ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่วันที่ต้นกล้าได้เข้ามาบอกแผนการให้เพียงดาวและคนอื่น ๆ ฟัง ก็ได้มาถึงวันประชุมผู้บริหารของโรงเรียนนานาชาติ ซึ่งเป็นวันที่พวกเขาได้นัดกันไว้ และวันก็มีเมฆมารวมกันจนมืดครึ้มบดบังแสงอาทิตย์เหมือนอย่างทุก ๆ วัน

        บริเวณชั้นดาดฟ้าของโรงเรียนนานาชาติคริสตัล 

        “สุดยอดไปเลยตูน! แค่นี้เราก็จะมีเงินให้ใช้ทั้งปีทั้งชาติแล้ว!! ลงอีกสิ!” ฮงได้ให้ตูนใช้ความสามารถของตัวเองเลียนแบบนักลงทุนที่เก่งระดับโลกทำเงินให้เขาได้อย่างมหาศาล และดูเหมือนว่าเขาจะมีความต้องการมากขึ้นไปอีกเรื่อย ๆ ไม่มีหยุด ทว่าต้นกล้าที่นั่งอยู่ห่าง ๆ ก็ได้ทักเขาขึ้นมา 

        “นี่ฮง ฉันได้ยินมาว่าไอ่พวกโรงเรียนเบียวศาตร์มันจะบุกเข้ามาวันนี้นะ” 

        “งั้นเหรอ ๆ ปล่อยมันบุกเข้ามาเลยสิ ยังไงก็ฝ่าคน 100 กว่าคนไม่ได้อยู่แล้ว....” 

        “แต่ว่าฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่านี้นะ ให้นายส่งพวกหัวกะทิของเราไปจัดการกับพวกมันดีกว่า จะได้ไม่ต้องเกิดความวุ่นวายและจะได้เสร็จไว ๆ ด้วย” 

        “เออ ๆ ตามนั้นก็ได้ เห้ยพวกแกอ่ะ ไปยืนต้อนรับแขกหน้าประตูดิ๊! ฉันขอนับเงินอยู่ตรงนี้กับเพื่อนของฉันสักหน่อยเดี๋ยวตามลงไป” 

        เพราะด้วยเม็ดเงินมหาศาลที่ได้ครอบครองอยู่ในตอนนี้ ทำให้ฮงเริ่มที่จะไม่สนใจสิ่งรอบข้าง คิดว่ามันเป็นเพียงแค่ปัญหาเล็ก ๆ เท่านั้น 

        ที่บริเวณหน้าโรงเรียน พวกหัวกะทิก็ได้มายืนอยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตายกเว้นต้นกล้าที่ยังคงอยู่ด้านบน 

        “คิก ๆ ๆ ไอ่คนชื่อตูนอะไรนั่นแม่งทำเงินได้โคตรเยอะเลยว่ะ ว่าไหม BJ CJ” 

        “ใช่แล้วล่ะ AJ เพียงเท่านี้พอพวกเราเรียนจบก็ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยกันแล้วล่ะเว้ยเฮ้ย! ฮ่า ๆ ๆ” 

        “จะว่าไปนะ AJ BJ เราก็ยืนรอนานแล้วไม่เห็นจะมีอะไรมาเลย ฝนก็เริ่มจะตกแล้วด้วย ไอ่ต้นกล้าอะไรนั่นมันเชื่อใจได้จริงป่ะว่ะ?” 

        ไมเคิลที่เป็นคนผิวสีตัวใหญ่ยังคงยืนนิ่งไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา จนกระทั่ง 

        “อ้ากกก!!!” 

        เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของใครบางคนดังออกมาจากที่ไกล ๆ ทำให้พวกเขาทั้งหมดเบนความสนใจไปทางนั้นทันที 

        “เฮ้ย BJ CJ ได้ยินป่ะวะ?” 

