ยามาโตะพูดแล้วก็ดึงซึบาสะไปทางด้านหนึ่ง อากิโอะเดินตามไปเขาไม่กลัวว่ายามาโตะจะทำอะไรเขา คนอยู่เยอะขนาดนี้ ‘ไอ้โรคจิต’นี่ไม่กล้าทำอะไรเขาให้เป็ข่าวแน่นอน ยามาโตะดึงซึบาสะไปทางห้องๆ หนึ่งอากิโอะตามไปโดยดี เมื่อเข้าไปในห้องแล้วยามาโตะก็หันไปพูดกับท่านนายกฯ ว่า “คุณทำให้ผมเซอร์ไพร้สมากคิดไม่ถึงว่าแกะน้อยไร้เดียงสาจะกลายเป็หมาป่าเ้าเล่ห์ไปแบบนี้”
“ช่วยไม่ได้ ขืนทำตัวเป็แกะน้อยอยู่ก็ถูกคุณบีบคั้นจนตายซิ”อากิโอะยักไหล่ ยามาโตะจึงบอกว่า“น่าเสียดายนะวันนี้ผมอุตส่าห์เตรียมของไว้เซอร์ไพร้สคุณแต่คุณกลับเซอร์ไพร้สผมกลับซะจนผมต้องตามน้ำไปกับคุณด้วย”
“โอ้ เล็กน้อยแค่นี้ขนหน้าแข้งท่านประธานใหญ่ไม่ร่วงหรอก”อากิโอะบอกยิ้มบางๆ ยามาโตะจึงถาม“คุณไม่อยากรู้เหรอว่าผมเตรียมเซอร์ไพร้สอะไรไว้ให้คุณ?”
“ไม่อยากรู้หรอก” อากิโอะบอกอย่างไม่สนใจแล้วบอกน้ำเสียงดุดันว่า “แต่ถ้าคุณแม่กับคุณยายเป็อะไรไปแม้แต่ขนเส้นเดียวผมจะให้คุณชดใช้เป็พันเป็หมื่นเท่า”
น้ำเสียงดุดันกับแววตาที่แข็งกร้าวมีพลังที่ทำให้คนมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบได้ทำให้ยามาโตะรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับเสือตัวใหญ่ที่ดุร้ายความรู้สึกแบบนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกอยากเอาชนะมากขึ้น แกะน้อยที่กลายเป็เสือคนนี้จะต้องเป็ของเขาแต่เพียงผู้เดียว!
เขายิ้มแล้วบอกว่า “สบายใจได้ ทั้งสองคนยังสบายดีอยู่”
“ก็ดี” อากิโอะบอก ยามาโตะยิ้มบางๆ “ผมอุตส่าห์เตรียมกุญแจมือเอาไว้จับคุณล็อคกับเตียงแล้วก็ขนนกลองคิดซิ มันจะทำให้คุณสยิวขนาดไหน หึๆๆๆ...”
“หึ! โรคจิต” อากิโอะด่ายามาโตะยิ้มมากขึ้น “ผมโรคจิตกับคุณคนเดียวนี่แหละ คุณรู้ไหมว่าั้แ่ผมเจอคุณผมก็ไม่เคยแตะต้องคนอื่นเลยเพราะงั้นคุณก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้เถอะที่จะรับความรักที่ท่วมท้นของผม”
“แต่ผมไม่อยากได้ความรักของคุณ” อากิโอะบอกอย่างเ็ายามาโตะยังคงยิ้ม “ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้ คุณจะต้องเป็ของผมทั้งกายทั้งใจจำไว้ซึบาสะคุณไม่อาจรักคนอื่นได้นอกจากผม”
เขายื่นมือไปแตะแก้มซึบาสะ อากิโอะถอยหลังไปทำหน้ารังเกียจ “กลับล่ะไม่ต้องส่งนะ”
เขาเดินออกจากห้องไปทันที ยามาโตะมองอย่างมาดหมายยิ่งแกะน้อยดิ้นรนขัดขืนเขาก็ยิ่งอยากเอาชนะให้ได้ หึๆๆๆ...
