หลังจากที่โนวาสลบไปข่าวการสังหารหมู่ในป่าจันทรา แพร่กระจายไปทั่วเมืองนิวโฮปอย่างรวดเร็ว ราวกับไฟลามทุ่ง
“ปัง!”
เสียงประตูเหล็กขนาดใหญ่ของสมาคมนักรบถูกเปิดขึ้นอย่างรุนแรง
ทหารคนหนึ่งในชุดเกราะสีเขียววิ่งออกมาจากอาคารใบหน้าซีดเผือด เหงื่อไหลอาบแก้ม เขาถือค้อนเหล็กหนักอยู่ในมือ
“ประกาศ! ประกาศ! เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงที่ป่าจันทราเมื่อคืนนี้” เขาะโเสียงดังก้องไปทั่วพร้อมกับตอกแผ่นประกาศลงกระดาน
เสียงฝีเท้า และเสียงพูดคุยเงียบลงทุกสายตาหันไปที่ทหาร
แผ่นประกาศขนาดใหญ่ ที่ปักอยู่หน้าสมาคมนักรบเต็มไปด้วยชื่อผู้เสียชีวิต ตัวอักษรสีแดงตัดกับกระดานดำชัดเจน ราวกับาแที่ไม่สามารถลบเลือน
พ่อค้า แม่ค้าที่กำลังตั้งแผงขายของต่างหยุดมือ หันมามอง
“ครูฝึกคนหนึ่งทรยศ และสังหาร...”
“เด็กฝึกหัดและผู้บริสุทธิ์”
ผู้คนแตกตื่นหวาดกลัวเสียงพูดคุยดังขึ้นเบา ๆ
ข่าวลือ ถูกพูดกันปากต่อปากบิดเบือนความจริง
“ได้ยินข่าวรึยัง?”
“ที่ป่าจันทราเมื่อคืน…”
“โหดร้ายเกินไปแล้ว…”
พ่อค้าแม่ค้าในตลาดหยุดพูดคุยเื่ราคาสินค้า หันมาซุบซิบเื่โศกนาฏกรรม
“เด็กๆ น่าสงสาร...”แม่ค้าเผ่ามนุษย์รูปร่างท้วม พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ทำไมถึงเกิดเื่แบบนี้ขึ้น?”ช่างตีเหล็กเผ่าคนแคระขมวดคิ้ว
ภายในร้านเหล้า ผู้คนต่างพูดคุยกันอย่างเมามัน
“ได้ยินว่าครูฝึกคนนั้น…”
“เขาเป็พวก…”
“น่ากลัวชะมัด…”
แก้วเหล้ากระทบกัน ดัง“กริ๊ง!”
เหล้าในร้านขายดีเป็พิเศษเสียงชนแก้วดังไปทั่ว
บางคนหน้าแดงก่ำ บางคนหัวเราะให้กับโลกที่บัดซบบางคนน้ำตาคลอ
ทุกคนในเมืองต่างพูดถึงข่าวนี้และเรียกเหตุการณ์นี้ว่า “โศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ”
ชื่อนี้ติดปากคนทั่วเมืองกลายเป็สัญลักษณ์แห่งความหวาดกลัว
ใคร ๆ ต่างพูดถึงมันด้วยน้ำเสียงที่หวาดกลัว
ประกาศออกมาอย่างเป็ทางการมีคนเสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ ถึง 527 คน
ตัวเลขผู้เสียชีวิต สร้างความใให้กับทุกคน
ผู้คนต่างตั้งคำถาม ถึงระบบรักษาความปลอดภัยของเมืองและสมาคมนักรบ
คนที่ถูกอัญเชิญมาพร้อมเด็กพ่อที่มาพร้อมกับลูก แม่ที่มาพร้อมกับลูก...
