หลังจากที่ชายหนุ่มวิ่งออกมาจากโถงถ้ำพร้อมกับหมวยและซานะได้สักพัก จิตใจของเขาก็สับสนยุ่งเหยิงไปหมด ชายหนุ่มรู้สึกว่าสิ่งที่ตนเองทำนั้นน่าอับอายเกินไป ไม่ใช่การอับอายต่อผู้อื่น แต่เป็การอับอายต่อตนเอง แสดงให้เห็นว่าชายหนุ่มผู้นี้มีความภาคภูมิใจในตนเองสูงมาก การวิ่งหนีและปล่อยให้ผู้อื่นตายต่อหน้าคือความอัปยศและไม่ใช่นิสัยของเขา เขายอมตายดีกว่าทำสิ่งที่ผิดต่อหลักการ นี่คือนิสัยของเขา!
เมื่อโคลนย้อนกลับมายังโถงถ้ำ ภาพที่เห็นคือจอนนี่กำลังดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์ภายใต้การรัดของเส้นใยสีเงิน
โคลนตัดสินใจใช้โมสต์เพื่อเพิ่มความเร็วของตนเองทันที พริบตาที่เงาร่างสีดำวิ่งผ่าน เส้นใยสีเงินก็ขาดสะบั้นลงทันที
“บ้าเอ๊ย! นายกลับมาทำไม…” จอนนี่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเงาร่างที่ช่วยตนไว้คือคนที่ควรจะอยู่ด้านนอกดันเจี้ยน
“หนีไป” โคลนพูดเรียบเฉย
จอนนี่เริ่มลังเลและไม่เข้าใจว่าโคลนกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้กลับมาเช่นนี้ แต่เมื่อเขามองไปที่ั์ตาสีน้ำตาลคู่นั้น ความลังเลใจที่มีอยู่ก็มลายหายไป มันเป็ั์ตาที่แสดงออกถึงความมุ่งมั่นและการตัดสินใจอย่างแน่วแน่
จอนนี่รู้ตัวได้ทันทีว่าเขาไม่ควรจะปฏิเสธความมุ่งมั่นของคนตนตรงหน้า หนุ่มแว่นอาศัยจังหวะที่ราชินีแมงมุมกำลังให้ความสนใจอยู่กับผู้มาใหม่ วิ่งอ้อมไปด้านข้างและหลบหนีไปได้อย่างหวุดหวิด
โคลนจ้องมองไปที่ดวงตาขนาดใหญ่ทั้งสี่ของราชินีแมงมุม พริบตาที่มันเริ่มขยับตัวเคลื่อนไหว ร่างของโคลนก็พุ่งออกไปด้านข้างก่อนแล้ว
ปกติโคลนจะใช้โมสต์สำหรับการเข้าโจมตีเท่านั้น แต่เนื่องจากแมงมุมพวกนี้ไม่ได้ใช้ประสาทััการรับรู้ทางตา ครั้งนี้เขาจึงต้องใช้มันเพื่อหลบหลีกการโจมตีเท่านั้น แน่นอนว่าหากไม่มีโมสต์ถึงแม้เขาจะทราบว่าราชินีแมงมุมจะโจมตีมาเมื่อไหร่ก็ไม่สามารถหลบได้พ้นอยู่ดี นั่นคือความแตกต่างของระดับพลัง
ราชินีแมงมุมเริ่มหงุดหงิดที่ศัตรูตัวจ้อยเอาแต่หลบหนีไปมา มันหยุดโจมตีและพ่นใยสีเงินเพื่อสร้างกำแพงปิดกั้นทางออกของโคลนแทน โคลนที่เห็นอย่างนั้นจึงรีบโจมตีไปที่ดวงตาของราชินีแมงมุมเพื่อหวังหยุดยั้งการสร้างกำแพง เมื่อโคลนเหวี่ยงดาบออกไปมันก็เข้าปะทะกับขาของราชินีแมงมุม ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าเขาได้ทำเื่ที่เปล่าประโยชน์ลงไป มันไม่เพียงป้องกันการโจมตีได้อย่างง่ายดาย แต่ยังพ่นใยต่อไปโดยไม่หยุดให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
แต่ในขณะที่ร่างของโคลนลอยสูงขึ้น มันทำให้เขาได้เห็นพื้นที่บริเวณแผ่นหลังของราชินีแมงมุมเป็ครั้งแรก ตรงพื้นที่กึ่งกลางระหว่างก้นและลำตัวของมันมีอัญมณีสีเขียวเปล่งประกายให้เห็นอย่างชัดเจน
“อัญมณีนั่นอีกแล้ว?”
