ชงฉีโซซัดโซเซด้วยอาการาเ็จากคมกระบี่ที่ลึกเกือบถึงจุดสำคัญ
มือ สังหารยังไล่ตามไม่ลดละ เหล่าผู้ติดตามต่างถูกสังหารจนหมดเหลือเพียงชงฉีที่ฝีมือไม่ธรรมดาสามารถปัดป้องและหลบหนีจากมือสังหาร ทะยานขึ้นไปบนคาคบไม้ไต่ไปบน กิ่งไม้น้อยใหญ่เพื่อหลบเลี่ยงมือสังหาร
จนในที่สุดก็ไม่อาจหนีพ้นเมื่อเหล่าคนที่ติดตามต่างสังเวยชีวิตไปหมดแล้วจึงเหลือแค่ชงฉีเพียงคนเดียวในวงล้อมของมือสังหาร
“องค์ชาย ท่านไม่อาจหนีพ้นแล้ว”
“ข้าไม่เคยบาดหมางกับพวกเ้า ทำไมถึงกับต้องฆ่าแกง”
พยายามถ่วงเวลาหาทางหนีทีไล่
“555อันนี้ข้าน้อยไม่อาจให้คำตอบได้ ข้าน้อยทำเพื่อเงินและจะไม่ยอมเสียชื่อว่าทำงานไม่ลุล่วง เพียงตัดหัวองค์ชายไปส่งเราก็จะได้ทั้งเงินทองและคำชื่นชม ตายเสียเถอะ”
ตวัดกระบี่เข้าใส่ร่างโชกเืของชงฉีที่แทบจะยืนไม่ไหว
แต่
“เคล้งงงงง”
กระบี่ในมือร่วงลงพื้น ร่างชราทว่าท่วงท่างดงามใช้กระบี่ในมือกางกั้นคมกระบี่ไม่ให้ต้องผิวกายของชงฉี
“พวกเ้าเหิมเกริม องค์ชายห้า เป็ถึงแม่ทัพและผู้สมควรนั่งบัลลังก์ตำหนักบูรพาพวกเ้ากลับคิดจะฆ่าแกง”
“าุโไม่ใช่เื่ของท่าน ข้ารับงานสังหารองค์ชายก็ต้องทำให้สำเร็จท่านหลีกทางให้พวกเราเถิด”
โจวหลุนหาสนใจคำพูดของหัวหน้ามือสังหารไม่ตวัดคมกระบี่เข้าใส่ไม่ยั้งเพียงอึดใจร่างของมือสังหารนับสิบก็าเ็ระนาวไม่อาจลุกขึ้นมาต่อกรได้อีก
“ข้าขอตัวองค์ชายห้า พวกเ้ากลับไปบอกนายของพวกเ้าว่าข้าโจวหลุนเป็คนช่วยองค์ชายห้าไป หากว่าเขาจะแค้นเคืองใครสักคน ข้าคือโจวหลุน”
พยุงร่างโชกเืของชงฉีจากไป
หว่านอิงยืนรีรอที่หน้าบ้านหลังเล็กที่เป็ที่พำนักของ คณะหุ่นกระบอกเร่
ร่างสูงของโจวหลุนในอาภรณ์สีดำในแบบจอมยุทธ์พยุงร่างโชกเืของชงฉี ที่บัดนี้กลับไร้สติเข้ามา หว่านอิงรีบเข้าช่วย
“ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น” อดสงสัยเสียไม่ได้
“่ช่วยคนเอาบุญ เ้าเตรียมน้ำร้อนและเคี้ยวยาเจ็ดัเสียหม้อหนึ่ง ข้าจะเช็ดตัวและโรยยาสมานแผลให้คนผู้นี้”
“ท่านพ่อ เขาคือใคร”
“อย่าเพิ่งถามหว่านอิงชีวิตคนสำคัญไม่น้อยเ้าจัดแจงตามพ่อบอกเขาฟื้นมาเราจึงสอบถามที่มาที่ไป”
ทั้งๆ ที่รู้ว่าคือองค์ชายห้าแต่ไม่ยอมเปิดเผยฐานะกับหว่านอิงเกรงว่า หว่านอิงจะเผลอนำเื่นี้ บอกเล่าต่อชงหยางนั่นเอง
“ลูกเข้าใจแล้ว”
“เคี่ยวยาเสร็จแล้ว นำเข้าไปให้เขาทันที ข้าฝากเ้าดูแลเขา มีเื่ให้ต้องจัดการต่อจากนี้”
หว่านอิงพยักหน้า รีบเคี่ยวยาเจ็ดัในทันทีไม่รอช้า
