บทที่ 1 ปะเหลียนเอสคอร์ท
ณ สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่งของเมืองปะเหลียน บัดนี้ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆฝนที่ตั้งเค้าอึมครึมจนไร้แสงอาทิตย์สอดส่องลงมาเลย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ความมืดหม่นของท้องฟ้า ทำให้รู้สึกหนาวเย็นไปถึงกระดูกสันหลังของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งเกว่งเปลอยู่ในตอนนี้ ยิ่งบรรยากาศเป็เช่นนี้ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายต่อชีวิตที่เป็อยู่ เท้าสองข้างผลักพื้นดินที่ไร้หญ้างอกขึ้นมาใต้เปลที่เขานั่งคอตกอยู่อย่างช้า ๆ สายตาก้มมองเหม่อไปยังปลายเท้าอย่างคนไร้อารมณ์ จู่ ๆ ก็มีเสียงของคนกลุ่มหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
"ไอ้แว่น! มึงเอาตังค์มาเดี๋ยวนี้"
จากที่นั่งคอตกอยู่อย่างไร้อารมณ์ก็ต้องเหยียดตัวขึ้นนั่งตัวตรง ม่านตาเบิกกว้างรู้สึกิ่เหม่อยู่เื้ัของตน
“เร็ว ๆ”
สิ้นคำพูดล่าสุด เขาก็บิดตัวหันไปมองทางด้านหลังช้า ๆ อย่างระหวาดระแวงเหมือนกับรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นอยู่ทางด้านหลังของตน
"มึงมีแค่นี้เหรอ...ไอ้แว่น!"
"มันโกหก.." ชายวัยรุ่นผมยาวประบ่าสวมเสื้อฮาวายสีฟ้า กางเกงขาสั้นสีน้ำตาลก้มลงไปดึงคอเสื้อของเด็กแว่นที่สวมชุดนักเรียนมัธยมต้นขึ้นมาพร้อมกับศีรษะของตนเองที่เอื้อมไปใกล้ใบหน้าตี่ ๆ ของเด็กแว่นที่บู้บี้อย่างกลัว ๆ "มึงอยากลองดีกับกูเหรอ..ไอ้แว่น กูรู้มึงมีอีกแต่มึงไม่ให้พวกกู มึงเอามาเดี๋ยวนี้! "
ผิดคาดเลย...เขาคิดว่าวัยรุ่นสองคนนี้พูดกับตน ที่จริงไม่ใช่ พวกเขาไม่ได้พูดกับตน แต่พูดกับเด็กแว่นที่บังเอิญผ่านมาแถวนี้ต่างหาก ราวกับยกของหนักออกจากอก ใบหน้าตื่นตระหนกก็กลับคืนตามเดิม
"เกือบไปแล้วสิเรา..." เขาคิดในใจพร้อมกับดึงมือขวาเข้ามาแนบไว้ที่อกซ้าย ที่ตอนนี้เต้นรัวไม่เป็จังหวะก็เริ่มเบาลงทีละน้อย อยู่ ๆ คิ้วของเขาก็ขมวดชนกัน รู้สึกรำคาญขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของอีกคนที่กำลังรีดไถเด็กแว่นอยู่
"มึงเอาตังค์มึงมาเดี๋ยวนี้ไอ้แว่น..!!" วัยรุ่นอีกคนที่สวมชุดกีฬาแขนยาวกางเกงขาสั้นสีดำกำลังง้างมือจะตบศีรษะของเด็กแว่นคนนั้น จู่ ๆ ก็มีมือใครบางคนมาจับแขนวัยรุ่นคนนี้ไว้ นั่นก็คือเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ที่เปลนั่นเอง ตอนนี้เขาได้มายืนอยู่ด้านหลังของวัยรุ่นคนนี้แล้ว เขาไม่พอใจอย่างมากที่สองคนนี้จะทำร้ายร่างกายของเด็กแว่น ทีแรกเขากะว่าจะไม่ยุ่งอยู่แล้วเชียว แต่เมื่อจะทำร้ายร่างกายกันเขาก็เลยยอมไม่ได้ จึงต้องมาขัดขวางวัยรุ่นสองคนนี้
"มึงเป็ใคร...มายุ่งอะไรด้วยวะ!"
"เราไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายเป็ใคร แต่เมื่อจะทำร้ายร่างกายกัน เราต้องมาหยุดพวกนายไว้"
เมื่อเด็กแว่นหลุดออกจากการถูกรีดไถได้ เขาก็รีบวิ่งหนีไปทันที ปล่อยให้เด็กหนุ่มยืนเผชิญหน้ากับวัยรุ่นสองคนนี้เพียงลำพัง
"มึงไม่รู้เหรอว่ากูเป็ใคร" พูดจบก็สะบัดมือของเด็กหนุ่มคนนี้ออก พร้อมใบหน้าที่ดูไม่พอใจเป็อย่างมาก
"สัส..! มึงสิไม่รู้ว่าเขาเป็ใคร" เพื่อนอีกคนที่สวมชุดฮาวายรีบโพล่งออกมาทันที แล้วเข้าไปดึงเพื่อนที่กำลังจะพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มคนนี้เอาไว้
"มึงปล่อยกู...กูจะอัดส้นตีนกูให้มันแดกสักคำหน่อยเป็ไง" เขาพูดพลางปลดอ้อมแขนของเพื่อนที่พยายามโอบรัดตัวเขาเอาไว้ ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่พักใหญ่อย่างไม่มีใครยอมใคร ถึงแม้เขาจะยังไม่หลุดออกมาได้ก็ตาม แต่ปากของเขาก็ยังคงพูดด่าทอเด็กหนุ่มคนนี้ไม่หยุด จนสุดท้ายเพื่อนของเขาทนไม่ไหว เลยะโใส่หูของเพื่อนออกมาว่า "ไอ้สัส! มึงรู้มั้ยว่ามึงกำลังหาเื่กับใครอยู่"
"กูไม่สนว่ามันจะเป็ใคร กูจะให้มันแดกส้นตีนกูดูสักที"
เด็กหนุ่มคนนี้ก็ยังคงนิ่งไม่โต้อะไรกลับไปเลยสักคำ ถึงแม้เขาจะโดนด่าเสียดสีเท่าไหร่ก็ตาม เขาก็ยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม ไม่หวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย
"สัส..! นั่นมัน กริ้นท์ จากปะเหลียนเอสคอสท์เลยนะเว้ย!"
สิ้นเสียงคำพูดของเพื่อน เขาก็สงบนิ่งไปในทันทีทันใด ดวงตาเบิกโพลงมองดูเพื่อนของตนอย่างอึ้ง ๆ ไม่คิดว่าตนกำลังจะพลั้งไปชนกับตอที่ตนไม่อาจข้ามผ่านมันไปได้
"กริ้นท์ หัวหน้าแก๊งที่ดังอยู่ตอนนี้น่ะเหรอ..." เขาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดกับตอนแรกที่ด่าเด็กหนุ่มคนนี้อยู่ฉอด ๆ เลย เพื่อนพยักหน้ากลับไปช้า ๆ สีหน้าของทั้งสองไม่ค่อยดีนัก ต่างกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ เพราะรู้สึกได้ถึงความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่ทั้งสองได้ทำลงไป
"ซวยแล้วมั้ยล่ะ" เพื่อนที่สวมเสื้อฮาวายกล่าวออกมา
"เอ่อ....ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกผมขอกลับก่อนนะลูกพี่..." เขาพูดนอบน้อมเพื่อกลบเกลื่อนแล้วหันไปพยักหน้ากับเพื่อน เป็ความหมายว่าให้รีบออกจากจุดนี้ไป
