บทที่ 6
ทำไมถึงทำแบบนี้
ฟิ้ว!ปึก! เคร้งๆๆ
เสียงต่อสู้ที่ดังขึ้นมาจากภายนอกห้องปลุกจินเฟยเทียนกับหยางิเซียนให้ตื่นจากการหลับไหล
ด้วยเรือนของหยงหม่าอยู่ห่างจากเรือนหลังอื่นๆในหมู่บ้าน และด้านหลังเรือนหลังนี้ก็ยังติดกับป่าจึงไม่ค่อยมีใครผ่านมาทางนี้บ่อยนักจะมีบ้างก็นานๆ ครั้งที่ชาวบ้านจะเข้าไปหาของป่าออกมาขาย ดังนั้นเสียงที่ดังขึ้นในตอนนี้จึงทำให้จินเฟยเทียนอดที่จะแปลกใจไม่ได้
‘ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น?’
แต่ยังไม่ทันที่จินเฟยเทียนจะได้หาคำตอบหยงหม่าและชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งก็เปิดประตูห้องแล้วรีบเดินเข้ามาหาเขาที่เตียงในมือของคนทั้งสองต่างก็ถือดาบกันคนละเล่ม
“คุณชายใหญ่ขอรับ! แย่แล้วขอรับ พวกนักฆ่าตามหาพวกเราเจอแล้วขอรับตอนนี้พวกองครักษ์กำลังต้านพวกมันเอาไว้ไม่ให้เข้ามาภายในเรือนขอรับ” หยงหม่าพูดพร้อมกับยื่นเสื้อคลุมตัวนอกให้ผู้เป็นายกับเด็กชายที่อยู่บนเตียงข้างนายตน
“คุณชายใหญ่ขอรับ เราต้องรีบหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดแล้วขอรับเท่าที่บ่าวสังเกตฝีมือของพวกนักฆ่าน่าจะเป็พวกมืออาชีพเลยขอรับพวกองครักษ์อาจจะต้านเอาไว้ได้ไม่นานขอรับ”
“พวกนักฆ่าตามหาพวกเราเจอแล้ว และบุกเข้ามาถึงที่นี่แล้วอย่างนั้นหรือ?”
“ขอรับ เดี๋ยวอาไห่กับบ่าวจะพาคุณชายใหญ่หนีออกไปทางด้านหลังเรือนนะขอรับพวกเราจะได้ลอบหนีออกไปทางป่าท้ายหมู่บ้านได้ขอรับ”
จินเฟยเทียนพยักหน้าแล้วดึงมือหยางิเซียนให้ลุกเดินตามหยงหม่ากับองครักษ์ที่ชื่ออาไห่ออกไปจากห้อง
จินเฟยเทียนแม้จะยังงงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่เขาก็พยายามทำตัวให้ไหลไปตามสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น...
เนื่องจากในนิยายเขาได้เขียนเอาไว้ว่า...นักฆ่าได้บุกเข้ามาฆ่าพวกจินเฟยเทียนในป่าระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทางหลบหนีออกจากหมู่บ้านในวันพรุ่งนี้
ระหว่างทางที่จินเฟยเทียนจูงมือหยางิเซียนเดินตามหยงหม่ากับไห่เฟิงพวกเขาได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากภายนอกเรือนและยังมีควันไฟที่ลอยเข้ามาด้านในเรือนเป็ระยะทั้งสี่คนจึงพยายามเดินลัดเลาะไปตามตัวเรือนจนมาถึงห้องครัว
“ฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้มีใครเหลือรอดไปได้ แล้วจุดไฟเผาที่นี่ทิ้งเสียอย่าได้เหลือทิ้งไว้แม้แต่ซาก!”
หยงหม่าและไห่เฟิงเมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้านักฆ่าที่ะโสั่งการลูกน้องของพวกมันจากภายนอกพวกเขาก็รีบพาผู้เป็นายและเด็กอีกคนเดินเข้าไปในห้องครัว เพื่อไปยังทางเชื่อมที่สามารถทะลุออกไปยังป่าท้ายหมู่บ้านทันที
ไห่เฟิงและหยงหม่าที่กำลังจะพาผู้เป็นายเดินเข้าไปยังทางเชื่อม...ก็ต้องรีบถอยหลังมารับการปะทะจากพวกนักฆ่าที่พุ่งตัวเข้ามาหาพวกเขา
นักฆ่าที่พุ่งเข้ามาทำร้ายพวกเขามีกันสามคนและทั้งสามคนก็พุ่งเข้ามาโจมตีพวกเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ไห่เฟิงเข้าไปรับมือกับนักฆ่าสองคนพร้อมกันส่วนหยงหม่ารับมือกับนักฆ่าอีกหนึ่งคนที่เหลือ...
