อากาศภายในเมืองนิวโฮปนั้นเย็นสบายแต่เปลวเพลิงที่แผ่ออกมาจากร่างของอารากอสกลับเผาผลาญจนไม่อาจััความเย็นใดๆได้เลยดวงตาสีแดงฉานของเขาลุกโชน เขี้ยวขาวคมขบแน่นจนเห็นเส้นเืประกายความกระหายเืเดือดดาลแผ่พุ่งออกมาเป็วงกว้าง
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วและดุเดือดเอเม็ธตวัดขวานั์ในมือ แสงสีเงินวาววับเป็เส้นสายสวยงามตัดผ่านอากาศพุ่งเข้าหาอารากอสด้วยความเร็วสูง แต่ร่างกายกำยำของอสูรกายกลับว่องไวเกินคาดเขาหลีกเลี่ยงคมดาบได้อย่างง่ายดาย
"อัล!คอยสนับสนุน!" เอเม็ธสั่งเสียงเข้มดวงตาจับจ้องการเคลื่อนไหวของศัตรูอย่างไม่ละสายตา
"ได้!"อัลตอบรับทันควัน ใช้พลังเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 3 ออกมาแสงสีเขียวไหลเวียนรวมตัวกัน ก่อกำเนิดเป็โล่พลังงานโปร่งแสงขนาดใหญ่
"โล่แห่งเมตตา!"อัลพูดจบ โล่พลังงานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเอเม็ธพอดีรับการโจมตีของกรงเล็บอารากอสที่พุ่งเข้าใส่ เสียงกระทบกันดังสนั่นแรงปะทะทำให้อากาศโดยรอบสั่นะเื
แม้จะสามารถป้องกันการโจมตีครั้งแรกได้แต่พวกเขาทั้งสามต่างทราบดีว่านี่เป็เพียงแค่จุดเริ่มต้นอารากอสในร่างแปลงสัตว์อสูรนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้ในระยะยาว
อย่างที่คิดอารากอสเริ่มโจมตีต่อเนื่อง พุ่งเข้าใส่เอเม็ธไม่หยุด กรงเล็บแหลมคมฟาดฟันสร้างาแให้กับเอเม็ธมากขึ้นเรื่อยๆแม้ชายหนุ่มร่างใหญ่จะพยายามป้องกันตัวเองอย่างสุดกำลังแต่ก็เริ่มต้านทานพละกำลังมหาศาลของอสูรกายไม่ไหว
"เอเม็ธระวัง!"โซเฟียร้องเตือนเมื่อเห็นอารากอสพุ่งเข้าหาเอเม็ธที่กำลังเสียหลักร่างของหญิงสาวครึ่งสัตว์พุ่งเข้าขวางการโจมตีของอารากอสอย่างไม่ลังเลมือเรียวเล็กกางออก โล่แสงสีเขียวมรกตปรากฏขึ้น เปล่งประกายสว่างไสว"โล่แห่งพันธสัญญา!"
เพล้ง!
เสียงโล่แตกกระจายดังสนั่นร่างของโซเฟียถูกแรงกระแทกมหาศาลจนกระเด็นลึกเข้าไป กระแทกลงพื้นอย่างแรง
"อึก…"โซเฟียสำลักเืสีสด รสคาวโลหะคละคลุ้งอยู่ในปากความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย
ทว่าอารากอสยังไม่หยุดอยู่แค่นั้นเขาคำรามลั่น เสียงคำรามก้องสะท้อนไปทั่วโถงราวกับเสียงคำรามของปีศาจร้ายก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งเข้าหาโซเฟียและเอเม็ธอีกครั้ง
"โซเฟียหลบเร็ว!" อัละโเตือน
โซเฟียและเอเม็ธพยายามรวบรวมแรงที่มีก่อนจะะโหลบคมดาบของอารากอสในเสี้ยววินาทีคมดาบเฉียดผ่านขาของโซเฟียไปเพียงนิดเดียว
"อ๊าาาา!"อารากอสคำรามอย่างขบขันที่เห็นเหยื่อของเขายังไม่ตายเขากางกรงเล็บแหลมคมออกฟาดเข้าใส่โซเฟียอย่างรวดเร็ว
"อึก!"เสียงร้องของหญิงสาวขาดหาย ร่างของเธอกระเด็นไปอีกครั้งคราวนี้กระแทกเข้ากับซากเสาหินขนาดใหญ่ โซเฟียนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นเืสีแดงสดไหลซึมออกมาจากาแ แม้จะาเ็สาหัส แต่โซเฟียก็ยังกัดฟันพยายามลุกขึ้นสู้ต่อ
"ฉันจะไม่ยอมแพ้!"เสียงของเธอแม้จะแ่เบา แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
อารากอสหัวเราะชอบใจมองการต่อสู้ตรงหน้าราวกับเป็เพียงละครสัตว์ดวงตาสีเืสะท้อนความวิปริตและบ้าคลั่ง