อากิโอะเดินออกไป เจอพวกรองนายกฯคณะรัฐมนตรี นักข่าวทั้งหลาย คนพวกนั้นก็รุมล้อมเขาทันที
“ท่านประธานยามาโตะสนับสนุนโครงการนั้นจริงๆ เหรอครับ?” ทาคุยะกระซิบถามอากิโอะกระซิบตอบ “คุณก็เห็นแล้วนี่ว่าท่านประธานตอบรับจริงๆ”
คนอื่นๆ ก็ถามคนละประโยคสองประโยคอากิโอะก็ตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นักข่าวก็สัมภาษณ์กันรัวๆอากิโอะตอบคำถามนักข่าวอยู่พักใหญ่แล้วจึงกล่าวว่า “นี่ก็ดึกมากแล้วรบกวนท่านประธานมาซะนาน ควรกลับกันเสียที”
“อ่า...ครับ”
อากิโอะยิ้มแล้วเดินออกไป ทิ้งคนเ่าั้ไว้ในห้องโถงเขาขับรถกลับบ้านพัก คนอื่นๆ เห็นว่าท่านนายกฯกลับไปแล้วพวกเขาจึงลาประธานยามาโตะแล้วแยกย้ายกันกลับไปเช่นกันยามาโตะยืนส่งแขกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
เมื่อแขกกลับไปหมดแล้ว ไคโตะก็ถามว่า“ท่านจะลดราคาแผงโซล่าเซลล์ 10% จริงๆ เหรอครับ?”
“ก็ต้องลดซิ ออกข่าวไปแล้วนี่ ขืนไม่ลดก็เสียชื่อเสียงซิหึๆๆๆ...แกะน้อยของผมกลายเป็หมาป่าเ้าเล่ห์แบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่นะ?”ยามาโตะถามยิ้มๆ ไคโตะตอบไม่ได้จึงยืนเงียบ แล้วยามาโตะก็สั่งว่า “ให้คนดูแล 2คนนั่นให้ดีๆ”
“ครับท่าน” ไคโตะรับคำสั่ง ยามาโตะจึงขึ้นห้องนอนไปเขามองกุญแจมือที่มีสายโซ่ยาวกับขนนกอันใหญ่หลายอัน เขาแตะขนนกแล้วเอ่ยว่า “ไว้ใช้คราวหน้าก็ได้หึๆๆๆ...”
ซึบาสะที่นั่งอยู่ในรถข้างๆอากิโอะจู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ๆ ขึ้นมา เขาลูบๆ แขนตัวเอง “ผมขนลุกอีกแล้ว”
“ตอนนี้คุณก็ไม่ได้อยู่ห่างจากร่างซะหน่อยทำไมเป็แบบนี้อีกแล้วล่ะ?” อากิโอะเหลือบมองซึบาสะพลางขับรถไปด้วย ซึบาสะส่ายหน้า“ไม่รู้ซิครับ”
“นอกจากขนลุกแล้วคุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า?” อากิโอะถามอย่างเป็ห่วงเขาตัวติดกับซึบาสะมาสักพักจึงเกิดความรู้สึกผูกพันขึ้นมา ซึบาสะส่ายหน้า “ไม่นะแค่ขนลุกน่ะ”
“งั้นก็ดี” อากิโอะบอก ซึบาสะมองอากิโอะแล้วเอ่ยว่า “เขาถูกคุณมัดมือชกแบบนี้เขาคงโกรธมากแน่ๆเลย เขาต้องเอาคืนคุณแน่ๆ”
“หึ! น้ำมาเอาดินกลบ ข้าศึกมาใช้ทหารต้าน”อากิโอะพูดสุภาษิตจีนออกมา ซึบาสะจึงบอกอย่างเป็ห่วงว่า “เขาร้ายกาจกว่าที่คุณรู้มากนักเขาไม่ยอมง่ายๆ แน่”
“หึ!ผมก็ไม่ยอมให้เขาทำอะไรผมได้หรอกน่า” อากิโอะแค่นเสียง ซึบาสะเอ่ยอย่างกังวลว่า “ไม่รู้ว่าคุณแม่กับคุณยายเป็ยังไงบ้าง?”
