ฤทธิ์กระบี่เทพมารราคะสยบปฐพี..!!

        หลังจากที่เว่ยเซี่ยพาถิงถิงหลบหนีต่อมาสักพัก เข่าของนางก็พลันทรุดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกออกมาหลายเม็ดบนใบหน้า เว่ยเซี่ยที่ได้เห็นก็แสดงความใจเป็นอย่างมาก

        "น้องถิงถิงเกิดอันใดขึ้น เจ้าเป็นอะไรไป.!" มันร้องถามด้วยความร้อนรนก่อนจะรีบเข้ามาประคองร่างของนาง และเมื่อสองมือของเว่ยเซี่ยที่จับถูกตัวของถิงถิง มันก็ต้องพลันรีบปล่อยในทันที เพราะร่างกายของนายยามนี้ร้อนประดุจไฟในเตาหลอม

        "ระ…ร้อน ทำไม่ร่างกายของเจ้าถึงร้อนปานนี้เจ้าไม่สบาย หรือว่า…." เว่ยเซี่ยยังกล่าวถามไม่จบดวงตาของมันก็เหลือบไปเห็นแขนเสื้อด้านซ้ายของถิงถิงที่รอยขาดเล็กอยู่ มันดูคล้ายถูกบางสิ่งเกี่ยวขาด ดวงตาของเว่ยเซี่ยพลันเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า

        "ปะ..เป็นไปไม่ได้…นั้นมันรอยจากการจู่โจมของเขี้ยวอสรพิษราคะพันปี ข้าสกัดมันหมดด้วยกระบี่แล้วนี่…" เว่ยเซี่ยรู้สึกงุนงงสับสนเป็นอย่างยิ่ง มันจำได้แม่นยำว่าตนเองใช้กระบี่เทพมารราคะสกัดเขี้ยวอสรพิษราคะพันปีทั้งสามก่อนพุ่งมาโดนถิงถิงไปแล้วมิใช่รึ?

        เคร้ง…เคร้ง…

        เว่ยเซี่ยนึกย้อนกลับไปก่อนหน้าที่ยกกระบี่ขึ้นมาสกัดอาวุธลับ แล้วมันก็นึกได้ยามนั้นมีเพียงเสียงกระทบของกระบี่กระทบเขี้ยวอสรพิษราคะพันปีแค่สองเสียงเท่านั้น แปลว่ามีอีกหนึ่งที่มันสกัดไม่ได้

        "ข้าสกัดไม่หมดกระนั้นรึ!? มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง…"

        พอยิ่งทบทวนเว่ยเซี่ยก็ยิ่งไม่เชื่อว่าฝีมือของมัน จะไม่สามารถสกัดอาวุธลับทั้งสามชิ้นของไป๋ฟู๋ได้ทั้งหมด ยกเว้นเสียแต่ว่า…..

        ใบหน้าของเว่ยเซี่ยแปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียดก่อนที่มันจะชักกระบี่เทพมารราคะออกมาเพ่งมองมันตาไม่กะพริบ และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

        "เป็นฝีมือของแกสินะ เจ้ากระบี่ชั่ว…" ทุกอย่างนิ่งเงียบไปเล็กน้อยก่อนที่เสียงของกระบี่เทพมารราคะจะดังขึ้นในหัวของเว่ยเซี่ย

        "...ใช่แล้วเจ้าหนู การที่เจ้าสกัดเขี้ยวอสรพิษพันปีทั้งสามได้ไม่หมดเป็นเพราะข้าเอง"

        พอได้ยินเช่นนั้นความโกรธในกายของเว่ยเซี่ยก็พลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

        "ทำไมถึงทำเช่นนี้? เจ้าเองมิใช่รึ ที่บอกให้ข้ารีบพานางหนีมา แล้วทำไมกลับทำร้ายนาง" เว่ยเซี่ยแผดเสียงตะโกนดังลั่นด้วยความเดือดดาล นี้ถ้าสามารถทำลายกระบี่อุบาทว์เล่มนี้ได้มันคงทำไปนานแล้ว

        กระบี่เทพมารราคะส่งเสียงหัวร่อเบา ๆ ก่อนที่มันจะตอบคำถามเว่ยเซี่ย

        "ข้าประสงค์สิ่งใดกระนั้นรึเจ้าหนู? เช่นนั้นข้าก็จะบอกเจ้าให้ เจ้ายังจำตอนที่ข้าบอกก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ เรื่องที่ข้าบอกว่ามีพลังไม่พอ.."

        เว่ยเซี่ยได้ฟังมันก็พยักหน้า แต่ก็ขมวดมุ่นคิ้วด้วยความงุนงงที่ จู่ ๆ กระบี่เทพมารราคะพูดเรื่องนั้นขึ้นมาในยามนี้

        "ต้นกำเนิดพลังของข้า นั้นมาจากปราณแห่งกามตัณหา ยิ่งมีมากเท่าไหร่ ตัวข้าก็จะยิ่งสำแดงอานุภาพได้รุนแรงมากขึ้นเท่านั้น เฉกเช่นตอนที่ข้าให้เจ้า ฟันปราณกระบี่ผ่าร่างของชายผู้นั้นยังไง นั่นเป็นพลังที่ได้รับมา ตอนข้าเสนอทางออกจากถ้ำให้พวกเจ้า.."