ชงฉี ขยับกายเบาๆ บนแท่นนอนยาในถ้วยยังร้อน หว่านอิงเป่าไล่ลมร้อนเบาๆ ชงฉีลืมตามองใบหน้างดงาม ไร้การแต่งแต้มดวงสีหน้าประหลาดใจ
“จะจะเ้าเป็ใครกัน”
หว่านอิงยิ้มบางๆ
“ข้าเป็บุตรีของท่านพ่อโจวหลุนที่ช่วยท่านไว้นามโจวหว่านอิง”สายตาเป็มิตรยิ่ง
“บิดาเ้า ข้าหมายถึงท่านโจวเป็ผู้เยี่ยมยุทธ์ยิ่งไม่น่าเชื่อว่าพวกเ้าจะอาศัยในที่ที่ธรรมดาแบบนี้”
สอดส่ายสายตาไปรอบๆ ห้อง
“ที่นี่คือที่พักพิงชั่วคราวเราเร่ร่อนหาได้มีบ้านเป็หลักแหล่งไม่”
ชงฉีขมวดคิ้ว
“เ้า เหตุใดจึงต้องเร่ร่อนแคว้นฉีของเราเหมาะที่จะพักพิงถาวร”
หว่านอิงยิ้ม
“ท่านเองได้รับาเ็ที่แคว้นฉี ยังกล้ารับรองแคว้นฉีว่าควรค่าแก่การพักพิง ข้ากับท่านพ่อเพียงตามหาใครบางคนเมื่อพบแล้วเราจึงจะไปแต่ว่าตอนนี้ข้ามีสิ่งที่ต้องทำ”
“ยินดียิ่งที่ได้รู้จักคุณหนูโจวหว่านอิง ที่ช่างมีน้ำใจงามช่วยชีวิตข้า”
“ท่านพ่อเป็หมอยา เชี่ยวชาญเื่การปรุงยาแต่มิได้ทำเป็อาชีพหรือหวังเงินทอง เราสองคนพ่อลูกมีเื่ที่ต้องทำหากพบใครที่เจ็บป่วย ช่วยได้จึงช่วยไม่ได้ ช่วยไปเสียทุกคน ข้าไม่ใช่คนดีเพียงนั้น”
“แค่นี้ข้าก็ซาบซึ้งยิ่งแล้วหากมีโอกาสอยากจะตอบแทนบุญคุณ ของท่านลุงโจวและคุณหนู”
“เอาไว้ท่านหายก่อนดีไหมตอนนี้เพียงแค่รักษาตัวให้หายก่อนเื่อื่นค่อยพูดกันอีกที วันนี้ค่ำแล้วข้าต้องกลับเสียแล้วท่านนอนรอที่นี่ค่ำๆ บิดาข้าคงจะกลับมา”
“เ้าจะไปไหน”น้ำเสียงร้อนรนตื่นตระหนก
“้ข้าจะต้องกลับไปที่บ้านของข้า”
“บ้าน เ้าไม่ได้อาศัยที่นี่หรือ”
“ตอนนี้ข้ามีเื่ต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคนที่มีบุญคุณจนกว่าสัญญาจะจบลงข้าจึงจะเป็อิสระ”
“หวังว่าจะได้พบคุณหนูโจวอีกครั้ง”หว่านอิงยิ้มบางๆ
“พรุ่งนี้พบกัน”
ไม่ใช่คำสัญญาแต่เหมือนคำมั่น ชงฉีกลับรู้สึกว่าหัวใจพองโต อยากข้ามไปยังวันพรุ่งนี้เสียทีเดียว
บ้านตระกูลเสียน
“แค่คนคนเดียวฆ่าไม่ได้ คนของท่านไร้ฝีมือสิ้นดี”
ใต้เท้าเสียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็ปกติทั้งๆ ที่ภายในใจร้อนรนและขุ่นมัว
“ใต้เท้า แต่คนของข้าบอกว่า พวกเขากำลังจะทำสำเร็จแต่มีคนมาช่วย องค์ชายห้าไปได้เสียก่อน”
“ใครกัน บังอาจมาขัดขวางทางของข้า”
“คนผู้นั้น ประกาศตัวว่าคือโจวหลุน”ใต้เท้าเสียนอ้าปากค้างดวงตาเบิกโพลง
"ปะปะเป็ไปไม่ได้โจวหลุนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไร”
1K
