หลังจากที่ทานอาหารค่ำเสร็จเรียบร้อยทั้งเดธและมีนาต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนในห้องรับรองของตัวเอง ห้องของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่มากนัก อีกทั้งภายในห้องยังถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามด้วยเฟอร์นิเจอร์หลายอย่างดูหรูหราราคาแพง
ทางด้านของเดธทันทีที่หัวถึงหมอนเขาก็ได้งีบหลับอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่เื่แปลกเนื่องจากยมทูตอย่างเขาต้องต่อสู้กับิญญาร้ายในขุมนรกมาตลอดพันปีโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน ร่างกายยมทูตไม่จำเป็ต้องหลับนอนก็จริงแต่ถึงกระนั้นการได้นอนก็เป็ยาชั้นดีสำหรับเยียวยาจิตใจที่กำลังด้านชาของเขา
" เดธจะเข้านอนหรือยังนะ~ " มีนากอดตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่และนอนกลิ้งเกลือกไปมาบนเตียงพร้อมกับนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้
่ที่อยู่ในห้องโถงเธอยอมรับว่ากลัวมากที่อยู่ดีๆ ก็โผล่มาในสถานที่ไม่คุ้นเคย เธอที่ตัวสั่นและทำอะไรไม่ถูกได้แต่กอดแขนนักเรียนของเธอไม่ปล่อยด้วยความกลัว ซึ่งต่างจากเดธถึงแม้จะอยู่ในสถานที่ไม่รู้จักแต่เขากับไม่แสดงความกลัวออกมาทางสีหน้าเลย
" ถึงเดธจะทำตัวเ็าตลอดเวลาก็เถอะ...แต่แผ่นหลังของเขาในตอนนั้นทั้งแข็งแกร่งและปลอดภัยแลดูมีความเป็สุภาพบุรุษมากเลย "
ว่าแล้วมีนาก็กอดตุ๊กตาหมีในมือแน่น บนใบหน้าเริ่มมีร่องรอยแดงแห่งความเขินอายปรากฏขึ้นทีละนิด นี่เป็ครั้งแรกเลยที่เธอรู้สึกเขินอายจนแสดงอาการออกมามากขนาดนี้
" ไม่ได้ๆ เดธเขาเป็นักเรียนของฉัน...ในฐานะอาจารย์ฉันไม่ควรคิดเื่พรรค์นี้กับนักเรียนของตัวเอง " มีนายกมือขึ้นมาตบใบหน้าเบาๆ 2 - 3 ทีเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว
แต่ทว่าคำพูดของาาแอนดรูว์ตอนอยู่ในห้องโถงเื่ที่ทั้งคู่ถูกชะตาลิขิตให้เกิดมาเป็คู่ครองกัน อีกทั้งเดธก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือโต้แย้งใดๆ พอนึกถึงเื่นั้นใบหน้าของเธอก็เริ่มแดงก่ำขึ้นอีกครั้งราวกับสาวน้อยกำลังมีความรัก
ระหว่างที่มีนากำลังบิดตัวไปมาอย่างเขินอายก็ได้มีเสียงเปิดประตูดัง ปัง อย่างรุนแรงจนทำให้เธอตื่นจากภวังค์...
" ท่านผู้กล้า....ได้โปรดช่วยตามข้ามาด้วย " หนึ่งในทหารคุ้มกันซึ่งมีหน้าที่เฝ้าระวังภัยอยู่หน้าประตูได้เข้ามาในห้องพักของมีนาพร้อมกับาแหลายแห่งทั่วทั้งร่างกาย อีกทั้งด้านนอกยังมีเสียงการต่อสู้ราวกับหนังภาพยนตร์ที่เคยดู
" เดี๋ยวก่อน...แล้วเดธล่ะ? "
" ข้าต้องขออภัยด้วย เนื่องจากนักฆ่ามีเยอะเกินไปจนทางเราไม่อาจแบ่งกำลังพลไปช่วยท่านเดธได้ พวกเราจำเป็ต้องไปรวมตัวกับอีกกลุ่มหนึ่งในห้องโถงให้เร็วที่สุด " ทหารคุ้มกันอธิบายอย่างเร่งรีบพร้อมกับรับมือนักฆ่าที่พยายามฝ่ากลุ่มทหารเข้ามาสังหารผู้กล้า
" ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งเดธเอาไว้แบบนี้ ขอร้องล่ะ..ได้โปรดช่วยเดธด้วยเขาเป็นักเรียนของฉัน " มีนาพยายามร้องขอให้ทหารแบ่งกำลังไปช่วยเดธ แต่ดูเหมือนว่าความพยายามนั้นจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของอีกฝ่ายได้
" หน้าที่ของพวกเราคือคุ้มครองท่าน สำหรับพวกเราแล้วชีวิตของท่านผู้กล้าสำคัญที่สุด " เมื่อกล่าวจบทหารคนนั้นก็ได้แบกร่างของมีนาพาดไว้บนไหล่และวิ่งฝ่ากลุ่มนักฆ่าพร้อมทหารคุ้มกันที่เหลือรอดอีก 4 คนไปทางห้องโถง
ทางด้านห้องพักรับรองของเดธทหารคุ้มกันหน้าประตูต่างถูกฆ่าตายไปจนหมด จากนั้นเหล่านักฆ่ากว่า 10 คนได้เข้ามาภายในห้องของเขาพร้อมอาวุธครบมือ
" ดูเหมือนว่ากำลังนอนหลับฝันดีอยู่นะครับท่านผู้มาจากต่างโลก " หนึ่งในสิบนักฆ่าแสระยิ้มเมื่อเห็นร่างเป้าหมายในภารกิจสังหารกำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ มันค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปใกล้เตียงก่อนจะยกดาบในมือขึ้น
" ถึงเวลาตายของเ้าแล้ว...หากจะโทษก็จงโทษความโชคร้ายของเ้าที่ถูกอัญเชิญมาที่นี่ซะเถอะ " หลังจากพูดจบนักฆ่าก็ทิ่มแทงดาบลงไปบริเวณหัวใจของเป้าหมาย
แต่ทว่า! ทันทีที่ดาบััโดนตัวของเดธ อยู่ดีๆ หมอกสีดำก็ได้ปรากฏลอยออกมาเข้าปกคลุมดาบเล่มนั้นและเปลี่ยนมันเป็เถ้าธุลีรวมไปถึงแขนทั้งสองข้างของนักฆ่าด้วย
" อ๊ากกก!!! แขนของข้าๆ !! "
นักฆ่าเริ่มระมัดระวังตัวเมื่อเห็นคนในกลุ่มของพวกมันโดนจู่โจมจนเสียแขนทั้งสองข้างโดยหมอกปริศนา หมอกสีดำที่เข้าปกคลุมร่างของเดธจนมืดมิดเริ่มจางลงทีละนิดอย่างเชื่องช้าจนในที่สุดหมอกดำทั้งหมดก็ได้หายไป
" พวกเ้ากำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของข้า....."
น้ำเสียงแหบแห้งและเยือกเย็นน่าสะพรึงกลัวถูกเปล่งออกมาจากร่างซึ่งกำลังลอยอยู่เหนือพื้น นิ้วที่ไร้เนื้อหนังและเต็มไปด้วยโครงกระดูกกำลังถือเคียวสีดำด้ามยาวในมือแกว่งไปแกว่งมา
ออร่าแห่งความตายที่บุรุษในผ้าคลุมสีดำทมิฬแผ่ออกมาเริ่มรวมตัวกันจนกลายเป็หมอกสีดำและได้เข้าครอบคลุมไปทั้งทั้งเมืองลูเซียโน่ ทุกคนที่ยังไม่หลับนอนต่างนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้สึกเหมือนกันคือ....ความรู้สึกในตอนนี้ราวกับมียมทูตกำลังหายใจรดต้นคอของพวกเขาก็ไม่ปาน
นักฆ่า 2 คนมองหน้ากันอยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจพุ่งเข้าไปโจมตีเดธในร่างยมทูต คมดาบของพวกเขาฟาดฟันผ่าร่างของเป้าหมายจนทะลุอีกฝั่ง แต่ทว่าแทนที่จะดีใจเมื่อโจมตีโดนเป้าหมายแต่ตรงกันข้ามพวกเขากับแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา
การฟาดฟันเมื่อครู่นักฆ่าทั้ง 2 รู้สึกราวกับว่าพวกเขาไม่ได้โจมตีโดนสิ่งใดเลย เวลาเหวี่ยงดาบลงไปฟันร่างมนุษย์หรือสิ่งของอย่างน้อยมันต้องรู้สึกถึงแรงต้านไม่มากก็น้อย แต่ทว่าพวกเขากับไม่รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด!
