หลงกลรัก(ร้าย)ผู้ชายเจ้าเล่ห์

บทที่1

สุภาพบุรุษกำพร้า(รัก)
 

6 ปีก่อน

บ้านเด็กกำพร้าแสงจันทร์

บ้านเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในแถบชนบทห่างออกมาจากตัวเมืองหลายกิโลเมตร แต่กลับร่มรื่นน่าอยู่เพราะธรรมชาติที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้เล็กใหญ่สีเขียวขจีไหวตามแรงลม มีเสียงนกร้องราวกับพรำเพลงไม่ขาดสายภายในรั้วที่ถูกสร้างมาเพื่อความปลอดภัยแก่เด็กๆ ในบ้านกำลังมีการซ่อมแซมและทาสีใหม่โดยฝีมือของครูจันทร์หอมผู้ก่อตั้งบ้านเด็กกำพร้าแสงจันทร์และป้าศรีผู้ดูแลอีกคนพร้อมด้วยเด็กๆกำลังขมักเขม้นทาสีอย่างสนุกสนาน

"อย่าแกล้งเพื่อนสิชนาธิปรีบทาเร็วๆเข้าเดี๋ยวแขกจะมาแล้ว"

"โธ่ครูครับไม่ใช่ผมคนเดียวสักหน่อยไอ้คชากับไอ้ธารก็แกล้งทำไมครูถึงว่าแต่ผมล่ะ"เด็กหนุ่มในวัย18ปีงอนแก้มป่องพรางตวัดสายตาไปหากลุ่มเพื่อนของตนที่กำลังหัวเราะชอบใจอยู่

"เพราะตอนที่เพลิงแกล้งครูจันทร์หอมหันมาเห็นพอดีน่ะสิ แต่ตอนที่คชากับธารลงมือครูจันทร์หอมไม่เห็นก็ไม่แปลกที่จะต่อว่าเพลิงเพียงคนเดียว"ป้าศรีที่กำลังยกน้ำดื่มมาให้ทุกคนตอบข้อสงสัยของชนาธิปด้วยรอยยิ้มความเอ็นดู แต่เด็กชายกลับทำหน้าบอกบุญไม่รับยิ่งกว่าเก่า

"ลำเอียงชัดๆ "

"เดี๋ยวเถอะ ถ้าวันนี้ทาสีไม่เสร็จล่ะก็ครูไม่ให้กินขนมหม้อแกงนะจะบอกให้"

"ครูอะ"จากนั้นเด็กแสบทั้งสามก็เริ่มลงมือทาสีอีกครั้งอย่างตั้งอกตั้งใจ ครูจันทร์หอมเริ่มเดินตรวจงานเพื่อเช็คความเรียบร้อยก่อนที่ท่านพลเอกสิรภพจะเข้ามาตามเวลาที่ได้โทรนัดหมายเอาไว้ล่วงหน้า

"ทิพากร ธีระถ้าพวกเธอทาสีตรงนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วก็ไปช่วยพวกธนาธิปตรงนู้นด้วยเห็นทีวันนี้คงจะไม่เสร็จแน่"

"ได้ครับครู"ทิพากรหรือเวหาตอบรับคำสั่งของครูจันทร์หอมย่างว่าง่าย ส่วนธีระหรือเธียรก็พยักหน้ารับเช่นเดียวกัน

ระหว่างที่ทุกคนกำลังทำงานอย่างขมักเขม้นมีรถยนต์ฮอนด้า ซีอาร์-วี สีดำสองคันขับมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านเด็กกำพร้าครูจันทร์หอมและป้าศรีรีบเดินออกไปต้อนรับผู้มาเยือนอย่างรีบร้อนก่อนที่จะบอกให้เด็กในบ้านทุกคนเก็บของ แล้วไปรวมตัวกันอยู่ที่ห้องประชุมด้านในสำหรับทำกิจกรรมสันทนาการต่างๆ

คนขับรถในชุดสีดำสบายๆรีบลงไปเปิดประตูให้ผู้เป็๞นายอย่างรู้งาน แขกผู้มาเยือนค่อยๆก้าวขาลงจากรถมาพูดคุยกับครูหอมจันทร์และป้าศรีอย่างสนิทสนมราวกับว่ารู้กันมานานแม้จะอยู่ในชุดลำลองสบายๆกางเกงขายาวสีดำและเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนรองเท้าหนังไม่สามารถกลบรังสีของความหล่อ เท่ สมาร์ทของชายวัย๔๘ปีได้เลย

"นั่นมันพลเอกสิรภพไม่ใช่เหรอวะเมื่อคืนฉันพึ่งดูข่าวแถลงการจับกุมพ่อค้ายาเสพติดไปไม่ผิดแน่ๆ"ชนาธิปแอบดูแขกจากช่องเล็กๆของประตูบ้านเมื่อได้ยินดังนั้นสืบสินธุ์หรือธารกับพสุธาหรือคชารีบวิ่งมาเกาะประตูเพื่อแอบดูด้วย

"ใช่จริงๆด้วยมาทำอะไรวะ"

"คงไม่ได้มาจับยาเสพติดแถวนี้นะ"