การต่อสู้ดำเนินต่อไปอย่างดุเดือดเสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พลังอารมณ์ปะทะกันจนพื้นดินสั่นะเืฝุ่นควันปกคลุมไปทั่ว กลิ่นคาวเื คละคลุ้งไปกับกลิ่นดินและฝุ่น
อารากอสโจมตีอย่างบ้าคลั่งไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยล้า ราวกับอสูรร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรกกระหายที่จะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า
อารากอสมองกลุ่มคนที่พยายามจะจับกุมตัวเขาราวกับกำลังดูละครตลก
"หึ…พวกแกคิดว่าจะชนะข้าได้รึไง"เสียงหัวเราะเยาะหยันของอารากอสดังกึกก้องไปทั่วโถง สร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคน
การต่อสู้หยุดชะงักลงอารากอสยืนตระหง่าน แต่แววตาของเขาไม่ได้มุ่งมั่นอยู่ที่การต่อสู้ตรงหน้าอีกต่อไปเขาหันไปสนใจสิ่งอื่น สิ่งที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
อารากอสหยุดโจมตีและตัดสินใจใช้อุปกรณ์วิเศษที่เตรียมเอาไว้แก่นผลึกแห่งความก้าวร้าว เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดสร้อยคอที่ห้อยอยู่
“ถึงเวลาแล้วสินะ…”อารากอสพึมพัมกับตัวเอง น้ำเสียงเย็นเยียบ สายตาจับจ้องไปที่สร้อยคอในมือ
“พวกแกพร้อมรึยัง?”อารากอสพูดกับแก่นผลึกสีแดงเข้มในมือ “แก่นผลึกแห่งความก้าวร้าว”
อารากอสกำสร้อยคอแน่นพลังงานสีแดงเข้มไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขา ราวกับลาวาที่กำลังเดือดพล่านดวงตาสีแดงเพลิงของเขา ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม! เขี้ยวของเขายาวขึ้น กรงเล็บแหลมคมขึ้นร่างกายกำยำขึ้น
“กรรรรรรรร”เสียงคำรามของอารากอส ดังกึกก้องไปทั่วโถง แก่นผลึกแห่งความก้าวร้าวทำให้เขาสามารถใช้พลังระดับต้นของขั้นที่ 5 ได้ชั่วคราวแต่มันก็ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยง
อารมณ์ด้านลบความโกรธ ความเกลียดชัง ความบ้าคลั่ง กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในจิตใจของเขาอารากอสพยายามเพ่งสมาธิ ควบคุมอารมณ์ให้มากกว่าปกติ หากเผลอตัวเพียงนิดเดียวเขาอาจจะถูกอารมณ์เ่าั้ครอบงำ
ทันใดนั้น อารมณ์ความก้าวร้าวก็ปะทุขึ้น!รุนแรงและอันตราย พลังงานสีแดงเข้มแผ่กระจายออกจากร่างกายของอารากอสราวกับคลื่นสึนามิ ที่พร้อมจะ…เผาผลาญทุกสิ่ง
พื้นดินรอบข้างเริ่มแตกเป็รอยร้าวต้นไม้ถูกไอร้อนเผาไหม้ บ้านเรือนพังทลาย การต่อสู้ดุเดือดรุนแรงขึ้นไม่มีใครคาดคิดว่าอารากอสจะแข็งแกร่งขึ้นได้ขนาดนี้
"สุริยันล้างผลาญ!" อารากอสคำรามลั่นปลดปล่อยพลังทำลายล้างขั้นสูงสุด
เปลวเพลิงสีดำพวยพุ่งออกจากร่างกายของอารากอสแผดเผาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า เกิดะเิครั้งใหญ่ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวพื้นดินสั่นะเือย่างรุนแรง ฝุ่นควัน ปกคลุมไปทั่ว
เกิดความเสียหายเป็วงกว้างในรัศมี250 เมตรรอบตัวอารากอส คนที่อยู่ใกล้เคียงร่างกายของพวกเขาถูกเผาไหม้จนเสียชีวิตในทันที!
"โล่แห่งเมตตา!"อัลสร้างกำแพงโล่ขนาดใหญ่ พลังงานสีเขียวเจิดจ้าแผ่ขยายออกไป ป้องกันโซเฟีย เอเม็ธและเจสสิก้า กำแพงโล่ปะทะกับเปลวเพลิงสีดำของสุริยันล้างผลาญ
"ตูม!"เกิดะเิะเืไปทั่วบริเวณ โล่พลังงานสั่นะเืแต่มันก็แข็งแกร่งพอที่จะต้านทานการโจมตีครั้งนี้เอาไว้ได้ แม้ในวินาทีต่อมาโล่พลังงานจะแตกสลาย
เพล้ง!