เดี๋ยว!!" เด็กหนุ่มโพล่งออกมาทันที "อย่าให้รู้อีกนะว่ายังทำแบบนี้กับคนอื่น ถ้าเจอเมื่อไหร่เราไม่ปล่อยพวกนายไปอีกแน่"
หลังจากที่วัยรุ่นทั้งสองเดินหายจากสายตาไป เด็กหนุ่มคนนี้ก็กลับไปนั่งที่เปลตามเดิม เขาถอนหายใจไปเอือกใหญ่แล้วนั่งคอตกไปจนถึงเย็น อย่างคนไร้ปราถนาใด ๆ ในชีวิตอีกแล้วยังไงยังงั้น
กริ้นท์ หรือ กิตติศักดิ์ เมธาสุวรรณ เด็กหนุ่มอายุ 17 ที่เป็หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งแก๊งที่มีชื่อว่า Palian Escort (ปะเหลียนเอสคอสท์) ซึ่งเป็แก๊งเด็กวัยรุ่นที่มีชื่อเสียงมากในแถบเมืองปะเหลียนของจังหวัดตรัง เขาได้รับการยกย่องจากเพื่อน ๆ มากที่สุด จึงได้ขึ้นเป็หัวหน้าแก๊งในที่สุด
เสียงรถเล็กรถใหญ่ขับผ่านไปมาไม่ขาดสายผ่านซอยเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บัดนั้นก็มีเด็กวัยรุ่นสองคนเดินออกมาจากซอยเล็ก ๆ แห่งนี้ ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันอย่างร่าเริง ไม่สนใจสายตาของคนในซอยที่มองพวกเขาเลย เด็กหนุ่มที่ยืนติดผนังสูงราว 170 มีผมหยักศกสีดำในทรงแสกข้าง ผิวขาวยิ่งกว่าเพื่อนอีกคนที่เดินมาด้วยกัน ส่วนอีกคนตัวเล็กกว่าแต่มีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับคนเกาหลี ผมตรงสีดำเป็เงางาม คิ้วโค้งขนตางอนผิดกับเพศของตน ตอนนี้ทั้งสองสวมชุดนักเรียนของโรงเรียนแห่งหนึ่งที่อยู่ในแถบนี้ ซึ่งเป็เื่ที่แปลกมากที่เด็กนักเรียนจะมาเดินอยู่ในซอยที่สุ่มเสี่ยงเช่นนี้ เด็กวัยรุ่นคนที่สูงกว่าใช้มือขวาล้วงลงไปในห่อขนมที่ถือมาแล้วโยนขึ้นไปบนอากาศ เพื่อกะจังหวะที่ขนมตกลงมา จากนั้นเขาก็จะได้ใช้ปากในการรับ เขาเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความสบายใจพร้อมกับพูดออกมาทั้ง ๆ ที่ปากยังคงเคี้ยวขนมอยู่
"ฉันว่ากริ้นท์ต้องดีใจแน่เลย ถ้าได้เห็นของขวัญที่พวกเราจะให้"
"นั่นสิ..อยากเห็นหน้าหมอนั่นตอนดีใจจังเลย" เด็กหนุ่มหน้าหล่อออกเกาหลีพูดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างดีอกดีใจ จากนั้นทั้งสองก็พากันเดินออกจากซอยแห่งนี้ไป ปล่อยให้ผู้คนที่อาศัยอยู่ในซอยแห่งนี้มองตามหลังออกไปจนสุดสายตา
ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งมีป้ายชื่อใหญ่โตอยู่ข้างประตูทางเข้าว่า โรงเรียนปะเหลียนวิทยาคม บัดนี้นักเรียนทุกคนได้ไปยืนเข้าแถวอยู่หน้าเสาธงกันหมดแล้ว แต่ยังคงมีอีกคนที่ยังคงเดินเตร่ ๆ เข้าไปยังจุดที่นักเรียนยืนรวมกันอยู่ เขาเป็เด็กหนุ่มผิวสีแทนตัวเล็กผมสั้นหยักศกสีน้ำตาลแดง ใต้หน้าม้าสั้น ๆ ของเขาเผยให้เห็นใบหน้าอันเรียวเล็กคิ้วคมเข้มดูเป็ธรรมชาติ และใต้ตาซ้ายของเขายังมีไฝเล็ก ๆ ดูมีเสน่ห์น่าสนใจอีกด้วย เด็กหนุ่มคนนี้เดินเข้าไปยังแถวที่สี่ของทางฝั่งมัธยมปลาย ซึ่งเป็แถวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าห้องบีนั่นเอง
เมื่อเขามายืนรวมกันแล้วก็มีเสียงหนึ่งดังออกมาเบา ๆ เขาก็เลยหันไปดู เห็นเด็กหนุ่มหน้าหล่อเกาหลีไว้ผมแสกข้างกระซิบเรียกเขาอยู่
"กริ้นท์ กริ้นท์! มาสายนะวันนี้... มีอะไรหรือเปล่า"
เด็กหนุ่มไม่ทันได้ตอบก็มีเสียงของหญิงสาวที่อยู่แถวหน้าขัดมาก่อน "นี่พวกนาย! ครูกำลังมองอยู่นะ"
เธอเป็หญิงสาวร่างบางเล็กผิวขาวใสหน้าตาน่ารัก ผมน้ำตาลเป็ลอนของเธอดูสวยงามที่สุด ทำให้คนที่เพิ่งมาถึงแทบไม่กล้าสบตาสีน้ำตาลของเธอเลย เด็กหนุ่มดึงสติกลับมาแล้วหันไปมองอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าแถวตามที่เธอบอก เขากับเด็กหนุ่มผมแสกข้างเลยยืนตัวตรงก้มหน้าเพื่อกลบเกลื่อน วินาทีต่อมาก็มีนักเรียนชายหญิงสองคนออกมาเชิญธงชาติ แล้วนักเรียนทุกคนก็ร้องเพลงชาติกันอย่างพร้อมเพรียงกัน
ไม่นานก็ทำกิจกรรมหน้าเสาธงเสร็จ กริ้นท์จึงเดินไปยังใต้อาคารหลักแยกกับเพื่อน ๆ ออกมาคนเดียว จากนั้นก็มีเด็กหนุ่มหน้าเกาหลีวิ่งตามหลังมา
"กริ้นท์ รอด้วยสิ..."
เด็กหนุ่มหันไปมองคนที่วิ่งตามมา "นายไปห้องดนตรีเป็เพื่อนหน่อยสิ"
เด็กหนุ่มก็พยักหน้าเป็อันตกลงแล้วเดินตามหลังเขาไป เนื่องจากห้องดนตรีมันก็ไปทางเดียวกันกับที่เขาจะไปอยู่แล้ว เขาเลยตอบตกลงอย่างง่ายดาย
เด็กหนุ่มผมแสกข้างหน้าเกาหลีคนนี้มีชื่อว่า แบงค์ หรือ พรพิพัฒน์ ขจรกิจ เพื่อนร่วมชั้นของกริ้นท์ และเป็หนึ่งในผู้ก่อตั้งแก๊งปะเหลียนเอสคอร์ท เขาเป็คนคอยผลักดันกริ้นท์มาโดยตลอด และร่วมทุกข์ร่วมสุขมาทุกเหตุการณ์ เรียกได้ว่าเพื่อนที่สนิทที่สุดคนหนึ่งเลยก็ว่าได้
เมื่อมาถึงกริ้นท์ก็เดินตามเข้าไปในห้องดนตรี บัดนั้นก็มีเด็กหนุ่มตัวสูงผิวขาวยืนเอามือไขว้หลังรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าเรียวเล็กของเขาซ่อนรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย ทำให้กริ้นท์สงสัยว่าทั้งสองมีอะไรปิดบังอยู่แน่นอน
