ในพริบตาที่สายตาอันพร่ามัวของเหยียนเฉินสบเข้ากับดวงตาของปีศาจจิ้งจอกในกรงขัง หลินฉางชิงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของปีศาจจิ้งจอกสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นางใช้สองมือปิดปากตนเอง ขอบตาแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว และในพริบตาต่อมา น้ำตาก็ไหลพรากออกมาจากดวงตา
"ขอโทษ..." เหยียนเฉินที่ถูกหลินฉางชิงพยุงไว้ ค่อย ๆ เอ่ยปาก
หลินฉางชิงััได้เช่นกันว่าร่างกายของเหยียนเฉินในยามนี้กำลังสั่นเทาอย่างต่อเนื่อง บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นลึก บัดนี้ก็นองไปด้วยน้ำตาเช่นกัน
"ข้ามาสายเกินไป" น้ำเสียงของเหยียนเฉินสั่นเครือ
เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ สองประโยค คนสองคนที่จ้องมองกันและกัน ต่างก็ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า
ปีศาจจิ้งจอกสะอึกสะอื้นพลางตะเกียกตะกายคลานไปยังขอบกรง ส่วนเหยียนเฉินก็สะบัดแขนออกจากหลินฉางชิง ร่างอันชราของเขาร่วงหล่นลงบนพื้น ใช้ทั้งมือและเท้าค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละนิด
ทว่าในพริบตาที่ฝ่ามือของปีศาจจิ้งจอกเกือบจะัักับกรงขัง
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีแดงฉานสายหนึ่ง แผ่กระจายไปทั่วทั้งกรงขังในทันที
"อ๊าก!" ปีศาจจิ้งจอกกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป จากนั้นสายฟ้านั้นก็ะเิเข้าใส่ร่างของปีศาจจิ้งจอกโดยตรง เสื้อผ้าที่เคยขาวสะอาดถูกสายฟ้าฟาดจนกลายเป็สีดำไหม้ในพริบตา
ร่างของปีศาจจิ้งจอกถูกกระแทกจนกระเด็นไปชนเข้ากับกำแพงด้านหลังกรงขังอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง
ปัง!
กำแพงทั้งแถบถูกร่างกายของปีศาจจิ้งจอกชนจนเกิดรอยร้าว
พรวด!
พริบตาต่อมา ปีศาจจิ้งจอกก็กระอักเืคำโตออกมาจากปาก นางนอนหมดแรงอยู่บนพื้น โดยมีประกายไฟฟ้าสีแดงวูบวาบไปตามร่างกายไม่หยุด
เมื่อเห็นภาพนี้ รูม่านตาของเหยียนเฉินหดเล็กลงลงทันที
"เชียนเชียน!"
เหยียนเฉินแผดเสียงร้องอย่างโศกเศร้า เขาพยายามคลานไปยังกรงขังอย่างสุดกำลัง ดูเหมือน้าจะใช้พลังของตนทำลายกรงขังนี้ให้ได้ แต่หลินฉางชิงย่อมไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น
สายฟ้าเมื่อครู่ คือกลไกป้องกันของกรงขังภายในหอคอยผนึกมาร ขอเพียงมีใครเข้าใกล้กรงขัง ไม่ว่าจะเป็ปีศาจหรือผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์ สายฟ้าสีแดงนั้นจะพุ่งออกมาโจมตีทันที
เมื่อดูจากสภาพของเหยียนเฉินในตอนนี้ หากเขาัักับกรงขัง เกรงว่าคงต้องสิ้นใจตายคาที่
"ผู้าุโเหยียนมีคำพูดอะไรก็พูดตรงนี้เถิด ที่นี่อย่างไรเสียก็คือหอคอยผนึกมาร"
หลินฉางชิงดึงตัวเหยียนเฉินไว้และกระซิบที่ข้างหูของเขา ในขณะเดียวกัน เขาก็มองเข้าไปในกรงขัง
