ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]

        “คุณตะวันไม่ต้องกลัวนะครับ เครื่องติดตามตัวจะทำให้พวกเรารู้ว่าคุณอยู่จุดไหน เครื่องดักฟังจะทำให้รู้ว่าพวกมันสั่งอะไรคุณบ้าง และกล้องติดตามตัวที่กระดุมเสื้อจะทำให้ได้หลักฐานและหน้าตาของพวกมันมาดำเนินคดีได้ ถ้ามีอะไรฉุกเฉินใช้ปืนเล็กกระบอกนี้ป้องกันตัวทันที วิธียิงก็ตามที่ผมสอนให้เมื่อเช้าเลยนะครับ ไม่ต้องกลัวพวกเราจะไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรแน่นอนครับ”

        ทรงกลดที่มาในคราบตำรวจนอกเครื่องแบบกับทีมงานนับสิบจนเต็มคอนโดของจิณณวัตรในเย็นของวันถัดมา หลังจากรู้จุดนัดส่งเงินแน่ชัดแล้ว กระบวนการช่วยเหลือตัวประกันอย่างมืออาชีพก็เริ่มขึ้น

        เพื่อเข้าทลายแก๊งโหดที่ใช้วิธีทวงเงินลูกหนี้อย่างเหี้ยมเกรียม เพราะหน่วยของเขาได้รับแจ้งจากผู้เดือดร้อนหลายสิบคนมาก่อนหน้านี้แล้ว พอเพื่อนโทรไปปรึกษาจึงได้โอกาสจับให้ได้คาหนังคาเขาทั้งแก๊ง

        ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนไว้จริงๆ จิณณวัตรจ้องมองใบหน้าขาวสวยที่ตอนนี้ออกจะซีดด้วยอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาเข้าไปใกล้ๆ แล้วรั้งร่างบอบบางเข้ามากอด

        “ระวังตัวด้วยนะตะวัน ผมกับนายกรดจะอยู่ไม่ห่างคุณหรอก อีกหน่อยเรื่องจะจบ คุณกับนายเจจะต้องกลับมาด้วยความปลอดภัยผมสัญญาด้วยชีวิต”

        พร้อมกับถ้อยคำปลอบขวัญที่อาทิตยาเห็นว่าอบอุ่นอย่างไม่เคยมีมาก็ว่าได้

        แล้วอัลติสสีขาวก็มุ่งหน้าไปยังจุดนัดหมายนอกเมือง ซึ่งเป็นตึกเก่าโกโรโกโสหลายคูหา บริเวณโดยรอบแออัดยัดเยียดไปด้วยร้านรวงเล็กๆ ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาก บ้างก็ร้องตะโกนสั่งอาหารบ้าง น้ำบ้างกาแฟบ้างดังไปทั่วตอก

        แม้ทรงกลดจะบอกว่ามีตำรวจนอกเครื่องแบบปะปนอยู่กับคนเหล่านี้นับสิบ แต่อาทิตยาก็ยังอดหวาดหวั่นพรั่นพรึงไม่ได้เมื่อจอดรถอยู่หน้าตึกแล้ว

        มองผ่านกระจกไปเห็นลูกน้องหัวหน้าโต๊ะสองคนมายืนรอรับอยู่ ก่อนก้าวลงรถถึงกับต้องหายใจเข้าปอดลึกๆ สองสามครั้ง จึงคว้าเป้เงินสดสิบล้านเดินตามชายร่างยักษ์ไปด้านใน

        พอเข้าไปในห้องทำงานตกแต่งสวยงามทันสมัยผิดกับภายนอกลิบลับของหัวหน้าโต๊ะแล้ว ก็เห็นจิรายุถูกอีกสองชายยืนประกบข้างไว้ อาทิตยาส่งเป้ให้หัวหน้าโต๊ะที่ไม่รอช้ารีบรูดซิปออกดูทันที ก่อนจะยกปึกเงินมากรีดดูแล้วหันไปสั่งลูกน้องเสียงเข้ม

        “นับดูให้ละเอียด ขาดแม้แต่ร้อยเดียวก็ไม่ได้”

        อาทิตยาให้ร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก จึงพยายามจะดึงตัวจิรายุออกไปให้เร็วที่สุด ตำรวจจะได้บุกเข้ามาตามแผน

        “คุณไม่เชื่อใจฉันเหรอ รับรองฉันไม่โกงคุณหรอก รีบปล่อยน้องชายฉันมาเถอะ”

        “ความไม่เชื่อใจใครมันทำให้ผมถึงมาไกลได้จนทุกวันนี้ไง ไม่ต้องห่วงหรอกรับรองว่าถ้าเงินครบคุณกับน้องได้กลับบ้านแบบครบสามสิบสองแน่”

        หัวหน้าโต๊ะส่งเสียงเข้มมาหา อาทิตยากำลังจะอ้าปากถามถ้าเกิดเงินไม่ครบอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเองและจิรายุ แต่..."