"เอ้ธี...ฉันพาหมอนี่มาให้แล้ว" เด็กหนุ่มผมแสกข้างพูดเสียงแหลม ๆ ออกมาทันทีที่มาถึง ทำให้กริ้นท์ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ว่าทั้งสองคิดจะทำอะไร เขาเลยต้องหันมองห้องนี้ไปโดยรอบเพื่อหาความผิดแปลก แต่ก็ไม่เจออะไรที่แปลกพิรุธไปเลยนอกจากสองคนนี้เท่านั้น
"กริ้นท์...พี่รู้หรือเปล่าว่าฉันกับแบงค์พาพี่มาที่นี่ทำไม" เขาถามกริ้นท์โดยที่ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มที่มีเลศนัยอยู่
กริ้นท์ส่ายหน้าตาเบิกกว้างด้วยความระแวง เพราะไม่รู้ว่าสองคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรอยู่ "แล้วพวกนายพาฉันมาที่นี่ทำไม"
แบงค์ยิ้มขึ้นมาเพราะตลกในท่าทีของเพื่อน มือที่ไขว้หลังของธีก็ดึงออกมา ปรากฏให้เห็นของบางอย่างสีดำที่ห่อด้วยถุงพลาสติก กริ้นท์ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ว่ามันคืออะไร ธีก็ยื่นของสิ่งนั่นมาให้ กริ้นท์เลยรับมาแล้วสำรวจดู แต่เขายังคงไม่แกะของที่อยู่ข้างในถุงพลาสติกนั้น จนธีกับแบงค์ต้องสั่งให้เขาลองแกะดู เขาเลยแกะถุงพลาสติกแล้วหยิบของข้างในออกมา เป็เสื้อคลุมสีดำสนิทมีแถบเป็สีแดงดูสวยงาม เขาผึงเสื้อคลุมให้กว้างขึ้นแล้วพลิกดูด้านหลัง มีตัวอักษรภาษาอังกฤษสกรีนไว้ว่า Palian Escort ด้วยเหตุนี้ทำให้เขาถึงกับตะลึงตาเบิกโพลง ไม่คิดว่าเพื่อนทั้งสองจะทำอะไรแบบนี้ให้
"เป็ไง...ชอบมั้ย" แบงค์ถามพร้อมใบหน้าที่ยิ้มอย่างบริสุทธิ์
"เทห์มากเลย...พวกนายนึกยังไงถึงได้ทำเสื้อนี้ขึ้นมา" กริ้นท์เก็บเสื้คลุมกลับเข้าในถุงพลาสติกแล้วหันไปถามเพื่อนทั้งสอง ธียื่นถุงพลาสติกไปให้กริ้นท์ได้ใส่ซ้ำไปอีกที แล้วตอบมาว่า "ก็แก๊งพวกเรายังไม่มีอะไรเป็เอกลักษณ์เลย ฉันกับแบงค์ช่วยกันคิดอยู่หลายวัน สุดท้ายเห็นตรงกันว่าจะออกแบบเสื้อคลุมกันเองเลยดีกว่า"
"ฉันออกแบบเองเลยนะ..กว่าจะได้ออกมาแบบนี้ เล่นเอาอดหลับอดนอนไปสองคืนเต็ม ๆ เลย" แบงค์พูดอย่างภาคภูมิใจ
"แล้วพวกนายทำมาแค่ตัวเดียวเองเหรอ"
"ใช่..พวกเรากะทำมาให้พี่ดูก่อน ถ้าพี่ชอบก็ค่อยทำเพิ่มให้พวกเราได้ใส่กัน" ธีตอบกลับไปทันที
"ขอบใจพวกนายมากนะ"
ธี หรือ ธีรภัทร เมธาสุวรรณ อายุ 15 ปี เป็น้องชายแท้ ๆ ของกริ้นท์ เขาก็เป็หนึ่งในผู้ก่อตั้งแก๊งปะเหลียนเอสคอร์ทด้วยเช่นกัน ไม่ว่าพี่ชายจะว่ายังไง เขาก็เคารพการตัดสินใจของพี่ชายทุกครั้งโดยไม่ขัดเลย
••••• จากนักเลงสู่มาเฟีย •••••
2K