มันไม่ใช่เื่แปลกเนื่องจากร่างยมทูตเป็สิ่งที่ไร้ตัวตนหรือร่างิญญานั้นเอง หากคิดจะสู้รบตบมือกับยมทูตตรงหน้าพวกเขาจำเป็ต้องใช้พลังิญญาในการประมือหรือไม่ก็ใช้เวทย์มนตร์ธาตุแสง
แม้ว่าเวทย์มนตร์ธาตุแสงจะเป็คู่ฟัดคู่กัดของธาตุิญญา แต่ถึงอย่างนั้นคนที่คิดจะสังหารเดธด้วยเวทย์มนตร์ธาตุแสงคนๆ นั้นอย่างน้อยจะต้องมีค่าพลังเวทย์หลักล้านล้านเสียก่อน ( แล้วมันจะไปมีคนแบบนั้นได้ไง -.- )
ฉวัะ!!! ฉวัะ!!
เคียวยมทูตสะบั้นิญญานักฆ่าที่เข้ามาโจมตีก่อนหน้านี้จนลงไปนอนสิ้นใจตาย อีกทั้งการฟาดฟันเมื่อครู่ยังเป็การโจมตีทางิญญาโดยตรงด้วยเหตุนี้ศพของนักฆ่าจึงไม่มีาแแม้แต่จุดเดียว จะมีก็แต่ิญญาซึ่งถูกดึงออกจากร่างด้วยเคียวเท่านั้น
เมื่อกลืนกินดวงิญญาทั้งสองเสร็จ ดวงตาสีแดงเืหันไปจ้องมองนักฆ่าอีกคนที่รบกวนเวลานอนพักผ่อนของเขา
" เ้าพูดว่าถึงเวลาตายของข้าอย่างงั้นเหรอ ฮึฮึฮึ... " ยมทูตลอยตัวบนอากาศไปหานักฆ่าที่ไร้แขนทั้งสองข้างพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะอันน่าขนลุก
" เ้า...ไม่คู่ควรที่จะเอ่ยคำๆ นั้นกับผู้ใด คนที่ตัดสินความเป็ความตายของผู้อื่นได้มีเพียงข้า... " มือที่มีแต่กระดูกยื่นไปจับศีรษะของนักฆ่าไร้แขน
" ดะ...ได้โปรด ไว้ชีวิตข้าด้วย " นักฆ่าตัวสั่นไปมาพร้อมกับมีน้ำใส่ๆ ไหล่ออกจากเป้ากางเกง
" อย่าได้ร้องขอความปราณีจากข้า เพราะความปราณีเพียงหนึ่งเดียวที่เ้าจะได้รับ....มีเพียงความตาย...." พูดจบดวงิญญาของมันก็ถูกดึงออกจากร่างและโดนกลืนกินไปในที่สุด
นักฆ่าที่เหลือรอดพอได้เห็นคนแข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มของพวกมันถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาจึงส่งผลให้ความกลัวค่อยๆ กัดกินจิตใจ เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มวิ่งหนี คนที่สองและสามก็วิ่งหนีตามไปเช่นเดียวกันจนผลสุดท้ายนักฆ่าทั้งหมดต่างพยายามหนีอย่างสุดชีวิตเพื่อออกห่างจากปีศาจในผ้าคลุมสีดำให้ไกลที่สุด
" จะไม่มีผู้ใดหนีรอดจากความตายไปได้..." ร่างกายของยมทูตเปลี่ยนแปลงเป็หมอกสีดำอีกครั้งก่อนจะสลายหายไปกับเงามืด
ส่วนทางด้านของมีนาในตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ทหารคุ้มกันทั้งหมดต่างถูกฆ่าตายกลายเป็ศพในสภาพไม่สมบูรณ์เท่าไหร่นักเพราะบางคนถูกฟันจนศีรษะกระเด็นหายและก็มีบางคนที่ไร้ซึ่งแขนขา
" ได้พบกับอีกแล้วนะครับท่านผู้กล้า เคี๊ยกๆๆ " หัวหน้านักฆ่าใช้มือเปิดผ้าที่ปกปิดใบหน้าออกจนเผยให้เห็นใบหน้าดุดันของอีกฝ่าย เหนือสิ่งอื่นใดเขาคือ 1 ใน 5 ทหารที่อยู่ในห้องโถงตอนนั้นและเป็คนที่เดธััได้ถึงความชั่วร้าย
" คุณ้าอะไร ทำไมถึงอยากฆ่าฉันด้วยทั้งฉันไม่เคยไปทำอะไรให้ " มีนา
" ยังไงก็จะตายอยู่แล้วงั้นจะบอกให้ก็ได้ พอดีองค์าาจากขั่วอำนาจใหญ่เมืองหนึ่งไม่้าให้ผู้กล้าของเมืองคู่แข่งคู่อริอย่างเมืองลูเซียโน่เติบโตจนกลายเป็เสี้ยนหนามในอนาคต เพราะแบบนี้เขาจึงจ้างวานให้ข้ามาปลิดชีวิตของเ้าเพื่อตัดไฟั้แ่ต้นลมยังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ "
หัวหน้านักฆ่ายกดาบเล็งไปยังบริเวณหัวใจของมีนาก่อนจะเอ่ยขึ้น..
" อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะเพราะเ้ามันโชคร้ายเอง อีกเดี๋ยวข้าจะส่งเ้าไปอยู่ด้วยกันกับเด็กหนุ่มที่ถูกอัญเชิญมาพร้อมกับเ้าในนรกให้เอง เคี๊ยกๆๆๆ "
" ดะ...เดธ ช่วยด้วย อึก ฮือๆ " มีนาเริ่มร้องไห้ออกมา
แม้จะมีฐานะเป็ผู้กล้าแต่ก่อนจะมายังโลกใบนี้เธอก็เป็เพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมันจึงไม่ใช่เื่แปลกหากเธอจะรู้สึกกลัวเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะตาย ปากของมีนาเริ่มะโร้องเรียกหาชายเพียงคนเดียวที่เธอไว้ใจมากที่สุดในโลกที่ไม่รู้จักซ้ำไปซ้ำมา
" ะโขอความช่วยเหลือไปก็ไม่มีใครได้ยินหรือมาช่วยเ้าได้หรอก ตายซะเถอะ!! " ในขณะที่หัวหน้านักฆ่ากำลังจะลงมือปลิดชีพผู้กล้าตรงหน้า จู่ๆ ก็มีอีกาดำซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าอีกาทั่วไปถึง 5 เท่าบินมาเกาะบนไหล่ของมัน
ดวงตาสีแดงของอีกาจ้องเขม็งหัวหน้านักฆ่าอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นไม่นานมันก็ได้ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงโดยการใช้ปากแหลมๆ จิกเข้าไปในเบ้าตาของอีกฝ่ายพร้อมกับคีบเอาลูกตาออกมากิน
" อ๊ากกก!!! ไอ้อีกาบัดซบ!!! พวกแกมัวยืนบื้ออยู่ทำไมรีบๆ ไปฆ่าไอ้นกระยำนั้นซะ!!! " หลังจากที่สูญเสียดวงตาไปหนึ่งข้าง หัวหน้านักฆ่าได้เกิดโทสะจนแทบจะปะทุออกมาจากร่างก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง 20 กว่าคนให้โจมตีอีกาดำเพียงตัวเดียว
" ตะ...แต่ ในหมู่บ้านที่ข้าเกิดมีความเชื่ออย่างหนึ่งมาั้แ่โบราณเกี่ยวกับอีกาดำ อีกาดำถือว่าเป็เครื่องหมายสัญลักษณ์แห่งความตายและถ้าเป็ไปได้ข้าก็ไม่อยากไปยุ่งกับเกี่ยวมัน " นักฆ่าคนหนึ่งปฏิเสธ
" ไอ้พวกไร้ค่า!!! " หัวหน้านักฆ่าโกรธจัดและชักดาบฟันลูกน้องคนนั้นตายในทันที
" ยังมีใครคิดจะขัดคำสั่งของข้าอยู่อีกไหม!! " หลังจากที่ฆ่าลูกน้องซึ่งไม่ทำตามคำสั่งเสร็จหัวหน้านักฆ่าก็พูดข่มขู่คนที่เหลือให้ตกอยู่ในความหวาดกลัว มันแสระยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อไม่มีคนต่อต้านก่อนจะออกคำสั่งอีกครั้งหนึ่ง
" พระเ้า!!....นี่มันเื่บ้าบอคอแตกอะไรกัน? " หัวหน้านักฆ่าซึ่งกำลังออกคำสั่งได้เงียบลงและอ้าปากค้าง ส่วนนักฆ่าคนอื่นๆ เองก็ไม่มีข้อยกเว้น
สายตาของพวกมันมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น เพียงแค่ละสายตาไปไม่กี่วินาทีเท่านั้นแต่ตอนนี้รอบตัวของพวกมันเต็มไปด้วยฝูงอีกาดำหลายพันตัวกำลังจ้องมองมาด้วยดวงตาสีแดงเืราวกับปีศาจ
อีกาดำเริ่มส่งเสียงขู่จนผู้คนทั่วทั้งเมืองสะดุ้งตื่นจากการหลับใหล ชาวเมืองต่างเข้าสวมกอดกันด้วยความหวาดกลัวเพราะเสียงจากอีกาหลายพันตัวมันดังมากราวกับวันป่าช้าแตกอย่างไม่มีผิด
2K