หยงหม่าแม้จะเป็บ่าวรับใช้ข้างกายจินเฟยเทียนแต่เขาก็โดนท่านแม่ทัพใหญ่จับให้ไปฝึกวรยุทธ์ ั้แ่ตอนที่เขาถูกจัดให้มาอยู่รับใช้ผู้เป็นายเนื่องจากฮูหยินเอก 'ฟางซืออ้าย' ตอนที่ตั้งครรภ์คุณชายใหญ่ได้ถูกวางยาพิษ ถึงแม้จะสามารถขับพิษออกมาได้ในทันทีแต่พิษที่มารดาได้รับก็ยังคงส่งผลต่อเด็กในครรภ์ จึงทำให้คุณชายใหญ่เกิดมามีร่างกายอ่อนแอไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ซึ่งตัวหยงหม่าเองก็เต็มใจที่จะรับหน้าที่นี้ด้วย
แต่ด้วยหยงหม่าที่ตอนนี้ยังฝึกวรยุทธ์ถึงเพียงแค่ขั้นกลางเมื่อต้องมารับมือกับนักฆ่ามืออาชีพแบบนี้ จึงค่อนข้างจะเป็รองอีกฝ่าย
จินเฟยเทียนรู้สึกใกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็อย่างมากเพราะั้แ่ที่เขาเกิดมาเขายังไม่เคยเห็นคนลงมือฟาดฟันกันแบบที่หมายจะเอาชีวิตแบบนี้มาก่อนตัวเขาก่อนที่จะทะลุมิติเข้ามาอยู่ที่นี่ เขาเคยเห็นแค่คนชกต่อยกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นส่วนการต่อสู้แบบรบราฆ่าฟันกันแบบนี้ เขาเคยเห็นแต่ในข่าว ในละคร และในหนัง
แต่ถึงแม้จะตื่นใ...จินเฟยเทียนก็รีบดึงหยางิเซียนให้มาหลบอยู่ข้างหลังตนเอง
“เด็กน้อย เ้ามาหลบข้างหลังข้าไว้นะ”
หยางิเซียนแม้จะตื่นกลัวแต่พอได้ยินสิ่งที่เด็กชายตรงหน้าพูด และการกระทำที่อีกฝ่ายพยายามปกป้องเขา มันก็ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดถึงแม้มือของอีกฝ่ายที่กำลังจับจูงเขาจะสั่นอยู่ก็ตาม
พวกจินเฟยเทียนโดนนักฆ่าทั้งสามคนต้อนให้ต้องถอยหลังจนกลับเข้ามายังห้องที่จินเฟยเทียนเคยพักอยู่...
หยงหม่าแม้จะมีวรยุทธ์แต่ด้วยร่ายกายที่ยังเป็เด็กและฝีมือดาบที่ยังด้อยซึ่งประสบการณ์ จึงทำให้เขาพลาด...โดนซัดฝ่ามือใส่และโดนฟันเข้าที่กลางหลังจนทำให้เขากระอักเืออกมาอึกใหญ่
และเมื่อนักฆ่าเห็นหยงหม่าเปิดช่องว่าง...อีกฝ่ายจึงซัดฝ่ามือใส่หยงหม่าอย่างแรงอีกครั้งจนร่างของหยงหม่ากระเด็นข้ามไปอีกฝั่งของห้อง
จินเฟยเทียนถึงจะเตรียมใจเอาไว้บ้างแล้วว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริงๆ ตรงหน้าเขาตอนนี้ เขากลับรับมือกับมันไม่ได้เลย...