        “เออ... ได้ยินเต็ม 2 รูหูเลยว่ะ” 

        “ถ้างั้นก็.... ใครไวใครได้ละกัน!!” 

        “เฮ้ยเดี๋ยวดิ!!” 

        AJ BJ และ CJ เกี่ยงกันเองว่าใครกันแน่ที่จะได้เป็นคนไปจนทำให้ไมเคิลที่ยืนอยู่เงียบ ๆ เริ่มรำคาญขึ้นมา 

        “เฮ้ย... หยุดทำตัวน่ารำคาญสักที แกนั่นแหละไป AJ” 

        “แฮะ ๆ ขอบคุณมากนะไมเคิล...!” 

        ทั้ง 3 คนยอมฟังไมเคิลแต่โดยดี หลังจากที่ AJ วิ่งออกไป BJ และ CJ ก็ได้เดินกลับมา และหลังจากนั้นไม่นาน 

        “อ้ากกก!!!” 

        เสียงกรีดร้องของใครบางคนได้ดังขึ้นมาอีกรอบหนึ่งแต่ไม่ใช่ตรงจุดเดิม  

        “แกไป BJ” 

        “รับทราบ!!” 

        และไม่นานก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งไมเคิลก็ได้ส่ง CJ ไป จนสุดท้ายไมเคิลก็ได้ยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนคนเดียว และเสียงกรีดร้องก็ไม่ดังขึ้นอีกมาเลย แต่ทว่ามันกลับมีชายร่างสูงใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อกำลังเดินตรงเข้ามาหาไมเคิลด้วยท่าทางที่ดูเอาจริงเอาจังทำให้ไมเคิลแสยะยิ้มออกมา 

        “งั้นสินะ.... งั้นนี้ก็เป็นแผนของพวกแกเองสินะ หิน” 

        “...อยากจะพูดอะไรก็รีบพูด ในตอนที่ปากของแกยังสภาพดีอยู่” 

        ทางฝั่งของ AJ ที่วิ่งออกมาก็ได้เจอกับเคที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเด็กโรงเรียนของเขาที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น 

        “คิก ๆ ๆ ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ่เคที่ทำตูคิ้วแตกวันนั้นนี่หว่าา... มาหาถึงที่แบบนี้มันจะห้าวเกินไปหน่อยไหมล่ะคร้าบบ~” 

        “…รอบนี้ไม่ใช่แค่คิ้วแตก แต่จะทำให้เดินไม่ได้เลยคอยดู” 

        ทางฝั่งของ BJ 

        “อะอ่าว~ ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ่ไบรท์ไอ่หน้าหวานที่โดนศอกของตูเข้าไปจนนอนจุกวันนั้นนี่หว่าา... อ๊ะ ๆ ๆ แล้วที่นอนอยู่ตรงนั้นคืออะไรน่ะ เด็กโรงเรียนตูโดนเอ็งคนเดียวจัดการเนี่ยนะ...? นี่เรากำลังอยู่ในโลกแห่งความฝันรึเปล่าฟะเนี่ย....” 

        “เฮ้อ~ น่าหนวกหูจริง ๆ ~ ทำไมพวกหมาลอบกัดแถวนี้มันถึงได้เห่าเก่งอย่างนี้ล่ะเนี่ย~ คงต้องรีบ ๆ จัดการแล้วล่ะก่อนที่มันจะไปกัดคนอื่นต่อ...” 

