นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 58 

การซื้อขายผลผลิต
 

“ จะให้แบ่งขายวัตถุดิบบางส่วนให้กองทัพก็ได้หรอกเจ้าค่ะ ”

“ แต่อันที่จริงแล้วข้าคิดจะนำเอาวัตถุดิบเหล่านี้ไปขายให้ชาวเมือง ให้ผู้คนภายในเมืองมีเสบียงและก็มีพวกพืชผลทางเกษตรกิน ”

“ ท่านก็รู้นี่เจ้าคะเมืองแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างป่าพอสมควร เพราะแบบนั้นถ้าอยากจะได้พวกพืชพันธุ์ที่อุดมสมบูรณ์ หรือว่าอยากจะได้พวกพืชผักมากินก็จำเป็นจะต้องเดินทางไปที่ป่าที่อยู่ห่างจากเมืองแห่งนี้ ”

“ ผู้คนภายในเมืองเองก็คงอยากจะได้พวกพืชผลทางเกษตรเหล่านี้เช่นเดียวกัน ” 

“ แต่ในเมื่อท่านแม่ทัพมาขอร้อง ข้าเองก็จะส่งผลผลิตเหล่านี้ให้กับท่านเเม่ทัพ แต่ว่าราคากลาง ”

“ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องราคากลาง อย่างไรเสียข้าเองก็ให้ราคาดีกว่าพวกพืชผักที่ขายอยู่ภายในเมืองอย่างแน่นอน ” แม่ทัพหนุ่มรับปาก

หวงเจียวลู่ยอมจ่ายในราคาที่สูงกว่าผักที่ขายอยู่ภายในเมือง เป็นเพราะว่าถ้าหักจะค่าใช้จ่าย

ถึงแม้ว่าจะซื้อผักจากนางในราคาที่สูง แต่ว่าถ้าหากลบค่าขนส่งที่ขนส่งพวกของเหล่านั้นมาถึงเมืองแห่งนี้ อย่างไรเสียมันก็มีราคาที่ต่ำกว่าที่งบประมาณใช้ในแต่ละครั้ง

แม่ทัพหนุ่มเลยกล้าตัดสินใจเกี่ยวกับการจ่ายเงินในการซื้อพวกผักเหล่านี้ในราคาที่สูงกว่าที่ขายอยู่ภายในเมืองหลวง

“ แต่ว่าผักที่ข้าลูกอยู่ในตอนนี้ก็มีเพียงแค่ไม่กี่แปลงเท่านั้นนะเจ้าคะ ”

“ ไม่เป็นอะไร สำหรับพวกพืชผักเหล่านั้นเพียงไม่กี่แปลงที่อยู่ภายในเมืองแห่งนี้ มันก็กลายเป็นของที่ล้ำค่า ” 

“  ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถมาหล่อเลี้ยงทั้งกองทัพ แต่ก็เพียงพอที่จะเป็นเสบียงสำรองในยามที่ขาด ” หวงเจียวลู่ตัดสินใจเดินทางมาพบนางเป็นการส่วนตัว เพราะเกี่ยวกับเรื่องของพวกพืชผักที่ปลูกภายในเมือง

ในยามนี้กองทัพเกราะดำเสบียงอาหารยังไม่ขาด แต่ว่ามันก็ต้องมีช่วงเวลาที่ขาดแคลนบ้าง เพราะว่าเหตุการณ์เช่นนี้เกิดอยู่บ่อยครั้ง 

อาจจะกล่าวว่าเป็นลางสังหรณ์ก็ได้ หวงเจียวลู่คิดว่าคุณหนูตระกูลซูผู้นี้ ต้องพัฒนาสวนผักของนางไปเรื่อย

ในวันข้างหน้ามันคงจะกลายเป็นเสบียงอาหารสำคัญของเมือง เพราะแบบนั้นจึงเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เพื่อสนทนากับนางเอาไว้ก่อน

อย่างน้อยในกาลข้างหน้ามันก็อาจจะเป็นประโยชน์กับกองทัพของเขา 

ซูฉีนั่งอยู่เบื้องหน้านางก้มหน้าแล้วคิดในใจ ‘ การขายผักพวกนี้ให้กับกองทัพไม่ใช่เรื่องที่แย่ ’

‘ ในทางกลับกันมันเป็นเรื่องที่ดีด้วย ในตอนแรกคิดว่าจะขายผักพวกนี้ให้กับเหล่าผู้คนภายในเมือง ’