จินเฟยเทียนที่ยามนี้ทำได้เพียงยืนมองไห่เฟิงกวัดแกว่งดาบรับมือกับนักฆ่าถึงสองคนและยืนมองหยงหม่าที่ถูกนักฆ่าซัดฝ่ามือใส่จนร่างกระเด็นไปสลบอีกฝั่งหนึ่งของห้อง ตอนนี้น้ำตาของเขาก็เริ่มไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว
จินเฟยเทียนพยายามจะเดินเข้าไปหาหยงหม่าแต่นักฆ่าที่ซัดฝ่ามือใส่หยงหม่ากลับเดินเข้ามาขวางเขาเอาไว้ แล้วนักฆ่าคนนั้นก็เดินย่างสามขุมเข้ามาหาจินเฟยเทียนอย่างช้าๆ
ไห่เฟิงที่เห็นหยงหม่าพลาดท่าให้กับนักฆ่าไปแล้วและตอนนี้นักฆ่าคนนั้นก็กำลังจะเข้าไปทำร้ายผู้เป็นายของเขา เขาจึงพยายามสลัดนักฆ่าสองคนที่พยายามจู่โจมเขาเพื่อเข้าไปปกป้องผู้เป็นายแต่เขาก็ไม่สามารถหลุดออกไปจากการต่อสู้ตรงหน้าได้เลย
จินเฟยเทียนพยายามก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างจากนักฆ่าโดยให้หยางิเซียนหลบไปอยู่ด้านหลังของตนเองอีกที
“คุณชายใหญ่! ท่านช่างตายยากตายเย็นเสียจริงท่านน่าจะตายไปพร้อมกับมารดาของท่านที่ชายป่าท่านไม่ควรกระเสือกกระสนมาตายไกลถึงที่นี่เลยนะขอรับ ท่านทำให้พวกข้าต้องมาเสียเวลาออกตามหาท่านแบบนี้”
นักฆ่าคนนั้นกล่าวจบก็ก้าวเข้าไปหาจินเฟยเทียนเรื่อยๆส่วนจินเฟยเทียนที่เห็นดังนั้นก็พยายามมองไปรอบห้องเผื่อจะเจอทางรอดให้กับพวกตัวเองบ้าง
“หึ! คุณชายใหญ่ท่านกำลังมองหาอะไร หรือท่านกำลังหวังจะให้ใคร...มาช่วยท่านอย่างนั้นหรือ?”
“แต่ข้าว่า...ตอนนี้ท่านควรตายตามมารดาท่านไปได้แล้ว เพราะพวกข้าเบื่อที่จะเล่นวิ่งไล่จับกับท่านแล้ว” เมื่อนักฆ่าพูดจบก็เงื้อดาบในมือขึ้นเตรียมที่จะฟันลงมายังจินเฟยเทียน
จินเฟยเทียนเมื่อเห็นดังนั้นเขาก็รีบหันหลังแล้วดึงหยางิเซียนเข้ามากอดเอาไว้เพราะเขาหวังว่าร่างกายนี้ของเขาคงสามารถกันไม่ให้ดาบไปโดนตัวเด็กชายตัวน้อยข้างหลังเขาไปด้วย
‘คงถึงเวลาของข้าแล้วซินะ’
จินเฟยเทียนหลับตาของตัวเองลงเพื่อเตรียมรับคมดาบที่กำลังจะฟันลงมา...
แต่ผ่านมาได้สักพักเขาก็ยังไม่รู้สึกถึงคมดาบที่ควรจะฟันลงมาโดนตัวเขาแต่เขากลับรู้สึกถึงหยดน้ำที่หยดลงมาโดนแผ่นหลังของเขาแทน
จินเฟยเทียนจึงลืมตาของตัวเองขึ้นแล้วหันกลับไปมองที่ด้านหลังของเขา แล้วเขาก็ต้องใ!เมื่อเห็นหยงหม่ายืนหันหลังให้เขาอยู่...หยงหม่าที่ควรจะสลบอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องแต่ยามนี้กลับเข้ามารับคมดาบแทนเขา
จินเฟยเทียนเดินเข้าไปหาหยงหม่า...เขาเห็นมือของอีกฝ่ายจับดาบที่เสียบเข้าไปยังท้องของนักฆ่าและเมื่อเขามองที่ตัวของหยงหม่า...เขาก็เห็นาแจากดาบที่ฟันพาดยาวั้แ่ไหล่มาจนถึงกลางอก
หยงหม่าดึงดาบออกจากร่างของนักฆ่าแล้วถีบร่างนั้นลงไปกองกับพื้น จากนั้นเขาก็ทรุดตัวลงไปนั่งด้วยการชันเข่าลงไปข้างนึงแล้วใช้ดาบยันพื้นเอาไว้เพื่อไม่ให้ร่างกายของตัวเองทรุดลงไปกอง...