เศษโล่พลังงานกระจายไปทั่วพวกเอเม็ธถูกสุริยันล้างผลาญเข้าไปแต่โชคดีที่โล่ของอัลลดทอนพลังของมันไปพอสมควรแล้ว
ระดับการเสียชีวิตเพิ่มสูงขึ้นจนน่าใ"อ๊าาาาาาา!" เสียงกรีดร้องดังระงม
"ช่วยด้วยยยย"
"หนี! หนี!"
ขั้นที่ 2 ระดับสูง หลายคนโดนลูกหลง ลอยกระเด็นไปคนละทิศละทาง เสื้อผ้าขาดวิ่นเืสาดกระเซ็น เืสีแดงสด…ไหลนองพื้น ราวกับแม่น้ำแห่งความตาย
มีคนาเ็เสียชีวิตเพิ่มขึ้นไค ฮันเตอร์ หนึ่งในขั้นที่ 3 ระดับสูงสุดที่อยู่นอกโล่ของอัลก็โดนสุริยันล้างผลาญสังหารไปแล้วเืสีแดงสดกระจาย เปรอะเปื้อนเสื้อผ้า เปรอะเปื้อนใบหน้า เปรอะเปื้อนพื้นดิน
เสียงกรีดร้องดังต่อเนื่องไม่หยุดกลิ่นคาวเืคละคลุ้งน่าสะอิดสะเอียน ชวนให้สิ้นหวัง
ยิ่งต่อสู้พลังของอารากอสยิ่งรุนแรงเพราะมวลความโกรธที่เพิ่มขึ้นของคนฝั่งเอเม็ธ อารากอสจะดูดซับพลังงานด้านลบเ่าั้
"หึหึหึ…"อารากอสหัวเราะอย่างสะใจและบ้าคลั่ง
“พวกแก…” อารากอสพูดเสียงแหบพร่า“ยิ่งโกรธแค้น ข้าก็ยิ่งแข็งแกร่ง!” เสียงคำรามดังก้องไปทั่วราวกับประกาศชัยชนะของเขา
เปลวเพลิงสีดำจากสุริยันล้างผลาญค่อยๆมอดไปฝุ่นควันสีดำที่ปกคลุมทั่วบริเวณเอง ก็ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นสภาพของสมรภูมิรบที่น่าสยดสยองร่างของนักรบและนักวิจัยนอนเกลื่อนกลาด ท่ามกลางซากปรักหักพังของอาคารที่ถูกพลังทำลายล้างของอารากอส
บางคน...ร่างกายแหลกเหลวแขนขาขาดวิ่น เืและเศษเนื้อกระจายไปทั่ว ราวกับตุ๊กตาที่ถูกฉีกทึ้งอย่างป่าเถื่อนบางคน... นอนหายใจรวยริน เืไหลนอง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว บางคน...นิ่งเฉย ไร้ซึ่งลมหายใจ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเหม่อลอย ราวกับตุ๊กตาที่ไร้ิญญา
กลิ่นคาวเืคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้ และฝุ่นควัน เสียงครวญครางของผู้าเ็ดังแว่ว ราวกับเสียงคร่ำครวญของิญญาที่กำลังทรมาน
โซเฟียทรุดลงกับพื้นมือข้างหนึ่งกุมแผลที่หน้าท้อง "อึก..." เธอสำลักเื าแของเธอลึกน่าสยดสยองเืสีแดงสดไหลทะลักออกมาไม่หยุด
จินทรุดลงข้าง ๆ โซเฟีย แขนขวาของขาหัก าแฉีกขาดลึกเห็นกระดูก "อึก..." เืไหลอาบแขน หยดลงบนพื้น
ฮงยืนเซ กุมแขนขวาแน่น "บ้าจริง เจ็บชะมัด"กระดูกแขนขวาของเขาหัก แต่เขายังคงกัดฟันพยายามจะลุกขึ้น
เอเม็ธนอนจมกองเืเสื้อผ้าขาดวิ่น าแเต็มตัว เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็หมดแรง ทรุดลงไปอีกครั้ง ลมหายใจแ่เบาราวกับเทียนไขที่กำลังจะดับ
ท่ามกลางความโกลาหล อัลยืนอยู่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน แต่ไม่มีาแร้ายแรง เขาสำรวจาแบนร่างกาย"าแเต็มตัว แต่ว่า.." เขาพึมพำ ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย"ยังพอไหวอยู่..."
