หลังจากตืนขึ้นมาสายลมอ่อนๆที่พดเข้าพร้อมแสงอาทิตร์ที่ส่องมาจากหน้าต่างขนาดเล็กถึงแม้จะพ้นหน้าหนาวแล้วแต่ก็ยังมีสายลมอ่อนๆของความหนาวพัดมาอยู่บ้าง
ร่างของเด็กหนุ่มที่แพกายอยู่บนเตียงไม้อย่างสงบโดยมีหนังสือเล่มหน่าๆปิดหน้าเพือกันแสงเข้ากระทบตา
ชายเด็กหน่มค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงไม้และบิดไปมาน่าจะเพราะร่างกายนอนอยู่นานจึงมีความปวดเหมือยอยู่บ้างตัวเค้าลุกขึ้นมพร่างนึกถึงความฝันแปลกๆที่ตัวเองฝันถึงแต่ในเวลาไม่นานก็หายไป
ตัวเด็กหนุ่มที่ไม่ได้สนใจมากนักจึงตัดสิ้นใจเปิดห้องเล็กที่ตัวเค้านอนอยู่โดยรวมมันเป็ห้องที่ข้อนข้างเล็กต่างจากห้องปกติเด็กหนุ่ม
เดินขึ้นบรรไดและเปิดหน้าประตู้ออกมา
สิ่งที่เค้าพบเป็อันดับแรกคือกลิ่นเกลือที่พัดเข้ามาพร้อมสายลมเมื่อเค้าเยื้องเท้าออกไปสิงที่สองที่เจอแสงอาทิตร์ยามสายๆที่มีลมหนาว
พัดเข้ามาแต่ไม่ถึงขนาดหนาวจนแข็งอะไรมากนัก
ชายหนุมเดินไที่ระเบียงเรือใช้แล้วตัวเค้าอยู่บนเรือสำราจยุกเก่าถึงจะพูดว่าเก่าแต่ไม่ร้องร้อยของความเก่าจนถึงขึ้นสนิมแต่โดยรวมแล้วถือว่า
เป็เรือตกยุคอยู่ดีแต่มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนเข้าไปในสมัยก่อนและยังมีความปลอดถัยต่ำแต่ให้ความรู้สึกดีพอตัว
เด็กหนุมรู้สึกได้ถึงฝูงคนที่กำลังขึ้นมาแต่ตัวเค้าไม่ได้สนใจมากเท่าไรนักจึงเดินขึ้นไปที่หน้าเรือพร้อมรับสายลมอ่อนๆที่พัดเข้ามาผ่านร่างกาย
อย่างสงบเด็กหนุ่มตัดสิ้นใจเดินขึ้นไปที่โรงอาหาร
ถึงแม้จะยุคเก่าแต่ของใช้หรือความสะดวกข้อนข้างขบขันเลยทีเดียวรวมถึงอาหารด้วยถึงแม้จะป็นอาหารจากอดีตที่ตกยุคแต่ก็ยังอร่อย
มากอยู่ดีตัวเค้านั่งทานอาหารมือเช้าโดยมีผู้คนมากมายเดินไปมา ไม่ว่าจะเป็ นักท้องเทียว นักเรียนใหม่ที่เดินทางมาไกลหรือคนที่ย้ามาอยู่ในจุดหมายปลายทางก็แล้วแต่พวกเค้ากับตัดสินใจมาอยู่บนเรื่อยุคเก่าลำนี้ ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังรับประทานอาหารในตอนนั่นเองก็มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนังลงบนโต็ะตัวเดียวกับเค้าพอดี
โดยรวมแล้วเป็หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเลยก็ว่าได้เธอหมัดห้างม้าด้านหลังเธอใส้ชุดสูทดูแล้วน่าจะเป็พนักงานใหม่แต่ก็ดูเป็ใหญ่ที่น่าเคารพมากกว่าพนักงานบริษัททั่วๆไปเสียอีกไม่ก็เป็เ้านายคนแต่เื่นั่นชายหนุ่มคงไม่ต้องสนใจมากนัก
สายตาของหญิงสาวกับชายหนุ่มตรงกันหญิงสาวก็พึ่งรู้ตัวว่าเธอนั้งที่ผิดเสียแล้วเธอรีบกล่าวขอโทษในทั่นที
