ตอนที่ 2 เงื่อนไข
หลายวันต่อมา...
@ทางด้านภีรภัทร
ในขณะที่ผมกับคุณแม่กำลังเดินชมสินค้าภายในห้างสรรพสินค้ากันอยู่เพลินๆอยู่ๆก็มีคนรู้จักเข้ามาทักทายคุณแม่ของผม
"คุณพิมพ์พรนี่เองสวัสดีค่ะ" คุณพ่อผมชื่อท่องภพ ส่วนคุณแม่ชื่อพิมพ์พรส่วนผู้ใหญ่ท่านนี้ที่เดินเข้ามาทักทาย ผมจำท่านได้ครอบครัวของเราไม่ได้สนิทกันสักเท่าไหร่นักแต่ที่รู้จักกันเป็เพราะทำธุรกิจร่วมกัน
"สวัสดีค่ะคุณน้องมากับใครเหรอคะ"คุณแม่ของผมทักทายคุณอาน้ำผึ้งกลับไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
"มากับคุณภาคินค่ะเขากำลังคุยอยู่กับลูกค้าทางด้านโน้น น้องเบื่อๆก็เลยหนีออกมาเดินชอปปิงค่ะ"
"ตาภีร์สวัสดีคุณอาน้ำผึ้งสิลูก"
"คุณอาสวัสดีครับ"
"สวัสดีลูกโตเป็หนุ่มแล้วหล่อไม่เบาเลยนะเนี่ย"
"ขอบคุณครับ"
"อายุก็จะสามสิบแล้วยังไม่มีแฟนเลยคนเป็แม่อย่างพี่รู้สึกกลุ้มใจเหลือเกิน"คุณแม่ของผมเริ่มพูดเข้าเื่เดิมอีกแล้ว หนีตอนนี้จะทันมั้ยเนี่ย
"ทำหน้าแบบนี้ไม่ได้กำลังจะมาทาบทามลูกสาวของน้องให้ลูกชายของคุณพี่หรอกใช่มั้ยคะ"
"ถ้าพี่บอกว่าใช่ล่ะ"
"คุณแม่..."
"ยืนฟังเงียบๆก็พอ"
"พูดมาเถอะค่ะน้องมีลูกสาวคนเดียว ตอนนี้ไออุ่นกลับมาอยู่ไทยแล้วนะคะ"ผมกำลังจะก้าวขาถอยหลังหนีแต่คุณแม่รู้ทันรีบเอาแขนของท่านมาคล้องแขนของผมเอาไว้แน่นทันทีจากนั้นท่านก็พูดกับคุณอาต่อ ผมไม่กล้าเสียมารยาทจึงทำได้แค่ยืนฟังเฉยๆ
"หนูไออุ่นน่าจะอ่อนกว่าตาภีร์ของพี่สามปีเห็นจะได้มั้งว่าแต่หลานมีแฟนหรือยังล่ะ"
"ยังไม่มีหรอกค่ะทั้งดื้อทั้งซน ผู้ชายที่ไหนจะอยากได้อายุก็ไม่น้อยแล้วยังไม่เลิกตามใจตัวเองเลยค่ะ ตาภีร์สนใจเหรอลูก"
"เอ่อคือ..."คุณแม่ของผมต่างหากที่สนใจ
"สนใจแน่นอนค่ะ"เฮ่อ...คุณแม่นะคุณแม่
"คุณอาอย่าไปฟังคุณแม่พูดนะครับผมกับน้องยังไม่เคยเจอหน้ากันเลยด้วยซ้ำ ผมจะชอบน้องได้ยังไง"
"ถ้าเป็ภีร์อาไฟเขียวว่างๆก็หาเวลามากินข้าวกับอาที่บ้านได้นะ"
"ขอบคุณครับ แต่ว่า..."ผมกำลังจะอ้าปากปฏิเสธแต่คุณแม่ก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาก่อนทำให้ประโยคที่ผม้าพูดมันขาดหายไป
"ดูมันสิชาตินี้พี่จะได้เห็นหน้าเมียมันมั้ยเนี่ย"
"คุณแม่ก็..."คุณแม่เล่นใหญ่ตลอด ชาตินี้ชาติหน้าอะไรกัน ผมเพิ่งอายุยี่สิบแปดเองไม่ใช่แปดสิบแปดสักหน่อย