สายตาของเขามองไปที่ร่างของไคฮันเตอร์ นักรบขั้นที่ 3 สูงสุด ที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล ร่างกายแหลกเหลวเหลือเพียงเศษเนื้อและเศษกระดูก
ใกล้ๆ กัน ร่างของนักรบขั้นที่3 ระดับต้น-กลาง เก้าคน นอนตายเกลื่อนกลาด ร่างกายเต็มไปด้วยาแลึกน่าสยดสยอง
นักรบขั้นที่ 2 ระดับสูงสุด ยี่สิบสองคน เสียชีวิต ส่วนที่เหลือาเ็สาหัส นอนร้องครวญครางด้วยความเ็ปเืสีแดงสดไหลนอง กลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วเสียงร้องโหยหวนดังระงมราวกับเสียงคร่ำครวญจากขุมนรก
"อ๊าาาา!!!"
ท่ามกลางความโกลาหล อารากอสพุ่งทะยานฝ่าวงล้อมออกไปได้อย่างง่ายดาย หัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับปีศาจร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรก
"ตามมันไป!"โซเฟียกัดฟันพยายามที่จะลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะบอบช้ำแต่แววตาของเธอกลับมุ่งมั่น "ฉันจะไม่ไอ้สารเลวนี่ไปแน่!"
"ต้องต้องหยุดมันให้ได้" เธอพูดเสียงสั่นเครือ
"ฉันไม่ได้าเ็อะไรมาก!"อัละโ "เดี๋ยวฉันจะตามมันไปก่อนเอง ส่วนใครที่ไหวก็รีบตามมา!"
อารากอสพุ่งทะยานออกไปนอกเมืองนิวโฮปด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังป่าคริสตัลท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนในเมืองนิวโฮป
"โซเฟีย...นำทีมตามไปเดี๋ยวฉัน...รายงานให้คุณ...อเล็กซ์...กับลูเซียน่าเอง.." เอเม็ธพูดออกมาอย่างยากลำบากก่อนจะหมดสติไป
"เข้าใจแล้ว!"โซเฟียที่เริ่มฟื้นตัวขึ้นมาได้บ้าง พยักหน้าตอบรับเอเม็ธ "ทุกคนตามมาเร็ว!"
กลุ่มคนที่เหลือต่างลุกขึ้นยืนแม้ร่างกายจะอ่อนล้า าเ็ และหวาดกลัว แต่พวกเขาก็ยังคงวิ่งตามอารากอสไป พวกเขารู้ดีว่าภารกิจนี้คือภารกิจที่อันตรายที่สุด อารากอสในตอนนี้ไม่ต่างจากะเิเวลาที่พร้อมจะทำให้เมืองนิวโฮปของพวกเขาได้ทุกเมื่อ
...
ภายในห้องทำงานของอเล็กซ์บรรยากาศตึงเครียด ผู้ช่วยของเขาวิ่งเข้ามารายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด "หัวหน้า...แผนการล้มเหลวครับ"
อเล็กซ์เบิกตากว้าง “ล้มเหลวงั้นเหรอ...เกิดอะไรขึ้น?"
"อารากอสมันแข็งแกร่งเกินไปครับ" ผู้ช่วยรายงานเสียงสั่นเครือ "พวกเราาเ็และเสียชีวิตเกินครึ่งครับ"
อเล็กซ์กำหมัดแน่น ความรู้สึกหนาวๆแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย เขารู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง...
ภายในห้องทำงานอันเงียบสงัดอเล็กซ์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนัง มือข้างหนึ่งกุมขมับดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองรายงานการล้มเหลวของแผนล้อมจับอารากอสสีหน้าของเขาไม่สู้ดี คิ้วเข้มขมวดมุ่น ความรู้สึกหลากหลายกำลังกัดกินหัวใจของเขา
ความโกรธที่แผนการล้มเหลวความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของโซเฟียและคนอื่นๆความผิดหวังในตัวเองที่ประมาทศัตรูเกินไป และเหนือสิ่งอื่นใดความรู้สึกผิดที่ทำให้ผู้คนมากมายต้องาเ็ล้มตาย
“พวกเขา…”เขาพึมพัมกับตัวเองเสียงแหบพร่าภาพใบหน้าของนักรบที่นอนตายเกลื่อนกลาดในรายงานหลอกหลอนเขาราวกับิญญาร้ายที่กำลังกระซิบข้างหู
“อารากอส”เขาพูดชื่อศัตรูด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ
“เราประมาทมันเกินไป”อเล็กซ์เงียบไปจมอยู่กับความคิดเขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆเป็จังหวะราวกับกำลังหาทางออกจากปัญหา
“ฉันจะต้องตัดสินใจให้ดีที่สุด”เขาคิด ‘ถ้าฉันเข้าไปช่วยพวกเขา พวกเขาอาจจะปลอดภัยแต่อีกไม่ถึงวันฟิลด์ก็จะเปิดแล้ว...‘
‘ถ้าฉันไม่อยู่ใครจะเป็คนนำการป้องกัน แต่ถ้าปล่อยอารากอสไปคงต้องมีคนอีกมากต้องตายเพราะน้ำมือของเขา’
‘จะว่าไปดูเหมือนในรายงานจะบอกว่าอัลไม่ได้าเ็สาหัสอะไรสินะ...’อเล็กซ์ครุ่นคิดและหยุดนิ่งไปสักพักสายตาของเขามองออกหน้าตาไป...ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
เวลาผ่านไปนานอเล็กซ์ถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น “ฉันจะจัดการเขาเอง”เขาพูดเสียงหนักแน่น ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว
“ระดมพล! 1 ใน 4 กองกำลังหลักของเรามาเร็ว!“เขาออกคำสั่งเสียงดังก้องไปทั่วห้อง เขาจะไล่ล่าอารากอสด้วยตัวเขาเอง“ฉันจะไม่ยอมให้เขา หนีรอดไปได้!”
