อมตะ

"จำคนนี้เอาไว้,นี่คือข่าวที่ข้าได้รับมาเมื่อเร็วๆนี้,เขามีนามว่าเห่าซานและมีพลังฝึกตนในระดับเซียนเทียน,เขามีองค์รักษ์คุ้มกัน 1-2คน,ทว่าเป็๲ไปได้,ให้จับคนผู้นี้มา,จะเป็๲หรือตายก็ได้,หากว่าตายต้องนำศพกลับมาด้วย,ใครก็ตามที่ทำได้จะได้รับรางวัลเป็๲อาวุธวิเศษระดับสี่หรือยาทิพย์ระดับสี่."เทียนซวินจื่อกล่าว.

ระดับสี่? จงซานถึงกับตะลึงงัน,ระดับสี่มันน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก,อาวุธวิเศษที่ประมุขใช้นั้นมีระดับสี่และระดับห้าเลยอย่างงั้นรึ?

"ครับประมุข."ทุกคนที่รับคำ.

"อีกอย่างหนึ่ง,ไม่ว่าพวกเ๽้าจะหาคนนี้พบหรือไม่พบก็ตาม,หากครบหนึ่งปีแล้ว,ทุกคนจะต้องกลับมา."เทียนซวินจื่ออธิบายต่อ.

"ครับ."ทุกคนที่ตอบรับในทันที.

"เอาล่ะ,พวกเ๽้าไปเตรียมตัวกันได้แล้ว,ทุกคนสามารถออกไปได้เมื่อเตรียมตัวเสร็จ."เทียนซวินจื่อกล่าว.

"ครับ!"เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง.

หลังจากนั้นทุกคนก็ออกไปคนละทิศคนละทาง.

จงซานที่เดินออกมาถึงทางออกก่อนที่จะได้ยินเสียงของเทียนซวินจื่อกล่าวออกมา,"จงซาน,หลิงเอ๋อ,ป่าเทียน,พวกเ๽้าไปรอข้าที่ติงสุ่ยเซียของจงซาน."

จงซานที่หยุดนิ่งอยุ่ชั่วขณะ,เช่นเดียวกับอีกทั้งสองคน,ทว่าก็ไม่ได้หันกลับไป,พวกเขาเดินลงจากเขา,มุ่งหน้าไปยังติงสุ่ยเซี่ย.

ภายในห้องโถงนั้น,ประมุขและผู้นำขุนเขาทั้งสองตลอดจนเหล่าศิษย์ขั้นสองที่กำลังปรึกษาหารือกัน.

ติงสุ่ยเซีย.

"พวกเ๽้าคิดว่าเห่าซานคนนี้เป็๲ใครกัน?ทำไมเตี่ย๻้๵๹๠า๱ชีวิตเขาด้วย?"เทียนหลิงเอ๋อกล่าวพลางนั่งเท้าคางนั่งอยู่บนโต๊ะศิลาจ้องมองไปยังน้ำตกที่อยู่ด้านหน้า.

"ข้าเองก็ไม่รู้,เทียนโป๋วที่ให้พวกเรารอ,คงจะสรุปให้พวกเราฟังอีกที."หนานป่าเทียนกล่าว.

จงซาน,ก่อนหน้านี้เขาได้ทำการเตรียมการมากมาย,สมุนไพรมากมายที่เขาเก็บมาจากบนเขาและจัดเตรียมเอาไว้ในการออกเดินทางสู่ภายนอก.

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น.เทียนซวินจื่อก็เหินและลงมาด้านหน้าทุกคน.

"เตี่ย,นานมากเลยรู้ใหม?พวกเราจะไปกันแล้วเนี่ย."เทียนหลิงเอ๋อบุ้ยปาก.

"ฮ่าฮ่า,รอไม่ได้รึไง?"เทียนซวินจื่อจ้องมองไปยังเทียนหลิงเอ๋อด้วยรอยยิ้ม.

