FIX 5th : อนุบาลสายรุ้ง
แต่ไม่น่าใช่นะ คุณฮิมนี่สาวเพียบจะตาย จะมาชอบอะไรผมล่ะ มองยังไงสารร่างอย่างผมที่ไม่มีทั้งอกทั้งเอวก็ไม่น่าใช่สเป็คคุณท่านเขาหรอก
ก็มีเหตุผลเดียวแล้วล่ะ… คุณฮิมต้องกำลังหาเื่ไล่ผมออกอยู่แน่ๆ!
“หมู่บ้านข้างหน้านี่ใช่ไหมปลาทอง” เสียงทุ้มนุ่มของคุณฮิมปลุกผมจากความเพ้อเจ้อ ผมตอบรับเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ BMW X7 ของเขาจะเลี้ยวเข้าไปในหมู่บ้าน
มีเสียงประตูรถปิดลงไล่ๆ กันสองบาน ก่อนที่ผมจะเดินนำเข้าบ้านตัวเองอย่างสบายใจ แต่เอ๊ะ… ผมนึกได้ตอนไขกุญแจ ซึ่งมานึกได้ตอนนี้ก็ไม่น่าแก้ไขอะไรได้แล้ว บ้านผมไม่มีอะไรกินนอกจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและปลากระป๋อง คุณฮิมจะกินอะไรแบบนี้ได้เหรอ ผมหยุดมือที่กำลังไขกุญแจ หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับบอสของผม ถ้าไฟจากบ้านตรงข้ามสว่างมาถึงตรงนี้เขาคงเห็นว่าผมเหงื่อแตกพลั่ก แต่ไฟมาไม่ถึง คุณฮิมเลยทำหน้างงๆ ใส่ผมแทน
“หืม อะไรเหรอ ไม่เปิดบ้านล่ะปลาทอง”
“คุณฮิมครับ คือ...”
“คุณ?”
“โทษครับ ผมลืมๆ พี่ฮิม”
“ว่าไง”
“คือบ้านผมไม่มีอะไรกินอะพี่” ผมยิ้มแหย ส่วนคุณฮิมจ้องหน้าผมนิ่งๆ ก่อนจะเอื้อมมือทั้งสองข้างมาจับหัวไหล่ของผมทั้งซ้ายและขวา เขาจับผมหมุนเข้าหาประตูบ้านแล้วบอกว่า
“เปิดบ้านก่อน เื่จะกินอะไรเดี๋ยวไปคุยกันในบ้าน เร็ว!”
ผมเปิดประตูให้เขาเข้ามา เชื้อเชิญแขกที่ควบตำแหน่งบอสของผมไปนั่งที่โซฟาแล้วรีบกุลีกุจอเอาน้ำเย็นมาเสิร์ฟ อันที่จริงผมยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณฮิมถึงมาส่งผมวันนี้ มันตงิดใจ แต่จะถามไปก็ยังไงอยู่ เกิดเขาตอบว่ามาเพราะจะหาเื่หักเงินเดือน ผมต้องทำหน้ายังไงล่ะ…
“ลงไปนั่งที่พื้นทำไม” ผมเหม่อจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ที่พื้น พอคุณฮิมทักผมก็ไม่รู้จะตอบเขายังไงดี เลยเลือกโกหกออกไป
“ผมชอบนั่งพื้นครับ พื้นเย็นกว่าโซฟา” อันที่จริงผมชอบโซฟามากกว่าแต่ก็ตอบเขาไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ เขาทำหน้าประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร คุณฮิมยกน้ำเย็นในแก้วที่มีหยดน้ำเกาะพราวขึ้นมาดื่มช้าๆ ผมมองเห็นลูกกระเดือกเขาขยับ เขาหน้าตาดีจนดูเหมือนผมกำลังนั่งดูโฆษณาน้ำดื่มอยู่เลย
“มองพี่ทำไม” ผมมองเพลินจนพอเขาวางแก้วลงที่โต๊ะหน้าโซฟาแล้วก็ยังไม่เลิกมอง คราวนี้ผมสะดุ้ง กะพริบตาปริบๆ พยายามนึกหาคำตอบแต่นึกไม่ทันเลยต้องตอบความจริง
“คุณฮิมหล่อครับ เอ๊ย พี่ฮิม”
เขายิ้มส่งให้ผม ดูหล่อขึ้นไปอีก หล่อจนผมอยากหล่อได้แบบนั้นบ้าง แต่ั้แ่เกิดมาผมไม่เคยถูกใครชมว่าหล่อเลย อย่างมากก็บอกว่าขาวดีนะ ตัวเล็กดีนะ ผมคงจัดอยู่ในประเภทผู้ชายจืดล่ะมั้ง
“แล้วพี่สาวไปไหนซะล่ะปลาทอง เห็นบอกอยู่กับพี่สาวสองคน”
“อ๋อ วันนี้พี่หมีน้ำตาลกลับช้าครับ พี่เลิกงานดึก”
“มีพี่น้องนี่สนุกมั้ย?”