อเล็กซ์กำหมัดแน่น ดวงตาสีเขียวมรกตลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่นและแน่วแน่
‘รอฉันก่อนเถอะ อารากอส'
การไล่ล่าเริ่มต้นขึ้นเสียงฝีเท้าของนักรบสมาคมนักรบดังกระหึ่มไปทั่วป่าคริสตัลราวกับเสียงของแผ่นดินไหว
แสงส่องประกายระยิบระยับบนต้นไม้ผลึกเรืองแสงราวกับอัญมณีมากมาย สีเขียว ฟ้า แดง เหลือง ส้ม ม่วง สลับกันไปมา สะท้อนแสงหลากสีสร้างภาพที่งดงาม
ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยอันตรายพื้นดินเป็หลุมเป็บ่อเต็มไปด้วยรากไม้ หินแหลมคม และหนามของต้นไม้พิษอากาศเย็นะเืชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นดินและกลิ่นเื
"ทางนี้!" เสียงะโของโซเฟียดังขึ้นเธอวิ่งนำหน้ากลุ่มนักรบตามรอยเท้าของอารากอสไป
"เร็วเข้า!" อัละโเสริมแม้จะไม่ได้าเ็อะไรมาก แต่สีหน้าของเขากลับเคร่งเครียด
ไม่นาน กองทัพของอเล็กซ์ก็มาสมทบกับพวกเขานักรบกว่า 1,500 คน พร้อมอาวุธครบมือ
"โซเฟีย อัล พวกเธอไปพักก่อน"อเล็กซ์ออกคำสั่ง "เดี๋ยวฉันจะจัดการมันเอง"
"แต่ว่า..." โซเฟียพยายามจะคัดค้าน
"ไม่ต้องห่วง"อเล็กซ์พูดขัด "ฉันจะไม่ปล่อยให้มันหนีรอดไปได้"เขาเดินเข้าไปตบบ่าโซเฟียและแอบยื่นเศษกระดาษเล็กๆ ใส่ไปในกระเป๋าเสื้อของโซเฟีย
โซเฟียมองหน้าอเล็กซ์ด้วยความมึนงงก่อนจะตัดสินใจไปพักตามที่อเล็กซ์บอกอย่างน้อยโซเฟียก็รู้สึกโล่งใจที่อเล็กซ์เข้ามารับหน้าที่นี้แทนเธอ
"แยกกันค้นหา!" อเล็กซ์ะโสั่ง"กระจายกำลัง!"
"อารากอสต้องอยู่แถวนี้แน่!"
"อย่าประมาท!"
กองทัพนักรบสมาคมนักรบกระจายกำลังออกไปตามล่าหาอารากอสเสียงฝีเท้าของพวกเขาดังกระหึ่ม ราวกับแผ่นดินไหวสะท้อนไปทั่วป่าคริสตัล
อารากอสวิ่งลัดเลาะไปตามซอกหิน ต้นไม้ใหญ่ และใช้ความรู้เกี่ยวกับป่าที่เขาเชี่ยวชาญในการหลบหนีเขามองไปข้างหลัง เห็นกลุ่มนักรบที่กำลังวิ่งตามมา "หึ พวกโง่เขลา"เขาพึมพำ
"ไม่มีทางจับข้าได้หรอก!”มันะโข้ามหุบเหว ร่างกายกำยำพุ่งทะยานไปในอากาศราวกับนักกายกรรมก่อนจะวิ่งหายลับไปในป่า เสียงหัวเราะของมันดังก้องไปทั่วราวกับเสียงเยาะเย้ย
…
อารากอสหลบหนีได้อย่างง่ายดายเหมือนกับรู้เส้นทางในป่าเป็อย่างดี เขามีแผนที่และรู้ว่าต้องไปทางไหน กับดักการโจมตีของอเล็กซ์ กองกำลังของสมาคมนักรบไม่สามารถหยุดเขาได้เลย
"เกือบโดน" มันพึมพำเมื่อดาบแสงของอเล็กซ์เฉียดผ่านตัวมันไป "พลังขั้นที่ 4 ของอเล็กซ์!"