‘ ภายในเมืองแห่งนี้อย่างที่รู้กันดีพื้นดินแห้งแล้ง ในขณะเดียวกันรอบๆเมืองเองก็แทบจะไม่มีป่าไม้ พวกพืชผักถ้าอยากจะได้ก็จำเป็นจะต้องเดินทางเข้าไปหาภายในป่า ’

‘ ซึ่งป่ามันตั้งอยู่ห่างไกลเมืองพอสมควร การจะเดินทางไปมันเองก็คงจะกินเวลา ’

‘ ไม่เพียงเท่านั้นภายในป่ามันยังมีพวกสัตว์ร้ายอยู่ภายในนั้นอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นพวกสัตว์ป่าอย่างเช่นเสือตัวใหญ่หรือแม้กระทั่งสัตว์มีพิษ ’

‘ เพราะแบบนั้นมันเลยทำให้พวกผักภายในเมืองแห่งนี้เป็นของที่ขาดแคลน พวกผู้คนภายในเมืองไม่ใช่ว่าไม่ได้กินพวกอาหารประเภทผักแต่ว่าพวกของเหล่านั้นจะถูกนำเข้ามาโดยพ่อค้าคนใหญ่ของเมือง ’

‘ ซึ่งมันเป็นร้านขายผักราคาที่สูงเพราะว่าซื้อมาจากเมืองต่างๆ ’

‘ ในตอนนี้ผักที่ปลูกขึ้นมาได้ก็มีเพียงแค่น้อยนิด ถ้าจะให้ลองคำนวณดูแล้วขายให้กับเราชาวเมืองก็คงจะได้ไม่เท่าไหร่ ’

‘ สู้ตอนนี้ขายให้กับกองทัพในราคาที่สูง เอาเงินพวกนั้นมาลงทุนเพิ่มในวันข้างหน้าถ้ามีสวนผักใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนภายในเมืองเองก็คงจะสามารถซื้อผักเหล่านี้ได้สักวัน ’

 ซูฉีคิดจะเพิ่มจำนวนการลงทุน ถ้านางอยากจะเพิ่มแปลงผักให้มันใหญ่ขึ้น นางก็จำเป็นจะต้องการเงินจำนวนมากเพื่อซื้อที่ดิน

ไม่เพียงเท่านั้นยังต้องใช้เงินในการลงทุนอีกหลาย ถ้าเกิดว่าอยากจะมองถึงผลประโยชน์ระยะยาวที่ทำให้ผู้คนภายในเมืองมีของเหล่านี้

อย่างน้อยสิ่งที่ควรจะทำก็คงจะเป็นการขายผักให้กับกองทัพ เพื่อนำเงินที่ได้จากกองทัพจำนวนมากมาหมุนเวียนและก็ใช้จ่าย ขยับขยายสวนผักของตนเองให้มันมีขนาดใหญ่โตมากขึ้น

นี่คือความคิดของนางในฐานะที่นางนั้นเป็นเจ้าของสวนผัก นางลองคำนวณดูแล้วและลองเลือกมาอย่างดีว่าหนทางนี้น่าจะมีประโยชน์ที่สุด

“ ท่านมาสนทนาเพียงแค่นี้อย่างงั้นหรือเจ้าคะ? ” ซูฉีแสดงใบหน้าสงสัย นางกำลังสงสัยว่าท่านเเม่ทัพมีเรื่องอะไรที่จะสนทนาอีกหรือไม่ 

“ ข้ามีเรื่องพูดคุยเพียงแค่นี้ ” แม่ทัพหนุ่มยืนยัน

แต่เมื่อทำแบบนั้นใบหน้าของซูฉีกับแสดงความงุนงง นางเอียงคอสงสัยใช้แววตาที่สับสนมองไปที่แม่ทัพ

“ ทำใบหน้าแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร? ”

“ ในเมื่อท่านมีเรื่องที่จะสนทนาเพียงแค่ เหตุใดถึงเดินทางมาด้วยตนเองละเจ้าคะ? ” 

“ อันที่จริงแล้วเรื่องราวเพียงแค่นี้ให้คนอื่นมาสนทนากับข้าก็ได้ หรือไม่ก็เรียกให้ข้านั้นไปพบท่านที่กองทัพ ”

จริงอยู่ว่านี่เป็นเรื่องการซื้อขายภายใน แต่ว่าเรื่องพวกนี้มันก็ไม่ใช่งานของแม่ทัพเลยแม้แต่น้อย แต่ว่าหวงเจียวลู่กับเดินทางมาพบนาง