ในฐานะปีศาจจิ้งจอก ร่างกายย่อมแข็งแกร่งกว่าปกติ ถึงแม้ว่าอักขระโบราณบนหอคอยผนึกมารจะสะกดพลังปีศาจส่วนใหญ่ของนางไว้ แต่ดูเหมือนสายฟ้าสีแดงเมื่อครู่ จะไม่ได้สร้างความเสียหายถึงแก่ชีวิตให้กับปีศาจจิ้งจอก
"พวกท่านทั้งสองควรจะใจเย็นลงหน่อยจะดีกว่า" หลินฉางชิงกล่าวเช่นนั้น เพราะในใจของเขา จริง ๆ แล้วเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้คร่าว ๆ แล้ว
แม้จะไม่รู้เื่ราวเื้ั แต่ความรักที่ปรากฏในดวงตาของทั้งคู่โดยไม่มีการปิดบังก็เป็คำตอบที่ชัดเจน
บทสรุปของเื่นี้ คือโศกนาฏกรรม
ในยามนี้ เหยียนเฉินซึ่งเดิมทีร้อนรนอย่างยิ่งเพราะปีศาจจิ้งจอกนามว่าเชียนเชียนถูกกระแทกจนกระเด็น แต่คำพูดของหลินฉางชิงกลับได้ผล อย่างน้อยก็ทำให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้
"เฮ้อ..." เหยียนเฉินถอนหายใจยาว
ในฐานะอดีตผู้เฝ้าหอคอยผนึกมาร เขาย่อมรู้ดีว่าคำพูดของหลินฉางชิงนั้นถูกต้อง
"ฉางชิง" เหยียนเฉินหันมามองเขา
"เ้าช่วยออกไปเฝ้าหอคอยผนึกมารให้ข้าทีได้หรือไม่?" เหยียนเฉินค่อย ๆ เอ่ยปาก
หลินฉางชิงรู้ความคิดของอีกฝ่าย
ในตอนนี้เหยียนเฉินอยู่ในสภาพที่พลังชีวิตเหือดแห้ง อาศัยเพียงพลังปราณเฮือกสุดท้ายในการต่อลมหายใจ มีโอกาสที่จะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ หากเขาเดาไม่ผิด ใน่เวลาสุดท้ายของชีวิต เมื่อได้เผชิญหน้ากับคนรัก เหยียนเฉินย่อมมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอก
"ข้าเข้าใจความหมายของท่าน" หลินฉางชิงพยักหน้าและกล่าวเบา ๆ
"ท่านโปรดวางใจเถิด ูเาด้านหลังแห่งนี้ เดิมทีก็ไม่มีใครผ่านมาอยู่แล้ว" หลินฉางชิงกล่าว
หลังจากพูดจบ เขามองเหยียนเฉินด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไป
"ฉางชิง..." เสียงของเหยียนเฉินดังขึ้นจากทางด้านหลังอีกครั้ง
"ขอบใจเ้ามาก"
นี่เป็ครั้งที่สองของวันนี้ ที่หลินฉางชิงได้ยินเหยียนเฉินกล่าวขอบคุณตน
เมื่อนึกถึงชายชราผู้มีนิสัยประหลาดในวันวาน ว่าแท้จริงแล้วยังมีด้านเช่นนี้อยู่ด้วย ภายในใจของหลินฉางชิงก็รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
เขาไม่ได้ตอบคำพูดของเหยียนเฉินและไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแต่กำหมัดแน่น พร้อมกับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกเล็กน้อย
'ลาก่อน ผู้าุโเหยียนเฉิน' หลินฉางชิงรำพึงในใจ
เขารู้ดีว่าหลังจากที่ตนเดินออกไปแล้ว ระหว่างเขากับเหยียนเฉิน อาจเป็การจากลาชั่วนิรันดร์
เมื่อออกจากหอคอยผนึกมาร หลินฉางชิงยืนอยู่หน้าประตูหอคอยผนึกมาร เงยหน้ามองดวงจันทร์บนท้องฟ้า เงาของดวงจันทร์สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในยามนี้ ภายในใจของหลินฉางชิงกลับรู้สึกขมขื่นอยู่บ้าง
"เฮ้อ"
เขาถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นก็นั่งพิงหลังเข้ากับประตูหอคอยผนึกมารที่ปิดสนิท
เขานั่งเหม่อมองท้องฟ้าเช่นนั้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
...