“เขายังไม่ทำอะไรทั้งสองคนนั่นหรอกไพ่ชั้นดีที่จะทำให้คุณยอมเขาแบบนี้เขาไม่มีทางปล่อยให้เป็อะไรไปได้หรอก”อากิโอะปลอบใจ ซึบาสะพยักหน้าพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้
จนกระทั่งถึงบ้านพักอากิโอะจอดรถแล้วเปิดประตูลงจากรถ จากนั้นก็เดินเข้าบ้านไปพวกบอดี้การ์ดรีบโทรรายงาน “คุณไคโตะครับ ท่านนายกฯ กลับมาถึงแล้วครับ”
“อืม” ไคโตะรับรู้แล้วตัดสายไป เขาไปรายงานเ้านายว่า “คุณซึบาสะกลับถึงบ้านแล้วครับ”
“อืม” ยามาโตะพยักหน้ารับรู้แล้วโบกมือไล่ ไคโตะจึงถอยออกไป
เซรินรีบเดินไปดักหน้าท่านนายกฯทันที “นี่มันอะไรกันคะ? คุณควรมีคำอธิบายอะไรหน่อยไหม? ฉันจะได้รู้สถานการณ์บ้างไม่ใช่ว่าถูกใครฆ่าเอาศพไปโบกปูนก็ยังไม่รู้เลยว่าถูกฆ่าตายเพราะอะไร”
“ตามผมมา” อากิโอะเดินนำไปที่สนามหญ้า เซรินเดินตามไปพวกบอดี้การ์ดทำท่าจะตามไปอากิโอะจึงสั่งน้ำเสียงดุดันว่า “ไม่ต้องตามมาใครเข้าใกล้ผมเกินกว่า 20 เมตร ผมจะยิงให้ขาพิการเลย!”
เขาเอาปืน 9 ม.ม. ออกมาถือไว้ พวกบอดี้การ์ดชะงักไป “เอ่อ...ท่าน...”
อากิโอะเดินไปหยุดตรงกลางสนามหญ้าเซรินเดินตามไปยืนตรงหน้าเขา มองดูท่านนายกฯ ที่ตัวสูงกว่าเธอแค่นิดเดียวเท่านั้นอากิโอะมองหน้าเซรินแล้วบอกว่า “คุณก็เห็นแล้วว่าคนพวกนั้นไม่ใช่คนของผมซักคนพวกเขาเป็คนของยามาโตะ ฟังคำสั่งยามาโตะ ผม้าคนที่ไว้ใจได้ดังนั้นผมถึงได้ชวนคุณมาทำงานให้ผม”
“คุณคิดจะทำอะไร? แตกหักกับยามาโตะเหรอ?” เซรินถาม อากิโอะบอก“ก็ประมาณนั้นแหละ”
“อ่อ” เซรินพยักหน้ารับรู้ “ผัวเมียทะเลาะกันเลยดึงคนอื่นมาเป็พวกงั้นซินะ”
“ผมไม่เคยมีความสัมพันธ์กับเขาแบบนั้นนะ!” ซึบาสะะโอยู่ข้างๆ อากิโอะ
อากิโอะรีบบอก “ผมเป็ผู้ชายทั้งแท่ง ไม่มีรสนิยมชอบผู้ชายด้วยกัน”
เซรินฟังแล้วมองคนตรงหน้าขึ้นๆ ลงๆ ลงๆ ขึ้นๆ หลายรอบ สายตาเธอมองตรงเป้ากางเกงเขาซะจนอากิโอะรู้สึกทำหน้าหนาต่อไปไม่ไหวจึงถามว่า “คุณจะพิสูจน์ไหมล่ะ?”
“ไม่ล่ะ” เซรินโบกมือ “ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”
อากิโอะอึ้งไปเมื่อได้ยินเธอบอกแบบนั้น “ใคร?”
“ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วยล่ะ” เซรินบอกแล้วโบกๆ มือ “เอาล่ะ ฉันไปนอนล่ะ”
เธอพูดแล้วก็เดินกลับไปที่บ้าน อากิโอะมองตามในใจเขาอยากรู้เหลือเกินว่าคนที่เธอชอบเป็ใคร? แล้วทำไมเขาต้องสนใจด้วยล่ะ อืมคงเพราะเขาเห็นเธอเป็เหมือนน้องสาวล่ะมั้งก็เลยสนใจว่าเธอไปรักชอบใครเขาคิดเองแล้วตอบเองอยู่ในใจเสร็จสรรพ จากนั้นเขาจึงเดินเข้าบ้านไป ตรงเข้าห้องนอนถอดเสื้อผ้าออกอาบน้ำแล้วแช่น้ำอุ่นในอ่าง
ซึบาสะไม่ได้ตามเข้าไปในห้องน้ำด้วย เขานั่งอยู่บนเตียงสีหน้ายังคงกังวลว่าคุณแม่คุณยายจะเป็ยังไงบ้าง?
ตอนที่ไปบ้านยามาโตะเขาก็แยกจากอากิโอะไปตามหาคุณแม่คุณยายในบ้านหลังนั้น เขาหาจนทั่วบ้านแต่ก็ไม่เจอเลยน่าจะถูกพาตัวไปไว้ที่อื่นแน่ๆ
หลังจากแช่น้ำอุ่นแล้วอากิโอะก็ลุกขึ้นมาเช็ดตัวแล้วสวมเสื้อคลุมผ้าไหมจากนั้นก็เข้านอน เขาตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ตอน 7 โมงเช้า
เสียงนาฬิกาปลุกดัง ปี๊บๆๆๆๆ---
อากิโอะลืมตาขึ้น เขาลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำแล้วแต่งตัว จากนั้นก็ลงไปที่ห้องทานอาหารเขาดื่มกาแฟพลางดูหน้าจอมือถือไปด้วย เซรินเดินเข้าไปในห้องทานอาหารเห็นท่านนายกฯนั่งอยู่ก่อนแล้วเธอจึงบอกคนรับใช้ว่า “ขอกาแฟแก้วนึงค่ะ”
“ค่ะคุณเซริน” คนรับใช้รับคำแล้วจัดแจงชงกาแฟให้ เซรินเดินไปนั่งที่โต๊ะอีกตัวอากิโอะจึงบอก “มานั่งด้วยกันก็ได้”
“อ่อ ค่ะ” เซรินลุกไปนั่งร่วมโต๊ะกับท่านนายกฯเธอนั่งตรงข้ามเขา หยิบมือถือมาเปิดดูข่าวสาร คนรับใช้ก็ยกกาแฟไปเสิร์ฟ “กาแฟค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” เซรินยิ้มให้ คนรับใช้ถอยออกไป สักพักบอดี้การ์ดก็เดินเข้าไปรายงานว่า“มีพัสดุมาส่งครับ คนส่งยืนยันว่าต้องให้ท่านเซ็นรับด้วยตัวเองครับ”
“อ่อ มาถึงแล้วเหรอ รีบให้เข้ามาเลย” อากิโอะบอกบอดี้การ์ดจึงถอยออกไป ครู่ต่อมาบอดี้การ์ดก็กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับชายใส่ชุดสูทสีเทาคนหนึ่งเดินตามบอดี้การ์ดเข้ามาด้วยชายชุดสูทสีเทามองคนในห้องแล้วก้าวไปหาท่านนายกฯ ที่นั่งอยู่ เขาทักทายเป็ภาษาอังกฤษว่า“สวัสดีครับท่าน”
“สวัสดีครับ” อากิโอะลุกขึ้นทักทายยื่นมือไปเช็กแฮนด์ด้วยชายชุดสูทสีเทาเปิดกระเป๋าที่ถือมาออกแล้วหยิบไอแพดส่งให้ “เชิญท่านสแกนลายนิ้วมือด้วยครับ”