เด็ก ๆ เ่าั้ สูญเสียพ่อแม่ของพวกเขาไป
เด็กหญิงเผ่าเอลฟ์ยืนร้องไห้ หน้าแผ่นประกาศ ที่มี ชื่อของ พ่อแม่เธอ
แผ่นประกาศ เต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ข่าวลือ ถูกพูดกันปากต่อปาก
“มีผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว…อาการสาหัสยังไม่ได้สติ”
ข่าวลือเื่ครูฝึกที่ทำการสังหารหมู่คือคนของสมาคมการค้าแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
ความไม่ไว้วางใจก่อตัวขึ้นคนมองสมาคมการค้าด้วยสายตาหวาดระแวง
“ได้ยินว่าคนของสมาคมการค้านั่นแหละ”
“พวกมันอยู่เื้ั...”
คนของสมาคมนักรบและสมาคมการค้าต่างมองหน้ากันอย่างไม่ไว้ใจ
เกิดการปะทะกันเล็กๆน้อยๆ ตามท้องถนน “แกมองหน้าหาเื่เหรอ!?” “อยากตายรึไง!?”
“ไอพวกนักรบสวะ!” “ไอพวกพ่อค้าสารเลว!” เสียงะโ ดังไปทั่วเมือง
ลีโอกำลังเช็ดขวานคู่ใจอยู่ในร้านค้าของตัวเอง
“ขวานเล่มนี้ต้องช่วยฉันปกป้องร้าน”
เขากำลังจะลองเหวี่ยงขวานเล่นแต่…
“เฮ้ย! ลีโอ! ได้ยินข่าวรึยัง?”ลูกค้าประจำของเขา ะโถาม
ลีโอชะงัก
“ข่าวอะไรเหรอ?”เขาถาม
“ก็เื่ที่ป่าจันทราไงเมื่อคืน…” ลูกค้าลดเสียงเล่าเื่ ครูฝึกที่ฆ่าเด็กฝึกหัดตายเป็ร้อย
“ตายเป็ร้อย” ลีโอทวนคำ
“เหยื่อส่วนใหญ่เป็พวกเด็กใหม่”
ลีโอวางขวานลง มือสั่น“โนวาน” เขาพึมพำใจเต้นแรง
‘เขาจะรอดไหมเนี่ย?’
ในสถาบันของนักวิจัยหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินก้มหน้า ผ่านกลุ่มนักวิจัยที่กำลังพูดคุยกัน เสียงดัง
หญิงสาวคนนั้นร่างเล็กผมสีดำยาวประบ่าถูกมัดไว้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ใบหูแหลมเล็ก ซ่อนอยู่ใต้ผม เธอสวมชุดนักวิจัยสีขาวมีผมหน้าม้าปิดหน้าอยู่
เธอถูกโยนงานจิปาถะมาให้อีกแล้ว“เรน่า เอาเอกสารพวกนี้ไปเก็บที่ห้องสมุด” เสียงของนักวิจัยคนหนึ่งดังขึ้น
“เร็ว ๆ สิ เธอมันไร้ประโยชน์ชะมัด”
“เื่ โนวาน…” เธอได้ยินนักวิจัยคนอื่นๆ พูดคุยกัน
“เขารอดมาได้...แค่คนเดียว”“จริงเหรอ?” “เขาโชคดีชะมัด”
เรน่านิ่ง ‘เขาคือใคร?’
