เกิดมาตบเกรียน เซียนก้มกราบ

ผมเรียก รามูออกมาปะทะ กับอิฟริต

สัตว์อสูรทั้งสอง ต่างฟาดฟันกัน จนตัวตัวปราสาท วินดั้ม พังทลาย
อิฟริต ทำหน้าโมโห โกรธสุดขีดที่เห็น รามู มาขัดขวางการต่อสู้ของมันกับจอมปราชญ์ อาวิน มันพุ่งทะยานเข้าไป ฟาดรามูด้วยเคียวอัดคี แต่ก็ถูกรามู ตอบโต้ด้วยดาบสายฟ้า
ทั้งสองฟาดฟันกันบนฟ้า และทุกครั้งที่ฟาดดาบกับเคียวใส่กัน พวกมันก็จะตัวเล็กลงเรื่อยๆ ช่างเป็นภาพเหมือนเทพเจ้าสององค์สู้กัน มีเอฟเฟกซ์ตระการตาอย่างมาก
ในที่สุด มนต์เรียกอสูรทั้งสอง ก็ฟาดฟันกัน จนหายไปทั้งคู่ ทั้งรามู และอิฟริต กลับกลายเป็นหินอัญเชิญ ตกอยู่ที่พื้น
ผมรีบเก็บในทันที แล้วเดินต่อเข้าไปในตัวปราสาทวินดั้ม
ข้างในปราสาทวินดั้ม มืดครึ้ม ไร้เสียงสรรพสิ่งที่มีชีวิต มีเพียง จอมมาร ไคโอ นั่งอยู่บนบัลลังค์เลาห์คอน(ราชา)
" ขอต้อนรับ จอมปราชญ์ อาวิน สู่วังอสูรของข้า " จอมมารไคโอ กล่าว แล้วชักมีดสั้นออกมา แทงใส่หลิงเอ๋อ ในทันที แล้วโยน หญิงที่กำลังจะตายมาแทบเท้า ผม
" หลิงเอ๋อ ไม่นะ " ผมรีบเข้าไปประคองเธอมาไว้แนบกาย แต่ หลิงเอ๋อค่อยๆหายใจรวยริน จนเสียงจังหวะของหัวใจค่อยๆอ่อนลงจนหยุดในที่สุด
ผมค่อยๆวางศพของหลิงเอ๋อ ลง แล้ว ชักดาบ ฟรอสเซ่นซอร์สออกมา
" วันนี้ในปีหน้าคือวันครบรอบวันตายของเจ้า ไคโอ "
" และเป็นวันครบรอบวันตายของเจ้าเช่นกัน "
เมื่อนั้นไคโอก็เปิดประตูมิติ และเชิญผมเข้าไปสู้กัน จนมิติบรรลัยไปเลย
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม เปรี๊ยงงงงงงงงงงงงงงง
เวทย์หลายต่อหลายบทถูกงัดออกมาใช้ จอมมารไคโอ ได้พุ่งทะยานเข้ามาโจมตีผม ราวกับ วิญญาณร้าย
พวกเราผลัดกันรุกผลัดกันรับ ภายในไม่กี่วินาที ก็เปลี่ยนกระบวนท่ากันไปแล้ว เกือบร้อยกระบวนท่า เสียงสั่นสะเทือนจนฟ้าดินแทบจะพังทลาย
ในที่สุดเราก็มาประกบมือกันอีก เพื่อดวลพลังภายใน แต่สิ่งที่ผมสัมผัสได้ในตัวของ จอมมารไคโอ มีเพียงความมืดเท่านั้น
และจู่ๆ ในมิติก็เกิดแบล็คโฮลขนาดใหญ่กลืนกินซึ่งทุกสิ่งขึ้นมา ในขณะที่ผมกำลังตกใจที่บรรยากาศบิดเบี้ยว จอมมารไคโอ ก็ถือโอกาส เอากรงเล็บแทงเข้าไปในตัวผม แล้วดึงหัวใจผมออกมา เป็นเวลาเดียวกับที่ผมตอบโต้ ด้วยการใช้ดาบฟรอสเซ่นซอร์ด แทงไปที่ลำคอ ของจอมมารไคโอ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างยังไม่ทันรู้ผล จอมมารไคโอ ก็กลายเป็นฝุ่นสีดำ ในขณะที่ผมโดนดูดเข้าไป ในแบล็คโฮล และทุกอย่างก็จบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
****
ติ้ง ติ้ง ติ้ง เสียงหยดน้ำในถ้ำดังจนผมตื่น
ผมฟื้นขึ้นมาในถ้ำแห่งหนึ่ง แล้วเริ่มขยับตัว
กร็อบแกร็บ เสียงผิดปรกติในตัวผมดังขึ้น ผมมองมือผมที่กลายเป็น กระดูกไปแล้ว
...สเกลเลตัน นี่ตรูกลายเป็นมอนสเตอร์สเกลเลตันเหรอเนี่ย