ณ ที่อู่ซ่อมรถ
ผม วัชรินทร์ ราชตะ อายุ 33 ปีตอนนี้ผมทำงานที่บริษัทผลิตรถยนต์แห่งหนึ่งหลังจากที่ผมทำงานมาเป็ปีกว่าในวันนั้นได้เกิดเหตุการณ์ประหลาดนั้นก็คือจู่ได้มีคนวัยชราที่แต่งตัวเหมือนช่างตีเหล็กในเกมแฟนตาซีโผล่ออกมาที่เก้าอี้ด้านหลังผมและล้มลงในสภาพที่เืออกทั่วตัวไปผมได้ใเป็อย่างมากเลยะโขอความช่วยเหลือหลังจากนั้นผมได้อุ้มคนชราคนนั้นแล้วถามว่า
“วัชรินทร์ ราชตะ:คุณลุงครับไม่เป็ไรมากนะครับ”
คนชราคนนั้นได้ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีเรี่ยวแรงและใกล้ที่จะหมดแรงว่า
“คนชรา:ฉันเหลือเวลาอีกไม่นานนายต้องสานต่อภารกิจต่อจากฉันนั้นก็คือการสร้างโลกแห่งสุดท้ายเป็โลกแห่งเวทมนตร์”
“วัชรินทร์ ราชตะ:สร้างโลกอะไรกันคุณลุงคุณกำลังจะตายนะ”
“คนชรา:ต่อให้ฉันตายฉันก็ไม่เสียใจหรอก”
หลังจากที่คนชราพูดจบเขาได้หยิบยกกระเป๋าใบหนึ่งให้ผมแล้วพูดว่า
“คนชรา:นี้คือกระเป๋าสร้างโลกที่มีอุปกรณ์ต่างๆฉันเตรียมไว้หมดแล้ว”
หลังจากที่คนชราพูดจบร่างกายของเขาเริ่มจางและได้สลายกลายเป็แสงสีทองระยิบระยับแล้วหายไปสักพักได้มีวงกลมเงาบางอย่างปรากฏขึ้นที่ใต้เท้าผมแล้วมันได้ดูดผมลงไปอย่างรวดเร็วหลังจากนั้นวงกลมเงาได้เปิดออกที่ไม่มีแม้แต่แผ่นดินไม่ว่าจะเป็น้ำหรือสิ่งต่างๆเลยมีแต่ความว่างป่าวจากนั้นด้วยความใผมได้ร้องตะโตนดังแล้วโวยวายอยู่สักพักจากนั้นผมได้หยิบกระเป๋าที่คนคนนั้นได้ให้ผมมาผมได้เปิดออกแล้วก็เจอกับหนังสือเล่มหนึ่งบนหน้าปกมันเขียนว่าวิธีสร้างโลกผมเลยลองเปิดอ่านมีแต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจแต่สักพักผมได้เริ่มที่จะเข้าใจมันผมใช้เวลาในการอ่านหนังสือเป็เวลาหลายชั่วโมงหลังจากที่ผมอ่านเสร็จผมได้เริ่มสร้างสิ่งต่างเป็เวลาหลายแสนล้านๆปีจนเกือบเสร็จหมดทุกอย่างสิ่งสุดท้ายที่ผมจะสร้างคือเผ่าต่างๆเช่นมนุษย์ มอสเตอร์ พวกกึ่งมนุษย์เป็ต้นหลังจากที่สร้างเสร็จผมได้ประกาศตนว่าเป็พระเ้าแล้วได้มอบพลังเวทส่วนหนึ่งและคำสั่งสอนของผมไปจนหมดและความรู้พื้นฐานต่างๆหลังจากที่ผมได้อยู่บนโลกนั้นเป็เวลาสิบปีผมได้บอกกับพวกนั้นว่าหมดเวลาของข้าแล้วผมไดกลับไปที่ที่ผมสร้างไว้ส่วนหนึ่งที่ห่างจากโลกนั้นมากนั้นคือ์ของผมจนสุขสำราญใจ
7K