ดาบ หอก ธนู พุ่งเข้าใส่มันไม่หยุด "ฟิ้ว ๆ"
พลังอารมณ์ ปะทะกับร่างกายของอารากอส "ตูม ๆๆๆ"
แต่…เขาหลบและสะท้อนทุกการโจมตีไปอย่างง่ายดาย!อารากอสมองนักรบห้าคนที่กำลังล้อมจับมัน "หึ มาเสียเวลาทำไม"
"สนามพลังต่อต้าน!"
"ตูม!" ม่านพลังสีแดงเข้มแผ่ขยายออกไปร่างของนักรบทั้งห้าคน ถูกม่านพลังสะท้อนกลับไป
"พวกเ้าไร้ค่า!" มันหัวเราะเย้ยหยันเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วป่า
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ"
...
การไล่ล่ากินเวลานานหลายชั่วโมงั้แ่เช้าจรดเย็น แสงเคลื่อนตัวจากทิศตะวันออกสู่ทิศตะวันตก ความมืดเริ่มปกคลุมเงาของต้นไม้ทอดยาวราวกับกรงเล็บของปีศาจ
อารากอสยังคงวิ่งต่อไปไม่หยุดแม้จะเหนื่อยเท่าไหร่ก็ตาม เขาหอบหายใจ ‘เหนื่อย แต่ว่า…’ เขามองแผนที่ในมือใกล้ถึง…จุดหมายแล้ว
"ตามไป!" เสียงะโของอเล็กซ์ดังก้อง"ห้ามหยุด!"
...
และแล้ว เช้าวันใหม่ก็มาถึง ท้องฟ้าเริ่มสว่างแสงสีทองสาดส่องเจิดจ้า อากาศยามเช้าหนาวเย็น
อารากอสหยุดวิ่ง ยืนอยู่บนเนินเขา มองไปข้างหน้า"ใกล้เวลาแล้วสินะ…" เขาพึมพัม
‘จะได้จบเกมนี้ซะที'
แสงอาทิตย์สีทองอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านแมกไม้ทาบทอลงบนใบหน้าเคร่งเครียดของอเล็กซ์ เขายืนนิ่งอยู่บนเนินเขามองไปยังป่าคริสตัลที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา มือข้างหนึ่งกุมดาบเงินอีกข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบนาฬิกาพกออกมาดู
"อีกไม่กี่ชั่วโมง…"เขาพึมพัมกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง การไล่ล่าอารากอสดำเนินมาตลอดทั้งคืน
“หัวหน้าครับ!”เสียงะโเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้อเล็กซ์สะดุ้งหันกลับไปมองผู้ช่วยคนสนิทของเขาวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อไหลอาบ
“ใกล้ถึงเวลาเปิดฟิลด์แล้วครับ” เขารายงานเสียงสั่นเครือ “พวกเรา ควรจะ…”
“เราควรจะหยุดการไล่ล่ากันก่อนหรือเปล่าครับ?”คำถามของผู้ช่วยทำให้อเล็กซ์ตกอยู่ในภวังค์แห่งความลังเล
‘สุดท้ายก็ตามล่าไม่ทันสินะ...’
‘ถ้าปล่อยอารารกอสไปเขาอาจจะทำร้ายผู้คนอีกมากมาย…หรือแม้แต่ บุกเข้าไปในเมือง’
‘แต่ถ้าฉันไม่อยู่ ใครจะเป็คนนำการป้องกัน’คิ้วเข้มขมวดแน่น ความรู้สึกขัดแย้งกำลังบีบคั้นหัวใจของเขา
“ไม่ได้" อเล็กซ์ตัดสินใจ"เราจะไล่ล่ากันต่อไป อารากอสเป็ภัยอันตรายร้ายแรง เราต้องกำจัดเขา"
"แต่…" ผู้ช่วยของเขาทำหน้าลำบากใจ"ถ้าเราไม่ไป…กำแพง..."
