เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        เมื่อหมี่หลันเยว่บอกตัวเลขในคลังสินค้าให้แล้วหนิวต้าลี่ก็คำนวณกำไรในใจอย่างคร่าวๆ พลางฉีกยิ้มกว้างตรุษจีนปีนี้ท่าทางจะสุขสำราญเสียจริง

        หมี่หลันเยว่ไม่ปล่อยให้เขารื่นเริงง่ายๆจึงเตือนสติขึ้นมาว่า

        "คุณลุงหนิวอย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไปนะคะถ้าคุณลุงต้องการสินค้าจำนวนมาก ก็ต้องใช้เวลามากขึ้นแน่นอนเพราะงั้นถ้าคุณลุงให้เวลาฉันมากพอ ฉันก็จะส่งสินค้าได้เยอะขึ้นค่ะ"

        "ดังนั้นฉันขอให้คุณลุงมารับสินค้าช้าลงสักหน่อย อย่าเพิ่งรีบมารับตอนที่สินค้าเหลือน้อยให้เลื่อนไปอีกสามถึงห้าวัน แต่คุณลุงไม่ต้องกลัวนะคะว่าสินค้าในร้านจะไม่พอขายคุณลุงลองใช้วิธีเดียวกับที่ร้านเราทำสิคะ เปิดรับจองเสื้อผ้าบางส่วนให้ลูกค้าจ่ายเงินมัดจำก่อน แล้วค่อยมารับเสื้อผ้าภายหลัง"

        "แบบนี้เวลาที่คุณลุงมารับสินค้าก็จะเลื่อนไปได้อีกสามถึงห้าวันแต่ก็ไม่ควรช้าเกินไปนะคะ ไม่งั้นสินค้าจะขายไม่ทันตรุษจีน แต่ถ้าทำแบบนี้สินค้าที่คุณลุงมารับก็จะเยอะขึ้น น่าจะพอขายจนถึงวันสิ้นปีเลยค่ะ"

        "ส่วนเสื้อผ้าที่คุณลุงรับไปนั้นเพราะมีบางส่วนเป็นสินค้าที่ลูกค้าสั่งจองไว้แล้ว แบบนี้ก็จะไม่กดเงินทุนของคุณลุงแถมไม่เปลืองพื้นที่โกดัง สินค้าที่เอาไปแล้ว น่าจะต้องเก็บเข้าโกดังแค่ครึ่งคันที่เหลือให้ลูกค้ามารับที่ร้านได้เลยค่ะ หมุนเวียนเงินได้ทันที ดีจะตายไปนี่มันเหมือนได้ยอดขายส่งครั้งใหญ่เลยนะคะ"

        พอฟังหมี่หลันเยว่วางแผนหนิวต้าลี่ก็ยิ้มจนแก้มปริ

        "ดีๆ ทำตามที่หลันเยว่ว่ามาเลยแบบนี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว มีทั้งสินค้าส่ง ทั้งยอดขาย ไม่เสียอะไรสักอย่าง"

        เขาหันไปพูดกับจางเหรินซ่านต่อ

        "เหล่าจาง นายมันดาวนำโชคของฉันจริงๆพอทำแบบนี้ เสื้อกันหนาวของฉันก็มีพอขาย ไม่ต้องกดเงินทุน ไม่ต้องมีสินค้าค้างก่อนตรุษจีนก็คงจะขายหมดเกลี้ยง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีของฉันเลยนะ"

        "แล้วก็หลันเยว่เธอคือดาวนำโชคของฉันเหมือนกัน ตั้งแต่ได้ร่วมงานกับเธอ ชีวิตฉันก็ราบรื่นเหมือนติดปีก ไม่มีอะไรไม่เป็นใจ แม้แต่สินค้าที่ไปขนมาจากทางใต้ยอดขายก็ยังพุ่งขึ้น นี่เป็นเพราะโชคดีที่หลันเยว่นำมาให้แท้ๆ"

        หนิวต้าลี่ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้

        "หลันเยว่ มีอะไรให้ฉันช่วยบ้างไหมช่วงเทศกาลปีใหม่ทั้งที ให้ฉันช่วยทำอะไรสักอย่าง ออกแรงสักหน่อย"

        "คุณลุงหนิวไม่ต้องหรอกค่ะแค่คุณลุงขนสินค้ารอบใหญ่ไปได้ก่อนตรุษจีน ฉันซึ้งใจมากแล้วค่ะ แล้วก็คุณลุงจางคะหวังว่าต่อไปเราจะร่วมงานกันได้อีก เชื่อใจกัน สนับสนุนกันและกันค่ะ"

        เซ็นสัญญาครั้งใหญ่แบบนี้หมี่หลันเยว่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