“อืม” อากิโอะรับไอแพดเครื่องนั้นมา เขาวางมือบนหน้าจอเครื่องก็สแกนลายนิ้วมือ จากนั้นเขาก็ยื่นไอแพดคืนให้ชายชุดสูทสีเทาคนนั้นชายคนนั้นรับไอแพดคืนไป เขาดูหน้าจอเห็นข้อมูลยืนยันว่าใช่ผู้รับก็เก็บไอแพดแล้วเปิดชั้นในกระเป๋าที่มีรหัสล็อคอีกชั้นหนึ่งออกเขาเปิดชั้นนั้นออกแล้วหยิบซองสีดำออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ “นี่ครับของที่ท่านสั่ง”
“ขอบคุณมาก” อากิโอะรับซองสีดำนั้นมาพลางยิ้มให้คนส่งพัสดุ
คนส่งพัสดุปิดกระเป๋าแล้วเอ่ยลาทันที “ส่งของเรียบร้อยแล้วผมขอตัวกลับก่อนล่ะครับ”
“อืม เดินทางปลอดภัยนะ” อากิโอะบอก คนส่งพัสดุจึงเดินออกไปบอดี้การ์ดมองซองสีดำนั้นอย่างอยากรู้อยากเห็น อากิโอะจึงไล่ “มองอะไร ไปได้แล้ว”
“ครับ” บอดี้การ์ดถอยออกไปเซรินมองซองสีดำนั้นแล้วถามอย่างอยากรู้ว่า “นั่นอะไรเหรอ?”
“ความลับ” อากิโอะบอก เซรินทำหน้าเซ็ง “เฮอะ!”
คนรับใช้ก็ยกอาหารไปเสิร์ฟ “เช้านี้มี.........”
“อืม ขอบคุณมาก” อากิโอะบอก คนรับใช้ยิ้มแล้วถอยออกไปอากิโอะมองอาหารที่จัดมาชุดเดียว เขาจึงหันไปสั่งว่า “ทำของคุณเซรินมาด้วยซิ”
“ค่ะท่าน” คนรับใช้รับคำสั่งแล้วถามว่า “คุณเซรินจะทานอะไรคะ?”
“อืม เอาเป็.......ล่ะกัน” เซรินบอก คนรับใช้รับคำ “ค่ะรอสักครู่ค่ะ”
จากนั้นเชฟก็ลงมือทำอาหารอีกชุดหนึ่งให้คุณเลขาเซรินอากิโอะยังไม่ทานอาหารเขารอให้อาหารของเซรินยกมาเสิร์ฟแล้วจะได้ทานพร้อมกันบอดี้การ์ดเดินเข้ามาอีกครั้ง รายงานว่า “มีชายต่างชาติสองคนชื่อโรแลน สมิทกับเจสันสมิทมาพบท่านครับ พวกเขาบอกว่าท่านนัดไว้ครับ”
“อ่อ มาแล้วรึ? รีบให้เข้ามาซิ” อากิโอะบอกบอดี้การ์ดจึงถอยออกไปสักพักใหญ่บอดี้การ์ดก็กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับชายต่างชาติ 2คนเดินตามเข้ามาด้วย อากิโอะลุกขึ้นยืนทักทาย “สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับ” โรแลนยื่นมือไปเช็คแฮนด์ก่อน ตามด้วยเจสัน “สวัสดีครับ”
“เชิญนั่งก่อน” อากิโอะบอกแล้วหันไปสั่งคนรับใช้ว่า “ทำอาหารเพิ่มให้คุณ2 คนนี้ด้วย”
“ค่ะท่าน” คนรับใช้รับคำสั่งแล้วเดินไปบอกเชฟในห้องครัว โรแลนกับเจสันก็นั่งลงตามคำเชิญบอดี้การ์ดยืนเฝ้าไม่ไปไหน อากิโอะจึงบอกว่า “คุณออกไปเถอะ พวกเขาเป็คนของผมเอง”
“เอ่อ...” บอดี้การ์ดอึกอัก อากิโอะจึงสั่งเจสันว่า “คุณเจสันโยนเขาออกไปที”
“ครับท่าน” เจสันรับคำสั่งแล้วยืนขึ้น เขามองบอดี้การ์ดคนนั้นแล้วหักนิ้วมือดังกร๊อบๆจากนั้นก็เตะผ่าหมาก ผั๊วะ!