"ไม่มีแต่" อเล็กซ์ตัดบท‘ฉันตัดสินใจแล้ว’ เขาคิด ‘ต้องกำจัดเขาให้ได้’
"ฉันจะติดต่อลูเซียน่า”อเล็กซ์ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบจดหมายสื่อสารออกมาก่อนจะเขียนข้อความลงบนจดหมาย ข้อความที่เขียนไปค่อยๆจางหายไปทีละบรรทัด
"ลูเซียน่า...ฉันจะไล่ล่าอารากอสต่อเขาอันตรายเกินไป เราต้องจัดการเขาให้ได้"
"เธอ…ไปบัญชาการที่ใจกลางฟิลด์แทนฉัน...ฉันไว้ใจเธอ"
“และผมจะให้ อัลเลนไวท์ ผู้ช่วยคนสนิทของผม ไปประจำการที่กำแพงป้องกันฟิลด์ทางเหนือแทนเธอ เขา 'เหมาะ' กับงานนี้ที่สุดส่วนเื่แผนการของพวกเรา..."
เมื่อส่งข้อความเสร็จอเล็กซ์ก็เก็บจดหมายสื่อสาร ก่อนจะหันไปมองลูกน้อง “ไปกันต่อ!”เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ตามล่าอารากอส!"
โนวาเดินท่ามกลางฝูงชนมุ่งหน้าไปยังกำแพงป้องกันฟิลด์ทางเหนือพร้อมกับกลุ่มของเขา เสียงฝีเท้าของผู้คนเสียงล้อรถม้า เสียงโลหะกระทบกันดังปะปน
บรรยากาศตึงเครียดและวุ่นวายผู้คนมากมายต่างมุ่งหน้าไปยังจุดประจำการใบหน้าเคร่งเครียด บางคนตรวจสอบอาวุธ บางคนกอดเครื่องราง บางคนสวดภาวนา
"พวกเธอ...พร้อมรึยัง?"มาคารอฟถาม เสียงดังกว่าปกติเพื่อให้กลบเสียงรอบข้าง"ครั้งนี้เราจะสู้ด้วยกันบนกำแพง!"
"ปกติฉันสู้อยู่แต่ที่ใจกลาง"ยูนะยิ้มกว้าง "อยากลองสู้กับมอนสเตอร์ระดับสูงแบบอื่นดูบ้าง"
"ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้รึเปล่า...แล้วที่นี่ยังไม่มีผู้นำสมาคมเหมือนอีก 2 ที่ด้วยกำแพง...จะพังรึเปล่านะ" เรน่าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ฉันกลัว..."
"ไม่ต้องกังวลหรอกเรน่า" โนวาพูดปลอบใจ "การปกป้องฟิลด์ครั้งที่แล้วเธอยังผ่านมาได้สบายๆเลย"
"ใช่"ยูนะตบบ่าเรน่าเบาๆ "แต่ถ้าเธอเกิดพลาดท่า เดี๋ยวฉันช่วยเธอเอง"
"ไม่ต้องกลัว"มาคารอฟพูดน้ำเสียงหนักแน่น "ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะปกป้องเธอเอง สาวน้อยเรน่าถึงจริงๆ เธอจะไม่จำเป็ต้องให้ใครมาปกป้องก็เถอะ ฮ่า ๆ"
"นั่นสินะผู้นำของเราไปบัญชาการอยู่ที่ใจกลางแทนผู้นำของสมาคมนักรบส่วนที่นี่ก็มีแค่ผู้ช่วยคนสนิทมาบัญชาการแทน เลยต้องให้คนที่อยู่ใจกลางอย่างมาคารอฟกับยูนะมาช่วยเสริมส่วนที่ขาดไป... กำแพงอาจจะพังจริงๆ ก็ได้นะ"มาคัสพูด น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังวิเคราะห์สถานการณ์
"อะ เอ๋..." เรน่าอุทานใบหน้าซีดเผือด
...
"ทุกคนคิดว่า..."โนวาเอ่ยขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านตรอกแคบ ๆ"มีสายลับอยู่ในสมาคมของพวกเราอยู่จริงๆ รึเปล่า" ทุกคนมองหน้ากัน
"ไม่รู้สิ" มาคารอฟส่ายหัว
“แต่ฉันว่า…” ยูนะพูด น้ำเสียงจริงจัง"ถ้าจะมี คงต้องเป็คนที่คาดไม่ถึงแน่ ๆ"
…
โนวามองไปข้างหน้าเห็นกำแพงหินสีเทาเข้ม สูงตระหง่าน ทหาร พ่อค้า และนักวิจัย ยืนเรียงรายพร้อมอาวุธครบมือ สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ร่างของอัลที่ยืนอยู่บนกำแพง
‘เขา…ดูเปลี่ยนไปนะ…’
‘แววตาของเขาน่ากลัวแปลกๆ’
ความตึงเครียดปกคลุมทั่วบริเวณผู้คนนับพันยืนประจำตำแหน่ง สายตาจับจ้องไปที่ม่านพลังที่กั้นระหว่างฟิลด์ A11กับโลกภายนอก เสียงกลองาดังกระหึ่ม ปลุกเร้าจิติญญานักรบ
และแล้ว… ม่านแสงสว่างวาบพลังงานสั่นะเืราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย "าปกป้องฟิลด์..."