"พูดแบบนี้แกมีเก็บไว้รึไงไอ้ธารไหนเอามาดูสิ"

"จะบ้าเหรอไอ้คชาฉันจะไปเอามาจากไหนรอบบ้านมีแต่ป่ากับเขามันคงงอกออกมาจากต้นไม้เองได้มั้ง"

"ก็มีความเป็๞ไปได้สูง"

"พวกแกนี่ชักจะบ้ากันไปใหญ่แล้วรีบเอาอุปกรณ์ไปเก็บแล้วตามน้องๆไปที่ห้องประชุมเถอะ ก่อนที่ครูจันทร์หอมจะกลับมาเจอ"ธีระเร่งเก็บอุปกรณ์ทาสีตามคำสั่งครูจันทร์หอมอีกสามคนที่ยืนเกาะประตูเป็๞ลิงเป็๞ข้างเมื่อโดนขู่เข้าจึงรีบเก็บส่วนที่เหลือเป็๞พัลวันแล้วสลายตัวในทันที

"คิดอะไรอยู่วะไอ้เวหา"

"กำลังคิดว่าคนใหญ่คนโตแบบนั้นมาทำอะไรที่บ้านเด็กกำพร้าหลังเขา ฉันไม่คิดว่าพวกส่งยามันจะยอมถ่อหลบตำรวจมาถึงนี่หรอกนะ"

"บางทีอาจจะไม่ได้มาจับพวกขี้ยาก็ได้"

"แล้วมาทำไม"

"ฉันก็ไม่รู้แต่ตอนนี้รีบเอาของไปเก็บกันได้แล้วก่อนที่ครูจันทร์หอมจะกลับมาเพ่งกระบาลแก"ทิพากรทำได้เพียงเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจแล้วหยิบถังสีกับแปรงขึ้นมาเดินตามหลังธีระไปยังห้องเก็บอุปกรณ์
 

ห้องประชุม

ภายในห้องประชุมมีเสียงเจี้ยวจ้าวของเด็กๆ ราวกับตลาดยามเช้าไม่ว่าจะเป็๞เด็กเล็กเด็กโตต่างก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่นานครูจันทร์หอมกับป้าศรีก็เดินเข้ามาในห้องทันใดนั้นเสียงคุยราวกับนกกระจอกแตกรังเมื่อครู่ก็เงียบสนิทเหมือนที่ผ่านมาเป็๞เพียงภาพลวงตาเท่านั้น

"คนที่มีชื่อดังต่อไปนี้ตามครูไปที่ห้องพักด้วย ทิพากร ธีระ ชนาธิป พสุธา สืบสินธุ์ ส่วนคนอื่นแยกย้ายไปทำกิจกรรมประจำวันได้"หลังจากพูดจบเด็กคนอื่นๆ ก็ถูกป้าศรีพาออกไปจากห้องเพื่อไปทำกิจวัตรเหมือนทุกวันส่วนเด็กชายทั้ง5คนก็ได้แต่ยืนงงว่าเกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้นกันแน่

"ไอ้เพลิงแกไปก่อเ๹ื่๪๫อะไรมาอีกรึป่าววะ ถึงได้โดนเรียกยกกลุ่มแบบนี้"ยกกลุ่มที่ว่าก็คือเด็กชายทั้ง5คนเข้ามาที่บ้านเด็กกำพร้าแสงจันทร์ในเวลาไล่เลี่ยกันและมีอายุ18ปีเท่ากัน ที่นี่จึงมีพวกเขาเป็๞พี่ใหญ่คอยช่วยครูจันทร์หอมและป้าศรีดูแลน้องๆมาโดยตลอด

"ป่าวนะเว้ย ฉันไม่ได้ทำอะไร"ชนาธิปส่ายหัวปฏิเสธคำกล่าวหาของพสุธาสุดฤทธิ์

"เดาไปก็เสียเวลาไปกันเถอะ"ทิพากรเดินนำเพื่อนๆไปยังห้องพักครูที่มีครูหอมจันทร์รออยู่ หน้าห้องมีคนคอยเฝ้าซ้ายขวาเด็กชายทั้ง5ยืนทำใจอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่เล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเปิดเข้าไปด้วยความตื่นเต้น

ภายในห้องมีครูหอมจันทร์กำลังนั่งคุยอยู่กับพลเอกสิรภพที่โซฟาหน้าโต๊ะทำงานอย่างสนุกสนาน การปรากฏตัวของเด็กชายทุกคนทำให้การสนทนาเมื่อครู่หยุดลงแทบทันทีท่านพลเอกสิรภพมองผู้มาเยือนอย่างพินิจพินัยแล้วระบายรอยยิ้มยินดีออกมาอย่างมีความสุข

"เด็กพวกนี้เหรอครับที่ครูจะยกให้ผม"

"ยก?หมายความว่าไงครับ"ชนาธิปเป็๞เด็กเ๧ื๪๨ร้อนคิดอะไรก็พูดออกไปอย่างนั้น เขาถามออกไประหบทสนทนาด้วยความสงสัยแต่ถูกสายตาครูจันทร์หอมตัดพ้อกลับมาจึงได้สงบจิตสงบใจลง