        ทางฝั่งของ CJ ก็ไม่ต่าง 

        “เอ๊ะ!? อ๊ะ!? ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ่จอร์จไอ่หัวทองขี้เก็กนี่หว่าา... ไหนมาดูสิว่ารอบนี้ใครจะเป็นฝ่ายขอร้องอ้อนวอนชีวิตน่ะ ก๊าก ๆ ๆ” 

        “ถามจริง นี่พวกเอ็ง 3 คนไม่คิดจะเปลี่ยนบทพูดกันเลยหรือยังไง แต่ก็ช่างเถอะ รีบ ๆ จัดการแล้วไปเอา My friend กลับมาดีกว่า... Come on” 

        ทางด้านของ AJ และ เค ก็ได้เกิดการต่อสู้ขึ้นมาสักพักแล้ว AJ ไม่ได้เป็นคนที่ต่อสู้เก่งเหมือนหัวกะทิคนอื่น ๆ จึงถูกเคประเคนหมัดและเท้าใส่อยู่ฝ่ายเดียวมาตั้งแต่เริ่ม แต่ว่าเขาก็ยังคงยืนได้อยู่ตลอดและไม่มีทีท่าว่าจะร่วงลงไปเลย 

        “นี่แกโดนไปขนาดนั้นยังยืนอยู่ได้อีกงั้นเหรอ เล่นยาหรือไง?” 

        “คิก ๆ ๆ แค่นี้น่ะชิล ๆ เว้ยยย ฉายาไอ่หมาบ้าของฉันไม่ใช่ได้มาเล่น ๆ นะจะบอกให้...” ว่าจบ AJ ก็ได้พุ่งเข้าไปล็อคคอของเคไว้แน่นซึ่งปกติแล้วท่าทางแบบนี้ต้องตีเข่าแน่นอน เคจึงหันความสนใจไปป้องกันเข่าของอีกฝ่ายเต็มที่ แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นแบบนั้น AJ ล็อคคอของเคไว้แน่นและเอาหัวโขกลงไปที่หัวของเคอย่างเต็มแรงจนทั้งคู่เริ่มมีเลือดไหลออกมา และดูเหมือนว่า AJ ยังคงไม่หยุด โขกเข้าไปอย่างต่อเนื่อง เคจึงได้ฟันศอกเข้าไปเต็มคางของมันจนเป็นแผลเปิดก่อนที่ AJ จะถอยออกไป 

        “คิก ๆ ๆ แบบนี้สิถึงจะจะน่าสนุก....” 

        ว่าจบมันก็ได้พุ่งเข้ามาอีกรอบหนึ่งและเริ่มโจมตีกลับ ทว่าเคก็สามารถหลบได้บ้างไม่ได้บ้างและสวนกลับไปเข้าเป้าทุกดอกแต่อีกฝ่ายก็ยังคงไม่เป็นอะไรและบุกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ถ้าหากว่ายังคงเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ พวกมันจะเริ่มรู้ตัวและจะไม่ทันการเอาแน่ 

        “ก๊าก ๆ ๆ ฉันอยู่แบบนี้ได้ทั้งวันอ่ะนะจะบอกให้!” 

        AJ บ้าขึ้นมาหนักกว่าเดิม แต่ทว่าในขณะนั้นก็ได้มีบางอย่างผิดปกติ เคเลิกออกหมัดเปลี่ยนมาตั้งรับอย่างเดียวและมัวแต่เตะเข้าไปที่ต้นขาของ AJ ซ้ำ ๆ มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว 

        “ในที่สุดแกก็ยอมแพ้แล้วสินะ ก็าก ๆ ๆ ได้ยินว่าเก่งนักเก่งหนาแต่ทำเป็นแค่เตะล่างหรือยังไง น่าผิดหวังจริง ๆ เลย...” 

        เคเตะเข้าไปที่ต้นขาของอีกฝ่ายซ้ำที่เดิมไปเรื่อย ๆ พร้อมกับป้องกันหมัดไปพร้อม ๆ กัน และในจังหวะที่ AJ กำลังจะต่อยเข้ามาที่กลางแสกหน้าของเขา เคก็ได้ฟาดขาเข้าไปที่ก้านคอเต็ม ๆ จนทำให้ AJ ล่วงลงไปกับพื้น 

        “ฮ่า ๆ ๆ บอกกี่รอบแล้วว่าฉันน่ะอยู่แบบนี้ได้ทั้งวัน” AJ หัวเราะออกมาพร้อมกับพยายามที่จะลุกขึ้น ทว่า 

        แก๊ก ๆ ๆ ๆ 

        “หือ? อะไรของแกวะไอ่ขาเวรนี่ หยุดสั่นสักทีสิวะ!” 

