ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าของทั้งสามคนนั้นเป็มอนสเตอร์แรงค์B ในจังวะที่ทั้งสามคนนั้นกำลังอึ้งเมื่อได้พบกับ" มิโดทอร์ "ความกดดันนั้นยิ่งทวีคูณมากไปเลยๆ" มิโดทอร์ "ในจังวะนั่นเองพุ่งเข้าไปปะทะหาทั้งสามคนพร้อมกับง้างอาวุธเข้าปะทะ
(เสียงปะทะของอาวุธ) ฟิ้ง!! ฟึบ!!
"อ้าาาาาาาา!!"
"ไม่ไหวมันแรงเยอะเกินไปหลบเร็วทุกคน!!"
แอชลี่ย์ถูก" มิโดทอร์" โจมตี จนล่างของเธอปลิวปะทะเข้ากับกำแพง
"อ้าาาาาาาาาาา!!"(เืออก)
"อึก!!"
(แอชลี่ย์ค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยท่าทางโซซัดโซเซ)
"ฮึก...ยังหรอกฉันไม่ยอมมาตายที่นี่หรอกเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น
ดิว: เมลีรีบไปช่วยแฮชเร็วเดี๋ยวฉันล้อเ้า"มิโดทอร์"ไว้ให้เร็วสิ!!
เมลี: ด..ได้ระวังตัวด้วยละรอฉันก่อนนะแอชลี่ย์
ดิว: ไม่ต้องพูดฉันก็รู้อยู่แล้วน้า เดี๋ยวฉันจะโชว์ให้แกเห็นเองว่านักเวทย์ทำอะได้มากกว่าที่แกคิด
"มิโดทอร์"(แสยะยิ้ม)
ในเวลาที่เมลีกำลังวิ่งเข้าไปช่วยแอชลี่ย์นั้นเองก็ได้ยินเสียงของการต่อสู่อยู่ด้านหลักแต่ก็ไม่สามารถหันไปมองได้เพราะต้องช่วยเพื่อนร่วมทีม
เวทย์รักษา:Heal Aurius protect (ฮีล ออเรียส โพรเทค)
เมลี: เธอยังไหวใช้ไหม?
แอชลี่ย์: ขอบคุณมาก อึก!
เมลี: เดี๋ยวฉันใช้อีกรอบให้นะ! Heal Aurius protect!!
แอชลี่ย์: ฉันดีขึ้นแล้วละไปช่วยดิวกันเถอะ
เมลี: อืม!!
อีกด้านหนึ่ง
เวทย์ไฟ:Vulcan Aurius Assault (วัลแคน ออเรียส อซอร์ฟ)
"มิโดทอร์"
(อ้าาาาาา!!)
"โดนเวทย์ไฟเข้าไปยังไม่เป็ไรอีกหรอ งั้นขอถ่วงเวลาไว้ก่อนละกัน!!)
เวทย์ดิน:Solum Aqua Aurius flag (โซลัม อควา ออเรียส แฟรก)
" มิโดทอร์ " ถูกดินดูด
ดิว: ถึงแม้จะถ่วงเวลาได้ในละดับหนึ่ง แต่มานาของฉันก็คงเหลือไม่มากคงใช้ได้ แค่เวทย์ใหญ่ได้อีกเวทย์เท่านั้น!
อีกด้านหนึ่ง
เมลี: เร็วรีบไปช่วยดิวกันดูเขาแล้วไม่น่าไหวเขา้าพักฟื้นมานาซักหน่อย
แอชลี่ย์: รีบไปกันเถอะ!!
ในเวลาที่ทั้งสองกำลังไปสมทบกับดิว แอชลี่ย์เธอได้เหลือบเห็น เศษผนังห้องที่แตกออกนั้นได้เขียนภาษารูนเอาไว้
แอชลี่ย์: นี่ดูนั้นสิเศษกำแพงหนะ ดูเหมือนภาษารูนเลยนะ!
เมลี: ช่างมันสิเราต้องไปช่วยเขาก่อน!