หวงเจียวลู่แสดงรอยยิ้ม แม่ทัพหนุ่มแสดงแววตาแปลกประหลาดมองมาที่นางอีก แววตาคู่นั้นซูฉีไม่สามารถคาดเดาได้ว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่

แต่สายตาของแม่ทัพหนุ่มมันกลับทำให้ขนทั่วทั้งร่างกายของนางลุกเป็นเกลียว หวงเจียวลู่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ นั้นสิน่ะข้าเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เพราะอยากจะมาดูเจ้า ”

“ มาดูข้าอย่างงั้นหรือเจ้าคะ ”

“ ก็พวกเราไม่ได้พบกันร่วมเดือนอยากจะมาดูว่าเจ้ายังอยู่สบายดีหรือไม่? ”

“ ก็อย่างที่เห็นแหละเจ้าค่ะใช้ชีวิตไปเรื่อยๆทำสวนผักทำงานในโรงสุรา ชีวิตของคนที่โดนเนรเทศออกมาจากเมืองหลวงจะมีอะไรนอกจากนี้ล่ะเจ้าคะ ” 

“ งั้นรึ? ” 

“ แต่ว่าข้ามองว่าเจ้าสบายดีเลยทีเดียวนะ ใบหน้าดูเปล่งปลั่งการงานเองก็กำลังก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว”

“ ในยามนี้สามารถปลูกผักภายในเมืองที่แห้งแล้งแห่งนี้ได้ ข้าจึงคิดว่าเจ้าน่าจะสบายดีมากเลยทีเดียว ” แม่ทัพหนุ่มกล่าวเย้าหยอก

ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้น อยู่ก็ราวกับว่ารอบร่างกายนั้นหยุดลง สายลมวูบใหญ่จากด้านนอกพัดเข้ามา ฟู่!!!

ใบไม้แห้งใบหนึ่งลอยเข้ามาจนกระทบใบหน้าของซูฉี มือข้างหนึ่งที่อยู่เบื้องหน้าเอื้อมมาคว้าจับใบไม้แห้งใบนั้น 

ปลายนิ้วมือสัมผัสเข้ากับแก้มนิ่มๆของหญิงสาววัยสิบแปด ซูฉีหันมองมือคู่นั้นที่หยาบกร้านเป็นมือของหวงเจียวลู่

หวงเจียวลู่ดึงฝีมือของตนเองออกไปใบไม้แห้งที่ตนนั้นหยิบออกมาจากแก้มของนาง ซูฉีสัมผัสได้ถึงมือที่หยาบกร้าน

คนพวกนี้เป็นนักรบมือของเขาใช้ในการจับกระบี่และดาบมาตลอด เพราะแบบนั้นฝ่ามือคงจะไม่นิ่มเหมือนกับเหล่าบุรุษที่จับแต่พู่กันแล้วตำรา

“ เอาล่ะข้าต้องไปแล้ว เอาไว้เรื่องสัญญาการซื้อขายค่อยมาเขียนขึ้นทีหลังก็แล้วกัน ” แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นก่อนที่จะหันหลังและเดินออกไป

ซูฉียังคงตกอยู่ภายในห้วงภวังค์แห่งความสับสน เมื่อแม่ทัพหนุ่มเดินออกไปนางค่อยๆยกฝ่ามือของนางขึ้นมาจับกุมบริเวณแก้มข้างซ้ายของนาง

นางใช้มือจับกุมแก้มข้างซ้ายแสดงใบหน้างุนงงพลางพึมพำ“ คนผู้นี้นับวันยิ่งแสดงท่าทางแปลกประหลาด ” 

“ คราวนี้เข้ามาแบบไหนอีกกันเล่า…”

กับท่าทีการแสดงออกของแม่ทัพหนุ่มเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่านับวันเมื่อยิ่งรู้จักกันมากขึ้นยิ่งรู้สึกสับสนในท่าทางของคนผู้นั้นมากขึ้นไปอีก

“ เอาเถอะในตอนนี้ควรจะรีบไปทำงานก่อนไม่เช่นนั้นจะสายได้ ”

“ ลี่ถัง!!! อาหารเสร็จรึยัง!!! พวกเราจะไปไม่ทันกันแล้ว ”

“ เสร็จแล้วเจ้าค่ะ!!! ”

…

ณ โรงสุราในยามราตรี

จบบท