” หานเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง

“ กลับกัน หากท่านตกอยู่ในห้วงอันตราย ข้าเองก็เสียสละได้ โดยไม่สนค่าตอบแทน”

คำของเสวี่ยเอ๋อร์ พาให้หานเฟิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ทั้งไพล่นึกไปถึงเหตุการณ์เรื่องราวที่มันต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตายทั้งสองครั้งสองครา หากทั้งสองครั้งนั้นกลับได้เสวี่ยเอ๋อร์ ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือโดยไม่สนค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายออกไป ไม่ว่าจะที่ตำหนักอัคคี ที่นางสละแก่นโลหิตเพื่อให้มันได้มีชีวิตคงอยู่ หรือแม้แต่เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ที่นางสละตัวเอง สละความบริสุทธิ์ของตนเอง เพื่อช่วยชีวิตมัน

หานเฟิงนัยน์ตาสั่นสะท้าน จับจ้องมองสตรีที่ตรงหน้าด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลาย

“ ก่อนนี้ข้าเคยผิดต่อเจ้าตั้งมากมาย แต่เจ้า…” คำกล่าวของหานเฟิงเป็นอันต้องหยุดลง ด้วยนิ้วเดียวของเสวี่ยเอ๋อร์ที่ทาบปิด

“ มิต้องกล่าวอันใดแล้ว เรื่องในอดีตที่ท่านได้เคยกระทำต่อข้า เป็นข้าล้วนให้อภัย…”

เสวี่ยเอ๋อร์ให้อภัย หากตัวมันมิคิดให้อภัยตัวเอง มันทำร้ายนางไว้ก็มาก หากสุดท้าย กลับเป็นนาง ที่ช่วยเหลือมันในยามคับขันไปเสียทุกครั้งครา

“ ข้าสัญญา ชีวิตนี้ ข้าจะไม่มีวันทำผิดต่อเจ้าอีก ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม” สิ้นคำกลับปรากฏหยาดโลหิตไหลออกมาจากมุมปาก

เสวี่ยเอ๋อร์ที่เห็นเช่นนั้นก็พลันตระหนก “ ท ท่าน!!! ไฉนจึงต้องทำเช่นนี้…”

“ คำสาบานโลหิตนี้เพื่อเจ้า…”

“ ท่านไม่จำต้องกระทำเช่นนี้”

“ อย่างน้อยเจ้าจักได้วางใจ ว่าข้าจะไม่ไปมีสตรีอื่น”

“ ข้าไม่เคยห้ามท่านไม่ให้มีสตรีอื่น…”

หากหานเฟิงเพียงยิ้มบาง ไม่ตอบคำ มันลั่นคำสาบานออกมาแล้ว เป็นสาบานด้วยโลหิต ว่าชีวิตนี้ มันจะไม่ขอกระทำผิดต่อนาง ไม่ว่าเรื่องใด หากมันผิดคำสาบาน ชีวิตของมัน จะล่วงหล่นลงสู่ห้วงอเวจี

เสวี่ยเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็ได้แต่ทอดถอนใจ ก่อนที่ริมฝีปากของนางจะปรากฏหยาดโลหิตไหลออกมา จนเรียกเอาเสียงตื่นตระหนกของหานเฟิงให้ดังขึ้น

“ จ เจ้า!!!...”

“ เราหายกันแล้ว”

“ เจ้าสาบานอันใด?”

“ เช่นกันกับท่าน ชีวิตนี้ ข้า เสวี่ยเอ๋อร์ ไม่ขอกระทำผิดต่อท่านเช่นกัน...”

