ตอนที่ 5
คนปริศนา
คีย์ถูกจับโยนไปร่างกายกลิ้งไปกับพื้นก่อนที่ชั่วจังหวะหนึ่งร่างของเขาจะประสานเข้ากับร่างอันไร้ิญญาของตนเองที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นอันเย็นเฉียบ
ตึ้ง!!! ่จังหวะที่ร่างกายและิญญาประสานเป็หนึ่งอีกครั้ง เปลวเพลิงสีฟ้าลุกไม่ขึ้นมาก่อนที่มันจะเป็ตัวเชื่อมโยง คีย์รู้สึกว่าตนเองได้กำลังตกเข้าสู่ห้วงภวังค์แห่งความมืด ประสาทััทั้ง 5 ของเขามันถูกเชื่อมโยงกลับมาอีกครั้ง ความหนาวเย็นรอบกายที่รู้สึกเสียงที่ได้ยิน
ดวงตาทั้งสองข้างที่กำลังพับปิดอยู่ค่อยๆขยับขึ้นลงก่อนที่มันจะเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาทั้งสองข้างมองเห็นทัศนียภาพด้านหน้าที่พร่ามัว ผ่านไปสักพักภาพที่มันกำลังพร่ามัวนั้นก็เริ่มชัดเจนขึ้นมา
ภาพแรกที่คีย์ได้เห็นมันคือท้องฟ้าอันมืดมิดและมุมตึกที่ตัวของเขาอยู่ก่อนหน้านี้ ภายในหัวหน้ารู้สึกเ็ปเป็อย่างมากบริเวณคอเองก็เช่นกัน
คีย์พยายามเรียกสติของตนเองกลับมามือทั้งสองข้างของเขาค่อยๆยกขึ้นมาแล้วก็จับกุมบริเวณหน้าผาก ความเ็ปที่เกิดขึ้นที่ภายในหัวมันเริ่มทุเลาเบาบางลง เมื่อทุกอย่างเริ่มกลับสู่สภาพปกติเขาค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ
มือข้างขวานั้นยกขึ้นมาลูบคลำบริเวณคอ ความรู้สึกภายในร่างกายของเขามันเปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนหน้านี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันคืออะไร?
ภายในจิตใจของเขามันไม่ได้ปรากฏซึ่งความสงบของตนเองเหมือนกับให้ความรู้สึกว่ากำลังดำดิ่งลึกลงไปภายในก้นมหาสมุทรอีกแล้ว ปกติทุกอย่างร่างกายทุกอย่างกลับมาเป็เหมือนเดิม
คีย์ที่หายใจถี่ระรัวหลังจากลุกขึ้นมาเขาก็พยายามทำลมหายใจของตนเองให้กลับสู่สภาพปกติ ก่อนที่จะใช้ดวงตาทั้งสองข้างกวาดมองไปรอบบริเวณ
ภาพด้านหน้าที่เขาพบเห็นทัศนียภาพที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ร่างของหญิงสาวที่โดนิญญาตนนั้นฆ่าไปก็ยังคงนอนนิ่งอยู่กับพื้น ภาพทุกอย่างมันคือความจริงเหตุการณ์ทุกอย่างเองก็เช่นกันมันไม่ใช่ความฝันที่ตัวของเขาคิดไปเอง
คีย์ได้ใช้ดวงตาของตนเองมองไปด้านหน้านี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่ด้านหน้าอย่างตรงๆ
อีกฝ่ายเป็ชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามรูปกายภายนอกนั้นสวมทับด้วยผ้าคลุมสีดำสนิทดูท่าทางสกปรก แต่ความสูงของเขามันน่าจะซักราวๆประมาณ 2 เมตรเห็นจะได้ อีกฝ่ายกำลังฉีกยิ้มออกมาจนสุด
คีย์เรียบเรียงเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในครัวของตนเองอย่างรวดเร็ว เขาจำได้ก่อนหน้านี้เขาอยู่ภายในร่างิญญาแต่ว่าอีกฝ่ายสามารถััเขาได้และยังสามารถจับเขาโยนมาได้ด้วย มันก็ย่อมแสดงว่าชายผู้นี้เป็ิญญาเหมือนกัน
ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างพร้อมกับปรากฏคำถามมากมายออกมา
“ คุณเป็ใคร??? ” เขาตัดสินใจเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม
