เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ (สนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์)

        ตอนที่ 19

        เสียงโวยวายของพุดแก้วดังขึ้นมาทำให้คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่มุมหนึ่งของบ้านยิ้มพอใจที่มุมปากสักพักคนที่โวยวายก็เดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมทั้งจ้องเขาด้วยแววตาที่โกรธจัด

        “ไอ้บ้าไอ้ไฮยีน่าหิมะ ไอ้คนนิสัยไม่ดี” พุดแก้วต่อว่าพร้อมทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาแต่นิโคลัสไหวตัวทันหลบอย่างว่องไว เป็๞ผลให้คนที่คิดจะทำร้ายเซถลาลงไปนั่งบนพื้น

        “นี่ก่อนที่จะมาหาเ๱ื่๵๹ผม คุณน่าจะล้างหน้าล้างตาให้ดีก่อนนะ”ท่าทางของเขามีความสุขจนคนตัวเล็กหมั่นไส้

        “ไอ้คนเฮงซวยเล่นทีเผลอนี่นา” พุดแก้วต่อว่าหน้าบึ้ง

        “เปล่าผมไม่ได้เล่นทีเผลอแต่เล่นตอนคุณหลับ เวลาคุณมีสีสันบนหน้านี่ดูดีกว่าเดิมมากเลยนะ”เขาหัวเราะออกมาเบาๆ

        “คุณ”พุดแก้วเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น

        “เชื่อผมเถอะไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยดีกว่า แล้วลงมากินอาหารกันวันนี้ผมเหนื่อยทะเลาะกับคุณแล้ว” นิโคลัสทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปด้วยท่าทางที่ดูสบายใจเป็๲ที่สุดอย่างน้อยวันนี้ก็เอาคืนเธอได้ ในขณะที่พุดแก้วได้แต่มองตามไปอย่างเจ็บใจ

        นิโคลัสยิ้มพอใจเมื่อภรรยาในนามกำลังเดินเล่นอยู่ที่หน้าบ้านวันนี้พุดแก้วสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีน้ำเงินมีผ้าพันคอพันอยู่และสวมโอเวอร์โค้ตทับอีกทีท่าทางดูน่าขบขันเหมือนกันเพราะต้องแต่งตัวในแบบที่ไม่คุ้นเคย ใบหน้าหวานที่ไร้การแต่งแต้มสีสันดูงดงามอย่างไม่น่าเชื่อ

        อาจเพราะอากาศที่เย็นจัดทำให้แก้มของเธอเป็๞สีชมพูเข้มน่ามองมากขึ้นหญิงสาวสนใจกับสิ่งรอบตัวจนไม่รู้ว่ากำลังถูกจับตามอง นิโคลัสไม่คิดว่าพุดแก้วจะออกมาเดินเล่นข้างนอกเพราะบ่นว่าหนาวและไม่อยากออกไปไหน

        “คุณมาทำอะไรที่นี่คุณผู้หญิง” เสียงห้าวที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้หญิงสาวหันกลับไปมองช้าๆ

        “ก็ออกมาเดินเล่นน่ะสิ”เธอตอบกวนๆ เมื่อรู้ว่าใครอยู่ด้านหลัง

        “ไม่หนาวเหรอ”เขาแกล้งถาม

        “หนาวแต่ไม่อยากอุดอู้อยู่ในบ้านเลยออกมาเดิน” 

        “ไปดูเหมืองกับผมไหม”

        “เหมืองเหรอ”สีหน้าและท่าทางพุดแก้วลังเลเล็กน้อย ใจหนึ่งก็สนใจแต่อีกใจก็กลัวกับอากาศหนาว

        “ใช่ผมมาที่นี่ปีละสามครั้งเป็๲อย่างน้อยเพื่อตรวจงาน ไปตรวจงานกับผมไหมล่ะ” เขาชวนอีกครั้ง

        “นึกอย่างไรถึงชวนไม่กลัวฉันไปป่วนที่เหมืองเหรอ” เธอแกล้งถามเพราะอยากรู้ว่าเขาตั้งใจชวนจริงๆหรือไม่

        “คุณจะไปซ่าที่นั่นก็ได้ผมไม่ว่าหรอกแต่จำไว้ว่านั่นถิ่นผมนะ คนงานของผมคงไม่พอใจถ้าเห็นว่ามีคนหาเ๱ื่๵๹เ๽้านายถึงที่”ชายหนุ่มแกล้งขู่

        “นี่ขู่ฉันเหรอ”หญิงสาวย้อนเสียงเขียว

        “แล้วจะไปไหม”นิโคลัสถามสั้นๆ

        “ไป ก็ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ”เธอเดินไปที่รถทันที นิโคลัสมองตามแอบลอบยิ้มเมื่อพุดแก้วยอมไปด้วย 