เธอแอบกังวล
ธงสมาคมนักรบสีเขียวเข้มประดับดาบไขว้ปลิวสะบัดอยู่บนยอดตึกสายลมพัดผ่าน เสียงผ้าใบเสียดสีดังฟึบๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด
อเล็กซ์ยืนอยู่บนแท่นประกาศหน้าสมาคมนักรบดวงตาสีเขียวมรกตจับจ้องไปยังฝูงชนเบื้องล่างที่เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่หลากหลายความโศกเศร้า ความโกรธแค้น ความหวาดกลัว ความสับสน ทุกอย่างปะปนกัน
เขารู้สึกได้ถึงอารมณ์ด้านลบที่แผ่ซ่านมาราวกับม่านหมอกสีเทาที่ปกคลุมทั่วบริเวณ
“ขอให้ทุกท่านเงียบ!”เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดังก้องไปทั่วบริเวณ
เสียงฮือฮาค่อยๆเงียบลง อเล็กซ์สูดหายใจลึก
“เช้านี้สมาคมนักรบขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง กับโศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ ที่เกิดขึ้น”เขาประกาศด้วยใบหน้าเคร่งขรึม มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น อีกข้างหนึ่งถือกระดาษม้วน
“หลายคนต้องสูญเสียคนที่พวกเขารัก”เขาพูดต่อ เสียงสั่นเล็กน้อย “เด็กๆ ต้องกลายเป็เด็กกำพร้า”
อเล็กซ์มองไปที่กลุ่มเด็กที่ยืนร้องไห้อยู่ด้านหน้า
“ผมในฐานะผู้นำสมาคมนักรบขอรับผิดชอบอย่างสุดความสามารถ”
เขาหยิบกระดาษม้วนออกมาจากเสื้อ
“นี่คือรายชื่อของผู้เสียชีวิต”เขาประกาศ แต่ไม่อ่านชื่อ
“รวมถึง...” เขากำกระดาษม้วนแน่น “ครูฝึกที่ทรยศและสังหารเด็กฝึกหัด”
เขาเว้นจังหวะมองฝูงชน
“เขาชื่ออารากอสเดอรันเน่”
“อารากอส”
“มันเป็ไอ้ฆาตกร”
“มันต้องตาย!”
“บัดซบ!!!”
เสียงะโดังมาจากฝูงชนอเล็กซ์ยกมือขึ้น เป็สัญญาณให้เงียบ
“มันคือการกระทำที่ขี้ขลาดไร้ศีลธรรม”
“และพวกเราสมาคมนักรบ จะไม่ปล่อยมันไปง่ายๆ แน่!”
“พวกเราจะตามล่าเขาจนกว่าจะเจอ”
“และนำความยุติธรรมกลับมา!”อเล็กซ์กำหมัดแน่น แววตาลุกโชน
เขาสูดหายใจลึกพยายามควบคุมอารมณ์
“ผมในฐานะผู้นำผมสัญญาว่าจะลากตัวคนที่อยู่เื้ัออกมาให้ได้!”
อเล็กซ์ปล่อยพลังของเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่4 ออกมา คลื่นพลังสีเขียวอ่อนแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณ อากาศร้อนระอุเริ่มเย็นลงเสียงะโโหวกเหวกค่อย ๆ เงียบหายไป
ที่หน้าตึกใหญ่ของสมาคมการค้าที่ตกแต่งอย่างหรูหรามีรูปปั้นทองคำประดับอยู่ด้านหน้า ธงสีทองปลิวไสว
ผู้นำของสมาคมการค้ายืนอยู่บนระเบียงเขาสวมสูทสีขาว ผูกเนกไทสีเงิน ดูสง่างาม ร่ำรวยและน่าเชื่อถือ
ด้านหลังลูกน้องหลายคนยืนเรียงราย เบื้องล่าง ผู้คนมากมายมารวมตัวกัน ฟังแถลงการณ์นักข่าวเตรียมจดข้อมูลเพื่อส่งข่าวออกไปทั่วเมือง
“สวัสดีครับทุกท่าน”เขายิ้มทักทายฝูงชน
“วันนี้กระผมขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง กับโศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ”เขาพูดเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง
“แต่…”เขาเว้นจังหวะ หรี่ตาลง
“กระผมขอปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาที่มีคนได้ปล่อยข่าวลือมากล่าวหาใส่พวกเราสมาคมการค้า”
เขาย้ำ
“ข่าวลือพวกนั้นไร้มูลความจริงไร้หลักฐาน”
เขามองไปยังฝูงชนที่กำลังะโโห่ร้อง
“ขอให้ทุกท่านตั้งสติอย่าหลงเชื่อข่าวลือไร้สาระที่ใครบางคนกุขึ้น”
ผู้นำของสมาคมการค้ายิ้มเ็า
“เื่ทั้งหมดเป็เพราะความสะเพร่าและความผิดพลาดของสมาคมนักรบ ที่ปล่อยปละละเลยเด็กฝึกหัดทำให้พวกเขาต้องเสียชีวิตไปอย่างไร้ค่า”
“พวกเขาต้องรับผิดชอบ”
“พวกเขาต้อง…”
เขาหรี่ตาลง
“ผมจะไม่ยอมปล่อยเื่นี้ไว้แน่ครับทุกท่าน”
สมาคมนักวิจัยประกาศแถลงการณ์สั้นๆนักวิจัยหญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าแท่นประกาศ
“พวกเราสมาคมนักวิจัย ขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัวของผู้เสียชีวิตทุกท่าน”
เธอก้มหัวเล็กน้อย
“แต่…”เธอเว้นจังหวะ
“ในตอนนี้พวกเราจะไม่แสดงความคิดเห็นใดๆเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้”
“พวกเราเชื่อในหลักฐานข้อมูลและความจริง”
“เป้าหมายเดียวของพวกเราคือความรู้และการเอาชีวิตรอด”
“พวกเราจะทำการสืบสวน หาตัวอารากอสให้เร็วที่สุด”
...
หญิงสาวเผ่าครึ่งสัตว์ลูกเสี้ยวแมวนั่งอยู่ในห้องทดลองของเธอ
เธอมีผมสีเงินยาวสวมชุดนักวิจัยสีขาว มองข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางโลหิตอัคคีจากหนังสือโบราณ
เธอยิ้ม
“น่าสนใจ”
เธอจดบันทึกข้อมูลสำคัญ
สถานการณ์ในเมืองตึงเครียดหนักความหวาดระแวง ความไม่ไว้วางใจแผ่ขยายไปทั่ว
ผู้คนแตกแยกออกเป็ 3ฝ่าย
ฝ่ายพวกนักรบเชื่อว่าสมาคมการค้าอยู่เื้ัเหตุการณ์ป่าจันทราพวกเขาโกรธแค้นและ้าแก้แค้น
ฝ่ายพวกพ่อค้าเชื่อว่าสมาคมนักรบปล่อยข่าวลือใส่ร้ายพวกเขาเพื่อปกปิดความผิดพลาดของตนเอง พวกเขาหวาดระแวงและพยายามปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง
ฝ่ายพวกนักวิจัยพยายามอยู่ห่างจากความขัดแย้งและวางตัวเป็กลาง พวกเขามุ่งเน้นการวิจัย การศึกษาและการเอาชีวิตรอดใน TheCube
เกิดการปะทะกันเล็กๆ น้อย ๆ ตามท้องถนน
ทหารลาดตระเวนเพิ่มขึ้น
สายลับแฝงตัวทุกหนทุกแห่ง
พ่อค้ากักตุนสินค้า
นักวิจัยเร่งการวิจัยศึกษาข้อมูล
…
สามวันหลังจาก “โศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ”แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีของห้องโถงขนาดใหญ่ภายในปราสาทสาดแสงสีรุ้งลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวสะอาด
ห้องประชุมถูกตกแต่งอย่างหรูหราผนังหินอ่อนสีขาวประดับด้วยภาพวาดสีทอง รูปอัศวิน ั และเทพธิดา ที่ส่องประกาย
โคมไฟคริสตัลห้อยลงมาจากเพดานเปล่งแสงสีขาว สว่างไสว
โต๊ะไม้ขนาดใหญ่รูปทรงสามเหลี่ยม ตั้งอยู่กลางห้อง พื้นผิวขัดเงาสะท้อนใบหน้าของผู้คนที่อยู่รอบโต๊ะ
ด้านหลังเก้าอี้ทั้งสามตัวธง 3 ผืน ปักอยู่
ธงสมาคมนักรบสีเขียวเข้มประดับดาบไขว้สีเงิน