“ เจ้าไม่เคยกระทำผิดต่อข้า ไม่เห็นต้องทำเช่นนี้”

“ อย่างน้อยท่านจักได้วางใจ ว่าข้าจะไม่ไปมีชายอื่น”

หานเฟิงถูกคำของตนย้อนคืนกลับมาถึงกลับไปต่อไม่ถูก แต่ลึกๆมันกลับดีใจ และอบอุ่นหัวใจยิ่ง

เสวี่ยเอ๋อร์เอ๋อร์ที่เห็นหานเฟิงทำหน้าเหลอหลาก็พลันยิ้ม “ ในเมื่อไม่มีใดแล้ว ท่านรีบจากไปเถอะ ก่อนที่พวกมันจะตระหนักได้ แล้วตามมาพบเข้า”

หานเฟิงที่ได้ยินคำของเสวี่ยเอ๋อร์ จากที่กำลังยินดี ก็พลันเป็นซึมลง ‘ พึ่งจะพบกัน เข้าใจกัน กลับต้องจากกันอีกแล้วหรือ?...’

หากยังคงกล่าวออกมาว่า “ ทราบแล้ว” 

แต่กล่าวจบกลับดึงรั้งร่างของนางเข้ามากอด ก่อนประทับริมฝีปาก จุมพิตนางอย่างดูดดื่ม กระทั่งเนิ่นนาน กว่าที่มันจะยอมถอนคลายริมฝีปากกลับออกมา

“ หลังจากนี้ ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าใด กว่าที่เราสองจะได้หวนกลับมาพบกันอีก” หานเฟิงกล่าวคำขึ้น สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ไม่อยากแยกจาก

“ ทุกสิ่งล้วนเป็นโชคชะตา ท่านข้า เราสอง ได้ครองคู่กันมา จะเรียกว่าสองชาติภพก็คงได้ นี่จึงเป็นบุญวาสนา ที่มีต่อกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ถึงแยกจากกันครานี้ หากสักวัน ยังคงต้องหวนกลับมาพบกัน”

หานเฟิงพยักหน้ารับอย่างเซื่องซึม “ พบกันคราหน้า ข้าจะตบแต่งเจ้าเป็นภรรยา อย่างถูกทำนองคลองธรรม”

เสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มบาง ก้าวเท้าถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะหยิบเอาก้อนศิลาขขึ้นมาบี้บีบจนแตก ร่างของนางพลันพล่าเลือน ทิ้งคำกล่าวเอาไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนที่ร่าง จะเลือนลับหายไป

“ ข้าจะรอวันนั้น...”

ไปแล้ว เสวี่ยเอ๋อร์จากไปแล้ว หานเฟิงได้แต่เหม่อมองอย่างเซื่องซึมโง่งม มันสูดหายใจเข้าลึก ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น

“ ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นโดยไว เพื่อที่วันหนึ่ง ข้า หานเฟิงผู้นี้ จะทำให้คนทั้งโลกได้รับรู้ ว่าเจ้าคือภรรยาของข้า อย่างเต็มภาคภูมิ”

มันกล่าวด้วยประกายตามุ่งมั่นจริงจัง กล่าวจบก็สืบเท้าเดินจากไป ทิศทาง มุ่งสู่ตะวันออก เป้าหมายยังคงเป็นบ้านของตน

กระทั่งที่หานเฟิงจากไปเนิ่นนาน ผืนป่า อันเป็นสักขีพยานรักของหานเฟิงและเสวี่ยเอ๋อร์ ก็ได้ปรากฏสองเงาร่างทอดเดินมา เป็นสองเงาร่างที่อยู่ในชุดคลุมสีดำ หนึ่งเตี้ย หนึ่งสูง

เป็นซวงเอ๋อร์และจิ่วโม่

“ นี่ นังหนู เร่งฝีเท้าหน่อยได้หรือไม่ เชื่องช้าอยู่เช่นนี้ หากพวกมันคิดสืบเสาะตามหา พวกเราคงได้ถูกพบเจอ” ผู้กล่าวย่อมเป็นจิ่วโม่

“ ข้าเดินไม่ไหวแล้ว เหนื่อยยิ่ง ทั้งหิวยิ่ง ท่านให้ข้าขี่หลังได้หรือไม่?” ซวงเอ๋อร์กล่าวอย่างอ่อนล้า