ถึงแม้แอชลี่ย์จะคาใจกับแผ่นหินนั้น แต่ก็ต้องรีบไปช่วยเพื่อนของเธอ
ดิว: มาได้ซักทีนะนักดาบของเรา "ดิวลมลงเพราะมานาที่ใกล้จะหมด"
เมลี: ดิว!!
แอชลี่ย์: เมลี เธอดูแล้วเขาไปเถอะเดี๋ยวเ้านี่ฉันจะฆ่ามันเอง!!
เมลี: เดี๋ย...
แอชลี่ย์: ไม่!! เขา้าเธอและนี้ไม่ใช่คำขอ แต่นี่เพื่อตัวเธอเองต่างหาก
แอชลี่ย์เริ่มเดินรอบๆเ้า"มิโดทอร์"พร้อมกับชักดาบออกจากฝักการต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว"มิโดทอร์"เริ่มที่จะพุ่งเข้าไปหา แอชลี่ย์ เพียงเพราะหวังจะปิดชีพในครั้งเดียว แอชลี่ย์ ป้องกันไว้ได้ถึง แม้จะป้องกันไว้ได้แต่ก็เจ็บไม่น้อยเพราะพลังกายของ"มิโดทอร์"มันมากกว่ามนุษย์ มหาศาล แอชลี่ย์ สวนกลับด้วยการฟันที่รุนแรง ข้าขอมอบสิ่งนี้ให้แก่ท่าน ดาบของข้าคือของท่าน หัวใจของข้าคือของท่าน เืของข้าคือของท่าน โปรดมอบพรให้แก่ข้า นามของข้าคือ แอชลี่ย์ คาลอส!! "แอชลี่ย์" ฟันเข้าไปที่กลางอกเ้า"มิโดทอร์" ทั้งตัวแอชลี่ย์ชุ่มไปด้วยเืของเ้า"มิโดทอร์"มันถอยออกด้วยท่าทางดูหวาดกลัวพร้อมกับเืที่ไหลออกมาเป็ทาง
แอชลี่ย์: ดูเหมือนจะกันได้สินะ แต่คงเจ็บไม่น้อยเหมือนกันสินะ ไอเ้าวัวกระจอก!!!
"มิโดทอร์" อ้าาาาา!!
แอชลี่ย์: ดูเหมือนว่าจะพูดจี้ใจไปหน่อยสินะ งั้นก็เข้ามาสิไอวัวกระจอก!!
การต่อสู้ได้เริ่มอีกครั้ง
ข้าขอร่างกายที่เบาดั่งขนนก ข้าขอความเร็วดั่งแสงตะวัน สายลมเป็ดั่งดวงิญญาของข้า ผืนดินเป็ดั่งมานดาของข้า ช่วยมอบพรให้แก่ข้า Γαîα!! (ไกอา!!)
"มิโดทอร์"พุ่งเข้าไปหาพร้อมกับง้างขวานอย่างสุดแรง!! ทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดนี้เป็ศึก แห่งศักดิ์ศรีเป็การวัดว่า มนุษย์ กับ มอนสเตอร์ ใครแข็งแกร่งกว่ากันต้องงัดทุกอย่างที่มีออกมาใช้ให้หมด เพราะแค่เพียงพลาดไปนิดเดียวนั้นหมายถึงชีวิต ทั้งสองสู้แบบไม่มีใครยอมใคร จนวินาทีนั้นก็มาถึง แอชลี่ย์ พลาดท่าให้กับเ้า "มิโดทอร์" จนปลิวไปหากำแพงเป็ครั้งที่สอง แต่คราวนี้นั้นแย่กว่าเดิมเสียอีก แอชลี่ย์ นั้นกระดูกที่ขานั้นหัก จนปลิวไปที่ มีเศษกำแพงของห้องที่มีภาษารูนเขียนเอาไว้ เ้า "มิโดทอร์" ไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไป เหมือนมันจะรู้ว่าหินนั้นทำอะไรได้ แอชลี่ย์ ไม่มีทางเลือกมากนักจึงเลือกที่จะอ่านหินนั้น "ข้าคือดั่งมหาสมุทรที่ไม่มีวันสงบลง ข้าเป็ดั่งสายลมที่ไม่มีวันสิ้สุด พลังของข้าจะไม่มีวันสงบ นามข้าของมันคือ Aquatic Spear เมื่อสิ้นสุดคำพูดลงได้ปรากฏ หอกวารีที่วนไม่มีวันสิ้นสุดออกมาจากคำพูดนั้น
"แอชลี่ย์!! ระวัง!!"