“อุบ!” บอดี้การ์ดถูกเล่นงานไม่ทันตั้งตัวเขาจุกจนหน้าเขียวหน้าเหลืองทรุดลงไปนั่งกุมเป้าคุดคู้อยู่บนพื้นเจสันซึ่งตัวใหญ่กว่าบอดี้การ์ดคนนั้นจึงก้าวไปยกตัวบอดี้การ์ดคนนั้นออกไปบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ตกตะลึง “เฮ้ย! ไรวะ!?”
พวกบอดี้การ์ดกรูกันเข้าไปล้อมชายต่างชาติคนนั้นทันที “ปล่อยเพื่อนเรานะ!”
เจสันปล่อยตัวบอดี้การ์ดคนนั้นลงแล้วผลักไปให้พวกบอดี้การ์ดพวกนั้นพลั่ก!
พวกบอดี้การ์ดรับเพื่อนร่วมงานเอาไว้ เจสันจึงบอกเป็ภาษาอังกฤษว่า“เป็คำสั่งท่านนายกฯ ให้โยนคนๆ นี้ออกไป”
“ท่านนายกฯ!?” พวกบอดี้การ์ดงงๆอากิโอะจึงเดินไปบอกว่า “นี่คือคุณเจสัน ส่วนนั่นคุณโรแลน พวกเขามาทำงานให้ผมส่วนพวกคุณถ้าไม่ทำตามคำสั่งผม ก็จะถูกโยนออกไปแบบนี้แหละ”
“ท่าน!?” พวกบอดี้การ์ดงงๆ มึนตึบกันไปหมดพวกเขามองท่านนายกฯ ที่เดินกลับเข้าห้องทานอาหารไป เจสันมองด้วยสายตาดุดันพลางยืดไหล่เหมือนั์ปักหลั่น ประมาณว่า ‘ใครไม่พอใจก็เข้ามาซิผมพร้อมไฟว์!’
พวกบอดี้การ์ดมองหน้ามองตากันเอง จากนั้นก็มองเจสันด้วยสายตาไม่เป็มิตรแล้วบอดี้การ์ดคนหนึ่งก็โทรรายงานไคโตะทันที “คุณไคโตะครับ ท่านนายกฯ จ้างชาวต่างชาติมาทำงานครับ”
“ทำงาน?” ไคโตะเลิกคิ้วขึ้น บอดี้การ์ดรีบรายงานต่อ “ดูเหมือนว่าจะจ้างมาเป็บอดี้การ์ดส่วนตัวครับ”
“บอดี้การ์ดส่วนตัว?” ไคโตะยิ่งเลิกคิ้วขึ้นสูงบอดี้การ์ดจึงใช้มือถือถ่ายคลิปชาวต่างชาติทั้งสองคนแล้วส่งไปให้ไคโตะดูไคโตะเปิดคลิปดูแล้วยิ่งขมวดคิ้วมุ่น “คนพวกนี้เป็ใครมาจากไหน รีบสืบประวัติเร็ว”
“ครับท่าน”บอดี้การ์ดรับคำสั่งแล้วส่งข้อมูลพาสปอร์ตของชายต่างชาติ 2 คนนั้นไปตรวจสอบทันทีไคโตะก็รอการตรวจสอบอยู่
“มีอะไรรึ?” ยามาโตะเดินลงบันได เห็นไคโตะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจึงมองอย่างสงสัยไคโตะรีบรายงานว่า “บอดี้การ์ดโทรมารายงานว่าคุณซึบาสะจ้างชาวต่างชาติ 2คนมาเป็บอดี้การ์ดส่วนตัวครับ”
“หือ?” ยามาโตะเลิกคิ้วขึ้น ไคโตะจึงเปิดคลิปที่ลูกน้องส่งมาให้ๆเ้านายดู ยามาโตะดูคลิปแล้วเอามือถือออกมาเปิดดูกล้องในบ้านพักนายกฯเขาเห็นชายต่างชาติ 2 คนนั่งร่วมโต๊ะกับซึบาสะมียัยเลขาจอมเสือกนั่นร่วมโต๊ะอยู่ด้วย เขามองภาพแล้วคิดๆ “หรือว่า 2 คนนี่จะเป็คนที่ยัยเลขานั่นหามาให้ซึบาสะ?”