“ เพ่ย ข้าไม่ใช่พี่ใหญ่ของเจ้า แผ่นหลังข้าแบกเอาไว้ด้วยเกียรติยศและศักดิ์ศรี ไหนเลยจึงยินยอมให้ผู้ใดขึ้นขี่”

“ เช่นนั้นท่านก็หาอะไรให้ข้ากินหน่อยได้หรือไม่ ข้าหิวยิ่ง หิวจนตาลายแล้ว”

“ น้อยๆหน่อยนังหนู ข้าเองก็หิวไม่แพ้เจ้าหรอก ไว้ข้ามพ้นป่าผืนนี้ไป ข้าจะหาอะไรให้เจ้ากิน...”

ซวงเอ๋อร์ทำตาละห้อย แต่แล้ว ดวงตาของนางก็ลุกวาว “ นี่กลิ่นอะไร!!!... ใช่อาหารหรือไม่?”

จิ่วโม่ได้ยินคำก็พลันเป็นทำจมูกฟุดฟิดรับกลิ่นในอากาศ ก่อนที่มันจะปั้นหน้าเหยเก ยกมือขึ้นปัดจมูกเป็นพัลวัน

“ บัดซบ บัดซบ… นี่มันกลิ่นคาวโลกีย์ของพวกมนุษย์ เสียจมูกยิ่ง เสียจมูกยิ่ง...”

“ คาวโลกีย์?...” ซวงเอ๋อร์ที่ได้ยินคำก็กล่าวขึ้นอย่างสงสัย หากไม่วายที่จะทำจมูกฟุดฟิดดอมดม

“ บัดซบ นังหนู อย่าไปดม หาอะไรอุดจมูกไว้ แล้วรีบผ่านไปโดยเร็ว” จิ่วโม่กล่าวเสียอู้อี้ เป็นมันใช้สองนิ้วคีบบีบจมูก

“ กลิ่นคาโลกีย์คืออันใด ไฉนดมไม่ได้” ซวงเอ๋อร์กล่าวถามอย่างงุนงงสงสัย

“ กลิ่นของพวกมนุษย์หน้าไม่อาย แอบมาสมสู่กันกลางป่ากลางเขา”

ได้ยินคำสมสู่ ก็พาให้ซวงเอ๋อร์ใบหน้าแดงเถือก คำนี้นางรู้จัก แต่แล้ว “ หืม!!!...ข้าได้กลิ่นพี่ใหญ่”

“ บัดซบ เช่นนั้นคงเป็นพี่ใหญ่เจ้าหนีรอดออกมาได้ แถมยังไม่วายคว้าเอาสตรีมาควบขี่อย่างไม่อายฟ้าดิน” จิ่วโม่กล่าวคำประชดประชัน ก่อนจะรีบคว้าแขนซวงเอ๋อร์ก้าวจากไปโดยไว

“ ฮัดชิ้ววว…” 

หานเฟิงที่กำลังกระโจนทะยานไปตามผืนป่าจามขึ้น จำต้องยกมือขึ้นถูจมูก มันยามนี้กำลังเคลื่อนที่ไปยังทิศตะวันออกอย่างเต็มกำลัง เพราะมันยังรู้สึกไม่ปลอดภัย หากยังคงอยู่ในอาณาจักรนภาทมิฬแห่งนี้ ทว่า มันเองก็รู้สึกลังเล มันอยากจะแวะพัก จัดการกับแก่นหยินพรหมจรรย์ของเสวี่ยเอ๋อร์ที่ได้รับมาโดยเร็ว 

