第 十一 章
เวลาผ่านไปชั่วยามร่างบางเริ่มหาวหวอดด้วยความง่วงงุน ภายในห้องของใต้เท้าเหวินนั้นดูน่าสนใจยิ่ง ฟ่านเสวียนเดินวนไปรอบๆ ห้องแตะโน่นหยิบนี่ด้วยความสงสัย น่าแปลก ห้องนี้ควรเป็ห้องที่ไม่ควรมีคนนอกเข้ามาได้แต่กลับกลายเป็เขาที่เข้ามาอาศัยกินอยู่หลับนอนเสียอย่างนั้น เขาหยิบสมุดบัญชีที่ด้านหน้าปกเขียนเอาไว้ว่าร้าน 'จวิ้นเหวินจวี้'
"คนคนนี้ช่างเหมาะกับทำการค้าเสียจริงๆ เท่าที่ดูกิจการค้าขายของเขานั้นมีแต่กำไรไม่มีขาดทุน"ฟ่านเสวียนเปิดปากพูดกับตัวเองก่อนจะหยิบบัญชีอีกเล่มขึ้นมาดูโดยหารู้ไม่ว่ามีเ้าของเล่มบัญชียืนกอดอกมองด้วยสายตารักใคร่เป็ที่ยิ่ง
"แฮ่ม"จื่อหลงกำหมัดรองใต้ปากแล้วส่งเสียงกระแอมไอให้อีกฝ่ายรับรู้และกันมิให้ใจนเกิดเื่ขึ้น
"อ๊ะ! ขออภัยแล้วเถ้าแก่เหวิน"ฟ่านเสวียนอับอายจนใบหน้าร้อนเห่อที่แอบหยิบบัญชีของอีกฝ่ายขึ้นมาเปิดอ่าน
"ไม่เป็ไรขอรับใต้เท้าอย่าได้คิดมากไป ดีเสียอีกที่ให้บัณฑิตผู้มีความรู้ดูบัญชี ใต้เท้าพอจะเห็นข้อผิดพลาดหรือไม่ขอรับ"จื่อหลงแสร้งเยินยอ
"เป็ข้าต่างหากที่ต้องขออภัยเถ้าแก่ แต่จะว่าไปแล้วเ้าเก่งเสียจริง ทุกเล่มล้วนหาข้อบกพร่องไม่เจอแม้แต่น้อยนับว่าเก่งกาจจริงๆ "
"ใต้เท้าเยินยอข้าน้อยเกินไปแล้วขอรับ จริงสิ ข้าได้ให้คนเตรียมของว่างเอาไว้แล้วนี่เป็อาหารชนิดใหม่ อยากให้ใต้เท้าลองชิมแล้วตั้งชื่อเพื่อเป็เกียรติจะเป็การรบกวนใต้เท้าหรือไม่ขอรับ"จื่อหลงสาวเท้าเข้ามาชิดฟ่านเสวียนอย่างรวดเร็ว
"อ่า ไม่ถือว่ารบกวน ข้าต่างหากที่รบกวนเ้า"จื่อหลงโบกมือไปมาตรงหน้า
"อย่าคิดมากๆ เอาของว่างเข้ามา"จื่อหลงะโบอกคนด้านนอกไม่นานสาวใช้นางหนึ่งถือถ้วยขนมส่งกลิ่นหอมหวานเข้ามาในห้องค่อยวางลงบนโต๊ะ จื่อหลงผายมือเป็การเชิญให้ฟ่านเสวียนไปนั่ง
"ลองชิมเถิดขอรับ"ฟ่านเสวียนนั้นมิได้หวาดระแวงว่ามีสิ่งผิดปรกติแม้แต่น้อย เขาก้มลงมองขนมสีหวานด้วยสายตาชื่นชมสีมันสวยเสียจนไม่อยากจะตักขึ้นมาชิม
"สวย"
"ขอรับนี่เป็ขนมที่ผสมจากผลซิ่งสีมันจึงเหลืองสดและมีกลิ่นหอมหวาน"จื่อหลงนั่งลงเคียงข้างฟ่านเสวียนคอยใช้ช้อนตักจากถ้วยใบใหญ่ลงสู่ถ้วยแบ่งตรงหน้าฟ่านเสวียน
"ลองสิขอรับ"ฟ่านเสวียนไม่ปฏิเสธยกช้อนขึ้นดมก่อนจะยิ้มกว้างแล้วจึงนำมันใส่ปาก
"หอมหวานอร่อยจริงๆ "จื่อหลงยกยิ้มสายตาเ้าเล่ห์มองใบหน้าเรียวงามด้วยสายตาหลงใหลเกินห้ามใจ