ธงสมาคมพ่อค้าสีทองประดับถุงเงินปักด้วยอัญมณีสีแดง
ธงสมาคมนักวิจัยสีม่วงประดับดวงตาสีฟ้าอ่อนที่เบิกกว้าง
อเล็กซานเดอร์ผู้นำของสมาคมนักรบ นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง เขามีใบหน้าหล่อเหลา เคร่งขรึมดวงตาสีเขียวมรกตคมกล้า ร่างกายสูงใหญ่ สวมชุดสูทหนังสีดำ เน้นความคล่องตัวผสมผสานกับผ้าสีเขียวเข้ม เขานั่งหลังตรงมือข้างหนึ่งวางอยู่บนดาบที่วางอยู่บนโต๊ะ
และฝั่งตรงข้ามเขา
เซเรียนผู้นำของสมาคมการค้า นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ยิ้มบางๆ จิบไวน์ เขามีเผ่าเอลฟ์รูปร่างสูงเพรียวผอม ผิวขาวซีดไร้ริ้วรอย ผมสีบลอนด์สว่าง ดวงตาสีฟ้าอ่อนเป็ประกายเ้าเล่ห์
เซเรียนสวมเสื้อผ้าหรูหราแต่เรียบง่าย เสื้อสีขาวปักลายสีเงิน กางเกงสีดำ ดูเหมือนขุนนางร่ำรวย สุขุมแต่แฝงไปด้วยเลศนัย
ลูเซียน่าผู้นำของสมาคมนักวิจัย นั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือ ไม่สนใจคนรอบข้าง เธอเป็หญิงสาวเผ่าครึ่งสัตว์รูปร่างสูงโปร่งผิวขาวซีด ผมสีเงินยาวถูกรวบไว้ ดวงตาสีฟ้าอมเขียวเป็ประกาย ฉลาดและลึกลับ
ลูเซียน่าสวมเสื้อโค้ตยาวสีเทากางเกงขายาวสีดำ เธอมีหูแมวเล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้ผม หางด้านหลังขยับอย่างแ่เบา
ด้านหลังพวกเขา
ลูกน้องของแต่ละฝ่ายยืนเรียงกันอยู่
ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดหวาดระแวง
บรรยากาศตึงเครียด
ทหารในชุดเกราะพ่อค้า นักวิจัย ต่างคนต่างจ้องมองกันไม่วางตา
อเล็กซ์มองเซเรียนและลูเซียน่า
“เริ่มการประชุม” เขากล่าวเสียงดังหนักแน่น
“วันนี้...มีเื่สำคัญ 3 เื่ที่เราต้องพูดคุย”
“เื่แรกสถานการณ์ภายในเมือง”
“เื่ที่สองเหตุการณ์ที่ป่าจันทรา”
“และเื่สุดท้าย...โนวาน แบ็คเวิร์ด”
“การเจรจา”เริ่มต้นขึ้น...
เซเรียนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงแก้วกระทบกับพื้นหินอ่อน “เื่ทั้งหมดเป็เื่ที่น่าเศร้าจริงๆครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ “พวกเราสมาคมพ่อค้าเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น”
มือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะขยับนิ้วเล่นกับแหวน
อเล็กซานเดอร์มองเซเรียนแววตาไม่ไว้วางใจ “เสียใจงั้นเหรอ น่าสมเพชสิ้นดี”
ลูเซียน่าที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ตลอดการประชุม ปิดหนังสือลงวางไว้บนโต๊ะ เสียงหนังสือกระทบโต๊ะดัง“ปัง”
“เอาล่ะเลิกเสแสร้งกันได้แล้ว” เธอพูดเสียงเ็า
“อย่าทำให้ฉันต้องเสียเวลา”ลูเซียน่า ปรายตามองเซเรียน
“เข้าประเด็นเลยดีกว่าคุณเซเรียน”
“อยากจะพูดอะไรก็พูดมาเลย”
เซเรียนยิ้ม “ต้องขอโทษด้วยครับที่ขัดจังหวะ เชิญทั้งสองคนเริ่มพูดกันก่อนได้เลยครับ” เขาผายมือไปทางอเล็กซ์และลูเซีย
“เอาล่ะ” อเล็กซานเดอร์พูดขึ้น“ผมขอถามคุณตรง ๆ เลยนะครับ อารากอสเขาเป็คนของสมาคมการค้าของคุณใช่ไหม?”