“ค...ครับ… ก็ดีครับ” ผมงงคำถามของเขาเล็กน้อย ทำไมเขาถึงถามผมแบบนี้หว่า
“พี่เป็ลูกคนเดียวน่ะ” เขาบอกออกมาเองแม้ผมจะไม่ได้ถาม แถมยังเล่าต่อไป “แต่พี่ก็มีน้องนุ้ยอยู่ด้วยนะ”
น้องนุ้ย? หมายถึงคุณฮิมมีลูกแล้วเหรอ!
ผมหน้าเหวอเพราะเคยได้ยินแต่ข่าวลือว่าซีอีโอของผมควงสาวไม่ซ้ำหน้า ไม่เคยได้ยินเื่ที่ว่าเขามีลูกเลย เขาไปแต่งงานตอนไหน แล้วยังมีลูกแล้วด้วยหรอ!
“คิดไปไกลถึงไหนแล้วหืมปลาทอง” คุณฮิมคงเห็นผมทำหน้างง เขาถามพร้อมหยิกแก้มของผมไปด้วย ผมเผลออ้าปากหวอเป็วงกลม พอรู้ตัวก็รีบหุบปาก
“ปะเปล่าครับ”
“นุ้ยเป็หมาบางแก้วน่ะ ตอนนี้อายุประมาณหกเดือนแล้ว”
อ๋อ… ผมอยากจะอ๋อไปให้ถึงดาวอังคาร อย่างนี้นี่เอง
“นุ้ยคือหมานี่เอง” ผมพึมพำ ไม่รู้คุณฮิมได้ยินหรือเปล่าแต่เขายิ้มกว้าง ไม่ทันที่เราจะได้คุยอะไรกันอีก เสียงประตูบ้านของผมเปิดออก หลังจากเสียงกุกกักไม่นาน ทั้งผมและคุณฮิมต่างก็มองไปที่ประตูหน้าบ้าน
“วันนี้พี่เลิกเร็วนะปลาทอง กินข้าวรึยัง พี่ซื้อข้าวปลาซาบะที่แกชอบมาเผื่อ...ด้วย” พี่สาวของผมเปิดประตูเข้ามาก่อนจะเลี้ยวไปถอดรองเท้าพลางะโไปด้วย แต่พอหันมาโซฟาหน้าทีวีแล้วเห็นผมพร้อมแขกที่พี่ไม่รู้มาก่อนคำพูดข้างท้ายประโยคก็สโลว์ลงโดยอัตโนมัติ
“เอ่อ” ผมคิดว่าตัวเองควรจะรีบแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน “พี่ครับ นี่คุณฮิม เอ๊ย พี่ฮิม เ้านายที่บริษัทครับ พี่ฮิมแวะมาส่งผมเมื่อกี้”
แต่ผมยังไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาส่งหรือเขาอยากได้อะไรจากผมอยู่รึเปล่า เท่าที่คิดออกก็น่าจะอยากหักเงินเดือนผมนี่แหละ ได้แต่คิดในใจแล้วหันไปแนะนำคุณฮิมให้รู้จักกับพี่ของผมบ้าง
“พี่หมีน้ำตาลครับ พี่สาวผมเอง”
พี่สาวของผมวางข้าวของลงบนโต๊ะอาหารก่อนเธอจะเดินมาหยุดที่ข้างหน้าผมซึ่งอยู่เยื้องๆ ทางด้านซ้ายของคุณฮิม ลางสังหรณ์ของผมบอกว่ากำลังจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
“นายเคยเรียนที่อนุบาลสายรุ้งที่หาดใหญ่รึเปล่า?”
