“ผมต้องขอโทษด้วยที่ให้มากระทันหันแบบนี้...สายของเรารายงานว่าพวกมันเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้วเราคงจะรอช้ากันอีกไม่ได้...มากันครบหรือยัง” เสียงแหบห้าวแสดงถึงความมีอำนาจเอ่ยถามคนของตน
“พี่ทีปต์ยังมาไม่ถึงครับ” ใครคนหนึ่งเอ่ยตอบ ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้นับว่านี่ถือเป็เหตุการณ์ปกติที่พวกเขาต้องเจอด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ออกมากลางดึกเลยบางครั้งอดหลับอดนอนสองสามวันก็เคยมาแล้ว
“เหมือนจะได้ยินชื่อผมแว่วๆนะ” ทีปต์เดินมาถึงที่รวมพลพอดีจึงเอ่ยขึ้น
“ทำไมมาช้าละครับหมวด...เรารอหมวดคนเดียวเลยนะครับเนี่ย”
“เอาล่ะ...ถ้ามากันครบแล้วผมจะบอกแผนการของเราครั้งนี้เลยแล้วกัน” ธามเอ่ยขึ้นทำลายบทสนทนาที่ไร้สาระของเพื่อนรักด้วยเกรงว่าหากล่าช้าไปกว่านี้จะไม่ทันการณ์
“เราจะแบ่งกำลังเป็สองชุด...ชุดแรกจะมีผม ทีปต์ จ่าตรี แล้วก็จ่าคม ส่วนที่เหลือให้ไปด้วยกันทั้งหมด ทีมผมจะคอยซุ่มดูพวกมันก่อนถ้าหากพวกมันรู้ตัวแล้วเกิดการต่อสู้พวกคุณก็ค่อยเข้าเป็กำลังเสริม”
“แต่หมวดครับครั้งนี้ผมได้ข่าวว่าพวกมันจะส่งยาล็อตใหญ่กำลังเรามีแค่นี้จะรับมือกับพวกมันไหวเหรอครับ...เราแจ้งขอกำลังสนับสนุนจากกองทัพดีกว่าไหมครับ”
“ผมรู้...แต่ผมกลัวว่าจะไม่ทันการณ์ กว่าเื่จะไปถึง กว่าเขาจะส่งคนมาป่านนั้นพวกมันคงนอนนับเงินกันอย่างสบายใจแล้วล่ะ” ใช่ว่าเขาไม่อยากทำแต่การที่จะทำอย่างนั้นมันต้องผ่านหลายขั้นตอน เขามันเป็พวกตัวไวใจเร็วไม่ชอบอะไรที่มีพิธีรีตอง
“ผมขอย้ำว่าภารกิจในครั้งนี้เสี่ยงตายมาก หากใครจะถอนตัวผมก็ยินดี” ชายหนุ่มหมายความตามที่พูดจริงๆมีใครบ้างที่ไม่รักตัวกลัวตาย แต่คนที่ก้าวเข้ามาที่หน่วยนี้แล้วก็เสมือนพร้อมตายอยู่ทุกเมื่อนั่นแหละรวมถึงตัวเขาเองด้วย ธามคิดเสมอว่าถ้าเขาตายอย่างน้อยก็ยังได้ทดแทนบุณคุณแผ่นดินเกิดแม้ว่าสิ่งที่พวกเขาทุกคนทำจะมีน้อยคุณที่รู้หรืออาจจะไม่มีใครรู้เลยก็ตาม
“เอาล่ะ...ในเมื่อไม่มีพวกเราก็เตรียมตัวเดินทางได้ ระวังตัวกันด้วยพวกเราทุกคนต้องรอดกลับมา” ธามทิ้งท้ายก่อนจะบอกทุกคนให้แยกย้ายไปตามแผนที่วางไว้
“ทำไมมาช้านักวะ” เมื่ออยู่กับเพื่อนสองคนถึงได้เอ่ยถาม
“ฮึ...นึกว่าจะไม่ถามซะแล้ว ฉันมัวแต่รับฝากความเป็ห่วงอยู่น่ะสิ”
“ฝากทำไม...ฝากใคร”
“แหม...ถ้าแกเป็ผู้หญิงฉันจะคิดว่าแกกำลังงอนอยู่นะเนี่ย” ทีปต์แซวเพื่อนที่แกล้งทำเป็ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร
“ทำไม...แกกำลังจะบอกฉันว่าน้องสาวตัวแสบของแกเป็ห่วงฉันว่างั้น” แม้ปากจะพูดไปอย่างนั้นแต่ใจเขามันเต้นเป็ลิงโลดเลยทีเดียว
“คงงั้นมั้ง...” ทีปต์ตอบสั้นๆหมั่นไส้ท่าทางของเพื่อนรักเขาเริ่มจะลังเลนิดหน่อยที่จะช่วยมันแล้ว เห้อ...ก็เพราะเป็กันซะอย่างนี้เขาถึงต้องมาช่วยยังไงเล่า อีกคนก็บอกแข็งอีกคนก็กวนประสาทพอกันทั้งคู่เลย
“แล้ว ‘เธอ’ ว่าไงบ้าง” ธามเอ่ยถามเสียงเบาลงยามเอ่ยถึงน้องสาวของทีปต์
“โถ่...แล้วทำเป็ไม่อยากรู้ทีตอนนี้แล้วมาถามทำไมวะ”
“จะบอกหรือไม่บอก...”
“ก็บอกว่าให้ปลอดภัย...แล้วก็ระวังตัวด้วย” พูดจบทีปต์ก็หันไปสังเกตุสีหน้าเพื่อนเมื่อเห็นว่าธามอมยิ้มเขาเลยอดที่จะหัวเราะไม่ได้
“ขำไรวะ...”
“เปล๊า!! ฉันแค่อารมณ์ดี รีบไปกันเถอะไปจัดการไอ้พวกที่มันทำให้ฉันต้องเสียเวลานอนให้สิ้นซากสักที” ทีปต์บอกเพื่อนรักแล้วกระโดนขึ้นรถจีปต์สีดำสนิท เมื่อไหร่พวกคนชั่วจะหมดสิ้นไปสักทีหากถึงเวลานั้นเขาคงจะได้ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาทั่วไปบ้าง....หวังว่าสักวันความฝันของเขาจะเป็จริง
11K
