ณ ใจกลางส่วนลึกของหุบเขาร้อยอสูร สัตว์อสูรตัวหนึ่งกำลังนอนหลับอย่างสงบ หากมองดูดีดีแล้ว มันไม่ใช่การนอนหลับ แต่สัตว์ตัวนี้กำลังจำศีลอยู่
ขนาดตัวของมันใหญ่มโหฬาร หากจะเรียกว่าเป็ไททันก็คงไม่เกินเลยนัก เปลือกตาค่อยๆขยับขึ้นแสดงให้เห็นดวงตาสีแดงฉานราวกับโลหิต
มันมีลักษณะลำตัวยาว ตามลำตัวประกอบไปด้วยเกล็ดสีดำทั่วทั้งตัว มันลืมตาตื่นไม่นานก็ปิดตาลงดำเนินการจำศีลต่อไป
เช้าวันใหม่เวียนมาถึง ลูคัสตื่นเตรียมตัวก่อนที่ฟ้าจะสาง เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เขาก็เดินทางเข้าไปในส่วนลึกของป่าต่อไปทันที
ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เข้าสู่เขตส่วนกลางที่เป็เป้าหมายในการเดินทาง ลูคัสยังไม่รีบออกค้นหาพวกสัตว์อสูร แต่เขาทำการค้นหาที่สำหรับอยู่อาศัยก่อนเป็อันดับแรก
เขามีแผนที่จะอาศัยอยู่บริเวณส่วนกลางเพื่อที่จะทำการคัดลอกพลังของพวกสัตว์อสูรที่อยู่ส่วนนี้ให้ได้มากที่สุด ความแข็งแกร่งในตอนนี้เขายังไม่กล้าที่จะท้าทายพื้นที่ส่วนด้านในสุด
ค้นหาพื้นที่ไม่นานเขาก็พบบริเวณที่เหมาะจะเป็ที่อยู่อาศัย ตรงนี้เป็พื้นที่ซ่อนทับอยู่ระหว่างพื้นที่ส่วนกลางและส่วนนอก
ทำให้บริเวณนี้ปลอดภัยจากพวกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง และที่สำคัญจุดนี้ก็อยู่ไม่ห่างจากลำธารมากเท่าไร ลูคัสยืนมองรอบๆเพื่อสำรวจครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเดินไปยังเนินหินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
ดาบแสงปรากฏขึ้นในมือด้านขวา เขาบรรจงใช้มันตัดหินเป็รูปทรงกลมขนาดพอดีกับตัวเอง ดาบแสงได้ตัดผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย ไม่นานก็ปรากฏประตูให้เห็น
ลูคัสใช้เวลาเกือบครึ่งวันในการปรับแต่งที่พักของตน เมื่อการเคลื่อนไหวของดาบแสงสิ้นสุดลง ห้องเล็กๆก็เสร็จเป็ที่เรียบร้อย ด้านในยังเป็เพียงห้องที่ว่างเปล่า เขาใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการทำความสะอาดเพิ่มเติม
เมื่อจัดการเื่ที่อยู่เรียบร้อยแล้ว ลูคัสก็ออกล่าพวกสัตว์อสูรบริเวณรอบๆทันที เขาออกห่างจากเนินเขาเดินเข้าไปเขตส่วนกลาง ครั้งนี้ใช้เวลาเพียงไม่นานก็พบสัตว์อสูรตัวหนึ่ง สัตว์อสูรตัวนี้มีลักษณะเหมือนไก่ป่า แต่ขนาดของมันมีขนาดใหญ่กว่าไก่ทั่วไป ตรงปลายหางและหงอนของมันมีเปลวไฟกำลังลุกโชนอยู่
ลูคัสค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆกับเป้าหมาย ไก่เพลิงกำลังง่วนอยู่กับการหาอาหาร มันไม่รู้ตัวเลยว่าอันตรายได้เข้ามาใกล้แล้ว “ฉับ!” ไก่อสูรไม่มีโอกาสได่ต่อสู้ ดาบแสงเคลื่อนผ่านลำคอ ส่งผลให้ศีรษะแยกออกจากลำตัวกระเด็นตกลงอยู่ด้านข้าง มันตายโดยที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ลูคัสรีบดื่มเืของไก่เพลิงเข้าไป ครั้งนี้เป็ไปตามคาดหวัง เด็กหนุ่มได้พลังจากไก่อสูร เพ่งจิตเค้นพลัง วินาทีต่อมาหลังของลูคัสมีปีกงอกออกมา ลองตั้งจิตอยากจะบิน ปีกก็ค่อยๆเริ่มเคลื่อนไหว ร่างเล็กค่อยๆลอยขึ้นจากพื้นสูงขึ่นๆ ได้ระดับสูงประมาณ2คนต่อกันก็ค่อยๆลดระดับลง