        ขาของเขาสั่นไม่หยุดจนทำให้ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ สาเหตุเป็นเพราะได้รับความเสียหายขนาดหนักจากการที่เคได้เตะล่างเข้าที่เดิมซ้ำ ๆ หลายครั้ง ฉับพลันเคก็ได้ก้านคอเข้าไปจน AJ ล้มลงไปอีกรอบ 

        จากนั้นเขาก็ได้นั่งยอง ๆ ลงมาและพูดคุยกับเด็กหนุ่มตรงหน้า “ถ้าให้เลือกระหว่างคิ้วแตกกับเดินไม่ได้ ฉันเลือกยอมคิ้วแตกดีกว่านะ” และเคก็ได้ลุกและเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีกเลย 

        “ฮะ-เฮ้ย!! แกจะไปไหนวะไอ่เค!! กูยังสู้ได้อยู่นะเว้ย!! แม่งเอ้ย! หยุดสั่นซักทีสิวะไอ่ขาเxี้ย!” เลิกดิ้นรนเถอะ กระดูกไม่หักก็ดีแค่ไหนแล้ว 

        คนแรกผ่านไปโดยไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก เพราะระดับฝีมือของนักกีฬามืออาชีพชั้นแนวหน้ากับนักเลงข้างถนนมันต่างกันลิบลับ ต่อมาทางฝั่งของไบรท์ และ BJ 

        “โว้ว โว้ว ฮ่า ๆ ๆ เอ็งนี่ขายาวจริง ๆ เลยว่ะ ระยะเตะยาวชะมัด แต่น่าเสียดายที่ไปแพ้ให้กับฮงในรอบชิงชนะเลิศซะได้...” 

        BJ พยายามจะพูดยั่วยุแต่ก็ไม่เป็นผล สิ่งที่เขาคาดหวังก็คือเห็นไบรท์โมโหจนเสียสมาธิ แต่สิ่งที่ได้กลับมาจริง ๆ ก็คือส้นเท้าของไบรท์ที่ฟาดเข้ามาเต็มหน้า 

        “อุ้บ! เผลอเตะปากซะแล้ว ไหนดูหน่อยซิว่ามีหมาหลุดออกมากี่ตัว” 

        ตั้งใจจะยั่วโมโหเขาแต่กลับโดนเขายั่วโมโหแทน 

        “หนอยแก!! อย่ามาดูถูกฉันที่มีฉายาเจ้าแห่งลมกรดนะเว้--” 

        ป้าบ!! 

        รู้ตัวอีกที ก็นอนฝันดีไปซะแล้ว

        “เฮ้อ~ น่าเบื่อจริง... รีบ ๆ ไปหาเจ้าตัวเล็กแล้วชวนกันไปกินหมูกระทะดีกว่า” 

        ทางฝั่งของ CJ และ จอร์จ 

        ในบริเวณที่ทั้ง 2 คนสู้กันเต็มไปด้วยเสียงของลมที่ดัง ฟึบฟับ! ฟึบฟับ! พร้อมกับเสียงของผ้าที่ถูกสะบัดอย่างรวดเร็ว เนื่องจาก CJ และ จอร์จ ต่างก็เป็นนักมวยสากลสายความเร็วด้วยกันทั้งคู่ ทำให้พวกเขาค่อนข้างที่จะกินกันไม่ลง

        “ฮ่า ๆ ๆ เอ็งนี่เร็วใช้ได้เลยนี่หว่าไอ่ขี้เก็ก!” 