"เด็กๆพวกนี้คือความภาคภูมิใจของดิฉัน ดิฉันไม่สามารถตัดสินใจแทนพวกเขาได้ถึงต่อให้ทำได้ก็ไม่ทำหากท่าน๻้๪๫๷า๹พวกเขาก็จงพูดให้ทุกคนยอมรับในข้อตกลงโดยห้ามข่มขู่หรือบังคับลูกๆของดิฉันเป็๞อันขาด"

"คูณพูดแบบนี้พวกเขาก็กลัวผมหมดน่ะสิครูจันทร์หอม"พลเอกสิรภพลุกขึ้นยืนแล้วเดินมายืนประจันหน้าทุกคน เด็กชายทั้ง5มีอาการสั่นกลัวเนื่องจากรู้สึกถึงรังสีและพลังอำนาจที่แผ่ออกมาจนแทบจะก้าวขาไม่ออกเลยทีเดียว แต่ท่านกลับยิ้มให้ทุกคนอย่างใจดีไม่ถือตัวและยังยืนพิงเสาด้วยท่าทางสบายๆไม่เหลือคราบพลเอกเลยแม้แต่น้อย

"สวัสดีเด็กๆฉันชื่อพลเอกสิรภพเป็๞แม่ทัพภาคมณฑลทหารบกที่ 33"

"พวกเรารู้จักคุณอยู่แล้วครับ"

"จริงเหรองั้นก็แสดงว่าฉันก็ดังไม่เบาเหมือนกันนะ"พลเอกสิรภพยิ้มให้ทุกคนด้วยความเอ็นดูถึงแม้จะมีสีหน้าท่าทางหวาดกลัวต่อเขาแต่ก็ยังไม่หลบตาเลยสักคน มิหนำซ้ำยังจ้องกลับมาอย่างไม่เกรงกลัวอีกแบบนี้แหละคนที่เขา๻้๪๫๷า๹

"พวกเธอชื่ออะไรกันบ้างเอาทั้งชื่อจริงและชื่อเล่น"ทุกคนมองหน้ากันอย่างหวาดระแวงว่าท่านพลเอกคนนี้๻้๪๫๷า๹อะไรจากพวกเขากันแน่

"อ้อ ขอโทษทีพอดีฉันติดมาจากตอนฝึกทหารน่ะ งั้นเอาแค่ชื่อเล่นก็ได้"

"ไม่เป็๞ไรครับ ผมชื่อทิพากรชื่อเล่นเวหา"

"เวหาที่แปลว่าท้องฟ้าเหรอ"

"วันที่ฉันเจอทิพากรเป็๞วันที่ท้องฟ้าแจ่มใสและมีลมพัดแรงก็เลยตั้งชื่อให้แบบนั้นค่ะ"ครูจันทร์หอมพูดเสริม

"เป็๞อย่างนี้นี่เอง งั้นเวหาโตขึ้นเธออยากเป็๞อะไร"

"มัน...สำคัญยังไงเหรอครับท่าน"

"ทิพากรเธอควรจะตอบคำถามท่านแทนที่จะตั้งคำถามกลับมานะ"

"ผมขอโทษครับ"

"ไม่เป็๞ไรครับครูจันทร์หอม"พลเอกสิรภพยิ้มให้ทิพากรด้วยความเอ็นดู เด็กที่กล้าคิดกล้าพูดเขาล่ะชอบนักเพราะสมัยนี้มีแต่คนพูดไม่คิดบ้านเมื่องมันถึงได้เป็๞ยังงี้ไงล่ะ

"สรุปว่าโตมาเธออยากเป็๞อะไร"

"ผมอยากเป็๞นักธรณีวิทยาครับ"

"สนใจพวกแร่หินและอัญมณีเหรอ"

"ครับ ผมอยากรู้ว่าสมบัติและแร่ธาตุของประเทศเราเกิดขึ้นมาได้ยังไง ถึงได้มีราคาแพงจนถึงขั้นต้องทำทุกวิธีเพื่อแย่งชิงมาให้ได้ แม้ว่าจะต้องปล้นฆ่าก็ยอม"

"แล้วเธออยากทำให้การปล้นฆ่าหายไปรึป่าวล่ะ"

"ท่านหมายความว่ายังไงครับ"พลเอกสิรภพไม่ตอบคำถามของทิพากรเพียงยิ้มให้ก่อนจะเปลี่ยนมาถามคนอื่นๆ บ้าง

"เธอล่ะพ่อหนุ่มเ๧ื๪๨ร้อนชื่ออะไร"

"ผมชื่อชนาธิป ชื่อเล่นเพลิงครับ"

"ร้อนแรงดั่งชื่อสมแล้วที่ครูจันทร์หอมบอกฉันว่าเธอน่ะแสบที่สุด เพลิงความฝันของเธอคืออะไร"

"ผมอยากเป็๞ทหารแบบท่านครับ"

"โอ้ เจอผู้ร่วมอุดมการณ์เดียวกันเข้าซะแล้วทำไมถึงอยากเป็๞ทหารล่ะ"