แอชลี่ย์ รู้สึกตัวช้าเกินไป "มิโดทอร์" นั้นเข้าใกล้เกินไปเธอคิวว่าเธอคงตายแน่ๆ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น หอกได้พุ่งเข้าเสียบทะลุร่างของ "มิโดทอร์" ลงและปักเข้าที่กลางอก ถึงแม้ว่า "มิโดทอร์" ตายลงแต่หอกนั้นก็ยังไม่หายไป แอชลี่ย์ นั่นหมดแรงจนร่างกายขยับตัวไม่ได้ และ ภาษารูนก็หายไป
ดิว: นั่นคืออะไรกันพลังบ้าอะไรกันขนาดฉันยังทำไม่ได้เลย
เมลี: อึก!! เดี๋ยวฉันไปช่วย แอชลี่ย์ ก่อนนะ ส่วนนายก็ไปเก็บศพเ้า มิโดทอร์ นั่นซะเขาและหนังมันมีค่ามากพอที่จะซื้อชุดเกราะดีๆได้เลยหละ
ดิว: ให้งานหินเลยหรอเนี่ย มันยากยิ่งกว่าล่อเ้า มิโดทอร์ อีกนะ!!
เมลี: เรารอดมาได้เพราะเธอคนเดียวเลยนะ จำเอาไว้ด้วยละ เราติดหนี้ชีวิตเธอแล้ว และ เธอคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ๆ
ดิว: คับๆ เดี๋ยวนี่ผมจะไปเดี๋ยวแหละ
ทั้งสองแยกกันทำหน้าที่ของตนเอง เมลีนั้นแบก แอชลี่ย์ ขึ้นหลัง
"เราต้องพาเธอไปที่โบสถ์"
"ทางนี้ก็ใกล้ก็จะเสร็จแล้วว่าแต่เ้าหอกนี้มันไม่ยอมหายไปเลยซักที"
"เร็วสิเธอเสียเืไปมาก ลำพังเวทย์ฮีลไม่พอแน่"
ทั้งสามเดินกลับไปทางที่พวกเขา เข้ามาแม้อีกทางจะเปิดออกแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะกลับมาที่นี่อีก
23/3/66
ข้อความจากผู้เขียน
เป็ไงกันบ้างเอ่ยทุกคน เอาจริงแล้วตอนนี่ต้องลงวันศุกร์แต่เพราะมีเื่หลายอย่างเช่นความกดดัน ความเครียด และความคาดหวัง มันเยอะมากใช้พลังเยอะมากอาจจะเขียนไม่ดีแต่เดี๋ยวมาแก้ให้ใหม่และจะเปลี่ยนสไตล์การพูดของตัวละครใหม่ดูครับ ถ้าทุกศุกร์คงไม่ไหวของเป็เดือนละตอนแทนนะครับ ขอบคุณที่แวะมาอ่านกันจนจบ
วัน 24/3/66
เวลา: 19:20
ตอนนี้ลองมาคิดดีๆ แล้วนิยายเื่นี้ก็เป็เื่แรกที่ทำด้วยสิถ้าจะเครียดก็ไม่แปลกหรอกมั้ง? เอาเถอะกลับไปคิดต่อดีกว่า โอ๊ะผมจะพยายามลงเดือนนึงให้ได้ 4-3 ตอนนะถ้าหัวยังไม่ตันก่อนเหมือนจะลงในเว็บอื่นอีกดี เฮ้ย~~ มาบนอะไรตรงนี้เนี่ยเอาเวลาไปคิดดีกว่าเราบาย~~~ (╯°□°）╯︵ ┻━┻
157
