อารัณหันไปมองไอริณพลางจับมือเล็กเอาไว้แน่นเมื่อตอนนี้ปีสอง ปีสาม และปีสี่รวมตัวกันประชุมหารือถึงกิจกรรมในมหาวิทยาลัยที่จะจัดขึ้น ั้แ่มาถึงก็มีผู้ชายจ้องไอริณเป็จำนวนมากจนอาการหวงน้องสาวของเขาเกิดกำเริบขึ้นมา
“อยู่ใกล้ ๆ เฮียเอาไว้น้องไอ”
“น้องไอก็อยู่กับเฮียรัณตลอด ไม่ได้ไปไหนนะ” ไอริณอมยิ้มกับความขี้หวงของเขาที่เป็แบบนี้มาั้แ่เด็ก ทว่ายิ่งโตเขาก็ยิ่งอาการหนักขึ้นเรื่อย ๆ
“มะรืนปีสองจะต้องจับคู่บัดดี ดูแลปีหนึ่งที่ตัวเองสุ่มได้ ซึ่งจะต้องคอยดูแลจนกว่าจะจบกิจกรรม”
“ห้ามไม่เข้าร่วมกิจกรรมเด็ดขาด ไม่งั้นโดนซ่อม ใครมีคำถามอะไรเกี่ยวกับเื่นี้ไหม”
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครยกมือถามอะไรปีสามกับปีสี่จึงพูดเื่อื่นต่อ ผ่านไปเกือบชั่วโมงกว่าการประชุมครั้งนี้จะจบลงได้ เมื่อประธานปีสี่กล่าวลาเหล่านักศึกษาจึงต่างทยอยเดินออกจากห้องกัน
“น้องไอริณครับ”
ไอริณที่กำลังเดินตามแรงจูงของอารัณหันไปมองคนที่เรียกชื่อเธอ และเห็นว่าเป็รุ่นพี่ที่รู้จักกันห่าง ๆ ั้แ่ตอนที่เธออยู่ปีหนึ่ง
“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามพลางลอบมองสีหน้าของอารัณไปด้วย
“พี่แค่อยากจะบอกไอริณว่าพี่ทักข้อความไปหาเราตั้งหลายครั้ง ไม่เห็นตอบพี่เลย น้องไอริณไม่เห็นหรือเป็เพราะอะไรเหรอครับ”
“อ๋อ ไอริณไม่ค่อยได้ตอบข้อความใครอยู่แล้วค่ะ ตอบเฉพาะคนรู้จักไม่กี่คนค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” ไอริณพยายามอธิบายอย่างสุภาพ
“แล้วพี่ไม่ใช่คนที่ไอริณรู้จักเหรอครับ พี่ชอบไอริณ อยากจีบไอริณนะครับ”
ไอริณยิ้มแหย ๆ ออกมากับคำพูดตรง ๆ ของคนตรงหน้าที่กล้ามาสารภาพรักเธอต่อหน้าพี่ชายสุดหวง
“เอ่อ เฮียรัณคะ”
“ตอบเขาไปสิ” อารัณที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นเสียงเรียบ
“เฮียรัณยังไม่ให้ไอริณมีแฟน คงต้องขอโทษนะคะ ส่วนตอบข้อความก็คงไม่ได้เพราะเฮียไม่ให้คุยกับผู้ชายแปลกหน้าค่ะ” ไอริณตอบด้วยประโยคปฏิเสธประจำตัว ใครมาจีบหรือมาดักรอให้ขนมเธอก็จะพูดทำนองนี้ตลอด
“ไปกันเถอะน้องไอ”
“ค่ะ” ไอริณเดินตามอารัณที่ดึงแขนเธอให้ออกจากห้องตาม
“อะไรวะ” เขาทอดสายตามองหญิงสาวที่ถูกใจเดินจากไปก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ เพื่อนในกลุ่มจึงเดินมาตบบ่าเขาที่แห้วั้แ่ยังไม่ทันได้เริ่มจีบ
“บอกแล้วว่าพี่ชายหวงมาก ไม่ได้คุยง่าย ๆ หรอก”