"ผมเคยเห็นในละครตอนทหารตามจับผู้ร้ายถือปืนอย่างกล้าหาญไล่ต้อนให้จนมุมมันโคตรเท่เลย อีกอย่างผู้หญิงก็ชอบผู้ชายในเครื่องแบบด้วย มีเหตุผลอะไรที่ผู้ชายไม่อยากเป็๞ทหารบ้างล่ะครับ"ครูจันทร์หอมแทบเป็๞ลมเพราะคำตอบของลูกตัวดีนั้นเล่นเอาครูที่เปรียบเสมือนแม่อย่างเขาปวดหัวไม่เกรนขึ้น

ถ้าที่ชนาธิปพูดมาเป็๞แค่เ๹ื่๪๫โกหกล่ะก็เขาคงจะรู้สึกดีกว่านี้ แต่เธอเชื่อว่าคนอย่างชนาธิปคิดแบบนั้นจริงๆ ถึงแม้ว่าจะมีอารมณ์รุนแรงและเ๧ื๪๨ร้อนขนาดไหนแต่เด็กคนนี้ไม่มีเบื้องหน้าเ๢ื้๪๫๮๧ั๫คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น

"ฮ่าๆ ที่เธอเห็นในละครมันแค่ส่วนน้อยเลชีวิตจริงของทหารมันลำบากกว่านั้นมากขนาดจะพบกับครอบครัวแค่นาทีเดียวยังเป็๞เ๹ื่๪๫ยากเลย ไม่ต้องพูดถึงตอนไล่จับคนร้ายขอแค่มีชีวิตรอดกลับมาได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว"ชนาธิปครุ่นคิดในสิ่งที่พลเอกสิรภพพูด เขาเคยเห็นทหารตามละครและข่าวมาไม่เห็นจะลำบากเหมือนที่ท่านพูดเลยสักนิด

"ถ้าลองไปใช้ชีวิตแบบทหารดู เธอจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด"

"ครับ"

"คนต่อไปชื่ออะไร"

"ผมชื่อพสุธาครับชื่อเล่นคชา โตขึ้นอยากเป็๞เ๯้าหน้าที่กรมป่าไม้ผมอยากปราบปรามการลักลอบตัดไม้ทำลายป่าให้หมดไปจากประเทศ"

"มีอุดมการณ์ เป้าหมายชัดเจน แววตาตั้งใจดีมากฉันชอบ"พสุธาหันไปแปะมือกับสืบสินธุ์ที่อยู่ข้างๆด้วยความดีใจที่อย่างน้อยก็ได้รับเกียรติจากท่านพลเอกสิรภพชมความฝันของเขาแม้ว่ามันจะไม่มีทางเป็๞จริงก็ตาม เพราะเด็กกำพร้าอย่างพวกเราจะเอาเงินตรงไหนไปเรียนตามความฝันแค่จะออกไปหางานทำยังอยากเลยจบแค่ม.๖จะมีที่ไหนรับทำงานกัน

"คนต่อไป"

"ผมชื่อสืบสินธุ์ชื่อเล่นธารครับ โตขึ้นอยากเป็๞วิศวกรปิโตรเลียมจะได้หาเงินมาช่วยบ้านเด็กกำพร้าที่นี่ได้"คำพูดของสืบสินธ์ุทำให้น้ำตาของครูจันทร์หอมล่วงลงมา แม้ว่าลูกคนนี้ของเขาจะดื้อไม่ต่างอะไรกับชนาธิปและพสุธาแต่ก็ไม่เคยลืมบุญคุณให้ข้าวให้น้ำและให้ที่ซุกหัวนอนมาตลอด18ปี

"เป็๞เด็กที่กตัญญูดีนะครับครู"ท่านพลเอกสิรภพเอ่ยชมบรรดาเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆรีบล็อคคอเขาไว้อย่างหมั่นไส้ที่ดันตอบคำถามออกมาได้ซึ้งกินใจแบบนี้

"สืบสินธุ์ที่แปลว่าผู้สืบทอดเชื้อสายของน้ำ ชื่อเล่นก็แปลว่าสายน้ำแล้วยังอยากทำงานกลางทะเลอีกเหรอ"

"ครูจันทร์หอมบอกว่าตอนที่เจอผมอยู่หน้าบ้านก็มีชื่อเขียนใส่กระดาษไว้ให้แล้วบางทีอาจจะเป็๞พ่อรึแม่ตั้งให้ก็ได้"

"เป็๞ชื่อที่แสดงถึงความใจกว้างและไม่หวนกลับไปยังอดีตสินะ"

"สืบสินธุ์ชอบให้และแบ่งปันแก่คนอื่นเสมอค่ะ ดิฉันเชื่อว่าเขาจะต้องโตมาเป็๞คนดีอย่างแน่นอน"

"ผมก็เชื่อว่าจะเป็๞แบบนั้น แล้วเธอล่ะชื่ออะไร"พลเอกสิรภพหันไปหาธีระเป็๞คนสุดท้ายเด็กชายสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพูดถึงความฝันที่ไม่อาจเป็๞ไปได้ของตนออกมา

"ผมชื่อธีระชื่อเล่นเธียรครับ โตขึ้นผมอยากเป็๞...."มาถึงจุดนี้เด็กชายกลับไม่อยากจะพูดมันออกมาเพราะยิ่งพูดก็เหมือนตอกย้ำว่ามันไม่มีทางที่จะเป็๞ไปได้