"ฉันขอโทษด้วยที่ไม่ดูว่ามีคนนั่งอยู่" เธอกล่าวขอโทษอย่างมีมารายาทจนสง่าเลยทีเดียวจนมีสายตามากมายจ้องมาที่เธอ
"ไม่เป็ไรครับผมก็ไม่ได้รีบอะไรขนาดนั่นด้วย" เด็กหนุ่มรีบตอบกลับอย่างมีมารายาทในทันที
ในที่สุดเหตุการณ์ก็สงบจนลงพวกเค้าทั่งสองกลับมานั่งดังเดิมและรับประทานอาหารต่อไปอย่าสงบอาหารที่เค้ากินในเช้านี้คืออาหารประเถท
ย่อยง่ายๆนั่นคือโจ็คที่ทำมาอย่างดีจนให้ความรู้สึกถึงยุคเก่า ส่วนอาหารที่หญิงสาวกินเป็ประเถทย่อยง่ายเหมือนกันหรือแบบเดียวกันเลยดีล่ะ
หลังจากความเงียบเข้าปกคลุ้มทั้งสองอยู่นานหญิงสาวที่ทนกลับความอึดอัดไม่ไหวเธอจึงเอยออกมา
"ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมค่ะ"หญิงสาวถามอย่างตรงไปมาไม่อ้อมข้อม
"อะไรเหรอครีบ" เด็กหนุ่มรับคำถาม
"ชุดที่ใส้อยู่นั่นของโรงเรียนสิน่ะค่ะ"
"อ่ะครับ" เด็กหนุ่มตอบกลับอย่างสุถาพ
ชุดที่เค้าใส้อยู่คือชุดสูทของโรงเรียนที่เค้ากำลังไปเข้าเรียนอยู่นั่นเองโดยส่วนใหญ่แล้วนักเรียนที่อยู่ห้างไหลจากโรงเรียนพวกเค้าจะรับสมัคผ่านทางเทคโนโลยีที่ทั่นสมัยกว่าเก่ามากมายนักจึงมีนักเรียนมากมายที่อย่ากเดินทางมาจากบ้านเกิดเพื่อการศึกษานั่นเองและยังมีการสอบผ่าน
เทคโนโลยีสมัยใหม่เพื่อเป็การร่องรับด้วยว่ามีคุณสมบัติในการเข้าเรียนไหมอีกด้วยเด็กหนุ่มก็เป็หนึ่งในนั่นและโรงเรียนที่เค้ากำลังจะไปศึกษาต่อนั่นเป็โรงเรียนที่สอนสิ่งต่างๆให้นักเรียนได้มากมายและเป็โรงเรียนชื่อดังอีกด้วย
"ฉันเองก็เป็อายร์ใหม่ฯ๋ธนฉันชือ ชิรากิ อกัสติน" เธอแนะนำตัวอย่างมีมารายาทมากและเป็คำตอบที่ว่าทำไมเธอถึงดูน่าเคารพมากเพราะเธอเป็อาจายร์ใหม่นั่นเองแต่ถึงอย่างั่นก็ดูน่าเคารพต่างจากคนอืนที่เด็กหนุ่มเคยเจอมา
"อ่ะครับผมชือ ฟุจิมุระ โยชิทากะ ครับ" เด็กหนุ่มแนะนำตัวอย่างตรงไปมา
"ชื่อเธอเหมือนกับเกาะแห่งนั่นเลยน่ะ"
"ครับแค่บังเอิญน่ะ" เด็กหนุ่มไปอย่างว่าง่าย
"งั้นเหรอ" เธอหยุดคำถามอยู่แค่นั่นและ "ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จัก ฟุจิมุระคุง " "ครับ" ทั่งสองก็ทักทายกันเพียงเท่านี้และกลับไปนั่งกินข้าวเช้าดังเดิม
ฟุจิมุระ โยชิทากะ กำลังเดินกลับห้องท่ามกลางมวลชนที่เดินผ่านไปโดยไม่ได้คำนึงถึงว่าคนอื่นกำลังทำอะไรอยู่และพรางคิดในใจว่า
(ความสะดวกสบายครบนี่ดีเหมือนกันแหะ) เค้าคิดเพียงเท่านี้และเดินจนถึงห้องของตัวเองแต่ก่อนที่จะถึงเค้าก็เดินอยู่นั้นเอง
โยชิทากะ พล่างสังเกตุเด็กสาวคนนึงกำลังเดินมาทางเค้าด้วยท่าทีที่รีบร้อนแปลกๆ
