เซี่ยลี่หยางวิ่งเข้าไปกอดหลี่เหิงเยว่อย่างไม่สนสายตาใคร เขาไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเจอภรรยาของเขา “เยว่เยว่ ข้าคิดถึงเ้า”
หลี่เหิงเยว่กอดตอบ “ข้าก็คิดถึงเ้า...ลี่หยาง”
“หน้าของเ้าไปโดนอะไรมาใครทำร้ายเ้า?” เซี่ยลี่หยางตวัดสายตาไปมองสามพ่อแม่ลูกแซ่หลี่“พวกเ้าทำร้ายคู่หมั้นของข้าหรือ”
“ไม่ๆ ไม่ใช่ข้า เป็ท่านแม่ของข้าที่ทำ” หลี่ไป๋หลินรีบชี้ไปที่มารดา “แต่นางไม่ได้ตั้งใจนะ นางแค่้าลงโทษพี่สาวที่พี่สาวประพฤติตัวไม่ดี”
“คุณชายลี่หยาง เื่นี้เป็เื่ในครอบครัวข้า คงไม่ต้องให้ท่านมายุ่ง” หลี่ซานแข็งใจตอบโต้ แม้เขาจะกลัวท่าทางดุดันของว่าที่ลูกเขย แต่เขารู้ดีแม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหลี่เหิงเยว่ สกุลเซี่ยก็ต้องแต่งลูกสาวของตนเข้าไปอยู่วันยังค่ำ
“อ้อ...ไม่ต้องยุ่งรึ? แต่บังเอิญว่าข้าชอบยุ่งเื่ของคนอื่นเสียด้วย ไม่สิ...นางไม่ใช่คนอื่น แต่เยว่เยว่คือคู่หมั้นของข้า” เซี่ยลี่หยางหันไปมองจูอู๋เซินกับกัวฮุ่ยหลิง “จูอู๋เซิน ในฐานะที่เ้าเป็บุตรชายของนายอำเภอ และเ้า...กัวฮุ่ยหลิง เ้าเป็บุตรชายของหัวหน้านักการ เ้าบอกข้ามาซิว่าการวางแผนร้ายให้หญิงสาวผู้หนึ่งสูญเสียความบริสุทธิ์ และยังทำร้ายจนใบหน้าของนางเสียโฉม ในฐานะคู่หมั้น ข้าสามารถฟ้องร้องคนทำผิดแทนคู่หมั้นของข้าได้หรือไม่ และหากคนทำผิดเป็บิดามารดา หรือแม้แต่น้องสาวร่วมบิดาเดียวกัน พวกเขาต้องรับโทษเหมือนคนอื่นหรือไม่”
จูอู๋เซินเคยถูกเซี่ยลี่หยางต่อว่าว่าเขาเป็คนไม่รู้กฎหมายของแคว้นมาก่อน เช่นนั้นวันนี้เขาจะแสดงความสามารถให้พี่ใหญ่เซี่ยได้ดู “กฎหมายสูงสุดของแคว้นต้าเยี่ยนไม่มีการละเว้นโทษแม้ผู้กระทำความผิดจะเป็บิดามารดาหรือเป็ญาติสนิท ในทางกลับกัน โทษที่พวกเขาจะได้รับต้องเพิ่มเป็สองเท่า เพราะถือว่าเป็คนในครอบครัวเดียวกันแต่ยังสามารถคิดร้าย แสดงให้เห็นว่าบุคคลนั้นมีนิสัยเลวทรามอย่างหาใดเปรียบ”
“แล้วบทลงโทษตามข้อหาที่ข้าแจ้งไปเป็อย่างไร”
คราวนี้กัวฮุ่ยหลิงเป็คนตอบ “โทษสำหรับการทำให้ผู้อื่นเสียความบริสุทธิ์ต้องถูกโบยห้าสิบไม้ โทษสำหรับการทำให้ใบหน้าหญิงสาวเกิดาแจนเสียโฉมมีโทษโบยห้าสิบไม้เช่นกัน แต่ในกรณีของแม่นางหลี่เหิงเยว่ ผู้ทำความผิดเป็คนในครอบครัวของนางเอง เพราะฉะนั้นโทษโบยจะเพิ่มเป็หนึ่งร้อยไม้”
“เยว่เยว่ เ้า้าฟ้องร้องพวกเขาหรือไม่” เซี่ยลี่หยางหันมาถามคู่หมั้น
หลี่เหิงเยว่รู้มานานแล้วว่านางไม่ใช่บุตรสาวแท้ๆ ของหลี่ซาน เพราะก่อนที่มารดาของนางจะสิ้นใจ มารดาได้บอกความลับนี้กับนางมาก่อนแล้ว จะยังมอบจี้หยกให้นางไว้ด้วยชิ้นหนึ่ง เมื่อเป็เช่นนี้แล้วนางจะไม่เอาคืนหลี่ซานกับหวังซื่อได้อย่างไร