"ทำไมถึงไม่พูดออกมาล่ะ"

"เพราะมันไม่มีทางเป็๞ไปได้น่ะสิครับเด็กกำพร้าอย่างเราแค่มีชีวิตรอดแล้วโตมาได้ขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว พวกเราไม่อยากหวังมากเกินไป"คำพูดของธีระทำให้พลเอกสิรภพรู้สึกว่าเด็กคนนี้จริงจังกับการใช้วิตมากเกินไปแม้ว่าเ๹ื่๪๫ที่เขาพูดจะเป็๞ความจริงก็ตาม เพื่อนๆอีก4คนที่ยืนเฮฮากันอยู่ก็เงียบกริบเมื่อตื่นจากโลกแห่งความฝันแล้วมาพบกับโลกแห่งความเป็๞จริงนั้นมันโหดร้ายมากเพียงใด

"เมื่อกี้ฉันแวะไปห้องสมุดมาทุกเล่มจะมีชื่อเธอยืมเสมอ ชอบอ่านหนังสือเหรอ"

"ไอ้เธียรมันอยากเป็๞หมอครับที่เตียงมันมีแต่หนังสือเต็มไปหมด ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องมีหนังสือติดมือตลอดขนาดเดินเข้าห้องน้ำยังต้องหยิบไปด้วยเลย"

"ไอ้เพลิง"ธีระหันไปมองค้อนชนาธิปที่พูดเ๹ื่๪๫ของเขาออกมาจนหมด ราวกับปากไม่มีหูรูดสงสัยต้องมีการตักเตือนกันบ้างแล้วว่าห้ามพูดในสิ่งที่ไม่จำเป็๞ออกมา

"แต่ในห้องสมุดไม่มีหนังสือเกี่ยวกับแพทย์เลยสักเล่ม เธอจะยืมไปเพื่ออะไร"

"ถึงอย่างนั้นผมก็รักในการอ่านหนังสือ ไม่ว่าจะเป็๞หนังสืออะไรก็ตามมันก็มีคุณค่าในตัวเองเสมอ"

"แล้วทำไมพวกเธอถึงไม่ให้คุณค่ากับตัวเองบ้าง ยังไม่ทันได้ลงมือทำก็ยอมทิ้งความฝันกันแล้วแบบนี้จะเรียกว่าลูกผู้ชายได้ยังไง"

"ต่อให้พยายามมากแค่ไหนเด็กกำพร้าอย่างพวกเราก็ไม่มีทางทำได้หรอกครับ"ธีระไม่เคยกล่าวโทษโชคชะตาของตัวเอง เขาเพียงยอมรับและน้อมรับมันเอาไว้ไม่ว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดไม่มีใครฝืนโชคชะตาได้ทั้งนั้น

"ฉันมีข้อเสนอมาให้พวกเธอทั้ง5คน ถ้าตกลงที่จะทำฉันจะเป็๞ผู้อุปการะส่งเสียพวกเธอเรียนเอง"เด็กชายรู้สึก๻๷ใ๯ในสิ่งที่พลเอกสิรภพพูด แน่นอนว่าพวกเขาดีใจมากที่มีผู้มาอุปการะเลี้ยงดูและส่งเสียให้เรียนตามความฝันแต่ข้อเสนอที่ถูกยื่นให้ทำมันคืออะไรกันล่ะ คนอย่างท่านพลเอกสิรภพอยากให้เด็กกำพร้าอย่างพวกเขาทำอะไรกัน

"ฉันยินดีที่จะออกค่าใช้จ่ายให้พวกเธอเรียนจนกว่าจะพอใจ แต่หลังจบออกมาแล้วจะต้องมาเป็๞กองกำลังพิเศษให้ฉันตกลงไหม"

"ท่านจะให้พวกเราไปเป็๞ทหารเหรอครับ"พสุธาถามกลับด้วยความสงสัยพลเอกสิรภพเดินมายืนตรงหน้าพวกเด็กชายด้วยท่าทางทรงอำนาจและน่าเกรงขามทำให้ทุกคนยิ่งตื่นกลัวไปกันใหญ่

"ก็ไม่เชิงพวกเธอสามารถทำอาชีพที่ใฝ่ฝันได้ แต่ระหว่างนั้นก็ต้องคอยสืบหาและแฝงตัวเข้าไปตามภารกิจที่ฉันมอบหมายให้ แน่นอนว่าทุกภารกิจอันตรายถึงชีวิตฉันจะไม่บังคับให้เลือกพวกเธอต้องตัดสินใจเองใครไม่ทำฉันก็ไม่ว่า"

"แฝงตัว...หมายถึงเป็๞สายลับเหมือนในละครหลังข่าวใช่ไหมครับ"

"ใช่แล้วเพลิง แต่มันไม่ได้เท่และโชคดีเหมือนในหนังหรอกนะสายลับบางคนก็ถูกฆ่าปิดปากจนตอนนี้ยังตามและติดต่อไม่ได้อยู่หลายรายไม่รู้ว่าเป็๞หรือตายกันแน่"

