ตัวเขาในตอนนี้ก็มาปรากฎที่ห้องโถงหลักของโบสถ์ในบริเวณด้านหน้าซึ่งเป็เวที เมื่อมองออกไปไปเก้าอี้ไม้ตัวยาวเรียงกันอยู่เต็มห้องโถงในบรรยากาศที่ดูศักดิ์สิทธิ์โดยไม่แน่ใจว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า
หลังจากที่เขาเกิดใหม่ที่โบสถ์ของเมืองก็เป็เวลาหกโมงเย็นเสียแล้ว ตอนนี้เขาก็ได้พบความโชคดีในความโชคร้ายด้วยความบังเอิญนั่นคือช่องโหว่วของระบบนั่นเอง ภายหลังหากเขากำลังจะตายเขาก็จะใส่เกียร์หมาอย่างไม่ยั้งเพื่อหนีออกไปฆ่าตัวตายโดยรอให้พ้นเวลาสักระยะหนึ่ง นั่นคือความคิดของเขาในตอนนี้โดยหารู้ไม่ว่า ช่องโหว่วนั้นโดนกลบแล้วเรียบร้อยและเป็เหตุให้ในอนาคตเขาต้องพลาดพลั้งอย่างสาหัส
ตอนนี้เขาได้ขึ้นมาเป็เลเวล 8 เป็ที่เรียบ ส่วนเ้ากะปินั้นได้ขึ้นเป็เลเวล 5 เขาเห็นความห่างของเลเวลแล้วจึงรู้สึกขัดใจและเปิดหน้าต่างของระบบดูว่ามีระบบแบ่งค่า Exp ให้สัตว์ได้รับจนเลเวลเท่ากับผู้เล่นก่อนแล้วค่อยเก็บเลเวลไปพร้อมกันหรือไม่ ซึ่งเขาก็ได้พบกับการตั้งค่านั้นมีอยู่ ทว่ามันถูกล็อคไว้ไม่ให้ใช้ เขาจึงกดเครื่องหมายคำถามข้าง ๆ ว่าจะทำอย่างไรจึงจะปลดล็อคได้
ปลดล็อคเมื่ออัพเกรดหน้าต่างระบบเป็ระดับ C ใช้เงินจำนวน 1000 ทองแดง อัพเกรดที่ธนาคารของเมือง
เขาเช็คเงินที่เขามีอยู่ก็พบว่าตอนนี้เขามีเงินอยู่ 1100 ทองแดง กับหางหมาป่าหางดำจำนวน 10 อัน
"ดรอปตัวละหนึ่งทองแดงเองเหรอเนี่ย เงินหายากชะมัด หางหมาป่านี่ก็คงกินไม่ได้คงต้องหาอะไรกินไปก่อนละกัน"
เขาเดินออกจากโบสถ์โดยลืมไปว่าตัวเขานั้นยังมีโจทก์ในเมืองอยู่บางส่วนประมาณ 20 คน เมื่อตอนที่เขาวิ่งหนีในการเอาสไลม์ของเขามา ชายคนหนึ่งที่เคยยื่นอยู่ในวงล้อมตอนนั้นเห็นเขาก็จำได้ทันทีเพราะสภาพอันสกปรกอันเป็อัปลักษณ์เอ้ยเอกลักษณ์ของเขานั่นเอง
"ไอเวรนั่นนี่นา "ชายผู้เป็โจทก์สะกิดเพื่อนและวิ่งมาหาเขาทันที
ทรินิตี้เมื่อเห็นดังนั้นก็นึกออกว่าตนทำไรไว้และวิ่งหนีออกไปในกลุ่มผู้คนและหายไปในทางตลาด ผู้คนต่างหลีกทางให้เขาเพื่อหลีกเลี่ยงความสกปรกและกลิ่นอันหอมหวนขนาดขี้หมายังเรียกพี่ ด้วยความว่องไวของเขาที่มีสูงทำให้เขาหายไปในตลาดทันที
"เฮ้อโชคดีนะเรา" เขารู้สึกโล่งอกและนึกถึงต้นเหตุของเขาที่กำลังอยู่บนหัวอย่างสบายใจเฉิบ
"กะปิ มาอยู่ในเสื้อของฉันก่อนนะ" เขาหยิบสไลม์ที่อยู่บนหัวใส่ในไปเสื้อที่ขาดรุ่ยและเหม็นอับ โชคดีที่สไลม์นั้นไม่มีจมูกมันจึงไม่โวยวายอะไร
"ความเทพของข้านี่มันให้ป๊อปในหมู่ผู้เล่นเกินไปแล้ว เดินไปทางไหนก็มีแต่ผู้เล่นไล่กริ๊ด ไม่ได้หละ อย่างงี้ต้องปลอมตัวเสียหน่อย" พูดจบเขาก็เดินหาของที่อยู่ในสภาพใช้งานไม่ได้เพื่อที่จะมาปกปิดร่างกาย(คงต้องเอากระสอบมาปิดหละ แค่ผ้าคลุมก็กินขาดแล้ว)
"เอ่อเกมนี้มันจะมีร้านขายของเก่าไหมวะ" เขาเดินดูไอเท็มไปตามร้านเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่ร้านหนึ่งมีหน้ากากสภาพโทรมน้ำตาลเป็รูปหน้าของสุนัขจิ้งจอก เมื่อเขาไปมองใกล้ ๆก็พบว่าบนใบหน้ากากที่เขาเห็นเป็สีนำ้ตาลที่จริงแล้วมันเป็ขนของสุนัขซึ่งมีรอยแหว่งอยู่บางส่วน เขารู้สึกสนใจเป็พิเศษเนื่องจากสภาพของมันเหมือนของที่มีสภาพเสียหายจึงตรวจสอบไอเท็มทันที
ไอเท็มระดับ D : หน้ากากหมา ? (ไอเท็มต้องคำสาป)(สภาพเสียหายไม่สามารถใช้งานได้)
ประเภท : เครื่องประดับ
ความสามารถ : ?