        “พี่ๆ ตำรวจมาด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างนอกตั้งหลายคน”

        ลูกน้องหน้าเหี้ยมก็วิ่งตรงดิ่งเข้ามารายงานก่อน

        “แกพาตำรวจมาด้วยเหรอ! นังนี่ตกลงกันดีๆ ไม่ชอบเหรอ ได้! แล้วมึงสองพี่น้องจะได้รู้ว่ากูทำอะไรได้บ้าง”

        เผียะ

        “ตะวัน!!!”

        จิรายุหมายจะวิ่งไปหาร่างบอบบางที่ล้มกลิ้งลงกับพื้นทันทีเมื่อถูกมือหนาตบลงไปกับแก้มขาวอย่างแรง แต่เขาก็ถูกล็อกตัวเอาไว้ก่อน

        “จับมันไปทั้งสองคน อ้อมออกไปหารถหลังร้านโน่นแล้วเอามันไปเก็บไว้ที่โกดัง กูจะออกไปเคลียร์กับตำรวจเสร็จงานเมื่อไหร่ กูจะเอาไอ้ห่านี่ไปไว้เรียกค่าไถ่ ส่วนอีนังนี่กูจะเป็นผัวมันก่อน แล้วพวกนี้ค่อยเรียงคิว สะใจเมื่อไหร่กูจะส่งมันไปขาย หรือถ้ามันแผลงฤทธิ์มากนักก็เชือดมันทิ้งเลย”

        หัวหน้าโต๊ะสั่งลูกน้องเสียงเข้มแล้วออกจากห้องไป

        “ปล่อยฉันนะ!!! ฉันไม่ไป!!! ปล่อย!!!”

        อาทิตยาได้โอกาสรีบวิ่งตรงไปหาประตู แต่ก็ช้ากว่าลูกน้องหน้าเหี้ยมที่ก้าวยาวๆ ไปจนทันแล้วขยุ่มผมที่มัดหางม้าเอาไว้จนผงะมือก็ยกขึ้นมากุมหัวไว้ด้วยความเจ็บ เมื่อถูกกระชากผมอย่างแรงจนเซล้มไปอีกรอบ

        “เก่งนักนะมึง สงสัยจะยังไม่รู้จักกูดี”

        เผียะ แก้มข้างเดิมถูกมือหนาฟาดลงไปแถมหนักกว่ารอบแรกจนเลือดไหลจมูกกับปาก จิรายุถลาเข้าไปช่วยพยุงด้วยความสงสารและห่วงใย

        “ตะวัน!!! ทำไมพวกแกต้องทำอย่างนี้กับผู้หญิงด้วย แน่จริงก็มาทำกับกูสิ”

        จึงว่าไอ้ลูกน้องหน้าเหี้ยมด้วยความโกรธ แล้วก็พุ่งไปหาเจ้าของมือหนาเพื่อหมายจะเอาคืนแทนเลขาแม่ แต่

        “เก่งนักเหรอมึง เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ”

        หนุ่มน้อยร่างผอมก็ถูกทั้งหมัดทั้งเข่านับไม่ถ้วนจนต้องนอนกองอยู่กับพื้นก่อนจะทันได้เข้าถึงตัวไอ้หน้าเหี้ยมด้วยซ้ำ

        “ลากมันไปเร็วๆ เข้า ขืนชักช้าตำรวจก็เข้ามาถึงพอดี เดี๋ยวลูกพี่ด่าตาย”

        “หยุด!!! วางอาวุธลงให้หมด ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว”

        สารวัตรทรงกลดเข้ามาพร้อมปืนและกำลังคนนับสิบกรูเข้ามาในห้อง ส่วนนอกห้องหัวหน้าโต๊ะพนันก็ถูกล็อกตัวใส่กุญแจมือไว้เรียบร้อยแล้ว

        จิณณวัตรรีบตรงดิ่งเข้าไปหาอาทิตยาที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด เพราะไม่เคยเจอกับเหตุการณ์ระทึกใจอย่างนี้มาก่อน

        “ถ้าไม่อยากเป็นข่าวฉันจะให้คนขับรถคุณตะวันออกไปรับท้ายซอยนะ รีบออกทางหลังตึกเลย ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง เจ้าทุกข์ที่ถูกพวกมันทำร้ายรอชี้ตัวอยู่เต็ม น้องแกไม่ต้องยุ่งก็ได้”

        ทรงกลดเข้ามากระซิบ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่อาทิตยาปรารถนามาก เพราะห่วงชื่อเสียงของเจ้านายไหนจะอาการหัวใจกำเริบที่อาจจะได้รับจากข่าวอย่างไม่ต้องสงสัยอีก

        “ขอบใจมากนะเพื่อน ฉันติดหนี้แกอีกแล้ว”

        จิณณวัตรตบไหล่เพื่อนสองสามทีอย่างรู้กัน จากนั้นตำรวจก็รีบปลดกล้องกับเครื่องติดตามตัวในเสื้ออาทิตยาออก เพราะเป็นหลักฐานสำคัญ

        “ไปกันเถอะเรา”

        จิณณวัตรประคองร่างบอบบางโดยมีน้องชายที่เจ็บไปทั้งตัวถูกตำรวจอีกนายช่วยพยุงขึ้นแล้วพาออกทางหลังตึก ส่วนอีกนายก็ขับอัลติสไปรอเรียบร้อยแล้ว

         

        “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าเจ เดี๋ยวค่อยมาคุยกับพี่”

        เมื่อรถไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านแต่ไปคอนโดของจิณณวัตรแทน เขาสั่งน้องที่มีสภาพมอมแมมใบหน้าบวมเปล่ง แล้วหันไปหาคนที่ยังคงถูกเขาประคองไปนั่งชุดรับแขกด้วยความห่วง มือหนาเชยคางมนขึ้นเพื่อจะได้ดูว่ามีตรงไหนแตกบ้าง

        “ผมจะไปเอากล่องยามาดูแผลให้นะ คุณนั่งรออยู่ตรงนี้”

        ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล แล้วบรรจงเชยคางที่มีคราบเลือดเปอะเปื้อนขึ้น ใช้สำลีชุบน้ำค่อยๆ เช็ดออกทีละนิดๆ อย่างแผ่วเบาที่สุด

        “อุ๊ย!!!”

        แต่ก็ทำเอาคนเจ็บสะดุ้งโหยง เมื่อกระเทือนถึงแผลที่แตกอยู่ภายในปากจนได้ คนเช็ดถึงกับหน้าสลดลงด้วยความสงสาร และอยากจะขอบคุณสักร้อยครั้งในความช่วยเหลือของเลขาแม่ครั้งนี้

        “ผมขอโทษนะ เจ็บมากหรือเปล่า จะให้ผมพาไปหาหมอไหม”

        “ไม่เป็นไรค่ะ มันคงเป็นแผลอยู่ข้างใน แต่ไม่มากถึงขนาดต้องไปหาหมอหรอก”

        “ผมจะทำมือเบาที่สุด เสร็จแล้วคุณก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนพักนะ เหนื่อยมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

        อาทิตยาไม่เกี่ยงสักนิด เพราะเหนื่อยและเจ็บตามปากกับจมูกไม่น้อย พอเขาประคองมาส่งถึงหน้าห้องน้ำ ยื่นผ้าเช็ดตัวกับชุดให้แล้วก็รีบออกไป

        ตัวเองก็รีบอาบน้ำแล้วแทบจะคลานขึ้นไปนอนบนเตียงก็ว่าได้ มีเรื่องมากมายให้ขบคิดแต่ก็เหนื่อยเกินกว่าจะทำได้ เลยผล็อยหลับไปทันที สามชั่วโมงเต็มๆ ที่หลับไป

        พอตื่นขึ้นมาเลยรีบออกไปดูนอกห้อง เห็นสองพี่น้องกำลังจัดแจงแกะอาหารจากกล่องโฟมใส่จานอยู่เงียบๆ เหลือบไปมองนาฬิกาก็หกโมงเย็นเข้าไปแล้ว จึงเดินไปนั่งโดยไม่รอให้ใครเชื้อเชิญแต่อย่างใด

        “ผมสั่งข้าวต้มมาให้คุณด้วยนะ กลัวจะกินของพวกนี้ไม่ได้”

        จิณณวัตรยกชามข้าวต้มออกจากไมโครเวฟมีควันโชยออกมาชวนให้ลิ้มลองไม่น้อย จากนั้นก็ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรเพราะต่างก็หิวไม่แพ้กัน กระทั่งท้องอิ่มความคิดถึงได้โลดแล่น

        “นายกรดโทรมาบอกว่าอยากจะให้นายเจหลบไปอยู่ที่อื่นสักพัก เพราะตอนนี้ยังสาวถึงเจ้ามือใหญ่ได้ไม่หมด กลัวมันจะส่งคนมาเล่นงานอีก ไหนจะพวกรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยที่ชอบชักชวนรุ่นน้องไปเล่นหนัก ๆ เพื่อที่ตัวเองจะได้เปอร์เซ็นต์จากหนี้สินด้วย ถ้าขืนนายเจเข้าไปเรียนตอนนี้ มีหวังโดนพวกมันเล่นแน่ ผมเลยว่าจะให้ไปอยู่บ้านที่เขาใหญ่สักอาทิตย์ แต่ไม่รู้จะบอกคุณพ่อคุณแม่ยังไง”

        อาทิตยาคิดตามขณะมองจิรายุที่นั่งนิ่งฟังคำพี่โดยไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเถียงไม่หยุดปากและคงไม่ยอมใครมาบงการชีวิตง่ายๆ แน่ ใจอยากสมน้ำหน้าอยู่บ้าง แต่ก็เลือกที่จะลืมเลือกที่จะให้อภัย แถมช่วยเสนอแนะทางออกอีก

        +++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ 

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ร้อยดาวตะวันเดียว [My Daylight]กันเกราwww.mebmarket.comอ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง


เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น