"ทำไมท่านถึงเลือกเด็กกำพร้าอย่างพวกเราแทนที่จะเป็๞ทหารฝีมือดีในกองทัพล่ะครับ"

"นั่นแหละที่ทำให้ท่านพลเอกสิรภพเลือกพวกเธอทิพากร"ครูจันทร์หอมตอบคำถามของเด็กๆด้วยสีหน้าจริงจัง เธอดีใจที่มีคนเสนอเลี้ยงดูและอุปการะเด็กๆทีเดียถึง5คน แต่ก็ต้องแลกกับชีวิตที่อันตรายเธอจึงให้พวกเขาเป็๞ฝ่ายกำหนดชีวิตให้ตัวเองจะดีกว่า ไม่ห้ามเพราะมันเป็๞โอกาสที่ทุกคนจะได้เติบโตไปใช้ชีวิตในสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝันแต่ก็ยังกลัวว่าลูกๆของเธอนั้นอาจจะไม่โชคดีเหมือนพระเอกละครหลังข่าวก็เป็๞ได้

"ตอนนี้บ้านเมืองเรามีแต่พวกคดโกงแผ่นดินหากินกับคนในชาติ แม้แต่เพื่อนร่วมงานในกองทัพเองก็ยังไม่สามารถไว้ใจได้ ในขณะเดียวกันคดีอาชญากรรมก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆแต่ทุกคนก็ยังแบ่งพรรคแบ่งพวก ฉันจึง๻้๪๫๷า๹ทหารนอกเครื่องแบบอย่างพวกนายเข้ามาฝึกในกองทัพ คอยเป็๞หูเป็๞ตาให้ตามจับพวกขายชาติมาลงโทษให้ได้"

ทุกคนมองหน้ากันราวกับกำลังส่งกระแสจิตออกมาทางสายตาเพื่อถามว่าจะเอายังไงกันดี ข้อเสนอของท่านพลเอกสิรภพก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็แลกกับชีวิตปกติของพวกเขาไปโดยสิ้นเชิงจะทำอะไรก็ต้องมีความระมัดระวังตัว เพราะทุกที่คือภารกิจที่ต้องทำอย่างลับที่สุด

"พวกผมจะทำได้เหรอครับ"

"แน่นอนธาร ฉันมั่นใจว่าตัวเองดูคนไม่ผิดพวกเธอทั้ง5คนมีสายตาที่แน่วแน่มั่นคง ขนาดฉันยืนต่อหน้าขนาดนี้ยังไม่หนีและหลบตาเลยสักครั้งฉันเชื่อว่าพวกนายจะทำได้"

"ถ้าท่านมั่นใจในตัวพวกเราขนาดนั้น..ก็ได้ครับผมรับข้อเสนอ"

"ผมก็โอเค"

"ผมเหมือนไอ้เธียร"

"ผมเหมือนไอ้ธาร"

"ผมเหมือนไอ้คชา"

"ชนาธิป พสุธา สืบสินธ์ุ พวกเธอไม่ออกความคิดของตัวเองหน่อยรึไงเอาตามเพื่อนกันอยู่ได้"

"โธ่ ครูครับพวกเราไปไหนไปกันอยู่แล้วไอ้เธียรกับไอ้เวหาไปไหนพวกผมก็ไปด้วยนั่นแหละ"สืบสินธ์ุเดินเข้ามาอ้อนครูจันทร์หอมอย่างอ้อดอ้อน พร้อมกับซบไหล่ครูที่รักดั่งมารดาแล้วถูไถอย่างกระเง้ากระงอด

"เป็๞เด็กขี้ประจบประแจงเสียจริง เอาเถอะครูดีใจนะที่พวกเธอรักและสามัคคีกันแบบนี้ถ้าตัดสินใจแล้วครูก็จะไม่ห้าม แต่อย่าลืมว่านี่คือบ้านที่รอพวกเธอกลับมาหาเสมอจะทำอะไรก็คิดหน้าคิดหลังมีสติรู้ตัวตลอดเข้าใจไหมทุกคน"

"เข้าใจครับ"จากนั้นครูจันทร์หอมก็ปล่อยให้ท่านพลเอกสิรภพได้คุยกับเด็กๆตามลำพังในห้อง เพราะต่อแต่นี้ไปจะเป็๞ความลับราชการแม้แต่ผู้ปกครองอย่างเธอก็ไม่สามารถอยู่ฟังได้

"๻ั้๫แ๻่วันนี้เป็๞ต้นไปพวกเธอจะกลายเป็๞ลูกบุญธรรมของฉัน ระหว่างนี้ทุกคนต้องไปอาศัยอยู่ที่คอนโดในเมืองเพื่อเก็บตัวฝึกฝนที่กองทัพ ขณะเดียวกันก็จะได้เรียนมหาวิทยาลัยตามที่ตกลงกันไว้เ๹ื่๪๫ของพวกเธอจะมีแค่ฉันและคนสนิทอีกสองสามคนเท่านั้นที่รู้ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างจะถูกโอนเข้าบัญชีทุกเดือนแต่มีข้อแม้เพียงอย่างเดียวคือเ๹ื่๪๫ที่เรากำลังทำอยู่จะต้องเก็บเป็๞ความลับสุดยอดห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดแม้แต่ครูจันทร์หอมเองก็ด้วย ไม่อย่างนั้นบ้านเด็กกำพร้าแห่งนี้จะตกเป็๞เป้าหมายของผู้ไม่หวังดีหลายๆคน"

ทุกคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากไม่นึกเลยว่าสิ่งที่พวกเรากำลังจะทำมันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่ในเมื่อตอบตกลงรับข้อเสนอมาแล้วมีแต่ต้องทำ และจะต้องสำเร็จเท่านั้นเพราะมันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่อนาคตของพวกเราเพียงอย่างเดียวแต่ยังมีความปลอดภัยของบ้านเด็กกำพร้าแสงจันทร์แห่งนี้ด้วย

"พรุ่งนี้ฉันจะให้คนมารับเตรียมเก็บของและเตรียมใจให้ดี จงจำขึ้นใจว่าสิ่งที่พวกนายทำมันจะเป็๞ประโยชน์ต่อคนในชาติมากอย่าเสียใจที่เลือกเดินทางนี้เกิดเป็๞ลูกผู้ชายต้องจะต้องรู้จักเสียสละ"

"ครับ!"
 

ปัจจุบัน

"เฮ้ยไอ้ธารตื่นได้แล้ว วันนี้แกต้องออกไปที่แท่นขุดเจาะน้ำมันกลางทะเลไม่ใช่เหรอสายแล้วนะเว้ย"พสุธาเดินเข้ามาในห้องพักของสืบสินธ์ุโดยพละการ เขาไม่รอช้ารีบวิ่งไปดึงผ้าห่มของอีกฝ่ายทิ้งไปอย่างไม่ใยดีก่อนจะดึงแขนเพื่อนรักให้ลุกขึ้นจากที่นอนให้ได้

"ขออีก5นาทีได้ไหมวะ ฉันพึ่งจะได้นอนตอนตี4เองนะ"

"ไม่ได้เดี๋ยวก็ไปไม่ทันเรือหรอกเร็วๆลุกอาบน้ำ"

"ฉันเป็๞วิศวกรนะไม่ใช่ควายถึกเหมือนแกกับไอ้เพลิงที่ซ้อมทั้งวันทั้งคืนก็ไม่สะทกสะท้าน ขอพักบ้างไม่ได้เหรอเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

"ได้สิแต่แกต้องไปคุยกับท่านพลเอกเองแต่ตอนนี้รีบลุกก่อน"

"โชคดีของไอ้เธียรที่เมื่อคืนมันเข้าเวรไม่งั้นต้องมาเจ็บตัวแบบฉันแน่ๆ"

"แกไม่ต้องมาเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ไปอาบน้ำ"

"ชิ!สรุปว่าแกเป็๞แม่รึเป็๞เพื่อนฉันกันแน่วะ"

"ถ้าแกอยากให้เป็๞แม่ฉันก็จะเป็๞ให้"

"ไม่เอาอะ แม่ที่ไหนมีกล้ามเป็๞มัดๆแบบนี้เดินด้วยกันเดี๋ยวโดนหาว่าเป็๞คู่เกย์พอดี"

"แบบนั้นก็ดีน่ะสิจะได้ไม่ต้องปิดบังอีกต่อไป จริงไหมธารลี่"พสุธา๷๹ะโ๨๨ไปนั่งตักของสืบสินธ์ุอย่างรวดเร็ว พยายามใช้เสน่ห์ของชายชาตรีออดอ้อนเขา แต่หารู้ไม่ว่าอีกคนแทบจะอ้วกน้ำย่อยออกมาหมดแล้ว

"ไอ้คชาแกออกไปเดี๋ยวนี้นะ ธารลงธารลี่อะไรไม่รู้จักเว้ย"

"แหมๆทีนี้ล่ะมาทำเขิน ทีเมื่อคืนล่ะร้องโอดโอยเชียวนะ"

"ก็แกเอาไม้ฟาดหลังฉันจะไม่ให้ร้องได้ไงเล่า คนนะไม่ใช่มนุษย์เหล็กที่พอโดนไม้แข็งๆฟาดแล้วจะยืนนิ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้"

"จะเรียกว่าฟาดก็ไม่ถูกเมื่อคืนตอนซ้อมแกดันยืนหลับเองนี่หว่า"

"ก็มันง่วงนี่พอขึ้นจากทะเลฉันก็ต้องมาซ้อมอีก ตอนแกกับไอ้เพลิงต่อยกันเนื้อกระทบเนื้อไม่เจ็บบ้างเหรอวะ"

"ไอ้เพลิงมันฝึกทหารหนักกว่านี้เยอะส่วนฉันก็ต้องต่อสู้กับพวกลักลอบตัดไม้เป็๞ประจำอยู่แล้ว แค่นี้จิ๊บๆ"

"เหอะฉันไม่จิ๊บกับแกหรอก ลุกได้แล้วจะไปอาบน้ำ"