“คุณอเล็กซ์...”เซเรียนทำหน้าใ “ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นกันล่ะครับ?”
“ผมไม่รู้เื่อะไรด้วยทั้งนั้นนะครับคนของผมบริสุทธิ์ครับ คุณอเล็กซ์” เขาหรี่ตาลงและยิ้มอ่อนๆ
“พวกเราสมาคมพ่อค้าไม่เคยคิดที่จะทำเื่ชั่วร้ายแบบนั้นแน่นอนครับ”
อเล็กซ์พูดเสียงต่ำ “หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่สมาคมการค้าอีกทั้งข้อความจากครูฝึกที่ส่งมาก่อนที่เขาจะตาย ระบุชัดเจนว่าอารากอสคือสายลับของสมาคมการค้า”
“หลักฐาน?” เซเรียนทำหน้าสงสัย “ของแบบนั้นไม่สามารถเรียกว่าหลักฐานได้หรอกครับเพราะคนของคุณอาจจะกุเื่ขึ้นมาเอง ก็ได้นี่ครับ”
เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ“เอาหลักฐานที่มีน้ำหนักจริงๆมาสิครับ ถ้าทางคุณไม่มี...” เขาชี้นิ้วไปที่อเล็กซ์
“ผมคงต้องขอให้พวกคุณสมาคมนักรบรับผิดชอบต่อการกระทำที่ไร้ความรับผิดชอบนี้ด้วยเช่นกันนะครับ”
“เื่หลักฐาน…”อเล็กซ์กำลังจะอธิบาย
ลูเซียน่ายกมือขึ้นขัดจังหวะ“เื่นั้นเอาไว้ก่อน” เธอพูดเสียงเ็า “ฉัน้าข้อมูล ฉัน้าจะรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นที่ป่าจันทรา”
เซเรียนพยักหน้าและพูดแทรก “ผมก็อยากรู้เหมือนกันครับอยากรู้มากว่าทำไมฆาตกร ถึงได้อ้างว่าเป็คนของผม”
เขาถอนหายใจ “มันทำให้ชื่อเสียงของสมาคมการค้าเสียหายและ… “
“ธุรกิจของผม ก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน”
“พอได้แล้ว” อเล็กซ์พูดเสียงแข็ง“เื่ธุรกิจของคุณไม่สำคัญ ตอนนี้มีคนต้องตายเป็ร้อย ๆ คน”
ลูเซียหรี่ตาลง “อย่าทำให้ฉันเสียเวลา คุณเซเรียน”
“ฉัน้าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ป่าจันทราและ...” เธอเลียริมฝีปาก ดวงตาสีฟ้าจ้องมองอเล็กซานเดอร์
เธอเลียริมฝีปาก ดวงตาสีฟ้าจ้องมองอเล็กซานเดอร์“เกี่ยวกับผู้รอดชีวิต โนวาน แบ็คเวิร์ด”
“ไม่ต้องห่วง เื่นั้นฉันจัดการเอง”อเล็กซ์หันไปมองลูเซีย “เขาจะปลอดภัยฉันไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้เขาทั้งนั้น”
“อเล็กซ์แก!” ลูกน้องของเซเรียนคนหนึ่งลุกขึ้นยืน
“แกกำลังคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไรถึง!?” เขาะโอย่างไม่พอใจ
“ใจเย็น ๆ สิครับ ริชาร์ด”เซเรียนห้ามลูกน้อง แต่รอยยิ้มของเขากลับเ้าเล่ห์
“ไอ้พวกนักรบสมองกล้าม!”ลูกน้องของสมาคมการค้าะโ
“แกว่าไงนะ?”ทหารของสมาคมนักรบ ลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งจับดาบ
“หุบปากซะ ทุกคนเลย!”นักวิจัยคนหนึ่งะโ
“พอได้แล้ว!” อเล็กซ์ะโ