“ไก่ก็ยังเป็ไก่”
6 เดือนผ่านไปที่ลูคัสอาศัยอยู่ในป่า ทุกๆวันลูคัสจะออกไปต่อสู้กับสัตว์อสูรเป็ประจำ วันนี้ก็เช่นกัน หลังจากที่จัดการกับราชสีห์ทองเสร็จ ในขณะที่ลูคัสกำลังจัดการกับร่างของอสูร จู่ๆก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากส่วนลึกของป่า
ลูคัสรวบรวมความกล้าสักพัก จึงค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปตามเสียง ยิ่งเข้าใกล้มากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งได้ยินเสียงดังมากขึ้น มาถึงจุดกำเนิดเสียงก็เห็นสัตว์อสูร 2 ตนกำลังต่อสู้กันอยู่ ฝ่ายหนึ่งคือนกยกษ์ตัวใหญ่ ส่วนอีกฝ่ายเป็อสรพิษตัวสีดำสนิท
บนร่างกายของทั้งสองตนเต็มไปด้วยาแ โลหิตกระจายเปอะเปื้อนจนทั่วบริเวณ การต่อสู้ดำเนินจนมาถึงโค้งสุดท้าย อสูรนกตั้งท่าก่อนที่จะโฉบลงมา มันกางกรงเล็บแหลมคมเตรียมโจมตี
“ฟ่อ!!” อสรพิษร้องขู่เสียงดัง
มันเกร็งตัวเบ่งกำลังเตรียมรับการโจมตี “ฟึ่บ” อสรพิษเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บได้อย่างฉัวเฉียด มันไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ในจังหวะที่อสูรนกเสียการทรงตัว เ้าอสรพิษก็พุ่งเข้าไปขยำตรงคอหอย คมเขี้ยวฝังลึกลงไปพร้อมกับปล่อยพิษร้ายเข้าไปในร่าง
นกั์ไม่ยอมโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียว มันกางกรงเล็บออกอีกครั้ง “ฉึก” อาวุธของนักล่าโจมตีกลับ คมเล็บฝังลงเนื้อของอสรพิษเข้าอย่างง่ายดาย ทั้งสองตนยื้อกันไปยื้อกันมา ไม่นานการต่อสู้ของทั้งสองก็จบลง
ฝ่ายนกั์เป็ฝ่ายสิ้นใจตายไปก่อน ลูคัสแอบเฝ้ามองอยู่ในพุ่มไม้ไม่ไกลนัก ส่วนฝ่ายอสรพิษก็สาหัส าแเกิดขึ้นทั่วทั้งตัว อีกไม่นานมันก็คงจะสิ้นใจตามเ้านกั์ไป
“มนุษย์ ข้าขอฝากลูกของข้าด้วย”
“เสียงใคร!” ลูคัสอุทานออกมาด้วยความใ รีบนำมือมาปิดปากเอาไว้แน่น กลัวว่าเสียงเมื่อครู่จะมีใครได้ยิน
“ข้าเอง ออกมาเถอะ ข้าไม่ทำร้ายเ้าหรอก”
สิ้นเสียงอสรพิษดำก็ใช้แรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆเลื้อยมาทางที่ลูคัสซ่อนตัวอยู่ “อ๊อก” มันสำรอกไข่สีดำออกมาจากปาก
“ข้ารับรู้ว่าเ้าไม่ใช่คนเลว ข้าขอวิงวอนขอฝากลูกของข้าไว้ให้เ้าดูแลแทนข้าด้วย”
ลูคัสนิ่งเงียบด้วยความใ เ้าอสรพิษเองก็ไม่ได้รอให้อีกฝ่ายตอบ มันค่อยก้มลงจุมพิตไปที่ใข่ จากนั้นศีรษะมันก็ร่วงลงสู้พื้นจากไปอย่างสงบ ลูคัสตั้งสติได้ก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปดูไข่ใกล้ๆ มันมีขนาดใหญ่เท่าๆลูกแตงโม มองซ้ายมองขวาพบเพียงแค่ร่างไร้ิญญาของสัตว์อสูรั์ 2 ตน
ลูคัสเก็บไข่ลงในถุงผ้าเสร็จ จึงหันกลับมาที่ร่างของอสรพิษดำ นั่งลงข้างๆเอื้อมมือนำนิ้วไปัักับโลหิต หลังจากที่ลิ้นได้ลิ้มรสของเื ร่างกายของลูคัสก็เหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้นภายใน เขารับรู้ได้ว่ามีพลังใหม่เพิ่มขึ้นมาแล้ว