ราคา 100 เหรียญทองแดง หรือ แลกหางหมาป่าหางดำ จำนวน 10 ชิ้น
"โอ๊ะ ! ความรู้สึกนี้มันไอเทมภารกิจลับหรือของระดับสูงแน่ ๆ อย่างนี้ต้องซื้อ " เขาเรียกคนขายแล้วแลกหางหมาป่าหางดำไปทันที เสร็จแล้วก็รีบเดินออกมาด้วยความดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
"อะไรมันจะเป็ใจขนาดนั้น นี่มันต้องเป็ของที่โชคชะตาลิขิตให้ข้าก้าวสู่ความยิ่งใหญ่แน่ ๆ เลย" เขารีบสั่งใช้งานทันที
ท่านได้สวมใส่ไอเท็มหน้ากากหมา ?
ทางระบบขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทรินิตี้ที่ได้ไอเทมระดับเทพฟ้าถล่มดินทลาย เดินผ่านเทพจะต้องตาย ควายต้องสลบ
ปรากฎชื่อที่แท้จริง : หน้ากากหมาหน้าย่น ไม่สามารถถอดออกได้
คำสาปของหน้ากากทำงาน : คำสาปหมาหมาหน้าย่น ทำให้ผู้เล่นเปลี่ยนเผ่าพันธุ์เป็เผ่าพันธุ์หมาหน้าย่น จะถอนคำสาปได้ต่อเมื่อไอเทมนี้ถูกทำลาย หรือ ได้เปลี่ยนเผ่าพันธุ์
ได้รับทักษะ : เข้าใจภาษาสุนัข
น้ำเสียงของระบบดังออกมาอย่างสะใจ
"ยินดีกับผีบ้านเอ็งสิ แล้วข้าจะทำลายมันยังไงเนี่ย"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเวทนาในตนเอง ความโชคร้ายของเขาที่ยิ่งกว่าโชคร้ายคือหน้ากากนี้มันอยู่ในสภาพเสียหายอยู่แล้วจากเ้าของคนเดิมที่ได้ทำลายมันมา และอาชีพของเขานั้นทำให้ไอเทมที่อยู่ในสภาพเสียหายนั้นไม่สามารถถูกทำลายลงได้อีกเมื่อถูกสวมใส่
ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงมีขนสีน้ำตาลงอกออกมาทั่วบริเวณิั หน้ากากนั้นกลมกลืนกับหน้าของเขาเปลี่ยนเป็หมาหน้าย่นทันที กลิ่นตัวของเขาเริ่มส่งกลิ่นเหม็นสาปหมามากขึ้น เขามองดูร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเศร้าใจ
สมใจแล้วนะคะท่านผู้เล่น
"ม่ายยยยยยยย ! " เค้าร้องลั่นตลาดจนทำให้คนทียืนอยู่บริเวณนั้นหันมาสนใจ และส่งเสียงชี้ให้เพื่อน ๆ ของเขาดู
"เกมนี้มันมีเผ่าพันธุ์หมาพันธุ์ปั๊กด้วยเหรอ" ชายคนหนึ่งคุยกับเพื่อนด้วยความสงสัย
"Extra Skill ของเขาอินดี้จังเสียดายที่แต่งตัวสกปรกไปหน่อย" หญิงสาวคนหนึ่งพูดด้วยความเอ็นดูในความหมาของเขา
"นี่คงจะเป็ส่วนหนึ่งของผู้เล่นหลาย ๆ คนที่ชอบอะไรแปลก ๆ ถึงได้ทำ Extra Skill แบบนี้" ชายคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าไม่ประหลาดใจนัก เพราะเขาเคยเล่นเกมใน่ทดสอบระบบ และเสียงของใครอีกหลาย ๆ คนที่พูดเกี่ยวกับเขา
"ไม่อยู่มันหละตรงนี้ หนีไปโรงแรมดีกว่า" เขารีบวิ่งไปโรงแรมทันทีด้วยความอาย(เป็ทั้งหมาทั้งขอทานซะแล้ว)
เขาวิ่งไปตามเส้นทางที่ป้ายข้างทางได้บอกไว้จนมาถึงโรงแรมแห่งหนึ่ง เขาเงยหน้ามองตึกสูงสีขาวมีจำนวนชั้นมากมายสูงสุดลูกหูลูกตา
"จะมีโดนแกล้งไหมวะเนี่ย เอาวะ ไม่ลองไม่รู้ปู่สอนไว้" เขาเดินผ่านประตูกระจกของโรงแรมเข้าไปที่เคาท์เตอร์ทันที และพบกับพนักหญิงของระบบคนหนึ่ง พนักงานมองเขาอย่างแปลกใจอยู่ครู่หนึ่งและรีบกล่าวต้อนรับออกมา