        "ร่วมงานกันน่ะร่วมแน่ หลันเยว่แล้วเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องอื่นๆ มีอะไรให้ฉันช่วยได้บ้างไหม ใกล้ตรุษจีนแล้วให้ฉันแสดงน้ำใจหน่อย เธอก็เรียกฉันว่าลุง จะว่าไปตามศักดิ์ตามฐานะก็ต้องเตรียมของขวัญปีใหม่ให้เธอสิ"

        หมี่หลันเยว่ไม่กล้าที่จะรับของขวัญปีใหม่จากคุณลุงหนิวการร่วมงานกันของทั้งสองฝ่าย ทำให้เธอได้กำไรไปมหาศาลแล้ว

        "คุณลุงหนิวไม่ต้องจริงๆ ค่ะที่บ้านเราก็ไม่ได้ขาดอะไรคุณลุงแค่ขายห้องเสื้อหลันเยว่ของเราให้หมดเกลี้ยงก่อนปีใหม่นั่นก็เป็นของขวัญตรุษจีนที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้วค่ะ"

        แต่หนิวต้าลี่ไม่ได้คิดแบบนั้นเขาอยากจะให้หมี่หลันเยว่เก็บของไว้เป็นที่ระลึกจริงๆ การมารับสินค้าครั้งนี้ราบรื่นเกินคาด ผลลัพธ์ดีเกินกว่าที่คาดไว้นี่เป็นความดีความชอบของหนูน้อยคนนี้ล้วนๆเขายังไงก็ต้องเตรียมของขวัญให้หลันเยว่สักหน่อย เพียงแต่ว่าตอนนี้เขานึกไม่ออกว่าจะเอาอะไรให้ดี

        เขารู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ถ้าเตรียมพร้อมจากที่บ้าน ก็จะดูจริงใจกว่านี้ แต่สถานการณ์ตอนนี้จะเอาอะไรไปให้หมี่หลันเยว่ดี หนิวต้าลี่เริ่มควานหาในกระเป๋าอย่างไม่รู้ตัว จู่ๆคูปองก็ดึงดูดความสนใจของเขา

        "จริงสิ หลันเยว่ฉันให้ทีวีสีเธอสักเครื่องดีไหม"

        หนิวต้าลี่หยิบคูปองออกมาจากกระเป๋าถือไว้ในมือ นี่เป็นของที่หายาก ตอนนี้ทีวียังไม่แพร่หลายไม่ว่าจะซื้อทีวีขาวดำหรือทีวีสี ก็ต้องใช้คูปองถึงจะซื้อได้

        ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในมือของหนิวต้าลี่คือคูปองทีวีสีนี่เป็นของดีที่เอาไปให้ได้

        "ไม่ต้องๆ ค่ะคุณลุงหนิวจะสิ้นเปลืองไปทำไมคะ"

        หมี่หลันเยว่อยากจะเปลี่ยนทีวีสีให้ที่บ้านจริงๆที่บ้านมีทีวีขาวดำอยู่เครื่องหนึ่ง ซื้อมาเมื่อสองปีก่อน

        พูดถึงทีวีขาวดำเครื่องนี้ถึงแม้ว่าหมี่หลันเยว่จะไม่ชอบทีวีขาวดำเลยสักนิด เพราะชาติที่แล้วเห็นแต่ทีวี LCDทีวีจอแบนมาเยอะแล้วไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นกับทีวีขาวดำเครื่องเล็กๆ นี้เลย แต่ในยุคนี้นี่คือของฟุ่มเฟือย

        ในละแวกบ้านตอนนี้มีแค่บ้านตัวเองที่มีทีวีเครื่องเดียว ดังนั้นทีวีขาวดำที่หมี่หลันเยว่ไม่ค่อยชอบเครื่องนี้จึงกลายเป็นเครื่องอำนวยความสะดวกส่วนกลางของบ้าน ไม่ว่าจะฤดูร้อนหรือฤดูหนาวในบ้านก็มีแต่คนเยอะแยะ หลายครั้ง คนในครอบครัวหลับไปแล้ว ทีวีเครื่องนั้นก็ยังทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยคอยให้บริการเพื่อนบ้าน

        ช่วงหน้าร้อนยังดีหวังหย่วนฉิงเอาทีวีวางไว้บนขอบหน้าต่าง หันหน้าจอออกไปข้างนอกพวกเพื่อนบ้านก็พาลูกหลาน ถือเก้าอี้ตัวเล็กๆ มาจากบ้านตัวเองนั่งล้อมวงดูกันอยู่ในลาน ถึงแม้จะเสียงดังจอแจ แต่ในบ้านก็ไม่มีคนนอก

