ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่การที่เขาคัมภีร์อมตะห้าภพ ร่างกายจึงถูกฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว แต่ก็เริ่มฟื้นฟูไม่ไหว เขาได้บาดแผลมากมายเกินไป ถึงขนาดคัมภีร์อมตะฟื้นฟูไม่ทัน ขนาดนั่นฝ่ามือขนาดยักษ์ก็พุ่งเข้าใส่เย่ชิงหยูอย่างไม่ทันตั้งตัว มันส่งออร่าอันเย็นยะเยือกออกมา เย่ชิงหยูที่ตอนนี้ถูกรุมไม่ทันได้ดู ขนาดนั่นหน้าของเขาถึงเปลี่ยนสี สัมผัสเขาส่งสัญญาณอันตรายออกมา เขาถูกฝ่ามือเข้าไปเต็มๆ ป้ายตัวตายตัวแทนสลายหายไปอันนึงทันที
วิหคฟ้าเหมันต์ลงมือแล้ว เธอปลดปล่อยพลังออกไปทั้งหมดหวังว่าจะตบเย่ชิงหยูให้ตายในทันที
"อึกกกก ยายบ้า" เย่ชิงหยูกระอักเลือดคำใหญ่ เขาตะโกนออกมา กระเด็นออกไปหลายพันเมตร เมื่อเขาตั้งตัวได้ เขาใช้แรงส่งจากฝ่ามือช่วย พุ่งทะยานออกไปอีกทิศทางนึงทันที ใช้ก้าวเหนือมิติทันที ปีกคุนเผิงโบยบินอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยอัสนีสวรรค์เร่งความเร็วถึงขีดสุด หลบหนีีออกไปอย่างรวดเร็ว ถ้าเขาไม่ได้ป้ายตัวตายตัวแทนเขาคงบาดเจ็บสาหัส ขยับตัวไมไ่ด้ไปแล้ว
วิหคฟ้าเหมันต์กับคนอื่นๆเมื่อเห็นดังนั่นก็ตกตะลึง
"ยังไม่ตาย แถมที่สำคัญยังขยับตัวได้อีก รีบตามไปเร็ว" วิหคฟ้าเหมันต์ตวาดขึ้น
พวกเขารีบพุ่งตามเย่ชิงหยูอย่างรวดเร็ว วิหคฟ้าความเร็วของเธอนำหน้าพวกเขาไปไกล
เย่ชิงหยูบินมาหลายร้อยกิโลเมตร เขาตอนนี้ไม่สามารถหลบหนีออกมาได้เลย เขาเอ่ยถามกับระบบว่าหนีไปห้องกาลเวลาได้ไหม ระบบบอกว่าหลบหนีไปห้องแห่งกาลเวลาก็ไม่ได้ เพราะว่า ร่างกายของเขาจะอยู่กับที่ แต่จิตวิญญาณจะไปปรากฏที่ห้องแทน เขารู้สึกว่าในห้องแห่งกาลเวลาราวกับจะวาปร่างกายมาทั้งหมด แต่จริงๆไม่ใช่ มันเป็นแค่ความรู้สึกของเขาเท่านั่น แต่การฝึกพลังหรือที่ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมันเกิดขึ้นจริง ถือว่าเป็นความลึกลับอย่างนึงเลยก็ได้ เย่ชิงหยูก็เพิ่งรู้ ว่าร่างกายเขาจริงๆไม่ได้เข้าไปห้องกาลเวลาด้วย
ขนาดนั่น วิหคฟ้าเหมันต์ก็บินเข้ามา เธอกลายเป็นร่างที่แท้จริงเรียบร้อย วิหคสีฟ้าตัวใหญ่หลายร้อยเมตรพุ่งทะยานมาด้วยความเร็วสูงสุด ทั่วทั้งร่างปลดปล่อยไอน้ำแข็งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ขนาดนั่นเธอก็ควบแน่นพลังงานที่น่าสะพรึงไว้ที่ปาก ปลดปล่อยสำแสงสีฟ้าสว่างจ้า มิติถึงกับฉีกขาด พุ่งเข้าใส่เย่ชิงหยูอย่างรวดเร็ว
"บ้าเอ้ย" เย่ชิงหยูหน้าเปลี่ยนสี เขาเร่งพลังในร่างถึงขีดสุด ใช้ปีกคุนเผิงอัสนีสวรรค์เข้าป้องกัน ปีกเขาหุบครอบคลุมทั้งตัวของเขาไว้ มันทะลักสายฟ้าออกมาบ้าคลั่ง
"เปริ๊ยงง" เสียงการปะทะดังสนั่นทั่วท้องฟ้า
"อ่อก" ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าใส่เย่ชิงหยูจังๆ ขนาดนั่นเขากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ปีกคุนเผิงเกิดการฉีกขาด มันถูกน้ำแข็งกัดกร่อนขนมันหล่นออกมาหลายสิบเส้น เขาพุ่งกระเด็นกระแทกไปกับพื้นดิน
"ปัง" เกิดหลุมขนาดใหญ่ พื้นดินถึงกับสั่นสะเทือน ป้ายตัวตายตัวแทนอันที่สองระเบิดออก ในใจเขาตะโกนออกมาว่า แย่แล้ว เขาลุกขึ้นมา ยืนตัวขึ้น ร่างกายเขาสั่นสะท้าน เกิดน้ำแข็งเกาะตามตัวมากมาย
"ยังไม่ตายอีกเรอะ" วิหคฟ้าเหมันต์ส่งสียงออกมา ในดวงตาขนาดใหญ่เย็นเยียบ เธอไม่รอช้า ตวัดปีกขนาดใหญ่ของเธอพุ่งเข้าใส่เย่ชิงหยูบนพื้นดินทันที อากาศถึงกับสั่นสะเทือน แรงลมมหาศาลพุ่งทะยานเข้ามาใส่ ภายในนั่นเต็มไปด้วยพลังงานที่เย็นจัดราวกับจะแช่แข็งทุกสิ่ง
ออร่าพลังมหาศาลกดทับมาที่เย่ชิงหยู
เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ฟื้นคืนคัมภีร์จักรวาลนิรันดร์ อักขระลึกลับผุดขึ้นตามตัว ปลดปล่อยพลังของกายเทพโกลาหลเต็มที่
เสียงในใจเขาดังขึ้น 1ประตูเบิกอนันต์ ขนาดนั่นในร่างกายส่วนลึก ประตูบานใหญ่สีทองพลันเปิดออก ปลดปล่อยพลังที่มากยิ่งขึ้น เขาควบแน่นพลังงานจากฝ่ามือทั้งสองข้าง เหวี่ยงแขนออกไป ปลดปล่อยไม้ตายสูงสุด ฝ่ามือโกลาหลทันที
ฝ่ามือสีดำทมิฬหลายร้อยเมตรปรากฏมันพุ่งทะยานเข้าใส่ปีกขนาดใหญ่ แรงปะทะของทั้งสองเกิดการระเบิด เย่ชิงหยูกระอักเลือดออกมายกใหญ่ ร่างกายเขาเกิดบาดแผลขึ้นอีกหลายสิบแห่ง ส่วนวิหคฟ้าเหมันต์เธอก็ได้รับบาดเจ็บที่ปีก เลือดเธอไหลออกมามากนัก ขนาดนั่นเธอก็ตกตะลึง เธอถึงกับได้รับการบาดเจ็บจากการปะทะ
"ถึงกับต้านทานได้เชียว อย่าอยู่เลยเจ้าเด็กบ้า" วิหคฟ้าเหมันต์เริ่มบ้าคลั่งขึ้น จะปล่อยไว้ไม่ได้ ถ้าเกิดเจ้าเด็กนี้มีพลังขั้นนักรบดวงดาวเธอจะไม่ตายเอาหรอ ความคิดของเธอคิดไปต่างๆนาๆ
เธอควบแน่นพลังงานสูงสุดปลดปล่อยทักษะประจำตัวสุดยอดของตน วิหคพลันส่องแสงสว่างเจิดจ้าไปทั่วบริเวณ ลำแสงสีฟ้าที่ปลดปล่อยออกมา ถึงกับแช่แข็งทุกสิ่ง ขนาดนั่นมันก็พุ่งทะยานเข้ามาที่เย่ชิงหยู