ดวงจันทร์ค่อย ๆ เคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตก
หลินฉางชิงประมาณการคร่าว ๆ เกรงว่าเวลาคงผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว
"พลังปราณของข้าคงจะถูกเขาใช้จนหมดสิ้นแล้ว..." หลินฉางชิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
เมื่อใดที่พลังปราณของตนหายไป ด้วยสถานที่ที่มีไอปีศาจพลุกพล่านอย่างหอคอยผนึกมาร จุดจบสุดท้ายของเหยียนเฉินจะเป็อย่างไร ย่อมไม่ต้องบรรยายให้มากความ
และเกือบจะในพริบตาที่คำพูดของหลินฉางชิงสิ้นสุดลง เสียงโหยหวนอย่างน่าเวทนาก็ดังทะลุประตูเข้ามาถึงหูของเขา
"ไม่!!!"
เสียงนี้คือเสียงของปีศาจจิ้งจอกนางนั้น หลินฉางชิงที่เข้าใจดีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถอนหายใจอีกครั้ง
"ลาก่อน ผู้าุโเหยียน"
หลังจากพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนและเปิดประตูหอคอยผนึกมารอีกครั้ง
เมื่อมาถึงหน้ากรงขังของปีศาจจิ้งจอก
ปีศาจจิ้งจอกที่ชื่อเชียนเชียนกำลังคุกเข่าอยู่หน้ากรง และห่างจากร่างของนางไม่ถึงหนึ่งจั้งที่ด้านนอกกรง เป็เหยียนเฉินที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต
บนร่างกายของเขา มีไอปีศาจนับไม่ถ้วนกำลังไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง ไอปีศาจเ่าั้ย้อมร่างกายของเหยียนเฉินให้กลายเป็สีม่วงดำ ดูเหมือนกำลังกัดกินเืเนื้อของเขาอย่างต่อเนื่อง เพื่อเพิ่มพูนพลังของตนเอง
ร่างกายที่ว่างเปล่าเช่นนี้ สำหรับไอชั่วร้ายภายในหอคอยผนึกมารแล้วถือเป็แหล่งบ่มเพาะชั้นดี
"สลายไป!" หลินฉางชิงเห็นดังนั้นจึงะโสั่งเสียงต่ำทันที
วิชากระบี่เมฆากระจ่างถูกใช้งาน
หลินฉางชิงยื่นนิ้วชี้ขวาออกมาวาดผ่านหน้าเบา ๆ ทันใดนั้น ประกายกระบี่สายหนึ่งก็ะเิออกมา
ฟึ่บ!
เมื่อประกายกระบี่ฟันลงบนศพของเหยียนเฉิน ไอปีศาจเ่าั้ไม่สามารถทนต่อปราณกระบี่ของหลินฉางชิงได้ จึงสลายตัวไปจนสิ้น ร่างของเหยียนเฉินกลับคืนสู่สภาพเดิม
ปีศาจจิ้งจอกที่อยู่ด้านข้าง กำลังมองดูทุกอย่างตรงหน้าด้วยอาการเหม่อลอย นางคุกเข่าลงบนพื้น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาอย่างไม่ขาดสาย
"ผู้าุโเหยียนจากไปแล้ว"
หลินฉางชิงเดินเข้าไป ยืนอยู่ที่หน้าประตูกรงขัง และกล่าวกับเชียนเชียนที่อยู่ด้านใน
"แม้ข้าจะไม่รู้เื่ราวระหว่างพวกท่าน แต่สิ่งที่ข้าทำได้ก็มีเพียงเท่านี้ ขอโทษด้วย ข้าไม่สามารถปล่อยท่านออกมา เพื่อกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายกับเขาได้"
2K