        CJ ปล่อยหมัดเข้าไปอย่างรวดเร็วและเฉียบคม ทว่าจอร์จสามารถหลบหมัดเหล่านั้นได้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางคิดอะไรบางอย่างในหัวไปด้วย

        อืม...? ไอ่เจ้าตูนมันเคยพูดว่าอะไรนะตอนที่เราเคยซ้อมมวยด้วยกัน...? 

        “ฮ่า ๆ ๆ มัวยืนเหม่ออะไรวะ!!? ยอมแพ้แล้วหรือยังไง! สงสัยแกคงจะมีดีแค่ที่หน้าตาสินะ ก๊าก ๆ ๆ” 

        อืมม.... อ๋อ! จำได้แล้วล่ะ! 

        ฉับพลัน จอร์จก็ได้อัปเปอร์คัตเข้าไปที่ปลายคางของอีกฝ่ายเต็ม ๆ ด้วยความรวดเร็ว

        “อึ่ก! ชะ-ใช้ได้นี่หว่า...” ทว่า CJ ก็ต้องตาค้างไปทันทีเพราะจอร์จเริ่มตั้งท่าแปลก ๆ พร้อมกับจ้องเขม็งมาที่เขาและนี่ก็จะเป็นภาพสุดท้ายที่ตัวของ CJ จะได้เห็นในวันนี้ก่อนที่ภาพจะตัดไป 

        “วันฟอร์ออล 50 เปอร์เซ็นต์!!!” จอร์จต่อยเข้าไปที่ท้องของ CJ อย่างรุนแรง ทำให้ CJ ถึงกับกระอักน้ำลายออกมาเหมือนกับที่เห็นในหนังจีน แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่จบเพียงเท่านี้ 

        “แล้วก็ตามด้วย... เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์! เปล่าประโยชน์!” 

        หมัดจำนวนมหาศาลถูกโหมกระหน่ำเข้าไปที่ร่างของเด็กหนุ่มในเครื่องแบบสีขาวจนทำให้เขาถึงกับตาเหลือก หมดสติกลางอากาศล้มทั้งยืนไปเลยทีเดียว 

        ตุ่บ! 

        “เป็นไงล่ะ… My friend ของฉันสอนมา ชื่อท่านี้มีชื่อว่า หมัดเปล่าประโยชน์ รู้ไว้ซะด้วย” 

        เอ็งคุยกับใครอ่ะจอร์จ มันสลบไปแล้วนะ 

        “เอาล่ะทีนี้ก็ไปหาคนอื่น ๆ ดีกว่า” 

        อ่าวลืมไป จอร์จไม่ได้ยินเสียงเราเหมือนตูนนี่หว่า 

        ไม่นานหลังจากนั้นพวกเขาทั้ง 3 คนก็ได้วิ่งมาที่หน้าประตูโรงเรียนก็ได้เห็นเข้ากับเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ร่างกายอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ 2 คนกำลังซัดกันอย่างไม่มีใครยอมใครโดยที่ทั้งคู่สภาพก็มีสภาพสะบักสะบอมไม่ต่างกัน เสียงการปะทะกันของหมัดของพวกเขาดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

        “ฮ่า ๆ ๆ แกนี่ไม่ธรรมดาเลยนี่หว่าหิน!” ว่าจบไมเคิลก็ได้คลุกวงในเข้าไปใช้แขนโอบรัดลำตัวของหินเอาไว้แน่นก่อนที่จะยกขึ้นมาจนตัวลอยและทุ่มลงไปกับพื้นอย่างรุนแรงจนหินนอนนิ่งไปกับพื้น 

        “แฮ่ก... แฮ่ก... หินเอ้ย... แค่นี้ก็จบแล้วล่ะนะ” จากนั้นไมเคิลก็ได้กวาดตามองไปที่ เค ไบรท์ และจอร์จที่ยืนอยู่ห่าง ๆ ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าพรรคพวกของเขาถูกจัดการไปหมดแล้ว เขาจึงได้หันหลังและเดินกลับเข้าไปที่จุดเดิมที่ฮงได้สั่งไว้ แต่ทว่าในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ชายร่างสูงใหญ่ที่พึ่งนอนแน่นิ่งไปเมื่อครู่ก็ได้ลุกยืนขึ้นมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว 

        “ตูนเคยบอกไว้ว่า... คำที่แกพึ่งพูดมันคือคำต้องห้าม... ทุกครั้งที่ตัวร้ายพูดคำนั้นออกมา พระเอกก็จะลุกขึ้นมาได้เสมอแกไม่รู้เหรอ...?” 

        ไมเคิลรีบหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่งหมัดออกไป ทว่าเขาก็โดนหมัดของหินซัดไปที่หน้าเข้าอย่างจังซะก่อนจนหน้ายุบลงตามรอยหมัดและกระเด็นไกลออกไปหลายสิบเมตรก่อนที่จะนิ่งลงไป 

        และในขณะที่พวกเขาทั้ง 4 กำจัดพวกตัวปัญหาใหญ่ ๆ ได้ทั้งหมดและกำลังจะเดินเข้ามาในโรงเรียน 

        “อะไรกันล่ะเนี่ย.... ถึงว่าทำไมติดต่อไม่ได้... ที่แท้ก็โดนเพื่อนเก่าของตูนเล่นงานไปแล้วนี่เอง....” 

        ฮงและตูนได้เดินออกมาพร้อมกับลูกน้อง 50 กว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง 

        “พวกแกนี่เปรียบเสมือนเจ้ากรรมนายเวรของตูนเลยนะ พาเขาไปใช้ความสามารถในทางที่ผิด ๆ ความสามารถของตูนน่ะไม่ได้มีไว้เพื่อต่อยตีไร้ประโยชน์แบบที่พวกแกกำลังทำหรอกนะ เงินต่างหาก! เงินต่างหากคือทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต! นี่มันชีวิตจริงนะไม่ใช่การ์ตูน ความสามารถของเขาถ้าใช้ในทางที่ถูกต้องจะสามารถสร้างเงินได้อย่างไม่จำกัด เรียกได้ว่าอีกกี่สิบปีสิบชาติก็ใช้ไม่หมด... พวกแกนี่ไม่มีสมองกันหรือยังไงฮะ?” 

        พวกเขานิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่เคจะตอบกลับมา 

        “นี่ตูน... พวกฉันรู้เรื่องแล้วนะกับคดีพยายามฆ่าของนายน่ะ... แต่ว่าพวกฉันไม่สนใจหรอก เพราะตูนที่พวกฉันรู้จักคงไม่ทำอะไรแบบนั้นโดยที่ไม่มีเหตุผลแน่... เหมือนที่นายกำลังทำอยู่ตอนนี้... นายคงไม่ได้ยอมมาที่นี่เพียงเพราะถูกไอ่หมอนั่นแบล็คเมย์หรอกนะจริงไหม...?” 

        “เหอะ... อย่ามาเป่าหูกันซะให้ยาก ตูนกับฉันน่ะเป็นเพื่อนที่ตัดไม่ขาดกันอยู่แล้วล่ะ ใช่ไหมล่ะตูน….?” 

        “อา... ถูกเผงเลยล่ะ...” 

        “ฮ่า ๆ ๆ เห็นไหมฉันบอกพวกแกแล้--” 

        “ถูกเผงอย่างที่นายพูดเลยล่ะเค!” เขาฉีกยิ้มออกมาพร้อมกับสีหน้าแววตาที่ชวนคิดถึง ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปหาเพื่อน ๆ ของตัวเอง ทำให้ฮงเริ่มที่จะไม่สบอารมณ์ขึ้นมา 

        “นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไงตูน...? นายเตรียมใจพร้อมที่จะรับผลที่ตามมาแล้วใช่ไหม...? กลับมาตอนนี้ยังทันนะ” 