"ชิ" เย่ชิงหยูกล่าวออกมา เขาตอนนี้ร่างกายแทบจะไม่ไหวแล้ว ขนาดนั่นเขาได้ใช้ ยันต์หลบหนี100กิโลเมตรออกมา ร่างกายเขาพลันหายไป หลบหนีจากแสงทำลายล้างได้
วิหคฟ้าเหมันต์ตื่นตะลึง ขนาดนั่นเธอใช้จิตสัมผัสตรวจจับ บินตามเย่ชิงหยูไปอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เย่ชิงหยูหอบหายใจแฮ่กๆ ตอนนี้เขาบาดเจ็บสาหัสมากๆ ร่างกายเขาเจ็บปวดไปหมด แถมที่สำคัญ ป้ายตัวตายตัวแทนกับยันต์หลบหนีก็หมดลงแล้ว เขาหนีเธอไม่พ้น วิหคฟ้าเหมันต์บินเร็วมาก ตามเขาราวกับปลิง กัดไม่ปล่อย
วิหคฟ้าเหมันต์บินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เย่ชิงหยูเห็นก็หน้าถอดสี เขาในตอนนี้ไม่มีอะไรใช้ได้อีกแล้ว ในร้านค้าของระบบก็ไม่มีอะไรช่วยได้เลย ยันต์หลบหนีหรืออะไรก็ไม่มีขาย ต้องสุ่มวงล้ออย่างเดียว มีแต้มหลายสิบล้านแต่ทำอะไรไม่ได้มันน่าขมขื่นนัก
เย่ชิงหยูยืนขึ้น เซไปเซมา เขาแทบจะล้มลงไปอยู่แล้ว เลือดทะลักออกมาจากบาดแผล ในส่วนท้องของเขาแทบจะถูกแทงทะลุ ถ้าเป็นคนอื่นคงตายไปนานแล้ว วิหคฟ้าเหมันต์เมื่อเห็นว่าได้เวลาปิดฉาก เธอก็กางกรงเล็บสีฟ้าปลดปล่อยพลังน้ำแข็งตะปบเข้าใส่เย่ชิงหยูทันที กรงเล็บขนาดยักษ์พุ่งทะยานลงมา
เย่ชิงหยูมุมปากยกขึ้นอย่างข่มขื่น ขนาดนั่นที่หน้าของเขาก็ปรากฏผู้หญิงคนนึงขึ้น เธอมีใบหน้าที่มีเสน่ห์ ร่างกายที่เย้ายวนเซ็กซี่ เธอหันหัวกลับมามองไปที่เย่ชิงหยู เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวน เธอมองเห็นบาดแผลสาหัสมากมายนัก
"สามีโดนมาหนักเลยนะ"
"เหมยกุ่ย"
เย่ชิงหยูยิ้มขึ้น รู้สึกโล่งใจ เขาเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากคำนึง ขนาดนั่นนัยย์ตาเขาเริ่มปิดลง ร่างกายล้มลงกับพื้น หมดสติเรีียบร้อย เหมยกุ่ยเห็นว่าสามีของเธอยังไม่ตายก็โล่งอก ต้องรีบปิดฉากแล้ว
เธอหันกลับมา มองดูวิหคฟ้าเหมันต์ตรงหน้าที่กำลังตะปบกรงเล็บเข้ามา นัยย์ตาที่เย้ายวนส่งจิตสังหารออกมา เธอสีหน้าเยียบเย็น ออร่าเริ่มทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง พลันตบฝ่ามือขนาดใหญ่เข้าปะทะ
"ปัง" วิหคฟ้าเหมันต์ปลิวไปไกล
"กล้าดียังไงถึงทำร้ายสามีของข้า แกอย่าหวังว่าจะได้ตายสบายเลย" เหมยกุ่ยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกที่ใครได้ฟังแล้วก็ต้องสะพรึง อารมณ์ของเธอตอนนี้โกรธสุดขีด พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว อากาศรอบบริเวณหลายร้อยเมตรเกิดการฉีกขาด