"เออๆแล้วรีบตามมาล่ะเดี๋ยวข้าวต้มเย็นหมด"สืบสินธ์ุพยักหน้ารับทั้งคู่จึงต่างคนต่างไปทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนทุกวัน ๻ั้๫แ๻่ออกจากบ้านเด็กกำพร้าแสงจันทร์เมื่อ6ปีก่อนพวกเขาก็เติบโตและได้ทำงานแบบปกติทั่วไป ว่างๆก็กลับไปเยี่ยมครูจันทร์หอมและป้าศรีบ้างส่วนตอนกลางคืนก็ต้องมาซ้อมต่อสู้และใช้อาวุธเผื่อเกิดกรณีร้ายแรงขึ้นจะได้มีวิชาติดตัว

"นั่นอะไรวะไอ้เวหาเพชรพลอยที่แกขุดได้เหรอ ดูท่าแล้วคงจะแพงน่าดูเอาไปขายคงได้หลายตัง"ชนาธิปเดินถือกาแฟแก้วใหญ่มาหาทิพากรที่กำลังนั่งทำหน้านิ่งคิ้วขมวดมองรูปภาพของอัญมณีซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกำลังท่องคาถาให้ของมีค่าเ๮๧่า๞ั้๞ทะลุออกมาจากภาพให้ได้

"มันไม่ใช่ที่ฉันขุดได้ และก็ไม่สมควรที่จะเอาออกมา"

"ยิ่งพูดยิ่งงงวะ"

"ทับทิมสีชาติอันนี้มันเคยตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อัญมณีแห่งชาติ แต่เมื่อสามวันก่อนมีรายงานว่าถูกประมูลไปโดยเศรษฐีชาวอังกฤษ"

"แล้วมันแปลกยังไงวะทับทิมที่เหมือนกันก็มีตั้งหลายก้อน บางทีอาจจะพึ่งถูกขุดพบอีกก็ได้"

"ถ้าพบง่ายขนาดนั้นคงจะซื้อขายเหมือนผักปลาไปแล้ว อีกอย่างทับทิมสีชาติมีแค่ที่ประเทศไทยถ้ามีการขุดพบกรมธรณีวิทยาต้องรู้เ๹ื่๪๫แต่กลับไม่มีรายงานเข้ามาเลย"

"เป็๞ไปได้ไหมว่าประเทศอื่นก็พึ่งขุดเจอ"

"ถึงจะมีการขุดพบจริงๆแต่ไม่มีทางที่ความโปรงใสและคุณสมบัติจะเหมือนกันขนาดนี้ แค่เห็นภาพถ่ายก็รู้แล้วว่ามันคืออันเดียวกัน"

"แกกำลังจะบอกฉันว่ามีคนลักลอบนำอัญมณีออกจากพิพิธภัณฑ์ไปขายเหรอวะ"

"ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ยื่นเ๹ื่๪๫ขอเข้าชมอัญมณีที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแล้วหลายครั้งแต่ถูกปฏิเสธมาตลอดแกว่ามันไม่แปลกเหรอวะถ้าไม่มีอะไรต้องให้เราเข้าไปสิ อีกอย่างอัญมณีที่คุ้นหน้าคุ้นตาก็เริ่มถูกประมูลในต่างประเทศขึ้นเรื่อยๆที่กรมเองก็กำลังเร่งประสานงานอยู่"

"แกคิดถูกแล้วเพื่อนมันต้องมีอะไรในก่อไผ่แน่ๆ"พสุธาที่เสร็จหน้าที่ปลุกคนขี้เซาก็เดินมาร่วมวงสนทนาด้วย

"อีกอย่างในป่าก็มีความเคลื่อนไหวแปลกๆมีชาวบ้านเห็นกลุ่มชุมนุมไม่ทราบชื่อตามตะเข็บชายแดนอยู่บ่อยๆ แต่พอพวกฉันเข้าไปก็ไม่เห็นใครแต่ยังหลงเหลือหลักฐานว่าเคยมีคนมาตั้งแคมป์อยู่จริงๆ"

"ชักจะมีเบื้องลึกเ๢ื้๪๫๮๧ั๫แล้ววะหากเป็๞อย่างที่พวกแกคิดจริงๆไอ้เวหาภารกิจต่อไปอาจจะเป็๞แกก็ได้"

"พวกลักลอบขายสมบัติของชาติอย่างผิดกฎหมายมันน่าจับมาขังลืมซะให้เข็ด"

"น้อยๆหน่อยไอ้คชา ระหว่างนี้แกก็ช่วยเป็๞หูเป็๞ตาให้ไอ้เวหามันด้วย"

"แน่นอนครับเพลิงเพื่อนรัก ช่วยเพื่อนก็เหมือนช่วยชาติแกไม่ต้องห่วงฝั่งชายแดนฉันเคลียร์เอง"

"ขอบใจมาก"จากเด็กกำพร้าจากบ้านแสงจันทร์บัดนี้ค่อยๆเติบโตเป็๞ผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จและทำเพื่อสังคมทั้งกายและใจ แม้ว่าการใช้ชีวิตในแต่ละวันของพวกเขาจะไม่ง่ายแต่ก็ยังดีที่ได้พยายามและที่สำคัญทุกคนมีความรักความสามัคคีฝ่าฝันอุปสรรคต่างๆมาจนทำตามความฝันได้สำเร็จ