"เช่นนั้นใต้เท้าก็กินเถอะขอรับ"ยิ่งกินเข้าไปฟ่านเสวียนก็ยิ่งเคลิ้มด้วยความอร่อยมุมปากมีน้ำใสๆ ของขนมเลอะเทอะออกมา จื่อหลงเห็นจึงใช้ปลายแขนเสื้อสีเข้มของตนแตะแ่ๆ ลงตรงมุมปากเพื่อเช็ดออกให้
"ค่อยๆ กินขอรับยังมีอีกมาก"จื่อหลงบอกปนขำ ใบหน้าหวานแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
"ข้า..ข้า"ฟ่านเสวียนก่นด่าตนเองในใจว่าทำท่าตะกละตะกลามไปได้
"หึหึ"จื่อหลงหัวเราะอยู่ในลำคอ ในใจนึกขอโทษเสี่ยวเสวียนขอตนไม่หยุดหย่อน เขาได้ให้ยาเถาหลงใส่ลงไปในของว่าง ยานี้มิได้อันตรายร้ายแรงถึงชีวิต แต่เมื่อผู้ใดได้ดื่มกินแม้เพียงหยดจะทำให้ร่างกายร้อนรุ่มจิตใจแตกซ่าน บางคนที่อ่อนแอถึงกับหลงลืมตนคว้าเอาคนข้างกายมาปลดปล่อยให้กับตนเอง แต่เขาหาได้ทำรุนแรงเช่นนั้นกับฟ่านเสวียน เขาเพียงแค่ใช้ปลายเล็บจุ่มหยดยานั้นลงไปเพียงน้อยนิด เพื่อให้ฟ่านเสวียนร้อนผ่าวเท่านั้น เพียงไม่นานฟ่านเสวียนก็วางถ้วยลงดังกึก หยาดเหงื่อซึมไปทั่วขมับผุดเป็เม็ดเล็กๆ เนื้อตัวร้อนผ่าว
"เป็อะไรหรือขอรับ"จื่อหลงแสร้งถาม
"อากาศวันนี้ไฉนจึงร้อนเช่นนี้"ฟ่านเสวียนขยับคอเสื้อไปมาเพื่อให้ความร้อนในร่างกายบางเบาลง
"ร้อนรึขอรับ ถ้าเช่นนั้น..."จื่อหลงทำท่าจะลุกขึ้นแต่ฝ่ามือนุ่มนิ่มจับคว้าข้อมือใหญ่ขอเขาเอาไว้เสียก่อน
"มะ..ไม่ต้อง"ฟ่านเสวียนกลืนน้ำลายลงคอเพียงแค่แตะต้องคนข้างกายเขาก็รู้สึกอยากให้มือหนาใหญ่โตลูบหลังลูบไหล่เขาให้คลายร้อน
"ใต้เท้า สีหน้าของท่านแดงก่ำให้ข้าไปตามสาวใช้มาพัดโบกให้ท่านคลายร้อนดีหรือไม่"
"ไม่ต้องๆ ข้าเพียงแค่...เพียงแค่"จื่อหลงเอื้อมมือใหญ่ตนเองไปลูบแผ่นหลังบอบบางขึ้นลง ครั้งแรกฟ่านเสวียนสะดุ้งเฮือกหัวใจเต้นตุบร้อนผะผ่าวไปทั่วแผ่นหลัง
"สบายดีแล้วหรือไม่ขอรับ"จื่อหลงสะกดเสียงหอบกระเส่าแหบพร่าของตนเองให้ราบเรียบลง มือหนาจงใจลูบโลมให้อีกฝ่ายร้อนกายมากยิ่งขึ้นไปอีก
"สบายดีแล้วๆ "ฟ่านเสวียนเสียงสั่น ยิ่งฝ่ามือใหญ่กดลูบขึ้นลงอาการร้อนผ่าวจนถึงท้องน้อยยิ่งมากขึ้น
"อ่าเช่นนั้นข้าน้อยก็เบาใจ"จื่อหลงยิ้มน้อยๆ ในหน้า
"ข้าคิดว่าอยากอาบน้ำ"ฟ่านเสวียนโพล่งขึ้น