"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมของเมืองเริ่มต้น จะพักกี่คืนดีคะ" เสียงใส ๆ ของพนักงานดังออกมา
เขายืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อืม คงไม่โดนแกล้งหรอกมั้ง" ตอนนี้ก็เป็เวลาหนึ่งทุ่ม เขาจึง้าพักค้างคืนแต่ด้วยความไม่แน่ใจจึงอยากสอบถามราคาเสียก่อนว่าจะโดนแกล้งอีกหรือไม่"พัก 1 คืนครับ" โชคยังดีที่ระบบเกมยังยกเว้นให้เขาได้นอนพักสบายใจอยู่บ้างทรินิตี้จึงไม่ได้ถูกแกล้งอะไร
พนักงานเมื่อได้ยินดังนั้นจึงรีบอธิบายออกมาด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก"สำหรับโรงแรมของเมืองเริ่มต้น ระบบได้อำนวยความสะดวกเป็พิเศษ โดยคิดค่าโรงแรมที่ห้องสแตนดาร์ดเพียงคืนละ 100 เหรียญทองแดงเท่านั้นค่ะ ห้องอื่น ๆ อัตราฟื้นฟูความเหนื่อยล้าเพิ่มขึ้นสองเท่า ห้องอื่น ๆ เริ่มต้นที่ 2 เหรียญเงิน ส่วนอาหารนั้นจะเริ่มต้นที่ 10 เหรียญทองแดงค่ะ" (ห้องระดับสูงขึ้นจะมีการฟื้น เื มานา ค่าจิติญญา และอื่น ๆ ตามมา)
เขาเมื่อได้ยินดังนั้นจึงติดต่อพักเพียงหนึ่งคืนและสั่งข้าวผัดมาสองจาน โดยจานหนึ่งให้เสริฟในคืนนี้ ส่วนอีกจานหนึ่งเสริฟในวันรุ่งขึ้น
เขาเดินไปยังห้องซึ่งอยู่ที่ชั้นสองของโรงแรม ซึ่งเป็ห้องเล็ก ๆ สีขาวสว่างสำหรับหนึ่งคนมีเตียงและห้องน้ำอยู่ด้วย
"เล่นเกมมาตั้งนานจวนจะเป็ขอทานจริง ๆ แล้วข้า อาบน้ำสักหน่อยละกัน" เขาเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปอาบน้ำโดยน้ำชุดของเขาเข้าไปทำความสะอาดอีกด้วย คราบความสกปรกต่าง ๆ ที่อยู่บนชุดและกลิ่นตัวนั้นหายไปชั่วคราว เมื่ออาบน้ำเสร็จเขาเดินออกมาด้วยความสบายใจด้วยผ้าขนหนูที่พันครึ่งล่าวไว้ แล้วไปยืนดูตนเองหน้ากระจก
"โชคดีนะที่พออยู่ในโรงแรมมันยังยกเว้นให้ถอดชุดถอดหน้ากากได้ ไม่งั้นตอนอาบน้ำคงพิลึกแน่ ๆหึยยยยย" เขาจินตนาการถึงตัวเขาที่กำลังอาบน้ำในรูปร่างของหมาที่มีขนเยอะ ๆ
เขาลองนำชุดที่ไปทำความสะอาดมาสวมใส่กลับดูว่าจะเป็อย่างไร เมื่อมองไปยังกระจกก็พบว่า
"ดูดีมีสถุนเหมือนเดิม แม่งเอ๊ยยยย" สภาพของเขานั้นแม้ว่าจะไปทำความสะอาดมาแล้ว แต่ก็ถูกความพิเศษของอาชีพขอทานทำให้เนื้อตัวและชุดของเขาดูสกปรกเต็มไปด้วยคราบสกปรกต่าง ๆ มากมาย รวมถึงสภาพของสุนัขที่เหมือนไปวิ่งเล่นในโคลน เขาเมื่อเห็นดังนั้นก็ถอดชุดออกและกลับมามีสภาพที่สะอาดเหมือนเดิม
"นี่สินะอาชีพขอทาน กะจะไม่ยกเว้นคอนเซ็ปนี้ให้บ้างเหรอไง เฮ้อ" สุดท้ายเขาก็กินข้าวผัดที่สั่งมาและเข้านอนทันที
ส่วนกะปินั้นหลับล่วงหน้าไปก่อนเขาเรียนร้อยแล้ว
![กฎรักพันธะเลือด เล่ม 1-3 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665225730_75393690.webp)
5K