“เฮียโกรธเหรอที่น้องไอคุยกับเขา” ไอริณถามขึ้นเมื่อเห็นอารัณเงียบมาตลอดทาง
“เปล่า”
“แล้วเฮียรัณเป็อะไรคะ” เธอเอ่ยถามเสียงอ้อนเพราะกลัวว่าจะโดนพี่ชายโกรธ
“มีแต่คนพยายามเข้าหาน้องไอเยอะแยะเต็มไปหมด เดินไปทางไหนก็เห็นแต่สายตาของผู้ชายจ้องมา เฮียเลยแค่ไม่ชอบนิดหน่อย”
“แต่น้องไอไม่ได้สนใจใครเลยนะคะ”
“เฮียรู้ครับ เฮียก็แค่หวง ไม่ได้โกรธอะไรน้องไอเลย แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมน้องไอต้องสวยด้วย”
คำชมที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาไอริณหน้าร้อนผ่าวไปทั้งพวงแก้มจนขึ้นสีชมพูระเรื่อ
“ในสายตาเฮียรัณนอกจากน้องไอแล้วยังมีใครที่เฮียรัณว่าสวยอีกไหมคะ” ไอริณเอียงคอถามอย่างน่ารัก
“มีแค่คุณแม่กับน้องไอสองคนที่เฮียมองว่าสวยครับ”
“จริงนะ ห้ามโกหกน้องไอเด็ดขาด”
“เฮียไม่เคยโกหกน้องไออยู่แล้ว”
วันที่คณะบริหารจัดกิจกรรมจับคู่บัดดีระหว่างปีหนึ่งกับปีสองก็มาถึง ซึ่งมีปีสามและปีสี่บางส่วนคอยยืนดูอยู่รอบนอก
“น้องไอร้อนไหม” อารัณหันไปถามน้องสาว
“นิดหน่อยค่ะ คนเยอะมากเลย” ไอริณมองดูลานของคณะที่ตอนนี้อัดแน่นไปด้วยนักศึกษา ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับพี่ชายที่ถือพัดสีชมพูคอยพัดให้เธอไม่ห่าง
“ยางอยู่ในกระเป๋าใช่ไหม เฮียจะมัดผมให้” อารัณเห็นไอริณพยักหน้ารับจึงเอื้อมมือไปหยิบยางมัดผมในกระเป๋าสะพายของเธอที่เขาอาสาสะพายให้ ก่อนจะคาบพัดไว้ในปากแล้วจัดการรวบผมให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ” ไอริณหันไปสนใจปีหนึ่งที่จับฉลากต่อ จนกระทั่งได้ยินชื่อของเธอประกาศออกมา จากนั้นรุ่นน้องที่จับได้เธอเป็บัดดีก็เดินตรงเข้ามาหา
“สวัสดีครับพี่ไอริณ” ชายหนุ่มกล่าวทักทาย
“สวัสดีดีค่ะน้องเจตน์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ต่อจากนี้เราจะได้เป็บัดดีกันจนกว่าจะจบกิจกรรม พี่ขอฝากตัวด้วยนะ” ไอริณได้ยินชื่อเขาตอนที่ถูกเรียกไปจับฉลากจึงกล่าวทักทายกลับอย่างเป็กันเองเพื่อไม่ให้รุ่นน้องรู้สึกเกร็ง
“ครับผม ตอนจับได้พี่ไอริณผมใแทบแย่เลย”
“ทำไมเหรอ มีอะไรให้ใ” ไอริณถามอย่างแปลกใจว่าเขารู้จักเธอได้ยังไงทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันเป็ครั้งแรก
“ก็ลูกพี่ลูกน้องของผมชอบพี่ไอริณเลยภาวนาให้ผมเป็บัดดีกับพี่ แล้วก็ได้จริง ๆ ด้วย”