        พอเว่ยเซี่ยได้ฟังมันก็เริ่มจะเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น

        "เป็นเช่นนี้นี่เอง…แต่เดี๋ยวนะ ยามนั้นเจ้าจำเป็นจะต้องใช้พลังมากขนาดนั้น ในการจู่โจมเลยรึ? "

        "....ในความเป็นจริงก็ไม่ต้องทำถึงขั้นนั้นหรอก ด้วยพลังที่ได้รับมา ใช้เพียงแค่สองในสิบส่วนก็เหลือเฟือแล้ว และ เผลอ ๆ อาจจะเหลือพอสู้กับเจ้าประมุขพรรคมารราคะ คนแรกนั้น ได้เป็นร้อยกระบวนท่าเสียด้วยซ้ำ.."

        เสียงของเจ้ากระบี่เทพมารราคะตอบอย่างสบายอกสบายใจ ส่วนเว่ยเซี่ยนั้นหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห มันแทบอยากจะใช้สองมือหักเจ้ากระบี่บ้าเล่มนี้ถึงให้รู้แล้วรู้รอด ก่อนที่เสียงครางของถิงถิงจะดังขึ้นด้วยความทรมานอีกครั้ง

        "น้องถิงถิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าจะรีบพาเจ้าไปรักษาเดี๋ยวนี้อดทนไว้…!" เว่ยเซี่ยกล่าวขึ้นด้วยท่าทางตื่นตระหนก และมันก็คิดที่จะอุ้มถิงถิงขึ้นเพื่อไปหาที่ขับพิษ ทว่า…ในยามนั้นเสียงของเจ้ากระบี่เทพมารราคะก็ดังขึ้นมาในหัวมันอีกครั้ง

        "หึหึ ขับพิษ ถอนพิษ จากเขี้ยวอสรพิษพันปีรึ? ช่างน่าขันเสียจริงเจ้าหนู"

        "มีอะไรน่าขันตรงไหน เจ้ากระบี่บ้า หากเจ้าไม่คิดช่วยก็จงหุบปากไป ข้ารำคาญ.."

        "อย่าพึ่งโมโหไปสิ เจ้าหนูข้าไม่ได้บอกสักคำว่าจะไม่ช่วย…"

        น้ำเสียงของเจ้ากระบี่เทพมารราคะแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วนซึ่งเว่ยเซี่ยเองก็รู้อยู่แก่ใจดี

        "อย่างเจ้ารึจะยอมช่วยง่าย ๆ โดยไม่ประสงค์สิ่งตอบแทน นี่คงคิดจะให้ข้า…….ทำบัดสีกับน้องถิงถิง เหมือนที่ให้ข้าทำกับท่านป้าเยเหนียงสิ เจ้าฝันไปเถอะ..!"

        "หัวไวดีนี่เจ้าหนู ก็อย่างที่ข้าบอกนั่นแหละนะ พลังข้ามาจากการสูบกลืนปราณตัณหาราคะ หากไร้มันข้าก็แค่กระบี่ธรรมดาเล่มหนึ่ง ดังนั้นข้าจึงทำให้นังหนูนี่ติดพิษจนบาดเจ็บเพื่อที่เจ้าจะได้เสพสมกับนาง แล้วมอบปราณตัณหามาให้ข้า"

        "ข้าคิดอยู่แล้วเชียว ว่าทั้งหมดเป็นแผนชั่วของเจ้า แต่เจ้าอย่าได้หวังเลยข้าไม่มีทางทำเช่น…"

        เว่ยเซี่ยคิดจะกล่าวปฏิเสธในสิ่งที่เจ้ากระบี่เทพมารราคะต้องการ แต่มันก็รีบพูดดักขึ้นมาเสียก่อน

        "เจ้าคิดดีแล้วรึ ที่รีบตอบปฏิเสธข้าแบบนี้ เช่นนั้นข้าจะบอกความจริงให้เจ้าหูตาสว่างขึ้นว่า พิษของเขี้ยวอสรพิษราคะพันปีนะ มันไม่มีสมุนไพร หรือยาโอสถวิเศษเม็ดไหนรักษาได้หรอก ผู้ถูกพิษจะต้องทนทุกข์ทรมานดุจไฟนรกแผดเผาร่างราว ๆ หนึ่งชั่วยาม ก่อนที่โลหิตจะไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด แล้วสิ้นใจตายในที่สุด บนโลกนี้เห็นจะมีแต่เพียงข้าในยามที่ฟื้นฟูพลังปราณตัณหาเต็มที่ผู้เดียว ที่สามารถถอนพิษให้นางได้ แต่ถ้าเจ้าไม่สนใจ ข้าก็จะไม่บังคับฝืนใจล่ะนะ เชิญดูนังหนูนั้นค่อย ๆ ร้องโหยหวนไปเรื่อย ๆ จนนางสิ้นใจก็แล้วกันฮ่าๆๆๆๆๆ .."