ไคโตะตอบไม่ได้จึงเงียบอยู่ ยามาโตะถาม “ตรวจสอบประวัติ 2คนนี่รึยัง?”
“กำลังตรวจสอบครับ อีกไม่นานคงได้ข้อมูลครับ” ไคโตะบอกยามาโตะเหยียดมุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “หึ!แกะน้อยชักจะดื้อเกินไปหน่อยแล้ว ถ้างั้นก็ตัดเงินซะ”
“ครับท่าน” ไคโตะรับคำสั่งแล้วโทรบอกผู้จัดการใหญ่ธนาคารทันทีให้จัดการระงับบัตรทุกใบและบัญชีการเงินของซึบาสะ ผู้จัดการใหญ่รับคำสั่งแล้วก็ทำตามให้ลูกน้องรีบระงับบัตรและบัญชีของท่านนายกฯ เอาไว้ พวกเขาไม่รู้ว่าเบื้องบนสั่งอย่างนี้ทำไมพวกเขาแค่ทำตามคำสั่งก็พอหลังจากระงับบัตรและบัญชีแล้วผู้จัดการใหญ่ก็รีบโทรรายงาน “คุณไคโตะครับ ผมจัดการระงับบัตรและบัญชีของท่านนายกฯแล้วครับ”
“ดี” ไคโตะบอกแล้วตัดสายไป ยามาโตะยิ้มบางๆ “แกะน้อยไม่มีเงินใช้จะเป็ยังไงนะ?อีกเดี๋ยวคงต้องรีบมาหาผมแน่นอน”
เขาเดาว่าซึบาสะคงมาหาเขาแล้วโยนบัตรที่ใช้งานไม่ได้เ่าั้ใส่หน้าเขาแล้วก็ทำหน้าบึ้งจากไปไม่แม้แต่จะอ้อนวอนเขาหรอก หึๆๆๆ แกะน้อยของเขาก็เป็แบบนั้นแหละเพราะเป็แบบนั้นไง เขาถึงได้ถูกใจนักหนา
ไคโตะเงียบไม่พูดอะไร ยามาโตะเดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหารไคโตะเดินตามไปคอยรับใช้อยู่ข้างๆ
เวลาต่อมาไคโตะก็ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับชาวต่างชาติ 2 คนนั้น เขาเอาข้อมูลให้เ้านายดูยามาโตะดูแล้วเหยียดยิ้ม “ก็แค่นักมวยไร้ชื่อกระจอกๆ 2 คนจากอเมริกา หึ! ถ้าซึบาสะไม่มีเงินจ้างพวกมัน เดี๋ยวพวกมันก็รีบแจ้นกลับประเทศไปเองแหละ”
“ครับ” ไคโตะตอบพลางเก็บมือถือมายามาโตะก็ทานอาหารเช้าอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง เขารอคอยให้ซึบาสะมาหาเขา หึๆๆๆ...
หลังจากทานอาหารเช้าอิ่มแล้วอากิโอะก็บอกกับโรแลน เจสันและเซรินว่า “เอาล่ะ ไปกันเถอะ”
“ค่ะ”เซรินรับคำแล้วลุกขึ้นเดินออกไปหยิบกระเป๋าโน๊ตบุ๊คของเธอมาอากิโอะก็ถือซองสีดำเดินไปที่ห้องนอน เอาซองนั้นใส่กระเป๋าโน๊ตบุ๊คแล้วหิ้วกระเป๋าลงไปข้างล่างโรแลนกับเจสันเดินตามประกบไม่ห่าง อากิโอะก้าวไปนั่งในรถโรแลนก็เปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้วดึงคนขับรถออกไป “ลงมา ผมขับเอง”
“หา!” คนขับรถใ เขาหันไปมองท่านนายกฯ“ท่านครับ!?”
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
2K
![ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720510557_97502426.webp)
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