“บังเอิญมาก” โชคดีที่เมื่อกี้อารัณเดินไปหารุ่นน้องที่จับได้เขาพอดีจึงไม่ทันได้ยินที่เจตน์พูด ไม่อย่างนั้นบัดดีของเธอคนนี้อาจจะโดนหมายหัวเอาได้
“เดี๋ยวผมขอถ่ายรูปคู่กับพี่ไอริณแล้วส่งไปอวดพี่ชายผมได้ไหมครับ”
ไอริณจึงถ่ายรูปคู่กับเขาและแลกช่องทางการติดต่อกัน แต่แล้วอารัณก็เดินมายืนรอข้าง ๆ เธอพอดี
“ทำไมเฮียคุยกับรุ่นน้องเสร็จเร็วจังคะ”
“ก็ไม่มีอะไรต้องคุย แล้วน้องไอเสร็จหรือยัง” อารัณถามน้องสาวแต่ตากลับจ้องไปที่เจตน์ จนอีกฝ่ายต้องรีบหลบสายตาด้วยความกลัว
“เสร็จแล้วค่ะ พี่ไปก่อนนะเจตน์” พูดจบไอริณก็เดินควงแขนอารัณออกมายืนรวมกับเพื่อน ๆ ปีสอง
“ได้ผู้ชายเป็บัดดีเหรอ” เขาถามพร้อมกับพัดในมือที่โบกให้น้องสาวต่อ
“ค่ะ แล้วเฮียรัณล่ะคะ ได้ผู้ชายหรือผู้หญิง”
“ผู้ชาย”
“เรารู้บัดดีแล้วกลับได้เลยไหมคะ” ไอริณพยายามเปลี่ยนไปเื่อื่น
“ต้องรอถามปีสามก่อน แล้วทำไมน้องไอต้องไปถ่ายรูปกับเขา”
“น้องเขาขอถ่ายไปให้ลูกพี่ลูกน้องดูน่ะค่ะ”
“แล้วทำไมต้องถ่ายไปให้ดู”
“คำถามเยอะแยะไปหมดเลยนะคะ” ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนโดนสอบสวนคดีอะไรสักอย่าง
“ตอบคำถามเฮีย”
ไอริณถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่ออารัณยังคงจี้ต่อ
“น้องเขาแค่อยากถ่ายไปอวดอะไรทำนองนี้ค่ะ”
“แล้วทำไมต้องอวดด้วย”
“เฮียรัณขา น้องไอี้เีตอบแล้วนะ”
“ถ้าน้องไอเล่าให้เฮียฟังหมดเฮียก็ไม่ต้องถามน้องไอหลายรอบหรอก มีอย่างที่ไหนขอถ่ายรูปไปให้ญาติดู”
“ก็มันไม่มีอะไรนี่คะ น้องไอตอบทุกอย่างไปหมดแล้ว” ไอริณเลือกที่จะไม่บอกว่าลูกพี่ลูกน้องของเจตน์ชอบเธอเพราะยังไงเขาก็อยู่ต่างคณะ บอกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี
“เฮ้ย เลิกกิจกรรมแล้วไปพบอาจารย์ด้วยนะ เห็นอาจารย์นัทบอกว่าจะให้แก้งาน” ต้นกล้าเดินเข้ามาหาเพื่อนทั้งสอง
“แก้ตรงไหน”
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่อาจารย์บอกว่าแค่นิดหน่อย เขาจะเอางานมึงขึ้นไปโชว์หน้าคณะวันเปิดมอ”
“อืม ขอบใจที่มาบอกนะ” อารัณพยักหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาอาจารย์ทันที
“ต้องแก้ตรงไหนเหรอคะ” ไอริณชะโงกหน้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของพี่ชาย
“ส่วนเนื้อหาน่ะ แต่ไม่เยอะเท่าไหร่ น้องไอจะไปกับเฮียหรือจะไปหาซื้ออะไรกินเล่นรอ”
“ไปกับเฮียรัณสิคะ มันคืองานคู่นะจะให้เฮียรัณไปคนเดียวได้ยังไง”
“ตามใจ”