ชั่วความคิดหนึ่งโคลนมีความ้าที่จากนำมันออกมาจากราชินีแมงมุม แต่เขาก็ต้องหัวเราะและกลืนความคิดนั้นลงท้องไป
‘ฉันที่ถูกปิดทางหนีทั้งสองด้านและกำลังเผชิญหน้ากับความตาย แต่กลับมีความคิดที่จะนำอัญมณีนั่นมา ช่างน่าตลกสิ้นดี...’ โคลนคิด
ค่า MP ของโคลนค่อย ๆ ลดลงจากการเรียกใช้ทักษะโมสต์อย่างต่อเนื่อง เป็เวลาเดียวกับที่ด้านหลังของโคลนมีเสียงบางอย่างดังขึ้น เมื่อมองไปยังต้นเสียงจึงพบว่าเหล่าลูกแมงมุมได้ทำลายกำแพงเฉพาะกิจที่กลุ่มของโคลนสร้างไว้เสียแล้ว ลูกแมงมุมจำนวนมากทยอยเดินออกมาจากอุโมงค์ขนาดเล็กเพื่อจัดการกับภารกิจที่มันได้รับมอบหมายโดยราชินี
“ด้านหน้าก็แมงมุมั์ ด้านหลังก็ฝูงแมงมุมกว่าพันตัว โธ่เอ๊ย!” โคลนสบถออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ตัวเขารู้ดีว่าไม่มีทางเลยที่จะสู้กับราชินีแมงมุมได้ ยังไม่ต้องนับรวมถึงฝูงลูกแมงมุมกว่าพันตัวด้านหลังอีก
‘เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังมีอาวุธลับอยู่อีกนี่’ โคลนคิดได้ดังนั้นจึงะโเรียกอาวุธลับดังก้องไปทั่วโถงถ้ำแห่งนี้
“คลาวดี้!!!!!” จุดลำแสงสีขาวสว่างไสวโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดของถ้ำแห่งนี้ มันบินวนรอบตัวโคลนกว่าสี่รอบ จากนั้นจึงปรากฏเป็ร่างของสุนัขตัวเล็ก ขนสีขาวบริเวณลำตัวของมันลุกชันพร้อม ๆ กับร่างกายที่เริ่มสั่นเทา ร่างขาวใช้ดวงตากลมโตของมันมองไปที่ราชินีแมงมุมอย่างไม่วางตา
“อู้วววววว”
“ดีมาก จัดการมันเลยคลาวดี้! ไล่เ้าแมงมุมนั่นไปซะ!”
ชั่วลมหายใจต่อมา ร่างสีขาวเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็แสงสีขาวโดดเด่นอีกครั้ง แต่แทนที่มันจะพุ่งเข้าหาราชินีแมงมุม มันกลับพุ่งเข้าไปในร่างของผู้เป็นายและหายไปราวกับความว่างเปล่า
“เอ๋ เกิดอะไรขึ้น?”
“คลาวดี้ ออกมา”
“อู้ววววว”
“…”
“ฟุบ”
“ไอลูกหมาชั่ว! แกกล้าทิ้งเ้านายของแกให้เผชิญหน้ากับศัตรูอย่างโดดเดี่ยวงั้นเหรอ!!!”
