กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีพระเ้าองค์หนึ่งเขาชื่นชอบการเล่นเกมกับพวกมนุษย์เป็อย่างมาก เขาจึงคัดเื่มนุษย์มาเล่นเกมที่เขาสร้างขึ้นมาเอง แต่เกมของเขาไม่ใช่เกมธรรมดา แต่เป็เกมที่เอาชีวิตเป็เดิมพันเขาอยากให้มนุษย์คนไหนก็ได้ที่ผ่านเกมของเขาทั้งหมด ได้รับพรแห่งพระเ้า แต่ถึงอย่างนั้นพวกมนุษย์ก็ไม่อยากจะเอาชีวิตไปเดิมพันกับเกมของพระเ้า มันจึงทำให้เขาโกรธมากๆ เขาเลยจำเป็ต้องบังคับให้พวกมนุษย์ยอมเล่นไม่ว่าจะเป็เด็กทารกหรือคนแก่ เขาก็้าให้ใครสักคนมาเอาชนะเกมของเขา นี้คือตำนานที่เล่าต่อกันมาเรื่อยๆ จนถึงปัจจุบัน ผมก็ไม่เชื่อหรอกนะ ว่า เกมพระจงพระเ้าจะมีจริง แต่ผมได้ยินน้องของผมมาเล่าให้ฟังก็แค่นั้น ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ผมก็คงต้องเล่นเกมพวกนั้นแล้วผ่านให้ได้ ผมมีชื่อว่า "เท็ตซึยะ สึคาสะ" อายุ 15 ปี กำลังจะจบ ม.3 หรือ ม.ต้น ในวันพรุ่งนี้ห้องผมจะมีการประชุมกันว่าจะจัดอะไรในงานโรงเรียน
"ติ้ดๆ ติ้ดๆ ติ้ดๆ ติ้ดๆ" เสียงนาฬิกาปลุกตอนเช้า
วันนี้ก็เช่นเคยผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วลุกไป แปรงฟัน ล้างหน้า อาบน้ำ แต่งตัวไปโรงเรียน
"ไปแล้วนะครับ" ผมบอกแม่แล้วเดินออกจากบ้านไป ในระหว่างทางที่เดินไปโรงเรียน ผมได้พบกับนกพิราบสีขาวมีดวงตาคล้ายกับมนุษย์ ผมได้หยุดเดินไปสักแปปนึงแล้วค่อยๆเดินต่อ นกตัวนั้นต่างจากนกตัวอื่นคือมันจ้องมาที่ผมอย่างเดียวเลย หลังจากนั้นผมก็เอาเื่นี้ไปเล่าให้เพื่อนฟัง
ณ โรงเรียน ห้อง 3-A
"ฮ่าฮ่าฮ่าาาา เื่เล่าโครตเจ่งเลยวะสึบาสะ" คนๆนี้มีชื่อว่าเรียวอิจิ ราคุ เป็เพื่อนสนิทหมายเลขหนึ่งของผมเลยละ
"มันเป็เื่จริงโว้ย เองไม่เชื่อก็แล้วแต่เลยละกัน"
"ราคุ นายทำให้ สึบาสะงอนแล้ว" เ้านี้ก็อีกคน เพื่อนสนิทหมายเลขสอง ชื่อซานาเอะ โบจิ
"งอน เงิน บ้าอะไรของแก โบจิ คนอย่างฉันไม่ใช้ผู้หญิงนะโว้ย ที่จะงอนง่ายๆอะ"
"นี้!! เงียบๆหน่อยสิ สึบาสะ มันรบกวนคนอื่นเขา" เธอคนนี้มีชื่อว่าชิมิซึ นานะ เป็เพื่อนสมัยเด็กของผมเองละ
"แล้วทำไมฉันโดนคนเดียวละเนี้ย นานะ"
"ก็นายเสียงดังอยู่คนเดียวเลยนิ ใช่ไหม ราคุ โบจิ"
"อืมๆ" เ้าพวกนั้นตอบเป็เสียงเดียวกันเลย ชิ น่าโมโหชะมัด กลับบ้านไปต้องเอาคืนให้สาสมใจเลยค่อยดูเถอะ
"เอาละ!! นักเรียนนั่งที่แล้วเงียบๆกันได้แล้ว อาจารย์จะเช็คชื่อละนะ"อาจารย์ อาการะ ชิมัดซึ เป็คนใจดีมากๆ แถมไม่ค่อยสั่งการบ้านด้วย
"หมายเลข 1 บาชิระ โดกะ "
"มาค่ะ"
