เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 38 ผู้หญิงคนเดียวที่ได้นั่งรถของเขา

        จวีซือหนานมองเขาด้วยความประหลาดใจ “ฉันเป็นคนแรกงั้นเหรอ”

        พระเจ้า! เธอควรจะรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่สุดในสามชาติ หรือว่าเธอมาแย่งตำแหน่งของแฟนของเขาอยู่กันแน่นะ!

        กงเจ๋ออวี้พยักหน้าอย่างใจเย็น “อืม”

        “งั้นฉันก็… แหกปณิธานของคุณแล้วงั้นสิ! คุณปล่อยฉันลงจากรถดีกว่านะ”

        จวีซือหนานพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยและกำลังจะปลดเข็มขัดนิรภัย แต่มือใหญ่ข้างหนึ่งกลับจับมือของเธอไว้ในทันที “ไม่คาดเข็มขัดมันอันตรายมากนะ”

        “แต่คุณเพิ่งจะพูดว่า…”

        จวีซือหนานชะงัก ลืมดึงมือตัวเองกลับไปชั่วขณะ

        “ตอนนี้เธอเป็นแฟนของฉัน มันไม่เหมือนกัน!”

        จวีซือหนานกะพริบตาถี่ ๆ เธอรู้สึกลังเลเล็กน้อย “แต่ยังไงฉันก็เป็นแค่แฟนปลอม ๆ นะ…”

        กงเจ๋ออวี้มองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงมือกลับ จากนั้นริมฝีปากบางก็เผยรอยยิ้มเล็กน้อย

        “ถึงจะปลอมก็ยังเป็นแฟนอยู่ดี เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงคนนั้น ฉันไม่ชอบของสกปรก”

        ได้ยินกงเจ๋ออวี้พูดแบบนั้น จวีซือหนานก็รู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล เธอจึงกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

        จากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก

        ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็เลี้ยวผ่านมุมหนึ่งมาจอดที่หน้าบ้านตระกูลจวี

        จวีกั๋วเจิ้งที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงประตู เห็นรถของกงเจ๋ออวี้จอดสนิท ก็รีบเดินเข้าไปหาทันทีด้วยสีหน้าประจบประแจง “ประธานกง คุณมาได้แล้ว เชิญเข้ามาด้านในเลยครับ เชิญครับ!”

        เขาไม่คิดเลยว่าลูกสาวที่ไร้ประโยชน์ของเขาจะสามารถพาคุณชายใหญ่ของตระกูลกงมาได้จริง ๆ!

        “อืม”

        กงเจ๋ออวี้ส่งสายตาเย็นชาไปที่จวีกั๋วเจิ้งที่เดินเข้ามา จากนั้นก็เดินอ้อมไปเปิดประตูรถอีกฝั่ง สายตาเย็นเยียบของเขาเมื่อมองไปที่จวีซือหนานแล้วกลับแปรเปลี่ยนอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ลงมาเถอะ”

        จวีซือหนานวางมือบนฝ่ามือของกงเจ๋ออวี้ แล้วค่อย ๆ ก้าวลงจากรถ

        “ซือหนาน ลูกกับคุณกงคงหิวแล้วสินะ อาหารเตรียมไว้พร้อมแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ”

        จวีกั๋วเจิ้งยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

        เมื่อเห็นจวีกั๋วเจิ้งทำท่าทางเสแสร้ง จวีซือหนานก็หัวเราะเยาะในใจ

        พ่อเรียกเธอได้สนิทสนมและไพเราะจริง ๆ! แต่น่าเสียดาย เธอไม่ใช่คนที่จะหลอกง่าย ๆ เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว! หญิงสาวไม่พูดอะไร เธอจูงมือกงเจ๋ออวี้เดินเข้าไปในบ้านในทันที

        จวีกั๋วเจิ้งเห็นดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เพราะมีกงเจ๋ออวี้อยู่ด้วย เขาจึงพูดอะไรมากไม่ได้ ก่อนจะรีบเดินตามเข้าไป

        เมื่อนั่งลงที่โต๊ะอาหาร จวีซือเฝยก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่พอเห็นกงเจ๋ออวี้ เธอก็กลั้นความน้อยใจเอาไว้ แล้วเดินเข้าไปหาพ่อด้วยท่าทางน่าเอ็นดู “พ่อคะ หนูกลับมาแล้ว พี่… พี่เขย… พวกคุณกลับมาแล้วนี่นา! หนูไปเอารถ เลยมาช้าไปหน่อย ขอโทษนะคะ!”

        กงเจ๋ออวี้กับจวีซือหนานนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ไม่มีใครเหลือบมองเธอเลยสักนิด

        “กินข้าวกันก่อนเถอะ”

        จวีกั๋วเจิ้งส่งสายตาให้จวีซือเฝย ส่วนจวีซือเฝยก็เข้าใจความหมาย จึงยิ้มรับและพยักหน้า “พ่อคะ ทุกคนกินไปก่อนเลยนะคะ หนูจะไปล้างมือก่อน”

        ทว่าจวีซือเฝยไม่ได้ไปล้างมือตามที่พูด เธอรีบขึ้นไปชั้นบน เปลี่ยนเป็นเดรสสั้นเกาะอกสีดำแบบลูกไม้ลงมา เธอเดินไปที่โต๊ะอาหารตรงหน้ากงเจ๋ออวี้ แกล้งจัดผมเล่น แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนหวาน

        “พี่เขย ถ้าพวกเราต้อนรับได้ไม่ดี ก็ช่วยเข้าใจด้วยนะคะ”

        พูดจบ เธอก็ดึงเก้าอี้ข้าง ๆ ตัวออกแล้วนั่งลง จากนั้นก็หยิบตะเกียบส่วนกลางคีบกุ้งให้กงเจ๋ออวี้

        กงเจ๋ออวี้ทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ ไม่แม้แต่จะมองเลยสักนิด แล้วผลักชามออกไปเสียดื้อ ๆ

        “วันนี้เรียกพวกเรากลับมาทำไม มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ หนูกับเจ๋ออวี้ยังมีธุระที่ต้องไปทำ” จวีซือหนานทำหน้านิ่ง มองพ่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเย็นชา

        จวีกั๋วเจิ้งวางตะเกียบลง และหัวเราะแห้ง ๆ มาสองที “ก็ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่… ลูกไม่ได้กลับมากินข้าวนานแล้ว ตอนนี้ก็มีแฟนแล้ว เลยอยากให้พาเขากลับมาให้พ่อเจอสักหน่อย”

        มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสแสร้งนี่แล้ว จวีซือหนานก็รู้สึกขยะแขยงจริง ๆ

        เธอลุกขึ้น จูงมือกงเจ๋ออวี้ “งั้นตอนนี้ก็เจอกันแล้ว พวกเราไปแล้วนะคะ”

        “จะไปไหน พ่อยังพูดไม่จบเลย!” จวีกั๋วเจิ้งรีบขวางพวกเขาไว้ แล้วพูดกับจวีซือหนานว่า “ลูกขึ้นไปข้างบนก่อน พ่อมีเรื่องอยากคุยกับประธานกงเป็นการส่วนตัว”