"ได้ขอรับ เด็กๆ เตรียมน้ำให้ใต้เท้า"จื่อหลงะโออกไปนอกห้อง จากนั้นเพียงไม่นานสาวใช้สองนางก็เดินนำบ่าวรับใช้ร่างกายแข็งแรงสองคนแบกอ่างน้ำเข้ามาด้านในฉากบังลมรูปเขาไม่ซานก่อนจะผสมน้ำพร้อมน้ำมันหอมส่งกลิ่นจรุงอบอวลไปทั้งห้อง
"เสร็จแล้วเ้าค่ะ"หนึ่งในสาวใช้บอกแก่จื่อหลง
"ขอบใจเ้ามากออกไปเถอะ"จื่อหลงพยักหน้าแล้วโบกมือให้พวกนางออกไป
"เดี๋ยว..เดี๋ยวก่อน"ช้าไปเสียแล้วสาวใช้สองนางหายลับจากไป
"ใต้เท้า้าสิ่งใดหรือขอรับ"จื่อหลงถามหน้านิ่ง
"ข้า..ข้าจะอาบน้ำ"
"อ้อ เช่นนั้นข้าน้อยต้องขอตัวแล้วจะกลับมาใหม่"จื่อหลงขยับตัวลุกขึ้นเชื่องช้า ฟ่านเสวียนเห็นดังนั้นก็เหนี่ยวรั้งแขนเขาเอาไว้
"คือข้า..."
"?? "
"คือไม่มีใครช่วยข้าอาบน้ำ"
"อ้อ จะรังเกียจข้าน้อยหรือไม่ถ้าข้าน้อยอาสาช่วยท่านขอรับ"จื่อหลงแอบยิ้มในใจดูเหมือนแผ่นของเขาจะได้ผลเสียแล้วกระมัง ฟ่านเสวียนถึงจะอับอายแต่เขาก็จนปัญญาเช่นกัน ทุกครั้งั้แ่เล็กจนเติบใหญ่มักมีสาวใช้คนช่วยเหลือเื่เหล่านี้มาตลอด
"ขอบใจเ้ามาก"ฟ่านเสวียนอึกอัก
"ไม่เป็ไรขอรับมาเถอะ ข้าน้อยจะช่วยท่านถอดเสื้อเอง"จื่อหลงดวงตาวาววับภายในเริงโรจน์ตื่นเต้นเป็ที่ยิ่ง เขาค่อยประคอง่เอวด้านหลังของฟ่านเสวียนเดินไปยังอ่างน้ำที่มีควันลอยกรุ่นเป็สายกลิ่นของน้ำมันหอมขับให้ร่างกายร้อนเริงมากขึ้น ฟ่านเสวียนลังเลในครั้งแรกแต่ทานกำลังที่ดันหลังเขาไม่ไหวจึงได้แต่เดินตามไปคล้ายถูกสะกดจิต ร่างสูงใหญ่เลื่อนมือขึ้นมาเกาะไหล่บางสองข้างของฟ่านเสวียนแทนแล้วจับหมุนให้หันมาเผชิญหน้า แต่ฟ่านเสวียนกลับก้มหน้าลงต่ำมิกล้าสู้หน้า จื่อหลงยิ้มกว้างกับมวยผมที่ปิ่นปักหยกเสียบอยู่ จู่ๆ เขาก็ดึงปิ่นออกจนมวยผมลงกระจายลงแพผมสีดำมันเลื่อมกระจายลงทั่วแผ่นหลัง ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อมันส่งกลิ่นดอกไม้ป่าโชยมาอ่อนๆ
"ผมข้า! "
"วันนี้สระผมเถอะขอรับเหงื่อทำผมท่านเปียกชื้นจนสิ้น"จื่อหลงบอกเสียงแ่ฟ่านเสวียนจำใจพยักหน้าหงึกๆ มือหนาเลื่อนมาแตะตรงสาบเสื้อสีครามที่เขาใส่กระตุกสายรัดเอวเขาหล่นลงพื้น มิรู้ด้วยเหตุใดเขารู้สึกขัดเขินจนต้องรีบตะปบสาบเสื้อเอาไว้แน่นแต่มือใหญ่กลับกั้นมือเรียวของเขาเอาไว้
"เป็อะไรรึขอรับ"
"ปละเปล่า ข้าไม่เป็ไร"เขาจำใจลดท่อนแขนลงข้างตัวปล่อยให้จื่อหลงบรรจงแกะสาบเสื้อตัวนอกออกช้าๆ เผยให้เห็นเสื้อตัวในสีขาว จื่อหลงแอบสูดกลิ่นหอมชื่นใจเอาไว้ในอก กลั้นเสียงแหบปร่า
