[มี E-book] เมื่อข้าทะลุมิติมารับบทนางร้าย

แสงตะวันคล้อยต่ำ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็๲สีส้มแดงระเรื่อ ยามพลบค่ำคืบคลานเข้ามาเยือน เซียวเหลียนฮวาก็ก้าวเท้าอย่างอ่อนล้าเข้ามาในเรือนพักของตน หลังจากที่คุยกับบิดาเสร็จ

เมื่อเซียวเหลียนฮวากลับมาถึงเรือน ความเหนื่อยล้าทำให้นางอยากจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ทันที แต่เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง นางก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นเสี่ยวหงสาวใช้คนสนิท ยืนรออยู่ภายในห้องพร้อมกับถาดน้ำชาในมือ

"คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว" เสี่ยวหงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "ข้าน้อยเห็นว่าคุณหนูไปคุยกับท่านเสนาบดีนาน เลยชงน้ำชาร้อนๆ มารอ เดี๋ยวข้าขออุ่นน้ำชาก่อนนะเ๽้าคะ"

เสี่ยวหงวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่เตา เซียวเหลียนฮวามองตามแผ่นหลังของเสี่ยวหงด้วยแววตาเรียบเฉย แต่ภายในใจกลับกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก

ถ้านางไม่เคยอ่านนิยายมาก่อน คงไม่รู้ว่าเสี่ยวหง สาวใช้ที่แสนดี จงรักภักดี คนนี้ แท้จริงแล้วเป็๲คนที่ทรยศ หักหลังพี่สาวนางร้ายเ๽้าของร่างที่นางมาอาศัยอยู่

'เสี่ยวหง...' เซียวเหลียนฮวาสำรวจเสี่ยวหงอย่างพิจารณา สายตาของนางหยุดอยู่ที่ปิ่นปักผมบนหัวของนาง มันเป็๞ปิ่นปักผมทองคำ ประดับด้วยหยกสีเขียว แม้จะไม่ใช่เครื่องประดับที่หรูหรา โดดเด่นมากนัก แต่เซียวเหลียนฮวาก็จำได้ว่า ของชิ้นนี้เคยเป็๞ของนางมาก่อน

นางพยายามค้นหาความทรงจำของพี่สาวนางร้าย แต่ก็ไม่พบความทรงจำที่นางมอบปิ่นปักผมอันนี้ให้กับเสี่ยวหง ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยนิสัยของเซียวเหลียนฮวาที่มัวแต่หลงใหล ใฝ่ฝัน ถึงท่านอ๋อง ทำให้ไม่เคยสนใจ ใส่ใจ คนรอบข้าง จึงเป็๲ไปไม่ได้ที่นางจะมอบของสำคัญให้กับสาวใช้

'เสี่ยวหง เ๯้าขโมยปิ่นปักผมของพี่สาวไป แล้วแสร้งทำเป็๞จงรักภักดี เ๯้ามันเป็๞คนน่ารังเกียจที่สุด' เซียวเหลียนฮวาครุ่นคิดอยู่ในใจ ความโกรธแค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในอก

'แต่ข้าจะทำอย่างไรกับเ๽้าดี จะเปิดโปงเ๽้าตรงๆ เลยดีไหม แต่ถ้าไม่มีหลักฐาน ใครเขาจะเชื่อข้าละ  คงไม่พ้นโดนกล่าวหาว่าข้ารังแกสาวใช้'

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว ดวงตาของเซียวเหลียนฮวาเป็๞ประกาย รอยยิ้มเ๯้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า

'เสี่ยวหง เ๽้าอยากเล่นละครกับข้าใช่ไหม ข้าจะเล่นกับเ๽้า'

"เสี่ยวหง" เซียวเหลียนฮวาเอ่ยเรียกสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เ๯้ามาหาข้าหน่อยสิ"

เสี่ยวหงหันกลับมา "เ๽้าคะ คุณหนู"

"ข้าอยากให้เ๯้าช่วยดูอะไรหน่อย" เซียวเหลียนฮวาชี้ไปที่ปิ่นปักผมของตัวเอง "ปิ่นปักผมของข้ามันดูเก่าไปหน่อย เ๯้าว่าข้าควรจะเปลี่ยนอันใหม่ดีไหม"

เสี่ยวหงเดินเข้ามาใกล้ "ปิ่นปักผมอันนี้สวยอยู่แล้วเ๽้าค่ะ คุณหนู"

"แต่ข้าอยากได้อันใหม่" เซียวเหลียนฮวาทำหน้ามุ่ย นิ้วเรียวสวยเคาะโต๊ะเครื่องแป้งเบาๆ "ข้าอยากได้ปิ่นปักผมที่สวยกว่านี้ หรูหรากว่านี้ พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าไปงานเลี้ยงในวังหลวง ข้าต้องแต่งกายให้สมเกียรติจวนท่านเสนาบดี"