“เริ่มขึ้นแล้ว!” เสียงใครบางคนะโก่อนที่เสียงคำรามของสัตว์ร้ายจะดังกึกก้อง
"กรรรรรรรรรร!" ม่านพลังแตกสลายสัตว์ร้ายนับพันหลากหลายชนิด กรูกันเข้ามาในฟิลด์ A11
าปกป้องฟิลด์ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!
เสียงสัตว์ร้ายคำรามดังกึกก้องไปทั่วเสียงอาวุธกระทบกัน "ฉัวะ! ฉึก! เคร้ง!" เสียงกรีดร้อง “อ๊าาาาา!”ดังระงม กลิ่นคาวเืคละคลุ้ง
"อึก"โนวาขมวดคิ้ว เขากลืนน้ำลายพยายามข่มความกลัว โนวา ยูนะ มาคารอฟ เรน่า และมาคัสยืนอยู่บนกำแพง พร้อมกับนักรบคนอื่นๆ พวกเขากำลังต่อสู้กับกองทัพสัตว์ร้าย
ดาบของโนวาฟาดฟันใส่หมาป่าเพลิง "ฉัวะ!ฉึก!"
หอกของยูนะ พุ่งทะลวงอกของกิ้งก่าไฟ
ค้อนของมาคารอฟ ทุบหัวแมงป่องหินจนแหลก
"ครืน!" เสียงอาวุธปะทะกับเกราะเขี้ยว เล็บ ของสัตว์ร้ายดังสนั่นหวั่นไหว
"ระวังตัวด้วย!"มาคารอฟะโ "อย่าประมาท!" เขากระชากดาบในมือฟันใส่หมาป่าเพลิงตัวหนึ่ง "ฉัวะ!" เืสีดำพุ่งกระฉูด
"ได้เลย!" ยูนะตอบรับก่อนจะพุ่งหอกใส่กิ้งก่าไฟ "ฟิ้ว!" หอกปักเข้าที่หัวของมันอย่างแม่นยำ
เรน่ายืนตัวสั่น หลบอยู่หลังมาคารอฟ "ฉัน…ฉันกลัว…" เธอพูด เสียงสั่นเครือ
“แต่...” เธอสูดลมหายใจลึก “ฉันต้องทำได้ฉันจะ…ฉันจะสู้!”
มาคัสยืนมองสถานการณ์อย่างใจเย็นเขายกหนังสือขึ้นมาอ่าน พลิกหน้ากระดาษ
"า...คือสมรภูมิที่เหมาะสมที่สุดในการสังเกตการณ์"
อัลยืนอยู่บนกำแพงใกล้กับกลุ่มของโนวาเขามองโนวาและคนอื่นๆ ด้วยสายตาเ็าไร้อารมณ์ ‘ถึงเวลาแล้ว…’ เขาแสยะยิ้ม“ทุกอย่าง…เป็ไปตามแผน” ทันใดนั้น อัลก็...
"ทรยศ!"
เขาชักดาบสั้นออกมาคมกริบ ส่องประกายสะท้อนแสง ก่อนจะแทงเข้าที่หลังของนักรบที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างรวดเร็ว นักรบคนนั้นหันหลังให้กับอัล กำลังต่อสู้กับหมาป่าเพลิง
"!!!"
"อึก"
เืสีแดงสดพุ่งกระฉูด "ซ่าาา"
"อัล!?” นักรบคนอื่นๆใหันมามอง "นาย…ทำอะไร!?”
"หึ"อัลแสยะยิ้ม เขากระชากดาบออกจากร่างของนักรบคนนั้นก่อนจะผลักร่างนั้นตกลงไปนอกกำแพง ร่างของนักรบ ร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง"ตุบ!"
อัลหันมายิ้มอย่างโเี้ "ในที่สุด…ก็ถึงเวลาแล้วสินะ"
"ข้าจะทำลายกำแพงบัดซบนี่ไปซะ!” เขาประกาศกร้าว ปลดปล่อยพลังเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 3 ระดับสูงสุดและ เส้นทางโลหิตอัคคีขั้นที่ 2 ระดับสูงสุดออกมา พลังงานสีเขียวแดงเข้มปะทุ! ความรุนแรงแผ่ขยายราวกับพายุ!
บทที่20 “การทรยศ”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 15
ค่าความชอบ: 25
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1บท จะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
133
![[จบ] สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685097311_48109067.webp)