        คนในบ้านตัวเองยังพอจะงีบหลับในห้องได้โดยมีเสียงรบกวนเป็นเพื่อน ไม่ต้องรอจนกว่าผู้ชมทั้งหมดจะกลับไปน่าเสียดายก็แต่ต้นไม้ดอกไม้ครึ่งลาน พ่อที่คอยดูแลต้นไม้ดอกไม้เหล่านั้นอย่างดีถูกเหยียบย่ำจนเหมือนไก่ที่ถูกถอนขนไปครึ่งตัว เละเทะไปหมด

        ช่วงหน้าหนาวก็จะครึกครื้นกว่านี้อีกมีคนสิบยี่สิบคนเบียดเสียดกันอยู่ในห้องโถงใหญ่ บนพื้นและบนเตียงเต็มไปด้วยผู้คนหมี่หลันซิงยังเด็ก อยากจะสนุกสนาน ทุกวันก็จะคลุกคลีอยู่ในห้องโถงใหญ่ไม่อยากจะไปไหน กลัวจะรบกวนการนอนหลับของน้อง หมี่หลันเยว่กับพี่ชายก็จะพยายามหาวิธีกล่อมให้น้องกลับไปที่ห้องเล็ก

        ตัวเธอกับพี่น้องสามคนยังดีหน่อยสามารถขังตัวเองอยู่ในห้องเล็ก หลับไปได้ แต่พ่อแม่จะค่อนข้างลำบากต้องอยู่เป็นเพื่อนเพื่อนบ้านที่อยู่ข้างๆ จนกว่าจะเห็นคำว่า‘ลาก่อน’ ในทีวี ถึงจะถือว่าเป็นการสิ้นสุดวันเพื่อนบ้านกลับไปแล้ว ทั้งสองคนก็ต้องทำความสะอาดห้องอย่างง่ายๆ ถึงจะเข้านอนได้ไม่งั้นในห้องคงดูไม่ได้ เละเทะเกินไป

        แต่ถึงอย่างนั้น ตั้งแต่มีทีวีสีออกมาหมี่หลันเยว่ก็อยากจะเปลี่ยนให้พ่อแม่เครื่องใหม่ ในช่วงเวลานี้ทีวีราคาค่อนข้างสมเหตุสมผล แค่สี่ห้าร้อยหยวน หมี่หลันเยว่ก็พอจ่ายได้แต่เงินสี่ห้าร้อยหยวนนี้ ในครอบครัวธรรมดา ก็ต้องเก็บหอมรอมริบหลายปี

        ต้องบอกว่า คูปองทีวีสีในมือของหนิวต้าลี่ทำให้หมี่หลันเยว่ตาโต เธอถึงได้ยังไม่ได้ซื้อทีวีสีเครื่องนี้ก็เพราะยังหาคูปองไม่ได้ ช่วงต้นยุค 80 สินค้าที่จำกัดการซื้อมีเยอะมากเช่น ทีวีสี เครื่องซักผ้า จักรยาน ต้องใช้คูปองถึงจะซื้อได้ ไม่งั้น ถึงจะมีเงินก็ได้แต่มองตาปริบๆ

        "หลันเยว่ ตกลงตามนี้ฉันให้ทีวีสีเธอเครื่องหนึ่ง ถือว่าเป็นของมงคลที่ฉันให้ก่อนตรุษจีน"

        หนิวต้าลี่สังเกตเห็นประกายแวววาวในดวงตาของเด็กสาวแม้จะหายไปแค่พริบตา แต่ด้วยสายตาของเขา จะไม่มองผิดอย่างแน่นอน

        "ไม่ต้องจริงๆ ค่ะ คุณลุงหนิวถ้าคุณลุงจะยืนยันที่จะซื้อของแบบนี้ให้ฉันความสัมพันธ์ของเราสองฝ่ายก็จะห่างเหินไป ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ความสัมพันธ์ของเราจะอึดอัด ถ้าคุณลุงซื้อโบผูกผมสีแดงให้ฉันฉันอาจจะยินดีรับมากกว่า"

        ท่าทีของหมี่หลันเยว่หนักแน่นจริงๆเห็นว่าหมี่หลันเยว่ยังคงมีเหตุผลกับของขวัญที่ตัวเองคาดหวังหนิวต้าลี่ก็ต้องชื่นชมความแน่วแน่ของเด็กสาวเพียงแต่ว่าเขาอยากจะให้ของขวัญหมี่หลันเยว่โดยตรงจริงๆไม่คิดว่าเด็กสาวจะดื้อรั้นขนาดนี้ ช่างเข้มแข็งเสียจริง

        "อย่างนี้สิ หลันเยว่เธอยืนกรานปฏิเสธขนาดนี้ ถ้าฉันยังยืนยัน ก็จะดูผิดแปลก แต่คูปองใบนี้ลุงจะให้เธอเธอจะซื้อทีวีสีมาดูเอง หรือจะให้คนอื่นเป็นของขวัญก็ได้ทั้งนั้นเรื่องนี้เธอห้ามปฏิเสธแล้วนะ ไม่งั้นฉันจะเสียใจ"

        คูปองทีวีสีใบนี้ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่หายากมาก มีหลายครอบครัวที่กำลังจะแต่งงานและต้องการใช้ด่วนแต่ไม่มีช่องทางที่จะหาคูปองได้ ก็ต้องเสียเงินหลายสิบหยวน ซื้อจากคนอื่น ดังนั้นถึงจะเป็นแค่คูปอง ก็เป็นของขวัญที่มีค่ามาก

        "ในเมื่อคุณลุงหนิวยืนยันขนาดนี้ฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วค่ะ อยากจะเปลี่ยนทีวีสีให้ที่บ้านมานานแล้วค่ะตอนนี้ก็ใกล้ตรุษจีนแล้ว ถ้าทำให้พ่อแม่ได้ดูทีวีเครื่องใหม่ ก็คงจะมีความสุขมากคุณลุงหนิว ของขวัญของคุณลุงมาได้ถูกที่ถูกเวลามาก ขอบคุณคุณลุงค่ะ!"

        พอได้ยินว่าหมี่หลันเยว่ยอมรับความต้องการที่จะซื้อทีวีสีอย่างเต็มใจแถมยังขอบคุณคูปองของเขาอย่างจริงใจหนิวต้าลี่ก็ยิ่งชอบเด็กสาวที่มีหลักการมีขอบเขตคนนี้น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอยังเด็กเกินไป ไม่งั้นรีบจับจองให้ลูกชายที่บ้านแต่เนิ่นๆก็คงจะดี

        "เธอเนี่ย เกรงใจฉันเกินไปแต่ถ้าเธอต้องการคูปองใบนี้ ฉันก็ดีใจแล้ว งั้นเรามาเซ็นสัญญาซื้อขายกันดีกว่าอย่าให้เสียเวลางานของเธอเลย"

        หนิวต้าลี่รู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้จะให้ความสำคัญกับงานเป็นอันดับแรกเสมอ

        "คุณลุงหนิวเข้าใจก็ดีค่ะ พี่เถียจู้ไปเรียกพี่เผิงเฟยมาส่งสินค้าหน่อยค่ะ ให้พี่ชายกับพี่หย่งจิ้นมาช่วยด้วยแบบนี้จะเร็วขึ้น ฉันจะเซ็นสัญญากับคุณลุงเองค่ะ"

        หมี่หลันเยว่แบ่งงานอย่างคล่องแคล่วหนิวเถียจู้ก็รีบไปเรียกคนที่กำลังทำงานอยู่สามคนมา

        จางเหรินซ่านที่มองอยู่ข้างๆเห็นหนิวต้าลี่ใจป้ำจะให้ทีวีสีเด็กสาวคนนี้ เขาก็ถึงกับงงไปเลยแค่ความสัมพันธ์แบบทางธุรกิจ จำเป็นต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอแต่พอหมี่หลันเยว่ปฏิเสธของขวัญของหนิวต้าลี่สมองของเขาก็เหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมาทันที ที่แท้...นี่ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจแต่เป็นเรื่องของความจริงใจและมิตรภาพ

        หลังจากส่งหนิวต้าลี่และจางเหรินซ่านไปแล้วหมี่หลันเยว่ก็เริ่มนำทุกคนทำงานต่อ ตอนนี้เป็นช่วงวันหยุดพ่อแม่เริ่มปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว พี่ชายก็เลยไม่ต้องกังวลเรื่องที่บ้านคอยช่วยงานอยู่ที่นี่ด้วย ทุกคนทำงานกันอย่างสนุกสนาน

        แน่นอนว่าหมี่หลันเยว่ไม่ลืมที่จะสละเวลาไปที่ร้านค้าซื้อทีวีสีรุ่นใหม่ล่าสุดให้ที่บ้าน ถึงแม้ว่าหมี่หลันเยว่จะยังไม่ชอบทีวีจอใหญ่ๆแบบนี้ แต่พอทีวีเครื่องนี้ถูกยกกลับบ้านก็สร้างความฮือฮาให้กับเพื่อนบ้านในระแวกนั้น บ้านอื่นยังไม่ได้ดูทีวีขาวดำเลยบ้านสกุลหมี่ก็เปลี่ยนเป็นทีวีสีแล้ว