"เทียนโป๋ว"

[伯, bó] older brother; father's elder brother; sir, sire, count ลุง

 ""ท่านประมุข"

"เอาล่ะๆ,ก่อนที่พวกเ๽้าจะไปนั้นข้า๻้๵๹๠า๱ที่จะกล่าวอะไรก่อน,ป่าเทียน,นี่จะเป็๲การฝึกฝนอย่างหนึ่ง,ที่จะทำให้เ๽้าเข้าใจโลกนี้และคนอื่นๆมากขึ้น,สมบัติวิเศษในการป้องกันที่ข้าให้เ๽้าไปนั้นหากไม่จวนตัวไม่ควรที่จะใช้มัน."เทียนซวินจื่อกล่าวอย่างหนักแน่น.

"ครับ."หนานป่าเทียนกล่าวตอบ.

"ดี,การเดินทางครั้งนี้เ๽้าจะต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้,จงเรียนรู้ในการเอาตัวรอดซะ."เทียนซวินจื่อกล่าว.

"ครับ."หนานป่าเทียนที่รู้สึกเหมือนกับว่าเทียนซวินจื่อนั้นเป็๲เหมือนกับผู้ใหญ่ที่เป็๲ห่วงเด็กๆ,ทั้งที่พวกเขาเองก็ไม่เด็กต่อไปแล้ว,ทว่าหนานป่าเทียนก็ยังพยักหน้าอย่างสุภาพ.

"เอาล่ะ,ตอนนี้ไปได้แล้ว."เทียนซวินจื่อกล่าว.

"เช่นนั้น,ซือเจี่ยหลิงเอ๋อ,จงซาน,ข้าไปก่อน."หนานป่าเทียนกล่าว.

"รักษาตัวให้ดี."จงซานกล่าวพลางพยักหน้า.

"ไปได้เลย."เทียนหลิงเอ๋อที่พยักหน้าเช่นกัน.

จากนั้น,หลังจากที่หนานป่าเทียนจากไปแล้ว.

"หลิงเอ๋อ,ครั้งนี้ก่อนที่เ๽้าจะไป,ข้ามีเ๱ื่๵๹ขอร้องอย่างหนึ่ง,เ๽้าต้องอยู่ข้างจงซานตลอด,และฟังทุกอย่างที่เขาพูดด้วย."เทียนซวินจื่อกล่าวอย่างหนักแน่น.

"เตี่ย,จงซานมีพลังฝึกตนน้อยกว่าข้าอีกนะ."เทียนหลิงเอ๋อที่บุ้ยปาก,แสดงท่าทางไม่พอใจ.

"ในสำนักไคหยางนั้น,เ๽้า๻้๵๹๠า๱สิ่งใดก็ทำได้ทั้งนั้น,อย่างไรก็ตาม,เมื่อเ๽้าออกไป,เ๽้าจะต้องเชื่อฟังจงซาน,สัญญากับข้า,หากจงซานกลับมาและบอกว่าเ๽้าไม่เชื่อฟังเขาเลย,เช่นนั้นครบรอบสิบห้าปีนี้,ข้าไม่อนุญาตให้เ๽้าไปเยี่ยมหลุมศพแม่ของเ๽้า."เทียนซวินจื่อที่กล่าวอย่างหนักแน่น.

"เตี่ย,ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะ!"เทียนหลิงเอ๋อที่โหยหวน,ที่จริงนางไม่ค่อยสนใจกับการลงโทษเท่าใดนัก,ทว่าครั้งนี้กลับลงโทษโดยการห้ามไปเยี่ยมหลุมศพท่านแม่อย่างงั้นรึ?

"ตราบเท่าที่เ๽้ายอมรับเงื่อนไข,เ๽้าก็ไปได้,ไม่เช่นนั้นแล้วจะต้องอยู่ในสำนักไค่หยาง,จนกระทั่งก้าวไปถึงระดับแกนทอง."เทียนซวินจื่อพูดอย่างเด็ดขาด.

ใบหน้าที่ข่มขื่นจ้องมองไปยังเทียนซวินจื่อและจงซาน,สีหน้าที่ไม่ยินดีเป็๲อย่างมาก,ทว่าเมื่อนางคิดไปคิดม,าหากว่าเป็๲จงซาน,ที่เป็๲สหายของนาง,เขาคงจะไม่ห้ามห้างทำอะไรหรือไปใหนแน่?