“อาหม่า เ้า...ฮือๆๆๆ”
จินเฟยเทียนพูดอะไรต่อไม่ออกยามนี้เขาทำได้เพียงเดินเข้าไปหยงหม่า...แล้วเอาชายเสื้อของตัวเองพยายามซับเืที่กำลังไหลซึมออกมาจากาแของหยงหม่าโดยมีหยางิเซียนคอยยืนอยู่ข้างๆ
ไห่เฟิงเมื่อจัดการนักฆ่าทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วเขาก็รีบเดินเข้าไปหาผู้เป็นาย
จินเฟยเทียนเมื่อเห็นไห่เฟิงเดินเข้ามาหาตนเขาก็รีบเรียกหาอีกฝ่ายทันที
“อาไห่! ช่วยอาหม่าด้วย ฮือๆ”
ไห่เฟิงเห็นผู้เป็นายพยายามเรียกหาเขา...ในขณะที่ตัวเองกำลังยืนร้องไห้พร้อมกับซับเืให้หยงหม่าก็ทำให้เขารู้สึกสงสารแต่พอเขาหันไปมองที่หยงหม่า ตอนนี้อีกฝ่ายก็หันหน้ามามองที่เขาอยู่พอดี แล้วหยงหม่าก็พยายามสื่อความหมายให้เขาเข้าใจในสิ่งที่เ้าตัว้าบอก...
หยงหม่าตอนนี้กำลังมองผู้เป็นายที่ยืนร้องไห้และคอยซับเืให้กับเขาแล้วยังพยายามที่จะเรียกหาไห่เฟิงให้เข้ามาช่วยเขา...มันทำให้เขาทั้งรู้สึกซึ้งใจและรู้สึกเ็ปใจยิ่งนักเพราะตัวเขาในยามนี้ไม่มีแรงเหลือแม้แต่จะเอ่ยปากปลอบผู้เป็นายด้วยซ้ำ เขาจึงทำได้เพียงหันไปส่ายหน้าให้ไห่เฟิงแล้วหันกลับมามองที่ผู้เป็นายจากนั้นก็หันกลับไปพยักหน้าให้ไห่เฟิง...โดยที่พวกเขารู้ความหมายของสัญญาณที่ส่งให้กัน
“คุณชายใหญ่ขอรับ เราต้องรีบหนีกันแล้วขอรับ...ข้าต้องขอโทษด้วยนะขอรับ” ไห่เฟิงพูดจบก็เอื้อมมือไปอุ้มจินเฟยเทียนและหยางิเซียนด้วยแขนคนละข้าง
“เดี๋ยว...แล้วอาหม่าล่ะ อาไห่! พาอาหม่าไปด้วย!!”
จินเฟยเทียนมองไปทางหยงหม่าที่กำลังกระอักเืแต่พยายามที่จะเงยหน้าขึ้นมาส่ายหน้าให้กับเขาอย่างช้าๆ
“อาหม่าไปต่อไม่ไหวแล้วขอรับ”
“คุณชายใหญ่ขอรับ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้วขอรับ”ไห่เฟิงกัดฟันใช้ลมปราณส่วนที่เหลือรีบพาผู้เป็นายกับเด็กชายอีกคนพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ทันที
จินเฟยเทียนที่ยังคงมองเข้าไปในห้องและพยายามดิ้นให้หลุดออกจากแขนของไห่เฟิงเพื่อกลับลงไปช่วยหยงหม่าแต่เขากลับเห็นหยงหม่าพยายามที่จะส่ายหน้าแล้วยกยิ้มขึ้นมาให้กับเขาและหลังจากนั้นเขาก็เห็นหยงหม่ากระอักเืออกมาอีกครั้ง ก่อนที่จะทรุดตัวลงไปนอนกับพื้น
“อาหม่า!!! ม่ายยย”
“ทำไม... ฮือ ฮือออ”
‘ทำไมถึงทำแบบนี้’
หยงหม่ายิ้มส่งผู้เป็นายของตัวเองเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะทรุดตัวลงไปนอนกับพื้นอย่างสุดฝืน
ชีวิตของเขาตอนนี้ช่างคุ้มแล้วเขาสามารถปกป้องผู้เป็นายได้ด้วยชีวิตของตัวเขาเอง...เขาสามารถรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับตัวเองและนายท่านได้แล้วแม้ว่าเขาจะเสียดายที่ต่อจากนี้เขาจะไม่สามารถอยู่ข้างกาย คอยดูแล และคอยปกป้องผู้เป็นายได้อีกแล้วก็ตามแต่ตอนนี้เขาก็ทำได้เพียงแต่หวัง...หวังเพียงให้ไห่เฟิงคุ้มครองผู้เป็นายหนีรอดออกจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น
หยงหม่าหลับตาของตัวเองลงอย่างช้าๆแล้วฝากคำลาของเขาถึงผู้เป็นายไปกับสายลม...
‘ลาก่อนขอรับ คุณชายใหญ่’
1K