“ ~~~~ ” ชายร่างกายสูงใหญ่ด้านหน้าตอบกลับมาแต่มันเป็ภาษาแปลกประหลาดที่ไม่ใช่ภาษาไทย
เมื่อได้ยินเช่นนั้นคีย์ยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่ ก่อนหน้านี้เขายังได้ยินเสียงของอีกฝ่ายอยู่เลยแต่เหตุใดตอนนี้เสียงพูดคุยมันถึงเป็ภาษาเช่นนี้ไปได้
“ คุณพูดอะไรน่ะ? ภาษาอันน่ะ? ”
“ ~~~ ” ชายด้านหน้ายังคงพูดพึมพำออกมาด้วยภาษาเดิม ครั้งนี้ท่าทางของอีกฝ่ายเมื่อพูดจบมันเปลี่ยนไปเขาได้ยกมือข้างขวาขึ้นมาลูบผมของตนเองแล้วทำท่าทางหนักใจ
‘ ให้ตายเถอะ!! ไม่น่าโยนเข้าไปภายในร่างก่อนเลย ’
ครั้งนี้มันทำให้คีย์ตื่นตระหนกใเป็อย่างมากเสียงบางอย่างมันดังกึกก้องอยู่ภายในหัวของเขา เขาจำได้ว่ามันเป็เสียงโทนต่ำของชายด้านหน้าที่เขาเคยได้ยินก่อนหน้านี้ แต่เมื่อใช้ดวงตาจ้องมองไปอีกฝ่ายไม่ได้ขยับปากเลยสักนิด
‘ แบบนี่คงจะได้ยินแล้วใช่ไหม ข้าเองก็ไม่ได้เข้าใจคำพูดของเ้าหรอกนะ ’
อีกแล้ว!! คีย์แปรงใบหน้าตื่นตระหนกมาขึ้นคราวนี้เขาได้ยินเสียงนั้นเข้ามาภายในหัวของตนเองอีกแล้ว มือข้างขวายกขึ้นมากุมขมับของตนเอง
‘ ท่าทางแบบนั้นมันอะไรกัน ’
‘ ทำท่าทางใเหมือนกันเ้าพบเจออะไรที่แปลกประหลาดอย่างงั้นแหละ ’
คราวนี้เมื่อมันดังขึ้นอย่างต่อเนื่องคีย์เองก็ยืนยันได้แล้วว่าเขาไม่ได้หูฝาดหรือว่าไม่ได้คิดไปเองอย่างแน่นอน ตัวเขาได้ยินเสียงของอีกฝ่ายจริงๆมันดังเข้ามาภายในหัว ใบหน้าของคีย์เงยขึ้นแล้วจ้องมองร่างิญญาของมัน
“ อะไรกัน!! ” คีย์ทำหน้าตาตื่นตระหนกใเป็อย่างมากในขณะที่ถามออกไป
‘ อะไรกัน!! ข้าบอกว่าข้าไม่เข้าใจยังไง ให้พูดทางจิตสิเราจะได้สื่อสารโดยใช้ภาษาเดียวกันได้ ’
พูดทางจิต!!! คีย์ประหลาดใจเป็อย่างมากแต่เขาก็พยายามรวบรวมสติของตนเองแล้วพยายามหาวิธีสื่อสารกับอีกฝ่ายให้ได้ เขาจะได้ล่วงรู้เื่ราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อศึกษาดูสักพักก็ลองพยายามทำดู มันเป็เหมือนกับการพูดในใจที่คนนั้นมักจะกระทำกับตนเองอยู่ตลอด
‘ แบบนี้งั้นเหรอ?? ’
เมื่อคีย์ลองกระทำเช่นนั้นไปท่าทางของอีกฝ่ายก็ฉีกยิ้มออกมาแล้วท่าทางราวกับกำลังตอบรับด้วยความดีใจ
‘ ใช่ๆ แบบนี้แหละเราถึงจะสามารถพูดคุยกันได้ ’
เมื่อการพูดคุยทางจิตมันสำเร็จตัวของคีย์พอยิงปลัดใจเป็อย่างมาก เื่ที่เขาพบเจอมันคือเื่อะไรกันแน่เหตุใดตัวเขาถึงสามารถกระทำเช่นนี้ได้ แล้วเหตุใดตัวของเขาถึงพบเจอเื่มากมายเช่นนี้ แล้วมันเป็เื่ที่น่าประหลาดที่พบเจอพร้อมเพียงกันในวันเดียว
‘ ขอโทษที่นะที่ตัวของข้าจะต้องจับเ้าเหวี่ยงเข้าไปภายในร่าง แต่ว่าถ้าไม่ทำเช่นนั้นมันจะเป็อันตราย ว่าแต่ใครเป็คนสอนให้เ้ามาถอดร่างิญญาของตนเองออกในที่สถานที่เช่นนี้แล้วยังไม่มีเขตแดนกางเอาไว้อีก ’
‘ เดี๋ยวถ้าเ้าโดนิญญาแค้นมันแฝงเร้นเข้าไปภายในร่างก็จะแย่เอาหรอก ’
คีย์ที่ได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเป็อย่างมากนี่มันเื่อะไรกัน? เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันคืออะไร? แล้วชายด้านหน้าของเขากำลังพูดถึงเื่อะไรกันแน่?