        เมื่อเจ้ากระบี่เทพมารราคะกล่าวจบมันก็เงียบเสียงไป

        ยามนั่นเว่ยเซี่ยเหมือนมืดแปดด้าน มันไม่มีความคิดต่ำ ๆ ที่จะย่ำยี ข่มเหงถิงถิงเพื่อถอนพิษให้นางเลยแม้แต่น้อย เพราะด้วยความรู้สึกประหลาดที่หาคำตอบไม่ได้เหมือน เว่ยเซี่ยคิดว่านางเป็นน้องสาวคนหนึ่งของมันไปแล้ว

        "โอยยยย… ข้าเจ็บเหรอเกิน ร้อนไปทั้งตัวเลย ท่านแม่ช่วยข้าด้วย….ข้ายังไม่อยากตาย วะ…เว่ยเซี่ยช่วยข้าด้วย…." ใบหน้าของถิงถิงนั้นบิดเบี้ยวไปมาด้วยความทรมาน ก่อนที่นางจะร้องครางออกมาพร้อม กับใช้แรงที่เหลือยกแขนขึ้นเพื่อขอความช่วยเหลือจากเว่ยเซี่ย

        ภาพตรงหน้าของถิงถิงในยามนั้นช่างดูน่าเวทนาเหลือเกิน แถมมันยังทำให้เว่ยเซี่ยรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นที่สุด แต่มันก็มิอาจทำอันใดได้ไปมากกว่านี้

        "บ้าที่สุด.! นี่ข้าควรจะทำเช่นไรดี จะให้ข้า…..ไม่ข้าทำไม่ได้.."

        เว่ยเซี่ยกวาดตามองไปทั่วเรือนร่างงามของถิงถิงก่อนที่มันจะรีบหลับตา และสะบัดหัวสลัดความคิดระยำต่ำช้านั้นถึงไป แต่เหมือนเสียงที่เปล่งออกมาจะดังจนถิงถิงได้ได้ยิน นางจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอ่อนแรง

        "เจ้า…ทำอันใด..ไม่ได้.."

        พอเว่ยเซี่ยได้นางถามมาแบบนั้น มันจึงกำหมัดแน่นก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้าง ๆ ถิงถิง แล้วบอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้นางฟัง

        เมื่อถิงถิงได้ฟังนางก็นิ่งเงียบไปเล็กน้อย

        "ไม่ต้องห่วงนะน้องถิงถิง ข้าจะต้องหาทางช่วยเจ้าให้…"

        "เจ้า….ทำตามที่กระบี่เทพมารราคะบอกเถอะ อย่าได้เป็นกังวลเรื่องนั้นอีกเลย"

        ใบหน้าของถิงถิงยามนี้แดงก่ำอยู่หลายส่วนมิรู้ว่าเขินอาย หรือเป็นเพราะพิษในร่างกันแน่ เว่ยเซี่ยเองก็ทั้งตกใจ ทั้งประหลาดใจที่นางยอมให้มันทำแบบนั้น

        "ทะ…ทำไมเจ้าถึง…."

        "ข้ายังไม่อยากตาย และยังอยากกลับไปเจอท่านแม่ของข้า…กับเรื่องแค่นี่เอง เจ้าอย่าได้คิดมากเลย อย่าลืมสิว่า ข้าเป็นคนของพรรคมารราคะนะ เรื่องแบบนี้ข้า….รู้ข้าเห็นจนชินแล้ว..อึก..!!"

        ถิงถิงฝืนยิ้มก่อนจะกล่าวขึ้น และเมื่อกล่าวจบ นางก็กระอักเลือดชุดใหญ่ออกมาจากปาก นั้นทำให้เว่ยเซี่ยตกใจมาก

        "ได้ ๆๆๆ ข้าจะทำ ข้าจะทำตามที่เจ้ากระบี่บ้าเล่มนี้บอก เจ้าต้องอดทนไว้นะ"

        พอได้ยินแบบนั้นถิงถิงก็ระบายยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะตอบ อืมส์ สั้น ๆ จากนั้นเว่ยเซี่ยจึงประคองร่างงามของนางขึ้น เพื่อไปหาที่เงี่ยน ๆ เอ๊ย! เงียบ ๆ ทำเรื่องพรรค์นั้น เพื่อให้เจ้ากระบี่เทพมารราคะขับพิษให้ถิงถิง หลังเสร็จกิจ เหตุที่เว่ยเซี่ยไม่ทำตรงนี้เพราะเกรงว่า คนของพรรคมารราคะอาจจะมาแอบดู…เอ๊ย! ตามมาแจม เอ๊ย! ตามมาเจอ และจับพวกมันกลับไปให้หยวนซิงก้าน สำเร็จความใคร่ เอ๊ย! สำเร็จโทษ (คนเขียนมือพันกันเขียนผิดเขียนถอกไปหมด)

        ดังนั้นเว่ยเซี่ยจึงพาถิงถิงไปหลบในถ้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้นก่อนที่มันจะเริ่มร่วมรักกับนาง อย่างเต็มใจ เอ๊ย! ไม่เต็มใจ

        จบบทที่ 57