“เลี้ยงเสียข้าวสุก แกมันเลี้ยงเสียข้าวสุกที่สุดดดด”
โคลนยังไม่ยอมแพ้ เมื่อคลาวดี้กลับเข้าไปในตัวของเขา ชายหนุ่มก็เรียกมันออกมาอีกจนเ้าคลาวดี้ยอมแพ้ มันไม่ได้กลับเข้าไปในตัวของโคลนอีกต่อไป แต่ก็ไม่ได้ลบความจริงที่ว่ามันไม่สามารถช่วยอะไรโคลนได้
ปกติทุกครั้งในการวิ่งหนีจากความตาย หากสังเกตให้ดีจะพบว่าโคลนมักจะเป็ผู้ที่วิ่งนำหน้าตลอด นั่นเป็เพราะความเร็วและการกลัวตายของเขา แต่ใครจะทราบได้...ความเร็วของคลาวดี้ก็สูงมากเช่นกัน มันกระทั่งวิ่งนำหน้าโคลนถึงสาม่ตัว โคลนที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกเหมือนโดนดูถูกอยู่หน่อย ๆ เพราะปกติคลาวดี้มักจะคอยวิ่งตามเขาเสมอ ใครจะรู้พอถึง่เวลาวิกฤตมันกลับวิ่งนำหน้าเขาเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มพยายามเร่งความเร็วเพื่อแซงสัตว์เลี้ยงของตน แต่พริบตาที่โคลนกำลังจะแซง คลาวดี้ก็จะเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง
“นะนี่...แก” โคลนอ้าปากค้าง เขาไม่ได้ทึ่งในความเร็วของมัน แต่เขาทึ่งในความกลัวตายและขี้ขลาดของมันต่างหาก พริบตาที่เขาเร่งความเร็วเพื่อวิ่งตีคู่กับคลาวดี้ โคลนก็ได้เห็นสีหน้าของมันชัดถนัดตา มันเป็สีหน้าที่สิ่งมีชีวิตทุกตัวล้วนเคยแสดงออกมา สีหน้าแห่งความกลัว สีหน้าแห่งความขี้ขลาด สีหน้าแห่งความ้ามีชีวิตรอด ถึงสีหน้าของมันจะดูตลกมากก็ตามที แต่โคลนกลับชื่นชมและนับถือมัน ถึงแม้มันจะมีนิสัยขี้กลัวเกินไปบ้าง แต่มันก็มีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดเช่นเดียวกับเขา
พริบตาต่อมาโคลนและคลาวดี้โดนปิดล้อมไว้ทุกทิศทาง การวิ่งหนีต่อไปจึงไร้ความหมาย โคลนได้แต่ส่ายหน้าช้า ๆ เขาเตรียมตัวตั้งท่าในการต่อสู้แลกชีวิตกับพวกแมงมุมทั้งหลาย
แต่คลาวดี้กลับทำสิ่งที่ต่างออกไป มันไม่เพียงจะไม่หยุดวิ่ง แต่มันกลับเร่งความเร็วขึ้นไปจากนั้นก็มุดหายเข้าไปในโพรงขนาดเล็กที่เกิดจากการโจมตีของราชินีแมงมุม
โคลนที่เห็นแบบนั้นก็ไม่คิดมากความ ตอนนี้เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป ถ้าการมุดเข้าไปในโพรงหมาลอดจะทำให้เขามีชีวิตได้นานขึ้นอีกสักสิบวินาทีเขาก็จะทำ
เมื่อโคลนมุดเข้ามาในโพรงขนาดเล็กก็เห็นคลาวดี้ทำท่าฟุดฟิดเหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง พลางใช้อุ้งเท้าของมันขุดลึกลงไปเรื่อย ๆ
“นี่แกกลัวตายถึงขนาดยอมขุดหลุมนี้เลยเหรอ เอาก็เอา! ฉันก็จะช่วยแกด้วยอีกแรง” คิดได้ดังนั้นโคลนก็ใช้ดาบของตี๋ช่วยคลาวดี้ขุดหลุมไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเขาก็ขุดจนทะลุไปอีกด้านหนึ่งของโพรง
“ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ ๆ นี่มันมีโพรงอยู่อีกด้านจริง ๆ เหรอเนี่ย” โคลนหัวเราะราวกับคนบ้า เพราะเมื่อครู่ก่อนเขายังมีความคิดที่จะสู้ตายเพื่อแลกชีวิตอยู่เลย แต่ครู่ต่อมาเขาก็พบว่าตนเองนั่นรอดตายมาได้ราวปาฏิหาริย์
เมื่อโคลนดันตัวออกมาจากโพรงได้ เขารีบทำลายโพรงก่อนเป็อันดับแรกเพื่อปิดกั้นเส้นทางที่พวกแมงมุมจะตามเข้ามา จากนั้นจึงมองสำรวจพื้นที่รอบ ๆ
มันเป็โพรงถ้ำรูปร่างสี่เหลี่ยมขนาดแปดเมตรที่ไม่มีทางเข้าออกแต่อย่างใด พื้นที่ครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยแอ่งน้ำ โคลนใช้อัญมณีสีเขียวที่ได้จากบอสหมาป่าเป็วัตถุให้แสงสว่าง เพราะเขาได้โยนคบเพลิงทิ้งไปก่อนจะมุดเข้ามาในโพรงหมาลอด แม้มันจะไม่สว่างเท่าคบเพลิงแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีแสงสว่างให้ใช้เลย
เวลาต่อมาใบหน้าของโคลนก็บิดเบี้ยวอีกครั้ง แทนที่ชายหนุ่มจะดีใจที่หนีรอดจากพวกแมงมุมมาได้ แต่เขากลับมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเก่า เมื่อพิสูจน์ได้แล้วว่าบริเวณรอบ ๆ โพรงถ้ำแห่งนี้ไม่มีทางเข้าออกอื่นอีก แถมเส้นทางที่โคลนใช้มุดเข้ามาก็ถูกปิดทำลายลงโดยตัวเขาเอง
เมื่อโคลนเปิดหน้าต่างรายชื่อเพื่อนขึ้นมา เพื่อที่จะส่งข้อความไปขอความช่วยเหลือจากกลุ่มของจอนนี่ด้านนอก สิ่งที่ปรากฏต่อมาทำให้เขาเครียดขึ้นไปอีก
“ผู้เล่นที่อยู่ในเขตดันเจี้ยนหรือพื้นที่พิเศษ จะไม่สามารถใช้งานหน้าต่างสนทนาของระบบได้”
“บัดซบบบ... ทำไมฉันถึงโง่แบบนี้ ใครใช้ให้แกทำลายทางเข้าออกแห่งเดียวที่แกมีกัน!!” โคลนะโด่าตัวเองจนคอแหบคอแห้ง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่อาหารสำรองที่โคลนเตรียมไว้ยามฉุกเฉินถูกกินโดยหนึ่งมนุษย์และหนึ่งสัตว์จนหมดเกลี้ยงไม่เหลือ เขาไม่สามารถหาอาหารเพิ่มได้ เพราะภายในโพรงถ้ำแห่งนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากพวกเขา แต่โชคยังดีที่มีน้ำสะอาดจำนวนมากจึงทำให้เขารอดตายมาถึงตอนนี้
เสียงท้องร้องน่าเกลียดของโคลนดังขึ้นอีกครั้ง ด้วยความอ่อนล้าจากการอดอาหาร ค่าสถานะของโคลนลดลงไปกว่าครึ่ง สายตาของเขาทำงานผิดปกติ มันทั้งเบลอและขุ่นมัว บางทีก็เห็นภาพลวงตา เขาเคยหยิบก้อนหินเข้าปากเพราะนึกว่ามันเป็ผลไม้ เมื่อรู้ว่ามันเป็เพียงแค่ก้อนหินก็ได้โมโหขว้างปามันลงไปในน้ำอย่างแรง คลาวดี้ะโหลบสายน้ำที่กระเซ็นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่ามันจะไม่ชอบน้ำเท่าไหร่