        ฉับพลันก็ได้มีเสียงของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้นมา 

        “ฉันไปสืบมาแล้วล่ะว่าคดีที่พยายามฆ่าที่ตูนโดนน่ะ เป็นเพราะเขาป้องกันตัวเองต่างหาก! ฉันมีหลักฐานครบถ้วนทุกอย่าง พยานก็มี แกต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายกลัว ฉันมีหลักฐานการฟอกเงิน ยัดเงิน คอรัปชั่น ทำร้ายร่างกาย บุกรุก และอื่น ๆ อีกมากมายที่แกได้ทำเลวเอาไว้ และฉันก็ไม่ได้ขู่ด้วย... ถ้าแน่จริงก็เรียกทนายให้มาเจอกันซึ่ง ๆ หน้าในศาลไปเลยก็ได้...” 

        พวกเขาทั้งหมดเงียบลงไปอีกครั้งทำให้ได้ยินแต่เสียงฟ้าที่ร้องดัง ครืน ครืน ออกมาเป็นระยะ ๆ 

        “ชิ.... งั้นก็ช่วยไม่ได้.... พวกแกทั้งหมดคนฆ่าพวกมันให้หมดซะ เดี๋ยวพวกที่เหลือจะตามมาทีหลัง ฉันเสียใจจริง ๆ เลยนะตูนที่เรื่องทั้งหมดมันต้องมาลงเอยแบบนี้” ว่าจบ ฮงก็เดินกลับเข้าไปพร้อมกับโทรศัพท์หาใครบางคน 

        ณ ตอนนี้ 4 อัจฉริยะและ 1 เด็กเบียวจะต้องรับมือกับนักเรียนนานาชาติราว ๆ 50 กว่าที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามาและยังจะมีเพิ่มขึ้นมาอีกในไม่ช้านี้ 

        ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มละเลง เพียงดาวก็ได้จับแขนเสื้อของตูนไว้แน่น 

        “นายจะกลับมาอย่างปลอดภัยใช่ไหม....?” 

        เด็กหนุ่มฉีกยิ้มอ่อน ๆ พลางลูบหัวของอีกฝ่ายเบา ๆ “อ่า... ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน… มั่นใจได้แบบหมื่นล้านเปอร์เซ็นต์เลยล่ะ...” (อิชิงามิ เซ็นคู : Dr.Stone) 

        ว่าจบเพียงดาวก็ได้ถอยออกไป จากนั้นตูนก็ได้ยกแขนขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วไปที่กองทัพนักเรียนชุดขาวตรงหน้า 

        “นี่พวกนาย... ถ้าจัดการศัตรูทั้งหมดที่อยู่อีกฟากได้.... พวกเราจะเป็นอิสระใช่ไหม?” (เอเรน เยเกอร์ : Attack On Titan) 

        เค ไบรท์ หิน และจอร์จ รู้สึกได้ทันที่เลยว่าเพื่อนคนเดิมของเขากลับแล้ว ก็ต่างพากันฉีกยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ 

        “อา... ตั้งแต่เรื่องของเสี่ยเน่าคราวนั้นนายก็ได้มอบอิสระให้ฉันแล้วล่ะ คราวนี้ถึงตาฉันมอบอิสระให้นายบ้าง” 

        “นี่พวกนาย หลังจากจบเรื่องนี้ไปกินหมูกระทะกันเถอะ~ ให้เจ้าตัวเล็กเลี้ยงนะ” 

        “ก๊าก ๆ ๆ ๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายพูดถึงอะไรน่ะตูน แต่ก็ขอบคุณมาก” 

        “ฮ่า ๆ ๆ เบื่อแล้วน้ำพริกลงเรือ อยากกินน้ำเกลือโรงบาลว่ะ เข้ามาเลย! Come on!” 

        เริ่มต้นการโต้กลับ!! ฮงโทรหาใคร? เขายังคงมีแผนอะไรสำรองไว้อยู่หรือเปล่า? เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป!