“เอ่อหลันเล่อ เอ่อหลันเล่อ ฮองเฮาเ้าเป็อย่างไรบ้าง”ต้าิคุนกดริมฝีปาก ส่งลมหายใจ เพื่อยื้อชีวิตของเอ่อหลันเล่อ
“ข้าไม่มีทางอภัยให้ท่านต้าิคุน”ผุดลุกขึ้นผลักร่างสูงของต้าิคุนสุดแรง
“หลันเล่อเ้าฟื้นแล้ว” ถงิ่กับหานจงที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาห่วงใย
“ฮองเฮาท่านฟื้นแล้ว” หานจงพูดขึ้นด้วยความดีใจ
“ฮองเฮา ใครกันคือฮองเฮา กวาดสายตามองคนนู้นที่คนนี้ทีก่อนจะหยุดสายตาเ็าไปที่ต้าิคุน
ต้าิคุนลุกขึ้น พยุงร่างบางให้ลุกขึ้นแต่ทว่าหลันเล่อกับปัดป้อง สายตาเ็าไร้เยื่อใย
“หลันเล่อเ้าเป็อะไรไป”หลันเล่อผุดลุกขึ้นกอดอกด้วยความหนาว ต้าิคุนรับเอาเสื้อคลุมมาห่มคุลมร่างบางให้ทว่าอีกคนกลับเบี่ยงตัวหลบ ถงิ่รีบพยุงหลันเล่อเมื่อร่างเล็กเซถลา
“หลันเล่อ”ต้าิคุนขมวดคิ้วด้วยสายตาฉงนสนเท่ห์
“ข้าอยากกลับบ้าน เ้าไปส่งข้าที่บ้านที”ชี้นิ้วไปที่หานจง
“ถงิ่เ้าพาฮองเฮากลับไป”ต้าิคุนสั่งถงิ่ที่ทำสีหน้าสงสัยเหมือนกัน
“ฝ่าาฮองเฮาคงเลอะเลือนไปแล้ว จึงได้พูดจาไร้เยื่อใยเช่นนี้”เมิ่งเม่ยพูดขึ้นยิ้มๆ บางอย่างในสายตาของหลันเล่อ ทำให้เมื่งเม่ยรู้สึกว่าเป็คุณหนูลี่ผู้ทระนงคนเดิม
“เมิ่งเม่ยเ้าพาไท่จือกลับไปเสีย ข้าแค่เพียงสำลักน้ำไม่ถึงตายไม่จำเป็ต้องให้ใครมาสนใจข้า”ก้าวขาจากไป ถงิ่รีบเข้าพยุงหลันเล่อเงยหน้าขึ้นสบตาถงิ่
“ท่านเป็ใคร”ถงิ่ถอนหายใจยาว
“หลันเล่อเ้ากำลังไม่สบาย เรากลับวังหลวงก่อนดีกว่า”
“ข้าจะกลับไปที่ตระกูลลี่”
“ไท่จือไท่จือท่านเป็อย่างไรบ้าง” จื่อจื่อรีบเข้ามาพยุง ต้าิคุนที่สำลักน้ำ
“ข้าไม่ได้เป็อะไรแค่เพียงสำลักน้ำ”เหลือบตามองลี่หลันเล่อที่ก้าวขาลงเรือไปพร้อมกับหยางซานชิง
“เมิ่งเม่ยเ้าจงใจกลั่นแกล้งนางหรือ”เมิ่งเม่ยทรุดกายลงปล่อยหยาดน้ำตาร่วงริน
“ไท่จือตีค่า เมิ่งเม่ยแค่เพียงคนต่ำช้าเช่นนี้นั้นเชียวหรือเมิ่งเม่ยจะกลั่นแกล้งนางไปทำไมในเมื่อลี่หลันเล่อกับข้าเราสองคนเป็สหายที่ดีต่อกัน”ต้าิคุนถอนหายใจ
“ข้าขอโทษหากเ้าคิดว่าข้ากล่าวหาเ้าข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นแต่อยู่ๆ เรือจะแยกตัวออกจากแผ่นหินได้ออย่างไรหากไม่มีใครจงใจให้เป็ช่นนั้น” เมิ่งเมิ่งยิ้มเศร้าๆ
“หากไท่จือไม่พอพระทัยเมิ่งเม่ยยินดีตามไปขอโทษลี่หลันเล่อ”
“ไม่ต้องเ้าแค่ต่อไป อย่าได้ชวนนางไปไหนมาไหนด้วยก็พอ”แค่้เพียงรุ้สึกว่าขินอายที่ลี่หลันเล่อจุมพิตเขาที่ใต้น้ำคงไม่อาจ พบหน้านางอีกสักพัก
“ข้าคือซือฝุของเ้าถงิ่ เ้าจำเื่ราวของเราไม่ได้หรือไร”
“ซือฝุ”สีหน้าแสดงความฉงน
“ใช่ข้ารับบัญชาจากฮ่องเต้เอ่อหลันเซ่อให้คอยอารักขาเ้าเมื่อมาอยู่ที่แคว้นหาน หลันเล่อฮองเฮา ท่านเพียงแค่ไม่สบายอีกไม่นานก็จะเป็ปกติ”
หลันเล่อยิ้ม มุมปาก
“ฝ่าานางแปลกไป”ต้าิคุนขมวดคิ้วก้าวขาขึ้นไปบนเรือลำเดียวกับหลันเล่อ
“ฝ่าารอเมิ่งเม่ยด้วย ฝ่าา ฝ่าาแล้วเมิ่งเม่ยจะกลับอย่างไร”
“หานจงแจวเรือไปส่ง พระนางเอง”หานจงประสานมืออาสาทันที
“ข้าจะลงตรงนี้”ถงิ่ส่ายหน้าไปมาเมื่อหลันเล่อพูดขึ้นในขณะที่แจวเรือออกไปได้เพียงไม่ไกล
“หลันเล่อ”ต้าิคุน ดึงมือบางเมื่ออีกคนลุกขึ้นยืนเรือลำน้อยโคลงเคลงหลันเล่อล้มลงบนออกกว้างของต้าิคุน
ดวงตาที่แสดงความไม่พอใจอย่างที่สุด
ต้าิคุนรวบร่างบางไว้แน่น
“เ้าเป็อะไรไปหลันเล่อของข้า บอกข้ามา”น้ำเสียงอ้อนวอน
311K