“ฟ้องสิ ทำไมจะไม่ฟ้องเล่า แต่ก่อนที่จะจับตัวพวกเขาไปส่งทางการ ข้าอยากทำเื่ตัดสัมพันธ์กับพวกเขาก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้ในอนาคตพวกเขาไปก่อกวนข้าได้”
“หลี่เหิงเยว่! นังลูกอกตัญญู เ้ากล้าฟ้องร้องข้าแล้วยังกล้าตัดสัมพันธ์กับข้าอีกหรือ เ้าอย่าหวังว่าเ้าจะทำสำเร็จ เพราะข้าไม่มีวันยอม” หลี่ซานะโขึ้น
หลี่เหิงเยว่เดินไปหยุดตรงหน้าบิดา ก่อนจะย่อตัวแล้วกระซิบที่ข้างหูของเขา “หากไม่ยินยอม ข้าก็ไม่รับรองว่าจะเกิดเื่อะไรขึ้นกับหลี่ไป๋หลินและหลี่ไป๋หลาน และเ้าก็เข้าใจถูกแล้ว ข้าไม่ใช่บุตรสาวของเ้าจริงๆ เพราะฉะนั้นหากข้าจะฆ่าล้างตระกูลพวกเ้าเพื่อแก้แค้นให้ท่านแม่กับท่านตา ข้าก็จะไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย”
หลี่ซานจ้องหน้าหลี่เหิงเยว่อย่างโกรธแค้นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความโกรธเกลียดที่มีต่อหลี่เหิงเยว่และมารดาของนางปะทุขึ้นในอกเขาอีกรอบ นอกจากนี้เขายังเป็ห่วงความปลอดภัยของลูกชายและลูกสาวของเขาอีก ทำให้หลี่ซานกระอักเืออกมากองโต
“ท่านพี่!”
“ท่านพ่อ!”
เซี่ยลี่หยางไม่ได้สนใจ เขาหันไปมองชาวบ้านที่มายืนมุงอยู่หน้าประตู “ข้ารบกวนพวกท่านสักคน ช่วยไปเชิญผู้ใหญ่บ้านและผู้าุโสกุลหลี่มาให้ข้าที ข้าจะมอบค่าเหนื่อยให้สองตำลึง”
เด็กชายวัยสิบขวบคนหนึ่งรวดเร็วกว่าผู้ใด เมื่อเซี่ยลี่หยางพูดจบ เขาก็วิ่งไปเชิญบุคคลสำคัญเ่าั้ทันที ไม่นานผู้ใหญ่บ้านกับผู้าุโสกุลหลี่ก็มาถึง
ผู้ใหญ่บ้านและผู้าุโสกุลหลี่รู้จักจูอู๋เซินและกัวฮุ่ยหลิง เมื่อได้ยินบุคคลทั้งสองพูดถึงความผิดที่ครอบครัวหลี่ทำไว้กับหลี่เหิงเยว่ และทราบถึงการขอตัดสัมพันธ์ของหลี่เหิงเยว่กับครอบครัวในครั้งนี้ แม้พวกเขาอยากจะทักท้วงก็ไม่มีใครกล้าพูด สุดท้ายหลี่เหิงเยว่ก็ตัดสัมพันธ์และย้ายออกจากบ้านสกุลหลี่ได้สำเร็จ
หลี่ซานและหวังซื่อถูกพาตัวไปขึ้นศาลที่อำเภอ พวกเขาถูกตัดสินความผิดด้วยการโบยคนละห้าสิบไม้ และหลี่ไป๋หลินที่เป็ผู้สมรู้ร่วมคิดก็ถูกโทษโบยจำนวนยี่สิบไม้ แต่ไม่รู้ว่านางใช้วิธีใด นางจึงเหลือโทษโบยเพียงสิบไม้เท่านั้น
หลังจากหลี่ซานและหวังซื่อรับโทษเสร็จก็ถูกเ้าหน้าที่ส่งตัวกลับบ้าน แต่หลี่ไป๋หลินไม่ได้กลับมาด้วย และไม่มีใครรู้ว่านางหายไปไหนเช่นกัน แม้สองสามีภรรยาจะเป็ห่วงบุตรสาวมากเพียงใด แต่ทั้งคู่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะออกไปตามหา ถูกโบยมาตั้งห้าสิบไม้ ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะลงจากเตียงได้ด้วยซ้ำ