ก่อนหน้าที่มันร่วมรักกับเสวี่ยเอ๋อร์ ลำพังเคล็ดหยินหยางเทวะบรรจบ ที่สำแดงขึ้นมาด้วยตัวเองเมื่อองค์ประกอบพร้อม ก็ทำให้ทั้งมันและนาง ต่างก็เก็บเกี่ยวไปมิใช่น้อย กระทั่งที่ตัวหานเฟิงเอง ระดับพลังของมันยังเติบโตขึ้นมาอีกหนึ่งขั้น ยามนี้มันจึงมีความสำเร็จอยู่ที่ ขอบเขตปราณปฐพีขั้นที่หก ซึ่งตามที่มันคิดคำนวน หากสามารถดูดซับแก่นหยินพรหมจรรย์ที่ได้รับมาจากเสวี่ยเอ๋อร์จนแล้วเสร็จ อาจทำให้มันเยียบเข้าสู่ขอบเขตปราณปฐพีขั้นที่เก้าก็เป็นได้ เพราะแก่นหยินพรหมจรรย์ของเสวี่ยเอ๋อร์ มิใช่แก่นหยินพรหมจรรย์ทั่วๆไป หากเป็นแก่นหยินพรหมจรรย์จากเส้นชีพจรลมปราณหยินพิสุทธิ์ ดังนั้น ผลลัพธ์ของมัน จึงไม่สามารถหยั่งคิดคำนวน

“ ข้าต้องหาที่ซ่อนตัว ดูดซับแก่นหยินพรหมจรรย์ของเสวี่ยเอ๋อร์โดยไว…”

ย้อนกลับไปที่นครหลวงนภาทมิฬ ในตำหนักบรรทมขององค์หญิงเยี่ยหลัน เสวี่ยเอ๋อร์ ที่บัดนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง หากสองตานางมิได้หลับ นางมิได้เข้าฌานดูดซับแก่นหยางพรหม์จรรย์ที่ได้รับมาจากหานเฟิง แต่ที่นางกำลังทำ คือนั่งมองดวงแสงสองดวง ที่กำลังเริงระบำอยู่กลางฝ่ามือ 

ดวงแสง ที่หนึ่งนั้นเป็นสีดำดุจรัตติกาล หากอีกดวง กลับเป็นสีทองเรืองรอง เป็นดวงแสงสีทอง ที่เคยอาศัยอยู่ในห้วงจิตของหานเฟิง หากแต่บัดนี้ มันกลับมาเต้นอยู่บนฝ่ามือของเสวี่ยเอ๋อร์ ทั้งแลดูมีชีวิตชีวายิ่ง

และในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักบรรทมของรัชทายาท

“ บัดซบ!!!” เสียงตวาดกร้าวที่เต็มไปด้วยโทสะดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียง “ เพล้งงง!!!” เป็นถ้วยกระเบื้องถูกเขวี้ยงแตกละเอียด

“ เจ้าบอกว่ามันถูกคนช่วยเหลือหลบหนีไปได้…”

นิ้วที่สั่นสะท้านของเยี่ยหยุนเฟย ชี้ไปยังนายทหารที่กำลังนั่งคุกเข่า ร่างสั่นเทา

“ ทั้งที่อยู่ภายใต้จมูกของข้า แต่เจ้ากลับปล่อยมันหนีรอดออกไปได้…” เยี่ยหยุนเฟยกล่าวอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ หาตัวมันให้พบ หากมันตายก็ต้องเห็นศพ มิเช่นนั้น พวกเจ้าก็อย่าได้คิดจะมีชีวิตกลับมา”

เจ็ดวันผ่านไป ที่แนวผาหินแห่งหนึ่ง ยังคงอยู่ในเขตแดนของอาณาจักรนภาทมิฬ

“ ตูมมมม….”

เสียงระเบิดดังขึ้นจากแนวผาหิน เศษดินหินกระจัดกระจายปลิวว่อน ฝุ่นควันฟุ้งตลบ ก่อนจะก้าวเดินออกมาด้วยเงาร่างหนึ่ง เป็นเงาร่างในชุดดำ เป็นหานเฟิง

หานเฟิงที่ยามนี้สองตาสาดประกายไปด้วยพลังที่อัดแน่นเต็มเปี่ยม เป็นเมื่อห้าวันก่อน มันได้ขุดผา ซ่อนตัวดูดซับแก่นหยินพรหมจรรย์ของเสวี่ยเอ๋อร์ มายามนี้ ระดับความสำเร็จของมัน จึงทวีขึ้นมาอีกอักโข หากมิใช่ขั้นที่เก้าขอบเขตปราณปฐพีเช่นที่มันคาดเดา แต่เป็น...