ผมงงกับคำถามของพี่สาวมาก เพราะโรงเรียนอนุบาลที่พี่เพิ่งพูดชื่อออกมาคืออดีตโรงเรียนอนุบาลของพี่และของผม แล้วคุณฮิมจะไปรู้จักหรือเคยเรียนได้ยังไง ผมได้แต่งง ยิ่งมองท่าทางหงุดหงิดของพี่สาวก็ยิ่งงง ตอนนี้พี่หมีน้ำตาลยืนจังก้าพร้อมฉายรังสีแห่งความอาฆาตที่ผมไม่ได้เห็นบ่อยนักออกมา
“ยัยเด็กหางเปีย?” คุณฮิมพูดกับพี่สาว ผมยิ่งงงหนัก อะไรของเขาสองคนกันนะ รู้จักกันมาก่อนเหรอ?
“ไอ้ฮิมชาติชั่ว!” พี่หมีน้ำตาละโจนผมสะดุ้ง ก่อนจะพูดต่อ “ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!!!”
ผมอ้าปากค้าง มองพี่สาวของผมสลับกับบอสของผมไปมา
เอ๊ะ หรือนี่คือเหตุผลที่คุณฮิมตามผมมาที่บ้าน เขาอาจจะแอบไปสืบรู้ว่าพี่สาวของผมคือใครแล้วจะตามมาจีบอะไรแบบนี้รึเปล่า?
“ไม่ออกใช่มั้ย ได้!” พี่หมีน้ำตาลพี่สาวจอมบ้าพลังของผมตรงดิ่งเข้าประชิดตัวคุณฮิม เธอดึงแขนของเ้านายผมแล้วเริ่มลากออกไปที่หน้าบ้าน ผมตาโตรีบวิ่งตามไปห้ามพี่สาวตัวเอง
“เดี๋ยวก่อนพี่ เบาๆ นั่นเ้านายผมนะพี่... คุณฮิมครับ หนีเร็วครับ ไปที่รถด่วนๆๆๆๆ” ผมะโท่ามกลางความวุ่นวายที่ชักจะเลยเถิด ผมไม่สามารถหยุดหรือห้ามอะไรพี่สาวได้เลย ทำได้อย่างเดียวคือคว้ามือของเ้านายเอาไว้แล้วพาวิ่งออกจากบ้าน
โอ๊ย นี่พี่ไม่กลัวน้องชายตกงานบ้างหรือไงห้ะ!
“พอแล้วปลาทอง ยัยเด็กหางเปียไม่ตามมาแล้ว” คุณฮิมดึงแขนของผมไว้เพื่อให้หยุดวิ่ง มือของเขาอีกข้างเกาะเอวผมไว้หลวมๆ ั้แ่ตอนไหนไม่รู้ ผมงงเล็กน้อยและรู้สึกว่าตัวเองอยู่ใกล้กับเ้านายมากเกินไป
“ปล่อยน้องชายฉันนะไอ้ฮิม!” พี่หมีน้ำตาลที่ถกกระโปรงวิ่งตามมาทั้งชุดทำงานยืนชี้หน้าคุณฮิมทั้งที่เธออยู่ห่างออกไปจากจุดที่ผมและคุณฮิมยืนอยู่ราวสามเมตร
“ไม่ปล่อย!” จู่ๆ คุณฮิมก็ะโตอบพร้อมดึงตัวผมไปกอด คราวนี้ไม่ได้เรียกว่าใกล้แต่ต้องบอกว่าชิดจนหลังของผมชนกับอกของเ้านายผู้ตัวสูงกว่าผมมาก
นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย!?
ผมว่าพี่สาวกับคุณฮิมต้องมีอดีตที่ไม่น่าจดจำแน่ๆ
8K