“ปัง!” เขาทุบโต๊ะ
เสียงดังสะท้อนไปทั่วห้องประชุม
“พวกคุณทำตัวเป็เด็กๆ ไปได้” เซเรียนปรบมือ เขายกมือขึ้นห้ามลูกน้อง “พอได้แล้วครับนั่งลงซะ”
“พวกคุณทำตัว ไร้เหตุผล”ลูเซียถอนหายใจ เธอปิดหนังสือ “เสียเวลาชะมัด”
“การเจรจา...ล้มเหลว”
ห้องประชุมใหญ่ตกอยู่ในความเงียบบรรยากาศอึดอัดน่าอึดอัด เหมือนอากาศก่อนพายุจะมาถึง
อเล็กซานเดอร์ถอนหายใจสูดลมหายใจลึก เขามองเซเรียนและลูเซีย
เซเรียนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงแก้วกระทบกับพื้นหินอ่อน ดัง “กริ๊ง” เบา ๆ
เธอหลับตาลงพยายามสงบสติอารมณ์ เธอถอนหายใจ “เสียเวลาจริงๆ”
“พวกเราเสียเวลามามากพอแล้ว”เธอพูดเสียงเบา “เอาล่ะ เลิกเสียเวลาทะเลาะกันสักทีเถอะ”
อเล็กซานเดอร์จ้องมองเซเรียน
“อารากอส…”
“เขาต้องได้รับการลงโทษ”
“ไม่มีใครเถียงเื่นั้นหรอกครับ”เซเรียนยักไหล่ “แต่อย่าลืมว่าคนของผมนั้นบริสุทธิ์”
“แล้วเื่โนวาน แบ็คเวิร์ดล่ะ?”ลูเซีย พูดเสียงเรียบ “เขาคือพยานคนสำคัญ เราควรจะจัดการกับเขายังไง?”
“ปล่อยให้เป็หน้าที่ของฉันเถอะ”อเล็กซานเดอร์ยืนยัน “เขาจะปลอดภัยภายใต้ชื่อของสมาคมนักรบ”
“ฉันไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้เขา”เขามองเซเรียนและลูเซีย
“ฉันอยากพบเขาคุณอเล็กซ์” ลูเซียจ้องมองอเล็กซานเดอร์ “ฉัน้าข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์เขาอาจจะเป็รู้อะไรก็ได้”
“ผมเองก็อยากรู้ความจริงเช่นกันครับ”เซเรียนยิ้ม “ทำไมเด็กคนนั้นถึงรอดมาได้? เขารู้อะไรเกี่ยวกับอารากอสหรือแผนการของมัน?”
“พอได้แล้ว” อเล็กซ์พูดขึ้น“เื่นั้นเอาไว้ทีหลัง รอให้โนวานฟื้นแล้วค่อยคุยกัน”
“ตกลง” เซเรียนยิ้ม
ลูเซียพึมพำ “ฉันรอได้”
“เอาล่ะ ตกลงตามนี้”อเล็กซานเดอร์มองเซเรียนและลูเซีย
“พวกเราจะร่วมมือกันส่งกองกำลังออกตามล่า อารากอส ให้เร็วที่สุด”
“พวกเราสมาคมนักรบ จะเป็ผู้นำในการไล่ล่า”อเล็กซ์มองไปที่เซเรียน “พวกคุณสมาคมการค้า สนับสนุน ทรัพยากร”
“ส่วนพวกคุณสมาคมนักวิจัยหาข้อมูลที่เป็ประโยชน์มาให้เรา” เขาหันไปมอง ลูเซีย
“และหลังจากนี้…” อเล็กซานเดอร์ย้ำ “การตัดสินใจเกี่ยวกับโนวาน จะเอาไว้ว่ากันภายหลัง”
“ตกลง” เซเรียนพยักหน้า
ลูเซีย “ตกลง”
“การประชุม…” อเล็กซานเดอร์มองไปรอบๆ
“ยุติ”
เซเรียน ยืนขึ้น ยื่นมือไปจับมือกับอเล็กซ์
“ขอให้โชคดีนะครับ อเล็กซ์”เขายิ้ม
ลูเซียพยักหน้าให้กับอเล็กซ์
“ฉันจะรอข้อมูลจากนายนะอเล็กซ์”
ผู้นำแต่ละฝ่ายเดินออกมาจากห้องประชุม
เซเรียนยิ้ม ‘โนวานสินะ’
ลูเซียขมวดคิ้ว ‘เด็กคนนั้น...’