ในระหว่างที่อาจารย์เช็คชื่ออยู่นั้นผมก็ได้มองออกไปนอกหน้าต่าง ผมได้เห็นนกพิราบสีขาวที่ผมเคยเจอระหว่างทางมาโรงเรียน มันจ้องมาที่ผมแล้วมันก็กางปีกแล้วบินขึ้น ผมนั้นหลับตาลงแล้วเปิดตาขึ้นมาไหม่กับพบว่า นกพิราบขาวตัวนั้นหยุดนิ่งกลางอากาศละ ราวกับว่าโลกใบนี้หยุดหมุน
"ปัง!!!!" เสียงประตูห้อง3-Aของผม จู่ๆก็ปิดเองโดยที่ห้องของผมไม่มีลมรอดผ่านเลย
"แพล็ง" เสียงกระจกหน้าต่างแตก ภายในห้องของผมมีแต่คนร้องว่า"มันเกิดไรขึ้นกันแน่"
"ทุกคนอยู่ในความสงบอาจารย์จะโทรเรียกคนข้างนอกให้" อาจารย์ได้ดูมือถือของตัวเองแล้วทำหน้าตกตลึง ผมคงคิดว่า ตอนนี้สัญญาณโทรศัพท์คงโดนตัดไปแล้ว
"มันเกิดไรขึ้นกันเนี้ย"เสียงหัวหน้าห้อง โมชิระ นาเอะ
ภายในห้องเริ่มมืดหน้าต่างที่พังแล้วควรจะเห็นข้างนอกแต่มันกับดำมืดสนิท สติของพวกผมค่อยๆเลื่อนลางแล้วจากนั้นทุกคนก็สลบไป....
_____________________________________________________________________________________________________________
"ชิชิ ตื่นได้แล้วขอรับ ทุกคน " เสียงปริศนาของใครบางคน
ผมได้ลืมตาตื่นขึ้นกับพบว่าผมไม่ได้อยู่ในห้องเรียนกับอยู่ในกรงขัง
"เฮ้ ราคุ โบจิ ตื่นสิวะ"
"ขออีก 5 นาที สึบาสะ" เสียงราคุ
"5 นาที อะไรของเอ็งฟระ ดูสถานการณ์ตอนนี้สิ"
ทั้งราคุและโบจิต่างก็ต้องใจไม่แพ้กัน ก็เพราะว่าจู่ๆพวกเราก็อยู่ในกรงที่ไหนก็ไม่รู้
"เอาละๆ ตื่นกันแล้วสินะขอรับ กะผม มีชื่อว่า D นะขอรับ อย่าทำหน้าใขนาดนั้นสิขอรับ ทุกคน "
"เห้ยไอ สัตว์ประหลาด รีบพาXูออกไปนะโว้ย"เสียง มาดาระ ซารุ
"ใจเย็นๆนะขอรับ ถ้าทุกท่านอยากออกไปก็ต้องมาเล่นเกมกับพวกผมก่อนนะครับ"
"เกมอะไรของแก"
"Game Of Death หรือเรียกสั้นๆว่า GOD"
"God อะไรไม่รู้จักโว้ย"
"เอาละผมเสียเวลามามากพอละ เรามาเริ่มเกมแรกกันดีกว่านะขอรับ ชื่อเกมก็คือ Touch Of Death หรือ TOD เกมนี้ทุกคนห้ามเอามือไปแตะอะไรเลยถ้าเกิดแตะขึ้นมาละก็ ตายนะขอรับบ เอาละ วิธีผ่านก็คือคุณต้องวิ่งมาราธอนให้เขาเส้นนะขอรับ ถ้าใครไม่วิ่งก็จะโดนลาวาเผานะขอรับ การวิ่งมาราธอนไม่ใช้การวิ่งธรรมดานะขอรับ ผม D ได้เตรียมเชอร์ไพร์ไว้ให้แล้วขอรับ งั้นก็ขอให้โชคดี"
หลังจากนั้นพวกผมก็ตกลงมาข้างล่างมีเสื่อผ้ารองรับ ที่มือของทุกคนมีอะไรติดไว้ก็ไม่รู้จู่ๆ เ้าบ้าซารุก็ไม่ฟังคำเตือนของ D ได้เอามือไปจับขวดน้ำ หัวของเขาะเิออกมาจากนั้นทุกคนก็ทำหน้าตกตลึง เพราะว่า ซารุได้จากโลกนี้ไปเสียแล้ว
"มันไม่ใช่ความฝันหรอกรึ" เสียงของบาชิระ โดกะ ดาวโรงเรียน
"เอาละ ทุกท่าน เตรียมตัว Ready------> Start วิ่งไปเลยขอรับ" เสียงของ D ประกาศเริ่มเกม
ผมไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตำนานที่น้องชายผมเล่าให้ฟังกับเกิดขึ้นกับตัวผมสะเอง เกมได้เริ่มขึ้นแล้ว หึหึ
173