ตัวของเขาไม่สามารถตามเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ทันแล้ว
‘ ขอโทษนะครับ นี่มันเื่อะไรกันทำไมตัวของผมถึงิญญาออกจากร่างได้ และอะไรคือิญญาแค้น ’
‘ อย่าบอกนะว่ามันคือิญญาตัวนั้น ’
‘ อันใดกันเ้าไม่รู้อะไรเลยเหรอ?? ’ อีกฝ่ายทำท่าทางประหลาดใจโดยการเอียงคอไปทางด้านซ้ายแล้วมองมาที่เขาพร้อมกับขมวดคิ้ว
เมื่อดูจากท่าทางภายนอกเขาไม่ใช่คนที่โหดร้ายเหมือนกับรูปลักษณ์ที่ดูสกปรก
‘ คุณเป็ิญญาอย่างนั้นเหรอครับ?? ถ้าอย่างนั้นช่วยตามผมมาก่อนได้ไหมพอดีว่าตรงนี้เราคงจะคุยกันไม่ได้สะดวก ’ คีย์มีเื่ที่อยากจะไถ่ถามิญญาตนนี้เป็จำนวนมาก
แต่เมื่อพูดถึงเื่นั้นเขาก็ปรายสายตาไปมองที่ร่างของผู้หญิงคนนั้นที่ยังคงนอนนิ่งอยู่กับพื้น ถ้าเขาไม่รีบออกไปจากที่นี่แล้วมีคนมาพบเจอเข้าคงจะหาว่าเขาเป็คนฆ่าเธออย่างแน่นอน บริเวณไม่มีกล้องวงจรปิดแล้วก็ไม่มีใครพบเห็น ถ้าเรียกตำรวจบอกคนอื่นว่าิญญาเป็คนฆ่า เขาคงจะเป็โดนหาว่าเป็บ้าแล้วก็เป็คนฆ่าเธออย่างแน่นอน
อีกฝ่ายได้พยักหน้า
คีย์ได้รีบวิ่งออกจากจุดนั้นอย่างรวดเร็วแล้วกลับไปที่ป้ายรถเมล์ เมื่อลองเปิดโทรศัพท์มือถือของตนเองดูตอนนี้เวลามันก็ล่วงเลยผ่านมานานมากพอสมควรจนรถประจำทางที่สุดท้ายน่าจะวิ่งออกไปแล้ว
คีย์ไม่มีทางเลือกเขาต้องโบกแท็กซี่เพื่อที่จะเดินทางกลับไปที่บ้านของตนเอง แม้ว่าจะเสียเงินมากหน่อยแต่นี้ก็เป็วิธีเดียวที่จะทำให้เขาสามารถเดินทางกลับไปที่บ้านได้ ถึงแม้ว่าจะเสียเงินแต่ว่าเขาเองก็ไม่เสียดายเลยสักนิดเพราะตอนนี้ปริศนาทั้งหมดที่เขาอยากจะรู้มันกำลังอยู่ข้างๆเขา
เมื่อโบกรถแท็กซี่เพื่อเดินทางกลับไปที่บ้านของตนเอง คีย์ได้นั่งอยู่บริเวณเบาะหลังโดยเบาะข้างๆของเขาก็มีิญญาตนนั้นนั่งอยู่ด้วย อีกฝ่ายนั่งอยู่ด้วยท่าทางเกาะอก
‘ ที่นี้เราก็คุยกันได้อย่างสะดวกแล้ว คุณเป็ิญญาอย่างงั้นเหรอครับ ’
‘ อืม~ จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ผิดหรอกเพราะว่าข้าไม่ใช่มนุษย์ ’
พวกเขาเริ่มบทสนทนากันภายในรถแท็กซี่ที่กำลังวิ่งอยู่บนถนน เพราะว่าพูดคุยกันผ่านทางจิตเลยไม่ต้องเปล่งเสียงออกมา ถ้าตัวของคีย์ต้องเปล่งเสียงออกมาเขาเองก็คงจะไม่กล้าเหมือนกันเพราะเกรงว่าคนขับรถแท็กซี่นั้นจะคิดว่าเขาเป็บ้า