เด็กสาวในเครืองแต่งกายในชุดแบบเดียวกับเค้าแต่เป็ของผู้หญิง ทันทีที่พวกเค้าสวนกันเธอก็เอามือขว้าไหลของเค้าและไปด้านหลัง
อย่างรวดเร็วจนโยชิทากะใเลยทีเดียว
"อะไรของเธอน่ะ" เค้าถามเธอด้วยน้ำเสีบงใเล็กหน่อย
"มีคนไล้ตามชันอยู่ค่ะ"
"เอะ" ทันใดนั่นเองร่างของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนสามคนดูทรงแล้วคงไม่ใช้พวกเด็กเรียนแน่นอนเดินมาพร้อมใบ้หน้าที่รีบร้อนโดยมีผู้นำอยู่ตรงกลาง
เด็กหนุ่มผมสีแดงยาวจนเกือบถึงหัวไหลมีดวงตาอันขมกริบให้ความรู้สึกเหมือนงูมีใบ้หน้าตรึงเครียดแต่ก็มีความดูดีแต่แพร่ความไม่น่าเข้าใกล้ออกมาจนน่ากลัว
เด็กหนุ่มผมแดงหยุดอยู่ด้านหน้าของพวกเค้าทั้งพร่างจ้องสายตาอันน่ากลัวนั่นไปที่เด็กสาวที่อยู่ข้างๆโยชิทากะจนมีความตืนกลัวเล็กหน่อยและเด็กหนุ่ม
ก็เอยถามด้วยเสียงอันเ็า "แกน่ะสงผู้หญิงที่อยู่ข้างๆมาซะ" เค้าพูดร่าวกับว่าผุ้หญิงที่อยู่ข้างๆเป็สมบัติของตัวเองยังไงอย่างนั่น
เดิม โยชิทากะ ที่เดิมทีตัวเค้าข้อนข้างเกลียดความวุ้นว้ายอย่างที่สุดที่ตัดสินใจว่ากำลังกลับห้องนอนอยู่ดีๆก็ต้องมาเจอกับเื่วุ้นว้ายที่ตัวเองไม่คาดคิด
แบบนี้โดยสำหรับตัวเค้ามันน่ารำคาญมาก
ในใจลึกๆของเค้ากำลังคิดว่าถ้าตัดปัญหาโดยการสงตัวเด็กสาวที่อยู่ข้างไปให้น่าจะเร็วที่สุดแต่ก็ทำแบบนั่นไม่ได้อยู่ดีล่ะน่ะเพราะตามหลักของคนดีควณ
ควณทำแบบนั่นรึเปล่าน่ะ (ช่วยไม่ได้สิน่ะ) และในที่สุด โยชิทากะ ก็ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว
"ขอถามเหตุผลที่พวกนายไล้ตามเธอและอย่ากได้เธอให้ฉันรู้ก่อนล่ะกัน" เค้าถามด้วยเหตุผลอย่างตรงไปตรงมา
"เื่นั่นแกไม่มีความจำเป็ต้องรู้เพียงแต่สงยัยมาหรือแกอย่ากเจ็บตัวเลือกเอา" อยู่ดีๆเด็กหนุ่มผมแดงก็เสนอตัวเลือกให้โยชิทากะโดยปราสจากทางออก
ซะอย่างงั่น เป็คนที่น่ารำคาญจริงๆ นั่นคือความรู้สึกที่อยู่ในใจเค้าตอนนี้
ทั่นใดนั่นเองสายตาของเค้าก็สังเกตุถึงสิงผิดปกติในตัวของเด็กหนุ่มผมแดงนั่นคือเสือที่เค้าใส้อยู่เป็เสือนักเรียนที่มีร้อยเปือนยาวตั่งแต่หัวไหลจนเกือบถึงกางเกงเลบทีเดียวดูจากสถาพแล้วน่าจะเป็รอยของอาหาร
เมื่อโยชิทากะเห็นถึงความผิดปกตืบนเสือเค้าก็ไม่แปลกใจเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะเสือที่เด็กหนุ่มคนนี้ใส้เป็เสือที่มีราคาไม่ก็เป็คนรักความสะอาดอย่างไม่น่าเชื่อแต่เื่นั่นไว้ที่หลัง
เมือเค้าได้คำคอบของความผิดปกติก็เริมหันไปที่เด็กสาวที่กำลังกลัวอยู่ด้านหลังพร่างถอนหายใจจนชายชาตรีที่อยู่ข้างหน้าได้ยินเข้าเด็กหนุ่มพูดในทันที