"จะให้ข้าน้อยช่วยถอดเสื้อตัวในหรือไม่ขอรับ"
"มะ.."ฟ่านเสวียนยังไม่ทันกล่าวมือหนากลับกระตุกเชือกด้านข้างสาบเสื้อตัวในเผยออกจนเห็นแผ่นอกขาวกระจ่างตา
"ให้ข้าน้อยช่วยดีกว่าขอรับ"เสื้อตัวนอกและตัวกลางหลุดร่วงไปตอนไหนฟ่านเสวียนไม่ทันนึกบัดนี้เสื้อตัวในเริ่มหลุดจากไหล่ลาดขาวสะอาดตาเขาห่อไหล่เล็กน้อย จื่อหลงมือสั่นเล็กน้อยยามที่ปลดเสื้อออกจากไหล่ขาวนั่น เขาปลดเสื้อให้ร่วงหล่นลงพื้นก่อนจะค่อยๆคุกเข่าลงช้าๆ เอื้อมมือไปกระตุกสายเชือกที่มัดเอวกางเกงสีครามออก
"ไม่ต้องแล้วๆ ที่เหลือข้าจัดการเอง"ฟ่านเสวียนทนแรงกดดันความรู้สึกตนเองไม่ไหวรีบบอกเสียงดัง
"ไม่เป็ไรขอรับให้นึกเสียว่าข้าน้อยไปบ่าวไพร่คนหนึ่งของใต้เท้า ทำเช่นไรข้าน้อยก็ทำเช่นนั้น"จื่อหลงกดเสียงให้ราบเรียบ
"แต่ว่า..แต่ว่า"
"อย่าได้เกรงใจข้าน้อยเลยขอรับ"สายไปเสียแล้วไม่ทันรู้ว่ากางเกงสีครามหล่นลงไปกองอยู่ปลายเท้าสองข้างของเขาตอนไหน บัดนี้คงเหลือแต่กางเกงในสีขาวบางเบา จื่อหลงดวงตาลุกวาบเมื่อเห็นเงารางๆ ของสิ่งที่อยู่ตรงกลางของฟ่าวนเสวียนและจ่อตรงหน้าของเขาเด่นชัด ฟ่านเสวียนร้อนรุ่มบอกไม่ถูกอยากจะหนีบขาตนเองเอาไว้ จื่อหลงรู้ดีว่าหากเกินเลยไปกว่านี้ก็เท่ากับไปกดดันเสี่ยวเสวียนของเขาให้ลำบากใจ เขาค่อยยันตัวเองลุกขึ้นใต้เท้าก้าวลงอ่างเถอะขอรับน้ำกำลังอุ่นพอดีลงแช่น้ำแล้วค่อยถอดกางเกงส่งมาให้ข้าน้อย เพื่อให้สาวใช้นำไปซักให้ ฟ่านเสวียนลอบถอนหายใจรีบก้าวขาลงนั่งแช่ในอ่างน้ำ กลีบดอกไม้ป่าลอยฟ่องอยู่เหนือน้ำพร้อมกับกลิ่นอ่อนๆ ของมันทำให้เขาเริ่มผ่อนคลาย แปลกจริงเมื่อก่อนสาวใช้หรือบ่าวชายที่ช่วยเขาอาบน้ำเขาก็ไม่เห็นจะอึดอัดขัดเขินเช่นนี้เลยสักนิด เขาย่อตัวจนไหล่มิดน้ำถึงริมฝีปากเหลือเพียงใบหน้าท่อนบนที่เปลี่ยนสีเป็ชมพูสดใส มือยุกยิกไปมาใต้น้ำแล้วหยิบกางเกงสีขาวบางเปียกชื้นยื่นส่งให้จื่อหลง เขารับมาง่ายๆ แล้ววางกองรวมกับเสื้อผ้าชุดเดิมของฟ่านเสวียนเสียงสวบสาบดังขึ้น ฟ่านเสวียนเห็นมือใหญ่คร้ามแดดกำผ้าสีขาวผืนเล็กจุ่มน้ำข้างๆ ตัวเขา
"ข้าน้อยถูหลังให้นะขอรับ"ฟ่านเสวียนพยักหน้าหงึก รู้สึกถึงความเปียกชื้นแตะโดนแผ่นหลังมีแรงขัดถูอยู่ด้านหลังเขาสูดลมหายใจเข้าปอด
"สบายหรือไม่ขอรับ"