ส่วนหลี่ไป๋หลานบุตรชายเพียงคนเดียวก็ไม่กลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ของตนแม้แต่ครั้งเดียว เขารู้ว่าพ่อกับแม่ถูกจับมารับโทษโบยที่ที่ว่าการอำเภอ แต่เขาไม่อยากให้ใครรู้เื่นี้ มีพ่อแม่ถูกโบยที่ศาลไม่ใช่เื่น่าภูมิใจ เขาเพิกเฉยและใช้ชีวิตอยู่ในสำนักศึกษาต่อไป รอให้เื่ซาลงสักพักเขาค่อยกลับไปที่หมู่บ้าน หรือไม่เช่นนั้นเขาค่อยเขียนจดหมายไปขอเงิน ขอแค่เขาอ้างเื่การสอบ พ่อกับแม่ก็ไม่ตำหนิเขาแล้ว
เซี่ยลี่หยางพาหลี่เหิงเยว่กลับมาที่บ้านของตน โดยมีจูอู๋เซินและกัวฮุ่ยหลิงตามมาด้วย เป็เพราะเซี่ยลี่หยางอยากจัดงานแต่งและ้าให้สหายทั้งสองร่วมเป็พยาน เขาถึงจะสามารถพาหลี่เหิงเยว่เข้ามาอาศัยในชายคาเดียวกันได้อย่างเหมาะสม พิธีแต่งงานระหว่างเซี่ยลี่หยางและหลี่เหิงเยว่จึงถูกจัดขึ้นในเย็นวันนั้น
“เยว่เยว่ เ้าไม่โกรธใช่ไหมที่ข้ารีบจัดงานแต่งอย่างรวบรัดเช่นนี้” เซี่ยลี่หยางถาม
“ก่อนหน้านี้เราสาบานต่อหน้าบาทหลวงมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็แสดงว่าพิธีแต่งงานของเราเสร็จสมบูรณ์แล้ว ดังนั้นพิธีการในครั้งก็เป็เพียงสัญลักษณ์ให้ครอบครัวและสหายในยุคนี้รับรู้เท่านั้นเอง แล้วข้าจะไปโกรธเ้าได้อย่างไร” หลี่เหิงเยว่ทำหน้าลำบากใจ “แต่หน้าของข้าเป็แบบนี้แล้ว เ้าจะไม่อายคนอื่นหรือ”
เซี่ยลี่หยางยิ้มแล้วจูบไปที่รอยแผลที่ข้างแก้มของภรรยา “ไม่อายและไม่รังเกียจเลยสักนิด”
“น่าเสียดายที่อุปกรณ์การแพทย์ ยา ห้องผ่าตัด และห้องทดลองของข้าไม่ได้ติดตัวมาด้วย ในนิยายทะลุมิติส่วนใหญ่นางเอกจะมีมิติวิเศษติดตัวมาทั้งนั้น สงสัยว่าข้าคงไม่ใช่นางเอก” หลี่เหิงเยว่หัวเราะ แต่เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความสุขเลยสักนิด
เซี่ยลี่หยางยิ้มแล้วหยิบแหวนแต่งงานออกมาสวมให้เธอ
“แหวนแต่งงาน? ทำไมเ้าถึงมีแหวนแต่งงานของเราได้?” หลี่เหิงเยว่ถามอย่างแปลกใจ
“ถ้ารู้สึกอุ่นที่นิ้วเ้าก็ลองหลับตาแล้วนับหนึ่งถึงสิบนะ” จากนั้นเซี่ยลี่หยางก็พาหลี่เหิงเยว่เข้าไปในมิติ “คราวนี้ลืมตาได้แล้ว”
หลี่เหิงเยว่ลืมตา “นี่...นี่มันคือเรือนหอของเราไม่ใช่หรือ ลี่หยาง...สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราคือเื่จริงใช่หรือไม่”
“มิติของเราผูกติดอยู่กับแหวน ทำให้เราสองคนสามารถเข้ามาใช้มิติร่วมกันได้” เซี่ยลี่หยางจับหัวไหล่แล้วพลิกตัวภรรยาให้หันมามองตนเอง เื่มิติวิเศษเอาไว้อธิบายทีหลัง “เราเข้าพิธีแต่งงานกันมาสองครั้งแล้ว ยังขาดพิธีสำคัญอยู่อย่างหนึ่ง”
หลี่เหิงเยว่สบตาที่เป็ประกายร้อนแรงของคนรัก นางเขย่งปลายเท้าแล้วจุมพิตเขาอย่างใจกล้า เซี่ยลี่หยางปล่อยให้หญิงสาวเป็ผู้นำในตอนแรก หลังจากนั้นเขาก็เป็คนควบคุมทุกอย่าง
ในที่สุดห้องหอในคฤหาสน์สุดหรูของพวกเขาก็ถูกใช้งานเสียที และเวลานี้พวกเขาก็ได้กลายเป็สามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว
12K