"ร้อยเปือนนั่นเธอเป็คนทำสิน่ะ" เมือได้ยินดังนั่นเด็กสาวที่หลบอยู่ด้านหลังก็พยักหน้าอย่างเงียบๆพร่างพูดว่า
"ฉัน...แค่กำลังเอาอาหารไปวางที่โต็ะแต่ผู้ชายคนนั่นเดินตัดหน้าฉันน่ะ" เด็กสาวพูดพร่างชี้ไปที่คนตรงกลาง
"ชิ มันก็จริงที่ฉันเดินตัดหน้าเธอแต่เธอควณมองหน้ามองหลังกอนไม่ใช้เหรอไงหะ" เด็กหนุ่มพูดอย่างไม่มีเหตุผลเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะว่าก็รู้อย่างเห็นว่า
คนผิดคือใครด้วย
"งั่นฉันขอไม่ให้เธอกับนายล่ะกันเพราะนายผืดและไม่ยอมรับผิดเองไม่ใช้รึไง"
"ถ้างั่นแกเอาอะไรมาแน่ใจจจากคำพูดของเธอแค่คนเดียวมันน่าเชือถือขนาดนั่นเลยเรอะไง" เด็กหนุ่มผมแดงใช้สายตราอันคมกริบมองไปที่ โยชิทากะ ร่าวกับจะฆ่ากันให้ตายเลยก็ว่าได้
"ก็เมือกี่นายพึ่งพูดเองไม่ใช้รึไง"
"น่ารำคาญจริง ฉันจะไม่พูดเื่ไรสาระไปมากว่านี้แล้ว" เด็กหนุ่มผมแดงพูดพร่างกำหมัดไว้ในมือแน่นๆร่าวกับว่าจะต่อยหรือรียกง่ายๆว่าหมาหมู่กันตรงนั่นเลยแต่ทันใดนั่นเอง
"หยุดตนงนั่นแหละ" เสียงของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางความวุ้นว้ายที่กำลังเกิดขึ้นอย่างกระทันหัน
หญิงสาวในชุดสูทสีดำนั่นคือหญิงสาวที่เด็กหนุ่มนั่งกินข้าวด้วยนั่นเองหญิงสาวในชุดสูทเด็กมาพร้อมหน้าที่หนักแน่นเหมือนเดิมพร่ามใช้สายตาจ้องไปที่
เด็กหนุ่มทั่งสองฝัง
"ฉันเข้าใจแล้วว่าพวกเธอมีเื่อะไรกันอยู่" หญิงสาวพูดอย่างใจเย็น
"แล้วเธอเป็ใคร" เด็กหนุ่มผมแดงพูด
"ฉันเป็ครูไงล่ะ" เธอพูดความจริงแนนอน
"งั่นเหรอครับงั่นครูคงรู้น่ะครับว่าเสือผมเนี่ยใครเป็คนทำ" เด็กหนุ่มพูดอย่างสุถาพขึ้นมาเล็กหน่อยเมื่อเจอครูขึ้นมาแต่ไม่มากเท่าไรหนัก
"ฉันเข้าใจเื่ที่เสือของเธอเลอะแต่ไม่เห็นต้องใช้กำลังเลยก็ได้นี่"
"งั้นก็ได้ครับ" อยู่ดีๆเด็กหนุ่มผมแดงก็ตัดใจอย่างไม่ทราบสาเหตุและแนนอนว่ามันชวยไม่ได้ด้วยเพราะในเมืออาจายร์มาอยู่ตรงหน้าแล้วก็ช่วยไม่ได้จึงต้อง
ยอมแต่โดยดี
ความสงบก็เยือนอีกครั่ง ถึงจะผ่านไปไม่กี่นาทีก็เถอะ
"อาจายร์มาได้ทันเวลาพอดีเลยน่ะครับ"
"ขอบคุณมากค่ะ" ตามด้วยเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังอยู่ข้างหลัง โยชิทากะ อยู่นานนั่นเอง
"ว่าแต่เธอน่ะไปได้แล้วมั้งยืนเกาะฉันนานไปแล้วน่ะ"
"อ่ะ ขอโทษค่ะ" เธอเอยขอโทษพร้อมเดินออกไปข้างหน้าเด็กหนุ่ม
"เฮ้ย พวกเธอเนี่ยน่าให้ตายสิชอบทำให้ฉันเหนื่อยจริงๆ" ชิรากิ ตอบพูดอย่างเหนื่อยๆและเดินจากไป กอนจะกล่าวว่าอย่ามีเื่อีกล่ะ และเดินไป
เป็อาจายร์ที่แปลกดี
"ว่าแต่เธ...."