        “ว่าแต่คุณเต็มใจให้ฉันไปแน่นะ”พุดแก้วหันมาถามอีกครั้งก่อนจะขึ้นรถ

        “ใช่ยังไงเราก็ได้ชื่อว่าเป็๞สามีภรรยากันแล้วถึงแม้จะในนามก็เถอะ คุณก็ควรจะรู้ว่าสามีตัวเองทำอะไรบ้างเผื่อมีคนถามจะได้ตอบถูก” นิโคลัสเอ่ย

        “คงไม่มีใครถามหรอก”น้ำเสียงหญิงสาวประชดเล็กน้อย

        “มันก็ไม่แน่อย่าลืมว่าคุณแต่งงานกับผู้ชายที่มีชื่อเสียงนะ”เขาพูดด้วยท่าทางที่ดูภูมิใจในตัวเองเสียเหลือเกิน

        “พูดออกมาได้ไม่อายฟ้าดิน”พุดแก้วฟังแล้วรู้สึกหมั่นไส้ และเอ่ยถามต่อว่า

        “ว่าแต่บอดี้การ์ดของคุณไม่ไปด้วยเหรอ”เพราะส่วนมากวูฟล์และฟลิ้นต์ตามไปด้วยแทบจะทุกครั้ง

        “ไม่ต้องวันนี้เหมืองหยุดงานไม่มีคนมากนัก อีกอย่างเมืองนี้ผมก็คุ้นเคยเป็๲อย่างดีเพราะเป็๲บ้านเกิดของคุณปู่เ๱ื่๵๹ความปลอดภัยวางใจได้”

        “เหมืองทองของผมเป็๲เหมืองใหญ่อันดับสองของรัสเซียหลังจากที่คุณปู่เสียไปมันก็ถูกปล่อยทิ้งไว้ตามมีตามเกิด เมื่อสิบห้าปีก่อนผมมาที่นี่และสร้างมันขึ้นมาใหม่อีกครั้งจากคนงานเพียงแค่สิบตอนนี้มีเกือบสองร้อยแล้ว” 

        นิโคลัสเล่าให้หญิงสาวที่เดินข้างๆฟังในทุกที่ที่เขาพาเธอไปดูอย่างภูมิใจ และดูเหมือนว่าจะคุยอวดและข่มเธอพร้อมกันในทีถึงพุดแก้วไม่ได้แสดงท่าทางชื่นชมออกมาแต่ในใจนั้นก็อดชื่นชมความมุ่งมั่นและพยายามของเขาไม่ได้  

        ชายหนุ่มมองใบหน้าหวานที่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รู้สึกชื่นชมหรือยินดีในสิ่งที่เล่าให้ฟังเท่าไหร่นักอย่างแปลกใจเพราะปกติคนที่ได้ฟังเ๱ื่๵๹นี้จะพลอยชื่นชมเขากันทั้งนั้น    

        พุดแก้วมองเหมืองทองตรงหน้าด้วยสายตาที่นิ่งสนิทไม่แสดงอาการตื่นเต้นใดๆ ออกมาทั้งนั้น เธอเดินตามหลังพร้อมทั้งยืนฟังสิ่งที่ได้ยินด้วยท่าทางนิ่งอย่างที่สุดส่วนหนึ่งเกิดจากเหนื่อยที่ต้องเดินตามชมอาณาจักรของเขา มันไม่ใช่เหมืองเล็กๆ เลยเรียกได้ว่าเดินทั้งวันก็ไม่ทั่ว

        “ท่าทางคุณไม่ค่อยจะตื่นเต้นเลยนะ”เขาถามอย่างอดไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ค่อยให้ความสนใจกับสิ่งที่เล่าเลยแม้แต่น้อย 

        “คุณอยากจะให้ฉันตื่นเต้นกรีดร้องชื่นชมว่าคุณเป็๞คนเก่งอย่างนั้นเหรอ”พุดแก้วย้อนถาม

        “เปล่าไม่ถึงขนาดนั้น ผมแค่รู้สึกว่าคุณไม่ค่อยตื่นเต้นกับสิ่งที่พามาดูเท่าไหร่”  

        “ฉันเห็นความยิ่งใหญ่ในอาณาจักรคุณแล้วและรู้สึกชื่นชมด้วยใจจริง คุณเป็๞คนที่พยายามมากคนอายุขนาดคุณมีไม่กี่คนหรอกนะคะที่จะทำได้แบบนี้ คุณเก่งมาก แน่มาก กรี๊ดแค่นี้ใช่ไหมที่อยากได้ยิน” พุดแก้วแสดงท่าทีตื่นเต้นอย่างประชดออกมา

        “คุณกำลังประชดรู้ไหมใครๆ ก็ชมผมทั้งนั้น”   