ไอริณกับอารัณยืนฟังกำหนดการของงานกีฬาสีภายในมหาวิทยาลัยที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้าอีกเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนจะขึ้นตึกเรียนไปหาอาจารย์แล้วมาหาข้าวกลางวันกินกัน
“น้องไออยากกินของเฮียรัณ อยากชิมดูว่าจะอร่อยไหม” ไอริณกะพริบตาปริบ ๆ มองอาหารในจานพี่ชายที่ดูจะน่ากินกว่า
“อยากกินอะไรก็ตักไป เฮียไม่หวงอยู่แล้ว” เขาเลื่อนจานของตัวเองไปตรงหน้าไอริณทันที
“ขอบคุณค่ะ เฮียรัณใจดีที่สุดเลย” ไอริณตักอาหารในจานของเขาครึ่งช้อนก่อนจะเลื่อนส่งคืน
“ทำไมเอาไปน้อยจัง เอาไปอีกสิ” ไม่พูดเปล่าเขายังตักเพิ่มเข้าไปในจานของเธอเองด้วย
“เดี๋ยวเฮียรัณก็กินไม่อิ่มหรอก”
“ไม่อิ่มก็สั่งใหม่ น้องไอนั่นแหละต้องกินเยอะ ๆ ตัวเล็กนิดเดียวเอง”
“ซื้อขนมไหม เดี๋ยวก่อนถึงบ้านเฮียแวะให้” อารัณถามขึ้นหลังจากที่เดินไปเก็บจานให้น้องสาวแล้ว
“ซื้อค่ะ น้องไออยากกินโดนัทกับไอติม”
“เดี๋ยวเฮียพาแวะห้าง อยากกินอะไรก็ซื้อไปแล้วกัน”
“เอาเยอะ ๆ เลยได้ไหมคะ เหมาให้หมดห้างเลย” ไอริณแกล้งถามยิ้ม ๆ
“ถ้าน้องไอเอากลับบ้านหมดได้ก็เอา”
อารัณกำลังจะเดินนำไอริณไปยังลานจอดรถ แต่แล้วก็เจอเข้ากับใครบางคน
“อ้าว พี่ไอริณ ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอกันนะครับ” เจตน์ส่งยิ้มให้กับไอริณคนเดียว
“มาทานข้าวเหรอ”
“ครับ มาทานกับญาติของผม นู่นไงครับเฮียแทน” เจตน์ชี้ไปยังชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินมาทางนี้
“ไปเถอะน้องไอ”
ไอริณพยักหน้ารับก่อนจะโบกมือลาบัดดีของตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะหันไปมองญาติของเจตน์
“พรหมลิขิตหรือเปล่าเฮีย ไม่คิดล่ะสิว่าจะได้เจอพี่ไอริณที่นี่” เจตน์ถามญาติที่แอบปลื้มไอริณเมื่อเธอกับพี่ชายเดินจากไปแล้ว
“น่ารักกว่าในรูปเยอะเลย อยากคุยด้วยว่ะ” แทนไทยังคงมองตามหลังของไอริณที่เดินออกไปไกลแล้ว
“ก็คุยดิเฮีย ปกติเวลาเจอสาวก็เข้าหาตลอด นี่อะไร ชอบแต่ไม่กล้าคุย”
“มึงเห็นแฝดของไอริณไหมล่ะ คนที่เข้าไปจีบคงต้องผ่านไอ้คนนั้นให้ได้ก่อน”
“พี่อารัณอะเหรอ ตอนเห็นผ่าน ๆ เมื่อเช้าผมก็นึกว่าพี่ ตัดผมทรงเดียวกันเลย ดีที่ไม่ทักผิด เขาดูไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ สงสัยหวงน้องสาวมาก”
“กูจะคุยกับไอริณให้ได้ หวงมากแล้วยังไง ถ้าอยากจะได้กูก็ต้องได้” แทนไทยกยิ้มออกมาเพราะแอบเห็นว่าไอริณเองก็มองมาที่เขาเหมือนกัน
516