"คุณชื่ออะไรดหรอค่ะ" อยู่ดีๆเด็กสาวก็ถามชืออย่างไม่ทันตังตัว
"เออ ฉันชือ ฟุจิมุระ โยชิทากะ น่ะ" ถึงแม้จะเป็งั้นแต่เค้าก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา
"ฉันชื่อ คันซากิ ชิโอริ ค่ะ" เธอเอยชื่อออกมาทำตาเป็ประกาย
"ดูจากชุดเธอคงเรียนที่เดียวสิน่ะ"
"ค่ะ"
"เอาเถอะถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันไปก่อนน่ะ อยากนอนน่ะ" โยชิทากะ เดินไปอีกทางอย่างรวดเร็วเพราะว่าที่เค้าช่วยเธอเป็แค่เื่บังเอิญสุดๆมันก็แค่นั่นและ
อีกอย่างถึงตอนนี้จะพึ่งประมาณสิบโมงกว่าๆตัวเค้าก็อยากนอนต่อเพราะไม่ค่อยมีความรู้สึกแบบนี้เท่าไรหนัก
หลังจากแยกย้ายจากเด็กสาวที่นำพาความวุ้นว้ายมาให้กับการแนะนำชื่อที่เค้าไม่ได้สนใจมากหนัก เด็กหนุ่มค่อยๆย่อนตัวลงบนที่นอนที่ไม่ได้นิ้มอะไรมากนักแถมยังเป็ห้องแต่เค้าก็อยู่ได้ไม่ได้มีปัญหามากมายอะไรเป็พิเศษ หลังจากนั่นไม่นานหนังตาที่ตรึงค่อยๆย่อนลงอย่างช้าๆและเข้าสู้การหลับไหลอย่างสมบูรณ์
ณ ห้องของ ฟุจิมุระ โยชิทากะ
เสียงจากลำโพงของเรื่อดังขึ้นเป็สัญญาณบงบอกว่าใกล้ถึงจุดหมายปลายทางแล้วร่างที่เคยนอนอยู่ค่อยๆลุกขึ้นมาและไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงเคาะประตู้ก็ดังขึ้นมาเป็จังหวะเลยก็ว่าได้ โยชิทากะ ลุกขึ้นมาในชุดนักเรียนที่ไม่ได้เปลียนอะไรตัวเค้าเปิดประตู้ก็เจอร่างของเด็กสาวคุณหน้า เด็กสาวในชุดนักเรียนหญิง
ผมสีเท้าอ่อนๆในทรงทวินเทลที่หิตกันในสมัยก่อนดวงตาสีแดงสดของเด็กสาวจ้องมาที่ โยชิทากะ แนนอนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเด็กสาวที่กำลังยิ้มอย่างมีสเนคนนี้คือคน
ที่นำพาความวุ้นว้ายมาให้เค้านั่นเอง
"เออใกล้ถึงแล้วค่ะคุณ ฟุจิมุระ " เด็กสาวพูดอย่างสง่างามต่างจากตอนที่เจอกันตอนแรก
"ว่าแต่เธอรู้ได้ไงว่าห้องฉันอยู่ไหนเนี่ย"
"มันมีป้ายบอกค่ะ"
"อ่างั่นสิน่ะ" เด็กหนุ่มมองไปที่เพด้านข้างห้องอย่างเงียบๆที่มีป้ายชื่อติดอยู่แน่นอนว่าในเรือลำนี้ต้องมีป้ายชื่อติดอยู่เป็เื่ธรรมบดาเพื่อมีใครหลง
ลืมว่าห้องของตัวเองอยู่ไหนแต่ความสวนตัวก็หน่อยพอควณ
"งันไปกันเลยไหม" เด็กสาวไม่ยืนรอคำตอบแต่เธอดึงมือเค้าในสถาพพึ่งตืนออกไปทันที
ณ ดาดฟ้าเรือ เวลาเที่ยง
พระอาทิตร์ที่ร้อนๆแสดงว่าตอนนี้เที่ยงแล้วเป็ไปตามที่กำหนดการของสำราญลำนี้ได้บอกไว้ก่อนออกเรือว่ากำลังไปที่ไหนบ้างและกำหนดเวลาของจุดหมายปลายทาง
เด็กหนุ่มและเด็กสาวยืนจับระเบียงถ้ามองเพอนๆอาจเป็คู้รักกันก็ได้ แต่ไม่ความเป็จริงไม่ใช้แบบนั่นเลยทั่งสองแค่กำลังมองทิวทัศน์ของเกาะด้านหน้าที่เริมใกล้เข้ามา
"ทำไมคุณถึงมาที่เหรอค่ะ" เธอถามด้วยใบ้หน้าสงสัย
เด็กหนุ่มเงียบไปสักพักพร่างมองไปที่เกาะแห่งนั้นและตอบว่า "เพราะมันเป็เกาะที่ห่างไกลจจากความวุ้นว้ายไงล่ะ"
157