"อืมมม สบายจริงๆ "ฟ่านเสวียนหลับตาหารู้ไม่ว่าจื่อหลงจงใจใช้ปลายนิ้วแตะจุดที่เพิ่มความกำหนัดเพียงแ่ ครั้งแรกฟ่านเสวียนสะดุ้งแล้วเลือนหาย เสียงครางแ่หวานเริ่มดังขึ้นเมื่อจื่อหลงใช้ผ้าร้อนๆ ลูบเลยมาถึงหัวไหล่โดยไม่รู้ตัว
"เจ็บหรือขอรับ"จื่อหลงถามเสียงเรียบเฉย
"อื้อ"ฟ่านเสวียนยากจะบรรยายความรู้สึกแท่งหยกสลักเสลาของเขามิเคยจะตื่นตัวให้เ้าตัวต้องอับอายขายหน้าบัดนี้มันกลับแข็งขึงอยู่ในน้ำ ยังโชคดีที่มีกลีบดอกไม้ปิดบังความใสของน้ำเอาไว้ ใบหน้าขาวแดงก่ำดวงตาเรียวดุจตาหงส์หลุบต่ำริมฝีปากกระจับเม้มแน่น
"งั้นให้สาวใช้มาช่วยอาบดีหรือไม่ขอรับ ข้าน้อยคงมือหนักเกินไป"จื่อหลงเสแสร้งหวังดี
"ไม่ต้องๆ เ้าไปเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ข้าเถอะ"ฟ่านเสวียนบอกเสียงสั่น จื่อหลงคล้ายไม่อยากกดดันจึงลุกหายไปชั่วครู่มีหรือหูของเขาจะไม่ได้ยินว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นหลังฉากพับนั่น ฟ่านเสวียนแอบใช้มือเรียวของตัวเองแตะต้องไปตามความยาวของแท่งหยกร้อนผ่าวของตัวเอง จื่อหลงรู้ดีว่าเสี่ยวเสวียนของเขาคิดจะทำอะไรเขารีบสาวเท้าเข้าไปใกล้อ่างน้ำ
"ใต้เท้า"ฟ่านเสวียนสะดุ้งรีบปล่อยมือจากแท่งหยกของตนเอง
"อะ..อะไร"
"ชุดมาแล้วขอรับ ข้าน้อยว่าใต้เท้าแช่น้ำมากเกินไปแล้ว เกรงจะไม่สบายเอาได้ให้ข้าน้อยถูแขนขาใต้เท้าอีกนิดเดียวแล้วขึ้นเถอะขอรับ เขารีบก้าวเท้าไปด้านหลังใช้นิ้วตนเองคลายจุดที่เขาแตะแ่เบาออกเพื่อผ่อนคลายให้ฟ่านเสวียนรู้สึกเบาบางลง เพียงไม่นานฟ่านเสวียนก็ผ่อนคลายมากขึ้น
"สบายดีไหมขอรับ"ฟ่านเสวียนพยักหน้ารัวเร็วปานไก่จิกเมล็ดข้าวจื่อหลงอมยิ้มเขากางผ้าขาวนุ่มบังหน้าตนเองเอาไว้เพื่อให้ฟ่านเสวียนลุกขึ้นจากน้ำมาห่อหุ้มในผ้าขาวนั่น
#มาแล้วค่ะหายหน้าหายตาเช่นเคยคราวนี้ไรท์กลับมาrewrite แล้วเริ่มแต่งตอนต่อไปรวมถึงเื่ "เด็กกองถ่ายคนนั้นของฉันเอง" และ "เฟรนซ์ชิป (หาย) " ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ค่ะ ขอบคุณผู้อ่านที่ติดตามผลงานกันมาตลอดนะคะ ขอบคุณค่ะ
2K
![[BDSM] สุดเขตความปรารถนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1602075903_95695435.webp)
![เกิดใหม่มั่งคั่ง ทำฟาร์มกลางหุบเขาลึก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727718_58055353.webp)
