ตอนที่ 22 การฝึกฝนที่แท้จริง
หุบเขากระเรียนขาว
หลังจากรับรู้ถึงการมีอยู่ของ วิหารเงามืด และ เ้าแห่งนิรันดร์ หลี่เฉินก็เข้าใจว่าภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามานั้นร้ายแรงเกินกว่าที่เขาคิด
"ท่านอาจารย์ ข้าต้องทำอย่างไรเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น?"
ไป๋เทียนอู่มองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หากเ้า้าต่อกรกับเงามืด เ้าต้องเรียนรู้วิธีที่จะควบคุมพลังของเ้าก่อน"
ซูหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กล่าวเสริม "ใช่แล้ว ข้าเห็นเ้าต่อสู้ครั้งล่าสุด พลังของเ้าทรงพลังแต่ยังไร้การควบคุม มันอาจย้อนกลับมาทำร้ายเ้าเอง"
หลี่เฉินพยักหน้า เขารู้ดีว่าพลังของเขา แม้จะมหาศาล แต่ก็ยังคงเป็เหมือนดาบสองคม
"ข้าพร้อมจะฝึกฝน ไม่ว่ามันจะโหดร้ายแค่ไหนก็ตาม"
ไป๋เทียนอู่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ย "เช่นนั้น ตามข้ามา"
———
เส้นทางแห่งการทดสอบ
ไป๋เทียนอู่พาหลี่เฉินมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา มันเป็ถ้ำที่ดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยอักขระโบราณที่ส่องแสงริบหรี่บนกำแพงหิน
"ที่นี่คือ 'ถ้ำทัณฑ์์' สถานที่ที่ข้าและอาจารย์ของข้าเคยใช้ฝึกฝน"
หลี่เฉินจ้องมองไปรอบ ๆ ก่อนจะถาม "ข้าต้องทำอะไรที่นี่?"
ไป๋เทียนอู่หันกลับมามองเขา "เ้าเคยได้ยินคำว่า 'อัสนีขัดเกลา' หรือไม่?"
"อัสนีขัดเกลา?"
"ถูกต้อง พลังสายฟ้าที่แท้จริงนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายเท่านั้น มันยังสามารถชำระล้างและขัดเกลาร่างกายของผู้ใช้ให้แข็งแกร่งขึ้น"
ซูหยางเบิกตากว้าง "ท่านอาจารย์! ท่านจะให้เขาใช้วิธีนั้นเลยหรือ?"
ไป๋เทียนอู่พยักหน้า "ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว หากหลี่เฉิน้าต้านทานเงามืด เขาต้องผ่านการขัดเกลานี้ให้ได้"
———
อัสนีขัดเกลา – บททดสอบแห่งสายฟ้า
ภายในถ้ำ หินศิลาสลักอักขระเรืองแสงขึ้น เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
หลี่เฉินถูกพาไปยืนอยู่ตรงกลางวงแหวนพลังที่สลักบนพื้น
ไป๋เทียนอู่กล่าว "การฝึกฝนนี้จะทำให้เ้าเข้าใจถึงพลังของ 'อัสนีเทพพิโรธ' อย่างแท้จริง แต่จงจำไว้ มันจะทรมานร่างกายของเ้ายิ่งกว่าความตาย หากจิตใจของเ้าไม่มั่นคง เ้าจะถูกสายฟ้ากลืนกิน"
หลี่เฉินสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตอบ "ข้าเข้าใจ ข้าพร้อมแล้ว"
ไป๋เทียนอู่พยักหน้า ก่อนจะร่ายอักขระบางอย่าง
ทันใดนั้น ฟ้าผ่าลงมากลางถ้ำ สายฟ้าสีทองสาดส่องไปทั่ว
เปรี้ยงงง!!
กระแสไฟฟ้าส่งผ่านร่างของหลี่เฉินอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อของเขาหดเกร็ง ความเ็ปแล่นผ่านทุกเส้นประสาทของเขา
"อ๊ากกกกก!!"
แต่เขากัดฟันแน่น พยายามไม่ล้มลง
———
จิตสำนึกภายใน – การเผชิญหน้ากับตนเอง
ในขณะที่ร่างกายของเขาทรมานอยู่ภายนอก จิตสำนึกของหลี่เฉินกลับถูกดูดเข้าสู่มิติภายในจิตใจของตนเอง
เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้างที่ปกคลุมไปด้วยเมฆสีทอง แต่เบื้องหน้าของเขา… มีเงาหนึ่งยืนอยู่
มันมีรูปร่างเหมือนเขา แต่ใบหน้ากลับมืดมิด ไร้ดวงตา ไร้ปาก
"เ้าคือใคร?"
เงานั้นหัวเราะเสียงแหบพร่า "ข้าก็คือเ้า... ด้านที่เ้าหวาดกลัว"
"เ้าหมายความว่าอะไร?"
"เ้าคิดว่าเ้าควบคุมพลังของอัสนีเทพพิโรธได้งั้นหรือ? หึหึ... เ้าไม่มีวันทำได้ หากเ้ายังกลัวมัน"
หลี่เฉินชะงัก เขารู้ดีว่าลึก ๆ แล้ว เขายังไม่สามารถควบคุมพลังนี้ได้จริง ๆ
———
เผชิญหน้ากับสายฟ้าแห่งจิตใจ
ทันใดนั้น ฟ้าผ่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันฟาดลงมาที่หลี่เฉินโดยตรง
ตูมมมม!!
เขากรีดร้องอีกครั้ง ความเ็ปแล่นผ่านทุกอณูของร่างกาย
แต่เงานั้นกลับหัวเราะ "เ้าอ่อนแอเกินไป! เ้าจะไม่มีวันใช้พลังนี้ได้เต็มที่!"
หลี่เฉินกัดฟันแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา
"ไม่... ข้าไม่ยอมแพ้!"
เขาเหยียดมือออกไปกลางอากาศ ก่อนจะะโเสียงดังก้อง
"ข้าจะควบคุมมัน!"
———
การตื่นขึ้นของสายฟ้าแท้จริง
ภายนอกถ้ำ ร่างของหลี่เฉินเริ่มแผ่พลังอันมหาศาลออกมา
ไป๋เทียนอู่มองดูด้วยความประหลาดใจ "เป็ไปได้อย่างไร? เขาสามารถปรับตัวเข้ากับพลังของอัสนีเทพพิโรธได้เร็วขนาดนี้?"
ซูหยางเองก็ตกตะลึง "เ้านี่มันตัวประหลาดจริง ๆ"
ฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ หลี่เฉินไม่ได้ทรมานอีกต่อไป
เขายืนอยู่กลางสายฟ้าอย่างมั่นคง ดวงตาเปล่งประกายสีทอง
"ข้าััมันได้แล้ว... อัสนีเทพพิโรธ!"
———
บทสรุปของตอนที่ 22:
หลี่เฉินเริ่มต้นฝึกฝนพลังสายฟ้าด้วยการผ่าน อัสนีขัดเกลา
เขาต้องเผชิญหน้ากับเงาภายในจิตใจของตัวเอง
หลังจากความเ็ปและความทรมาน เขาเริ่มสามารถควบคุมพลังของ อัสนีเทพพิโรธ ได้จริง ๆ
———
ตอนต่อไป:
พลังใหม่ของหลี่เฉินจะเปลี่ยนแปลงการต่อสู้ของเขาอย่างไร?
วิหารเงามืดเริ่มเคลื่อนไหว
ศัตรูใหม่กำลังปรากฏตัว