"อายุก็ไม่น้อยแล้วไม่คิดจะมีใครจริงๆเหรอลูก"คุณอาส่งยิ้มมาให้ผมพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับเพียงแต่ผมแค่รู้สึกว่า คนสองคนก่อนที่จะตกลงเป็แฟนกันได้ก็จะต้องข้ามผ่านการเรียนรู้นิสัยใจคอกันก่อน ไม่ใช่เหรอครับ"
สำหรับผมคนสองคนที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนั้น จะต้องรู้ว่าอีกฝ่ายชอบหรือไม่ชอบอะไรไม่ว่าจะเป็เื่กินเื่เที่ยว เื่ทำงาน เสื้อผ้าหน้าผมหรือแม้กระทั่งทัศนคติในการใช้ชีวิต ถ้าเข้ากันไม่ได้อยู่ด้วยกันไปก็ไม่มีความสุข
"ปฏิเสธกันแบบนี้อาเสียใจนะเนี่ย" ท่านพูดยิ้มๆ คำพูดของท่านทำให้ผมรู้สึกเกรงใจ
"ถ้าอย่างนั้นผมมีเงื่อนไข...ได้มั้ยครับ"
"ว่ามาเลยจ้า"
"ผมขอเข้าไปทำความรู้จักกับน้องในฐานะคนธรรมดาได้มั้ยครับ"
"........." คุณอามองหน้าผมนิ่งๆคล้ายกับคนกำลังใช้ความคิด
"คุณอาอย่าเข้าใจผมผิดนะครับผมแค่คิดว่าถ้าเป็ตัวตนของผม น้องอาจจะอึดอัดอาจจะทำให้น้องไม่เป็ตัวของตัวเองก็ได้วิธีนี้เป็วิธีที่ผมจะสามารถเรียนรู้จักกับน้องได้เร็วที่สุด"อาจจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยก็ตาม
"ทำแบบนี้ลูกสาวอาก็เสียเปรียบน่ะสิ"
"ผมสัญญาว่าจะเข้าไปแค่ศึกษาเรียนรู้จักกับน้องเท่านั้นแต่ถ้าคุณอาไม่โอเค ผมต้องขอโทษด้วยครับ" ผมยกมือไหว้ท่านด้วยความเคารพยังไงผมก็เป็เด็ก
"เอาล่ะๆ ไออุ่นกำลังอยากได้คนขับรถไปรับไปส่งเวลาไปทำงานอยู่พอดีถ้าภีร์สนใจจะเรียนรู้นิสัยใจคอกับน้องอาจะจองตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ไว้ให้ก็แล้วกัน"
"ขอบคุณครับ"
"อีกสองวันอาขอคำตอบด้วยวันจันทร์หน้าน้องต้องเริ่มทำงานแล้ว"
"ผมตกลงครับ"
"ไม่ลองเอากลับไปคิดดูก่อนเหรอเป็คนขับรถนะ"
"ปกติผมก็ไม่ค่อยได้เข้าบริษัทอยู่แล้วคนขับรถก็ได้ครับ แต่ถ้า..." แต่ถ้าผมไม่ชอบ ผมขอเดินออกมาเลย
"ถ้าศึกษานิสัยใจคอกันแล้วภีร์ไม่ชอบอาจะถือว่ามีคนไว้ใจได้คอยช่วยดูแลลูกสาวอา่ระยะเวลาหนึ่งก็แล้วกันอาไม่โกรธหรอก" มีคนไว้ใจได้! ท่านกำลังคาดหวังสิ่งนี้กับผม
"ขอบคุณครับ"
"ถ้าอย่างนั้นน้องขอตัวก่อนนะคะคุณพี่"
"ขอบคุณนะคะ"
"ยินดีค่ะ"
"คุณอาสวัสดีครับ"ท่านหันมาส่งยิ้มให้ผมก่อนที่จะเดินจากไป
"คุณแม่แน่ใจได้ยังไงว่าคุณอาจะไม่บอกลูกสาวของท่านถึงฐานะของผม"
"ไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกได้กับผู้ชายที่ไม่ได้รักลูกสาวของตัวเองจริงๆหรอกการศึกษาดูใจกันก่อนก็เป็เื่ที่ดี แต่ยังไงก็รีบๆหน่อยแล้วกันแม่รีบ"แต่ผมไม่รีบ!