อเล็กซ์กำหมัดแน่น ‘เขาจะปลอดภัยภายใต้ฉัน’
ภายในซากอาคารร้างที่เงียบสงัดฝุ่นละอองปกคลุม แสงแดดส่องผ่านรอยแตกบนผนัง ทิ้งเงาบิดเบี้ยวลงบนพื้น
อารากอสนอนหลับอยู่บนเตียงเก่าๆ ในห้องมืดสลัว ภายในห้องมีเพียงเตียงไม้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก เศษผ้าขาดๆและโต๊ะไม้ ที่ผุพัง
เขานอนตะแคงกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาาแที่ไหล่ปวดตุบๆ เสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนเื มือข้างหนึ่งกุมาแที่ไหล่รอยเืแห้งกรัง ใบหน้าของเขาซีดเซียว เคร่งเครียด
‘าแจากดาบที่อาบด้วยพลังเส้นทางพันธสัญญา…หายช้าชะมัด’เขาคิดอย่างหัวเสีย
ในฝัน เขาเห็นภาพหญิงสาวผมสีบลอนด์ใบหน้างดงามอุ้มเด็กหญิงตาสีฟ้า กำลังยิ้มให้เขา
“พ่อ” เสียงหวานของเด็กหญิงตัวน้อยดังก้องอยู่ในหัว“กลับมาเร็วๆนะ…”
“รีน่า อัลเลน” อารากอสสะดุ้งตื่นเหงื่อท่วมตัว
“เราต้องได้เจอกันอีกแน่”เขาพึมพำ
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงเอื้อมมือไปหยิบจดหมาย ที่ซ่อนอยู่ในเสื้อ
กระดาษเก่าเหลืองกรอบหมึกสีแดงเข้ม ตัวอักษรเขียนหวัดๆ
อารากอส คลี่จดหมายออกมาอย่างระมัดระวัง
ข้อความค่อยๆเปลี่ยนไปจากก่อนหน้าที่เขาเคยเปิดอ่านครั้งก่อน‘จดหมายส่งสาร’
“อืม...” เขาขมวดคิ้ว“ข้อความ...เปลี่ยนไป”
เขาอ่านข้อความอย่างละเอียดอารากอสกำหมัดแน่น เส้นเืปูดโปน
“แผนการขั้นต่อไป…อีกไม่นาน“
“เ้าต้อง… “
“อาร์ราโก เดอมันเต้”เขาพึมพำ
อารากอสพับจดหมายเก็บอย่างระมัดระวัง
เขาสูดลมหายใจลึก
‘ต้องเตรียมตัว’
‘แผนการขั้นต่อไปกำลังจะเริ่มต้นขึ้น’
ณ ห้องพยาบาลภายในตึกหลักของสมาคมนักรบเมืองนิวโฮป 7 วันหลังจาก “โศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ”
แสงแดดส่องจากหน้าต่างลงมาที่ร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังหลับอยู่บนเตียงสีขาว
โนวาตื่นขึ้นมา...
บทที่9 “โศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น.ของวันถัดไป และ1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
6K
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