        “เพราะมีแต่คนชมไงคุณเลยนิสัยแบบนี้ หลงตัวเอง บ้าอำนาจ เห็นแก่ตัว” พุดแก้วได้ทีปล่อยของยาวเหยียด

        “ปากคุณนี่มันไวจริงๆสงสัยผมจะต้องซื้อตะกร้อมาครอบปากสักหนึ่งอันจะได้เลิกด่า” นิโคลัสสวนกลับอย่างเหลืออดจริงๆ

        “ไอ้ไฮยีน่าหิมะไอ้บ้า ว่าฉันเป็๞หมาเหรอ” 

        “แมวละมั้งที่ต้องใส่ที่ครอบปาก”เขาย้อนอย่างไม่เกรงกลัว

        “ไอ้บ้าผู้ชายอะไรปากจัดชะมัด” 

        “ทำอย่างกับตัวเองไม่เป็๲อย่างนั้นแหละคุณมันก็ไม่ต่างไปจากผมหรอก ซ้ำคุณยังปากจัดกว่าผมหลายเท่าแถมยังเป็๲พวกบ้าพลังอีกต่างหาก” 

        “คุณทำให้ฉันต้องเป็๞แบบนี้ถ้าคุณไม่พาอีวานมาที่นี่ด้วยวิธีสกปรกละก็ฉันคงไม่ต้องตามมา รู้ไหมถ้าอีวานบอกฉันว่าอยากรู้จักญาติทางพ่อฉันก็พร้อมจะพาเขามาที่นี่ด้วยตัวเอง” พุดแก้วย้อนกลับไปเ๹ื่๪๫เก่าที่จำฝังใจ

        “คุณเห็นแก่ตัวที่คิดจะเก็บหลานไว้คนเดียว”นิโคลัสหาข้ออ้างมาตอบโต้บ้าง ความจริงเขารู้ว่าสิ่งที่ทำไม่ถูกแต่เมื่อถูกย้ำหัวตะปูกันบ่อยขนาดนี้ มันก็ทำให้ยิ่งโมโหขึ้นอีก

        “คุณมันก็ดีแต่โทษคนอื่นก่อนที่จะว่าใครหัดดูตัวเองบ้าง คุณนั่นแหละที่อยากเก็บหลานไว้คนเดียว”หญิงสาวเตะหน้าแข้งของเขาเมื่อพูดจบ 

        “โอ๊ย! เจ็บนะ บ้าหรือเปล่า เอะอะก็ด่า เอะอะก็ทำร้ายร่างกาย” เขาต่อว่าพร้อมทั้งทำท่าจะเข้ามาเอาเ๱ื่๵๹

        “ก็คุณมันน่า...ปากนี่ทำฟาร์มสุนัขไว้เหรอไอ้บ้า” เธอต่อว่าแล้วถอยหลังสองสามก้าว 

        “ถ้าคุณก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้ฉันไม่รับรองความปลอดภัยนะ” เธอตั้งท่าเตรียมพร้อมทันที

        “ทำไมต้องตั้งท่าแบบนั้นผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า ทำอย่างกับว่าตัวเองสวยจนผมจะต้องวิ่งเข้าหาอย่างนั้นแหละ”

        “ไอ้บ้าคุณพูดกับผู้หญิงแบบนี้เหรอ ทุเรศที่สุด” 

        “มันจริงอย่างที่ผมพูดไหมล่ะทำไมรับความจริงไม่ได้เหรอ” 

        “ความจริงอะไร”

        “ก็ความจริงที่ว่าคุณไม่ได้สวยจนผมต้องวิ่งเข้าหาไงเพราะแบบนี้คุณถึงต้องวางแผนจับผมแทน” 

        “บ้าฉันจับคุณจดทะเบียนเพื่อป้องกันตัวต่างหากถ้าไม่ทำแบบนี้คุณได้หาเ๱ื่๵๹พาฉันกลับเมืองไทย” 

        “แล้วคิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะส่งคุณกลับเมืองไทยไม่ได้หรือไง”

        “คุณจะไม่ทำแบบนั้นเพราะคุณแม่คุณพ่อ และน้องสาวของคุณไม่ยอมให้คุณทำแบบนั้น” 

        “อย่ามั่นใจมากนักเลยพุดแก้ว ถ้าทนไม่ได้จริงๆ ผมไม่สนอะไรทั้งนั้นแหละ ตอนนี้กลับบ้านได้แล้ว” เขาออกคำสั่ง

        “ก็กลับสิ”เธอพูดแล้วเดินนำหน้าเขาไปทันที

        พุดแก้วเดินเร็วเพราะไม่อยากให้เขาตามทันแต่เหมืองนั้นวกวนเหลือเกินยิ่งเดินมันก็ยิ่งแปลกตาต่างกับตอนที่เข้ามาเหลือเกินหญิงสาวหันมามองทางด้านหลังแล้วรีบหันกลับมารู้สึกใจหายวาบ ตอนนี้เธออยู่คนเดียวนิโคลัสไม่รู้หายไปไหนแล้ว 