โคลนมองไปที่คลาวดี้พลางคิดถึงเื่บางอย่างที่เป็เหตุเป็ผลที่สุดั้แ่ที่เขาเข้ามาในโพรงถ้ำแห่งนี้
‘ใครว่าที่นี่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอีกแล้ว’ เมื่อโคลนมองไปที่ร่างสีขาว น้ำลายก็เผลอไหลออกมา
คลาวดี้เหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาแปลก ๆ ของโคลน มันมองไปที่คนเคยยื่นอาหารให้มันด้วยมือทุกมื้ออย่างตื่นตระหนก ร่างสีขาวพยายามจะเข้าไปออดอ้อนเช่นทุกครั้งที่เคยทำยามขออาหาร ราวกับกำลังจะบอกว่า ’นี่ฉันคลาวดี้ไง ทำไมถึงมองด้วยสายตาแปลก ๆ อย่างนั้นล่ะเ้านาย’
โคลนอุ้มคลาวดี้ขึ้นมาอย่างแ่เบาพลางถามว่า “คลาวดี้ ถึงฉันจะเข้มงวดและดุแกไปบ้างในบางครั้ง แต่ฉันก็เลี้ยงแกมาอย่างดีเลยใช่ไหมล่ะ”
“อู้ววว”
“ใช่ไหมเล่า ฉันให้แกกินอิ่มทุกมื้อ ไม่เคยมีมื้อไหนที่ปล่อยให้ท้องแกว่างเลย”
“อุ้ว อู้วว”
“ใช่แล้ว ๆ เด็กดี...ตอนนี้ถึงเวลาที่แกจะต้องตอบแทนเ้านายที่แสนดีคนนี้บ้างแล้ว นายคิดว่างั้นไหม”
“อู้ววว”
“แน่นอนสิ ถ้าเป็เื่อื่นแกอาจจะช่วยฉันไม่ได้ แต่ถ้าเป็เื่ต่อไปนี้ แกจะช่วยฉันได้มากเลยทีเดียว...ก่อนอื่นฉันขอถามอะไรหน่อย ฉันสงสัยมาสักพักแล้ว ถ้าเกิดแกตายขึ้นมา แกจะเกิดใหม่ได้ไหม หรือถ้าแกตายขึ้นมาจะทิ้งซากศพไว้หรือสลายร่างหายไป...” โคลนพูดไปน้ำลายก็ไหลไป ถ้าหากคลาวดี้ตายแล้วสามารถเกิดใหม่ได้โดยที่ทิ้งซากศพเอาไว้ด้วย นั่นไม่เท่ากับว่าเขามีเนื้อให้กินไปจนกว่าจะหาทางออกจากถ้ำแห่งนี้ได้หรอกเหรอ
“หงับ!!” คลาวดี้เข้าใจเจตนาของโคลนได้ทันที มันงับไปที่แขนของโคลนแล้วรีบะโหนีลงน้ำไปอย่างรวดเร็ว
“ม่ายน้า...คลาวดี้...ฉันหิวมากเลย ให้ฉันกินแกเถอะนะถ้าออกไปได้ฉันสัญญาว่าจะให้แกกินอาหารเพิ่มเป็วันละห้ามื้อเลย”
คลาวดี้ไม่สนใจเ้านายของมันที่ตอนนี้กลายเป็ผีดิบผู้หิวโหยไปแล้ว มันมุดหนีลงไปใต้น้ำด้วยความกลัว
“โธ่ เ้าหมาขี้เหนียว แกอาจจะไม่รู้ แต่ฉันจะบอกอะไรให้ฟัง...ถ้าฉันตายแกก็จะตายตามไปด้วย แล้วฉันน่ะเกิดใหม่เหมือนคนอื่นเขาไม่ได้หรอกนะ แปลว่าอะไรรู้ไหม...แปลว่าถ้าฉันตายแกก็จะหายไปตลอดกาลไงล่ะ ทีนี้เข้าใจหรือยัง รีบขึ้นมาได้แล้ว”
“ตูม!!”
คลาวดี้ะโขึ้นมาบนบกพร้อมกับแสงสีทองที่ส่องประกายจนโคลนแสบตา แต่ต้นกำเนิดของแสงไม่ได้มาจากตัวคลาวดี้ มันมาจากหีบสี่เหลี่ยมขนาดฟุตครึ่งที่ถูกรัดไว้โดยโซ่สีดำ
“หีบสมบัติ!!”
6K