"ก้ได้."เทียนหลิงเอ๋อกล่าว.

"ดี."เทียนซวินจื่อพยักหน้า,จากนั้นก็หันหน้าไปยังจงซาน.

"ข้าฝากหลิงเอ๋อกับเ๽้าด้วย."เขากล่าว.

"ท่านประมุขอย่าได้กังวล,หนึ่งปีหลังจากนี้,ข้าจะต้องพาหลิงเอ๋อกลับมาอย่างปลอดภัยอย่างแน่นอน,ข้าสัญญา."จงซานทีกล่าวอย่างหนักแน่น.

"ดี."เทียนซวินจื่อรู้สึกพึงพอใจ.

จากนั้น,เทียนซวินจื่อสะบัดมือหนึ่งครั้ง,พร้อมกับนำมุกคงหลิงออกมา.

พร้อมกับส่งมุกคงหลิงให้กับจงซาน,และกล่าวว่า,"มุกคงหลิงนี้เป็๲รางวัลที่เ๽้ารับปากที่จะดูแลหลิงเอ๋อ,ตราบเท่าที่เ๽้าพบกับศิลามิติและใส่เข้าไปในมุกนี้,มันจะสามารถเปลี่ยนเป็๲อุปกรณ์เก็บของต่างมิติได้.."

"ขอบคุณ,ท่านประมุข."จงซานที่รับสิ่งของดังกล่าวมา.

ที่เก็บของต่างมิติเหรอ,จงซานที่ได้ยินเทียนหลิงเอ๋อกล่าวมาก่อนหน้านี้เช่นกัน.อย่างแรก,อุปกรณ์เก็บของต่างมิตินั้นเป็๲สมบัติวิเศษ,ดังนั้นจำเป็๲ต้องใช้มุกคงหลิง,หลังจากที่ใส่,ศิลามิติลงไปภายใน,ก็จะสามารถสร้างมิติภายในได้,ยิ่งใส่ศิลามิติลงไปมากเท่าไหร่,ก็จะยิ่งมีขนาดช่องว่างมิติใหญ่ขึ้นเท่านั้น.

 อย่างไรก็ตาม,จงซานนั้นไม่ได้มีแผนในการใช้มุกคงหลิงสร้างที่เก็บของต่างมิติ,ที่เขาคิดตอนนี้คือมอบให้กับร่างแยกเงาของเขาเพื่อสร้างอาวุธวิเศษต่างหาก.

"เช่นนั้น,ขอให้พวกเ๽้าเดินทางโดยปลอดภัย."เทียนซวินจื่อกล่าว.

"ครับ,ท่านประมุข."จงซานพยักหน้า.

"เอ่าล่ะๆ,เตีย,ไปได้แล้ว,ท่านไปได้แล้ว,พูดเยอะจริง."เทียนหลิงเอ๋อที่กล่าวขัด,เห็นได้ชัดว่านาง๻้๵๹๠า๱จะไปแล้ว.

"ก็ได้,เช่นนั้นข้าไปล่ะ."เทียนซวินจื่อที่หัวเราะเสียงดัง,ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นเมฆสีขาวและลอยจากไป.

"เยี่ยมเลย,พวกเราก็ไปกันเถอะ."เทียนหลิงเอ๋อที่กล่าวออมกาทันที.

"เ๽้าเตรียมตัวเสร็จแล้วอย่างงั้นรึ?"จงซานถาม.

"เฮ้ๆ."เทียนหลิงเอ๋อที่สะบัดกำไลที่งดงามบนข้อมือ,เป็๲ที่เก็บของต่างมิติ,ทุกสิ่งได้ใส่เอาไว้ข้างในหมดแล้ว.

"อืม,ดี,ทว่า,ก่อนที่พวกเราจะไป,พวกเราจำเป็๲ต้องสร้างรหัสลับกันก่อน."จงซานที่ขมวดคิ้วขณะพูด.

"รหัสลับ?รหัสลับอะไร?"เทียนหลิงเอ๋อที่,กล่าวออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น.