‘ ว่าแต่ข้าอยากจะรู้เื่หนึ่ง เหตุใดตัวของเ้าถึงมีเศษเสี้ยวิญญาของจักรพรรดิิญญาอยู่ในตัวล่ะ ’ ิญญาตนข้างๆของเขาทำท่าทางสนอกสนใจออกมาเป็อย่างมาก
‘ เศษเสี้ยวิญญาของจักรพรรดิิญญา?? มันคืออะไร ’
มันได้จ้องมองมาที่คีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างฉงนอยู่สักก่อนที่จะเริ่มบทสนทนาต่อ
‘ เข้าใจแล้ว~ เ้าเป็มนุษย์ธรรมดาที่ไม่รู้เื่อะไรเลยนี่เอง สายเืของจักรพรรดิิญญาที่หายตัวไปจากโลกิญญาซ่อนเร้นงั้นรึ ’ มันได้ใช้ดวงตาจ้องมองคีย์อย่างใกล้ๆ
‘ อะไรคือสายเืของจักรพรรดิิญญา? แล้วอะไรคือโลกิญญาซ่อนเร้น? ’
มันมีคำถามมากมายปรากฏขึ้นมาภายในหัวของเขาอีกแล้ว ตอนนี้คีย์เลือกไม่ถูกเลยว่าตัวของเขาจะหาคำตอบไปกับคำถามข้อไหนภายในหัวของเขาก่อน เพราะว่าไม่ว่าข้อไหนมันก็เป็คำถามที่สำคัญแต่เขาอยากจะได้คำตอบทั้งนั้น
‘ ใช่จริงๆด้วยสินะ เ้าเป็สายเืของจักรพรรดิิญญาที่หายสาบสูญไปจากโลกิญญาซ่อนเร้น มาอยู่ในโลกมนุษย์แล้วยังในประเทศแห่งนี้อีกข้าไม่คิดเลยจริงๆ ’
คีย์ได้ยินเช่นนั้นเขาก็มองไปที่ใบหน้าของมันิญญาตนข้างๆของเขามันกำลังฉีกยิ้มออกมา
‘ นี่มันเื่อะไรกัน? สายเืของจักรพรรดิิญญางั้นเหรอ? คุณกำลังพูดเื่อะไรกัน ’ ใบหน้าของคีย์เริ่มฉายความจริงจังมากขึ้นคิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดมุ่นเข้ามาหากัน
‘ เื่นั้น~ ’
แต่ในขณะที่คีย์กำลังจะได้คำตอบจากปากของอีกฝ่ายเสียงของคนขับด้านหน้าก็ได้ดังขึ้น “ มาถึงแล้วครับ!! ”
มันเป็เหมือนกับสัญญาณเตือนที่ทำให้ตัวของคีย์ที่กำลังให้ความสนใจกับบทสนทนานั้นสะดุ้งขึ้นมา เขาทำตัวร้อนรนแล้วรีบจ่ายตังค์ก่อนที่จะก้าวเท้าของตัวเองลงไปจากรถพร้อมกับิญญาตนนั้น
ทั้งสองมายืนอยู่บนถนนที่เป็ทางเดินเข้าบ้านของคีย์ที่ตั้งอยู่ภายในชุมชนแออัดเล็กๆ
‘ ว่าอย่างไรจะให้ข้าเล่าต่อเลยมั้ย ’
คีย์ได้หันไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับยกมือขึ้นมาแล้วตอบกลับไปด้วยคำพูดภายในใจ ‘ พวกเราเข้าไปภายในบ้านกันก่อนดีกว่าและค่อยพูดคุยเกี่ยวกับเื่นั้น ’
จบตอน