@ทางด้านไออุ่น
เช้าวันนี้ฉันมาส่งพี่กัปตันที่สนามบินพี่กัปตันขอเวลาอีกหนึ่งปีภายในหนึ่งปีจะรีบเคลียร์งานของตัวเองที่ทำค้างไว้ให้เสร็จจากนั้นถึงจะย้ายตัวเองกลับมาบริหารงานอยู่ที่นี่ซึ่งตอนนี้ทางบริษัทได้ขยายกิจการเพิ่มออกไปอีกสองแห่ง
ที่ที่คุณพ่อกับคุณแม่ทำงานอยู่เป็ออฟฟิศสำนักงานส่วนพี่อาชิได้รับผิดชอบบริหารโรงงานผลิตแห่งที่หนึ่งส่วนแห่งที่สองกำลังจะเปิดตัวในไม่ช้านี้ รอพี่กัปตันกลับมาก่อนส่วนฉันได้รับมอบหมายให้ไปฝึกงานอยู่กับพี่อาชิก่อนค่ะ
"เป็อะไรทำหน้าแบบนี้คงไม่ได้คิดถึงพี่หรอกใช่มั้ย"
"เปล่าสักหน่อย อุ่นแค่เซ็งเป็เพราะดอกไม้ช่อนั้นแท้ๆ"ั้แ่ที่ฉันได้ช่อดอกไม้ของอลิซในงานแต่งวันนั้นไปไหนมาไหนเจอคนรู้จักก็มีแต่คำถามยอดฮิตเต็มไปหมด เช่น เมื่อไหร่จะมีแฟนเมื่อไหร่จะแต่งงาน เมื่อไหร่จะมีลูก
"ใครอยากพูดอะไรก็ให้เขาพูดไปทำไมจะต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่นด้วยสนใจแค่คำพูดของพี่คนเดียวก็พอ"
"คำพูดของพี่ก็ยิ่งเบื่อเหม็นขี้หน้าด้วย ไปๆรีบๆไป" เพราะมีพี่ฉันถึงได้โสดถึงทุกวันนี้
"พี่ไม่อยู่ไม่มีคนพาเที่ยวนะ"ชิ! มันไม่อยู่ฉันคงรู้สึกเหงา เหมือนขาดเพื่อน
"อุ่นจะลองหัดไปเองค่ะ"
"อย่าทำให้พี่เป็ห่วงขอเวลาอีกหนึ่งปี โปรเจคใกล้จะสำเร็จแล้วจบงานนี้จะรีบกลับมาอยู่กับน้องแน่นอน"
"ค่ะๆ เอาตามนี้ก็ได้่แรกๆอุ่นคงต้องตั้งใจเรียนงานไปก่อนคงไม่มีเวลานึกถึงเื่เที่ยวเหมือนแต่ก่อนหรอกค่ะ"
"เครื่องจะออกแล้วพี่ไปก่อนนะดูแลตัวเองด้วย"
"รู้แล้วค่ะถึงแล้วไลน์มาบอกด้วยนะคะ"
"อย่าให้ใครมาจีบล่ะ"ก่อนจะเดินออกไปยังอุตส่าห์ก้มมากระซิบบอกเื่นี้...ไอ้พี่บ้า!
"อุ่นนี่แหละจะไปจีบเขาก่อนเอง"มีพี่อยู่ชาตินี้คงได้ขึ้นคานแน่ๆ
"อายุเกินแล้วอาจจะหายากหน่อยนะ"ยังอีก มันยังไม่ยอมหยุดพูด
"เพราะพี่นั่นแหละ" ชิ!ฉันย่นจมูกใส่ พี่กัปตันหันมายิ้มให้ก่อนที่จะเดินเข้าด้านในไป ฉันยืนมองดูจนพี่กัปตันเดินหายเข้าไปด้านในฉันถึงหันหลังแล้วเดินกลับไปที่รถ
"ไปกันค่ะลุง"
"ลุงได้ข่าวว่าคุณหนูกำลังหาคนขับรถคนใหม่อยู่เหรอครับ"
"ค่ะปะป๊ากับคุณแม่เป็ห่วงค่ะอุ่นเป็ผู้หญิงท่านไม่อยากให้ขับรถไปไหนมาไหนเองคนเดียว"
"ถ้าสำนักงานกับโรงงานไปทางเดียวกันลุงจะไปส่งให้อยู่หรอกแต่นี่ไปคนละทางแถมรถก็ยังติดอีก"
"ค่ะ อุ่นเข้าใจ"
"คุณหนูจะไปไหนต่ออีกมั้ยครับหรือว่าจะกลับบ้านเลย"
"กลับบ้านเลยดีกว่าค่ะ"
????????????????????
14K
![COME BACK HOME ภารกิจลับ พานายกลับบ้าน [ มี E-BOOK ใน MEB ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1701096401_30487923.webp)