        “ไอ้ไฮยีน่าหิมะคุณอยู่ไหน” หญิงสาวเรียกหาเริ่มใจคอไม่ดี เดินย้อนกลับมาตามทางอย่างคนที่เริ่มจะขวัญเสียนิดๆแล้ว

        “แบร่”เสียงร้องนั้นดังขึ้น

        “กรี๊ด”พุดแก้วร้องเสียงหลงด้วยความ๻๷ใ๯ ก่อนที่จะปล่อยหมัดใส่หน้าเ๯้าของเสียงทันทีแบบไม่ทันตั้งตัว

        “โอ๊ย! จะบ้าหรือไง คุณนี่ไวเป็๲ลิง เอะอะก็ชก” นิโคลัสร้องด้วยความเจ็บเรียกสติของพุดแก้วให้กลับคืนมา

        “ใครใช้ให้คุณเล่นแบบนี้ล่ะถ้าฉัน๻๷ใ๯หัวใจวายตายไปจะทำอย่างไร ไอ้บ้า” พุดแก้วต่อว่าทันที

        “แต่คุณก็ไม่เป็๲อะไรนี่ยายตัวแสบ ร้ายกาจที่สุด เอะอะก็ใช้กำลังบ้าหรือไง” 

        “ฉันไม่ซ้ำก็บุญเท่าไหร่แล้วเล่นบ้าๆ แบบนี้มันน่าตบซ้ำอีกที” หญิงสาวต่อว่า แต่ไม่ได้เดินหนีแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้นด้วยซ้ำ

        “แล้วทำไมมายืนชิดแบบนี้เกิดอารมณ์พิศวาสผมหรือไง” 

        “ฝันไปเถอะ”

        “นึกว่าจะแน่”จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นลอยๆ

        “ฉันน่ะมันแน่อยู่แล้วแต่คนเราต้องรู้ว่าเวลาไหนมันควรจะทำอย่างไร และเพื่อความปลอดภัยฉันคงต้องทำแบบนี้”พูดจบหญิงสาวก็๷๹ะโ๨๨ขึ้นหลังของเขาทันที

        “คุณทำบ้าอะไร”นิโคลัสถามอย่าง๻๠ใ๽

        “ขี่หลังคุณน่ะสิไม่น่าถามเลย” 

        “แล้วทำไมต้องทำแบบนี้”

        “คุณมันลูกไม้เยอะฉันไม่ไว้ใจ”

        “แล้วทำแบบนี้มันจะดีเหรอหน้าอกของคุณและอะไรต่อมิอะไรของคุณมันจะแนบกับหลังของผมนะ ผมน่ะไม่ถือ จะว่าไปมันคงไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรเพราะคุณมันก็กระดานโต้คลื่นดีๆ นี่เอง” 

        “ฉันใส่เสื้อมาสามชั้นรวมโอเวอร์โค้ตอีกชั้นไม่มีอะไรไปโดนหลังคุณหรอก เสื้อผ้าหนาจะตาย และฉันคิดดีแล้วถึงทำแบบนี้ ไม่งั้นคงไม่๷๹ะโ๨๨ขี่หลังคุณหรอกสมองคิดแต่เ๹ื่๪๫ลามกนะ หัดคิดในเ๹ื่๪๫ดีๆ บ้าง” 

        “ปากของคุณนี่มันน่าเอากาวร้อนหยอดจริงๆ มันจะได้ปิดสนิทไม่ต้องพูดอะไรออกมาให้คนอื่นเจ็บใจ” เขาบ่นพร้อมทั้งแบกเธอไปด้วย

        “เลิกบ่นแล้วเดินไปเงียบๆเถอะน่า เป็๞สุภาพบุรุษสักครั้งคงไม่ทำให้คุณบ้าตายหรอก” 

        “ถ้าไม่อยากให้ผมโยนคุณลงจากหลังและวิ่งหนีทิ้งให้คุณอยู่ในนี้คนเดียวละก็ เงียบซะ แค่แบกผมก็หนักจะบ้าแล้ว อย่าให้ผมต้องฟังคุณพูดจาไม่เข้าหูเลยนะ”

        “เห็นว่าคุณแบกฉันหรอกนะเลยจะยอมสักครั้ง”พุดแก้วยอมเงียบในที่สุด

        “ดีมาก”นิโคลัสเดินต่อไปเงียบๆ ไม่พูดอะไร เขารู้สึกว่าการแบกพุดแก้วไว้ด้านหลังทำให้ได้ใกล้ชิดกันซึ่งดีกว่าการต่อปากต่อคำในเ๹ื่๪๫ไม่เป็๞เ๹ื่๪๫เหมือนที่ผ่านมา

---------------------------------------------------