“ ขั้นที่สิบ ขอบเขตปราณปฐพี...”

“ หากมิใช่เพราะต้องปรับสมดุลพลังให้คงที่ก่อน ข้าคงใช้เม็ดยาที่เสวี่ยเอ๋อร์มอบให้มา ทะลวงผ่านขอบเขตนภาไปในคราเดียว”

กล่าวจบ ก็หงายฝ่ามือขวา ก่อนที่เปลวอัคคีสีทองร้อนแรงจะลุกโชนขึ้นมา แล้วจึงกล่าวว่า

“ เพลิงหยาง...”

จากนั้น ก็หงายแบฝ่ามือซ้าย ก่อนที่อัคคีธาตุอีกกลุ่มหนึ่งจะถูกจุดขึ้นมา ทว่า อัคคีกลุ่มนี้กลับปลดปล่อยออกมาเป็นคลื่นพลังที่เย็นเยียบ ทั้งเปลวอัคคี ยังเป็นสีดำ

“ เพลิงหยิน…”

หานเฟิงกำมือ เปลวอัคคีทั้งสองที่ส่งผลลัพธ์ต่างกันอย่างสุดขั้วก็มอดดับ แววตาของมันสาดประกายด้วยความตื่นเต้นยินดี

“ เมื่อหยิน และหยาง บรรจบพบกัน…”

“ บังเกิดเป็นพลัง ที่ฉีกซึ่งทุกกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติไป...”

“ จะว่าไปก็เคยได้ยินมาอยู่บ้าง แต่พอเกิดขึ้นกับตัวเองเช่นนี้… นี่กลับคล้ายกับฝันไป”

หานเฟิงส่ายศีรษะ แหงนหน้ามองดวงตะวันที่กลางหาว ก่อนที่ริมฝีปากจะอ้าเปิด เป็นถ้อยคำกล่าวต่อมา

“ ในชีวิตที่แล้ว เป็นเพราะเสวี่ยเอ๋อร์ที่ไม่สามารถบ่มเพาะบำเพ็ญ แก่นหยินพรหมจรรย์ของนาง จึงมิได้แฝงไว้ด้วยพลังจากเส้นลมปราณหยินพิสุทธิ์ หาไม่แล้ว ข้าก็คง…”

“ ไม่สิ ถึงยามนั้น ข้าจะรับเอาแก่นหยินพรหมจรรย์ที่แฝงไว้ด้วยพลังจากเส้นลมปราณหยินพิสุทธิ์ของนางมาได้ แต่ก็ยังไม่สามารถถือครองพลังอันพลิกกฏเกณฑ์เช่นนี้ได้อยู่ดี เพราะตัวข้าในยามนั้น ก็ยังไม่ได้ครอบครองเส้นชีพจรลมปราณหยางพิสุทธิ์เช่นกัน…”

“ แต่พอกล่าวเช่นนี้ นี่กลับคล้ายจะเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิต…”

“ แต่จะว่าฟ้าลิขิต... ไฉนฟ้าจึงลิขิตให้ข้า และเสวี่ยเอ๋อร์ ได้ย้อนคืนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง…”

“ ที่แท้ เป็นฟ้า ต้องการสิ่งใด?...”

“ เป็นข้าต้องการให้มันโผล่หัวออกมา”

เป็นเสียงกล่าวดังลั่นที่พาให้ม่านมุกสั่นไหวเกรียวกราว ผู้กล่าวคือธิดามังกรหลงเสวี่ยเอ๋อร์ เบื้องหน้าม่านมุกคือหญิงรับใช้ผู้หนึ่ง ที่กำลังนั่งคุกเข่าอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

“ ในเมื่อพวกเจ้าหาตัวมันไม่พบ เช่นนั้น ข้า ก็จะเชิญ ให้มันออกมาพบข้า ด้วยตัวเอง”