เสี่ยวหงมองปิ่นปักผมบนหัวของเซียวเหลียนฮวาด้วยตาลุกวาว ปิ่นทองคำฝังหยกขาวชิ้นนั้นงดงามจับตา แม้จะไม่ใช่ชิ้นที่ดีที่สุดในบรรดาเครื่องประดับของคุณหนู แต่ก็มีมูลค่ามหาศาล เมื่อคุณหนูมีเครื่องประดับชิ้นใหม่ก็มักจะไม่สนใจเครื่องประดับชิ้นเก่าๆ นางจะต้องเอาปิ่นปักผมที่อยู่บนหัวคุณหนูมาให้ได้

"เอ่อ... คุณหนู ข้าว่าปิ่นบนหัวของท่านไม่คู่ควรใส่ไปเลี้ยงในวังหลวงเ๯้าค่ะ" เสี่ยวหงเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง

"คุณหนูต้องใส่เครื่องประดับที่หรูหรากว่านี้ถึงจะคู่ควรกับคุณหนูเ๽้าค่ะ"

"จริงหรือ" เซียวเหลียนฮวาเอ่ยถาม "เ๯้าว่าปิ่นอันนี้มันดูธรรมดาไปอย่างนั้นหรือ?" นางหยิบกระจกขึ้นส่อง พิจารณาปิ่นปักผมบนศีรษะ "แต่ข้าว่ามันก็สวยดีนี่นา"

"สวยเ๽้าค่ะ แต่ยังไม่พอ" เสี่ยวหงรีบพูดชักจูง

"งานเลี้ยงในวัง ล้วนมีแต่คุณหนู องค์หญิง และพระชายา ล้วนแต่เป็๞บุคคลชั้นสูง เครื่องประดับของพวกนางต้องงดงามและล้ำค่าแน่ๆ หากคุณหนูใส่ปิ่นอันนี้ไป เกรงว่าจะทำให้จวนท่านเสนาบดีเสียหน้าได้นะเ๯้าคะ"

เซียวเหลียนฮวาขมวดคิ้ว เมื่อเห็นเสี่ยวหงพูดเช่นนั้น ‘หึ...เหยื่อติดเบ็ดแล้ว’

"แล้วเ๯้าว่าข้าควรใส่ปิ่นแบบไหนดีล่ะ?" เซียวเหลียนฮวาถาม

เสี่ยวหงเห็นว่าเซียวเหลียนฮวาเริ่มคล้อยตาม ก็รีบฉวยโอกาสเสนอความคิดเห็น

"ข้าเห็นว่าปิ่นดอกโบตั๋นทองคำประดับทับทิมที่คุณหนูเพิ่งได้มา งดงามเหมาะสมกับคุณหนูที่สุดเ๯้าค่ะ ยิ่งเมื่อประดับกับชุดสีแดงที่คุณหนูจะใส่ไปงานเลี้ยง ยิ่งขับให้คุณหนูดูโดดเด่น สง่างาม ไม่มีใครเทียบได้แน่นอน"

เซียวเหลียนฮวาแสร้งทำเป็๲ครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

"อืม... เ๯้าพูดก็มีเหตุผล พรุ่งนี้ข้าจะใส่ปิ่นดอกโบตั๋นทองคำประดับทับทิม"

เสี่ยวหงยิ้มกว้าง ดีใจที่แผนการของตนกำลังจะสำเร็จ นางวางแผนที่จะขโมยปิ่นปักผมชิ้นนั้นมาเป็๲ของตน โดยไม่รู้เลยว่าเซียวเหลียนฮวามองเห็นแววตาโลภมากของนาง

'คิดจะเล่นละครกับข้ารึ เสี่ยวหง ข้าจะทำให้เ๯้ารู้ว่าใครเป็๞นายใครเป็๞บ่าว'   เซียวเหลียนฮวาคิดในใจพลางลอบยิ้มมุมปาก นางจ้องมองเสี่ยวหงที่กำลังทำทีเป็๞จ้องมองปิ่นปักผมตาเป็๞มัน

""เสี่ยวหง" เซียวเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นเสียงหวาน "เ๽้าไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการอาบน้ำเอง เ๽้าไม่ต้องมาปฏิบัติข้า"

"แต่..." เสี่ยวหงทำท่าลังเล "คุณหนู ให้ข้า..."

"ไม่ต้อง ข้าอยากอยู่คนเดียว" เซียวเหลียนฮวาตัดบท "เ๽้าไปได้แล้ว"

เสี่ยวหงจำใจต้องถอยออกไป แต่ในใจยังคงคิดถึงปิ่นปักผมทองคำประดับหยกขาวอันล้ำค่าไม่วาง สายตาของนางจ้องมองปิ่นปักผมที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างหิวกระหาย

'ข้าต้องหาทางขโมยปิ่นนั่นมาให้ได้ รอให้คุณหนูไปงานเลี้ยงในวังก่อนเถอะ ข้าจะขโมยปิ่นชิ้นนั้นมา' เสี่ยวหงยิ้มกริ่มอยู่ในใจโดยไม่เฉลียวว่านั้นอาจจะเป็๲กับดักนำไปสู่หนทางแห่งการลงนรก