ตั้งสมาธิเพ่งจิตส่งความรู้สึกออกมา ของเหลวสีดำก็ปรากฏตรงฝ่ามือทั้งสองข้าง ลูคัสรับรู้ด้วยสัญชาตญาณว่าสิ่งนี้มันคือ “พิษ” เขาประสบความสำเร็จในการคัดลอกพลังของอสรพิษดำ อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ไม่รอช้ารีบเดินไปยังร่างของเ้านกั์ต่อทันที
หลังจากนำเืเข้าปากแล้ว ลูคัสก็เค้นพลังออกมา ทว่าครั้งนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หมายความว่าลูคัสคัดลอกไม่สำเร็จ
“น่าเสียดาย”
เสร็จจากขั้นตอนสำคัญแล้ว ลูคัสก็เรียกดาบแสงออกมาหั่นร่างของนกั์ให้ได้ขนาดพอดี ส่วนร่างของอสรพิษดำนั้นเขาได้ฝั่งร่างเอาไว้ ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จ จากนั้นเขาก็เดินทางกลับที่พัก
ลูคัสดำเนินชีวิตตามกิจวัตรปกติ ตื่น ฝึก ล่า นอน วันแล้ววันเล่าผ่านไปอีก 3 เดือน เ้าไข่ดำก็ถึงเวลาฟัก “แกร็ก แกร็ก” เสียงแตกของเปลือกไข่ดังขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด ร่างของเ้าอสรพิษน้อยก็ปรากฏ
ตอนแรกลูคัสยังรู้สึกกล้าๆกลัวๆที่จะัั เหมือนว่าเ้างูน้อยจะรับรู้ถึงความรู้สึกของคนที่กำลังจ้องมอง มันค่อยๆเลื้อยเข้าไปหา เอียงหัวซ้ายทีขวาที ตาใสมองกลับไปด้วยท่าทีใสซื่อ ลูคัสค่อยๆยืนมือออกไปหา งูน้อยก็เลื้อยขึ้นมาบนฝ่ามือ มันนำหัวขลุกลงในซอกของนิ้ว จากนั้นมันก็หันกลับมามองที่ลูคัสอีกครั้ง
“ต่อไปแกมีชื่อว่า นัวร์” เ้างูน้อยพงกหัวตอบรับ
ลูคัสอยู่กับนัวร์ผ่านไปอีกราว 3 เดือน ถึงตอนนี้ตนก็พร้อมที่จะออกเดินทางอีกครั้ง ตลอดเวลาที่ผ่านมา 1 ปี ลูคัสได้พัฒนาความแข็งแรงขึ้นไม่น้อย ตัวเขาในตอนนี้มั่นใจ 7 ใน 10 ส่วน ที่จะสามารถต่อสู้กับคนอื่นได้ และ 9 ใน 10 ที่จะหนี หากต้องปะทะกับผู้ที่แกร่งกว่าตน
ลูคัสสวมผ้าคลุมเก่าเพื่อปิดบังตัวตน หยิบถุงผ้าคาดหลังเอาไว้ นัวร์ก็รีบเลื้อยขึ้นไปเกาะอยู่ที่ไหล่ เมื่อพร้อมแล้ว 1 คน 1 ตัว ก็ก้าวเท้าเดินทางออกจากหุบเขา
รอนแรมในป่าอยู่หลายวันก็มาถึงหมู่บ้านฮารุ ลูคัสมองไปรอบๆเพื่อสำรวจ ทั้งหมู่บ้านตอนนี้กลายเป็ซากปรักหักพัง พืชพรรณขึ้นจนทั่ว เดินต่อไปจึงมาถึงหลุมฝังศพที่ลูคัสเป็คนขุดด้วยตัวเอง เขายื่นสงบนิ่งเพื่อไว้อาลัยให้กับชาวบ้านที่เสียตายไป เสร็จแล้วจึงเดินทางออกจากหมู่บ้าน
ลูคัสเดินไปในทิศทางที่ลิซเคยบอกไว้ อยู่ในป่าอีกหลายวัน ระหว่างทางก็พบเจอกับพวกสัตว์อสูรอยู่บ้าง แต่พวกมันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลูคัสในตอนนี้ เขาจัดการพวกมันอย่างง่ายดาย
หลังจากที่เดินทางอยู่หลายวัน ลูคัสก็พบเจอเข้ากับหมู่บ้านเล็กๆกลางป่า กำลังจะก้าวขาเดินต่อ การโจมตีที่มองไม่เห็นก็ปะทะกับร่างของลูคัส
“เกร็ง!” ดาบหักทันทีที่ปะทะกับร่างกาย “เคร้ง” เสียงเหมือนเหล็กปะทะกันดังขึ้นอีกหลายครั้ง
“ทำไมมันไม่เป็อะไรเลยว่ะ”
สิ้นเสียงการโจมตีครั้งใหม่ก็เข้ามาอีกครั้ง “ควับ” ลูคัสยืนมือไปจับอากาศ ด้านข้าง “อั๊ก” ไม่ช้าร่างของคนร้ายก็ค่อยๆปรากฏชัดขึ้นๆ ทันทีที่ลูคัสเห็นมันเขาก็จำได้ทันที นิ้วมือบีบคอแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเข้ามาแทนที่ความสงบ
“ไอ้สารเลว”
2K
