หิรัญคอยดูแลฝนทิพย์ตลอดเวลา รวมถึงการปรึกษาแพทย์ ในการดูแลคนท้อง ในขณะที่ฝนทิพย์สังเกตความอ่อนโยนของเขาอยู่ห่าง ๆ โดยไม่ใช้อคติส่วนตัว หิรัญทำให้เธอรับรู้ว่าเขาจะเป็พ่อที่ดีในอนาคต ด้วยความเป็นักธุรกิจการวางแผนล่วงหน้าเป็สิ่งจำเป็สำหรับเขา หิรัญมีคำถามมากมายโต้ตอบกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่เธอได้แต่นั่งนิ่งมองการโต้ตอบทั้งสองอย่างเงียบ ๆ
“ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ” คำกล่าวสุดท้ายทำให้หญิงสาวหันมองชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะหันมาจับมือเธอแล้วพาไปรอรับยาด้านนอก
“ยังอยากอาเจียนอยู่หรือเปล่า” ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนฝนทิพย์จะส่ายศีรษะไปมา
“ขอบคุณนะคะ” คำขอบคุณของเธอ ทำให้หิรัญชะงัก แล้วส่งยิ้มให้อีกฝ่าย
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ผมทำตามหน้าที่”
“ก่อนหน้า ฉันคิดว่าจะอยู่ที่บ้านของคุณได้ไม่นาน เพราะท่าทางดุ ๆ ของคุณทำให้ฉันกังวลใจว่าจะทนคุณไม่ได้สักวัน แต่ตอนนี้ฉันสบายใจค่ะ ที่อยู่บ้านคุณจนถึงวันคลอด ขอบคุณที่ทำให้ฉันไม่อึดอัดจนเกินไปนัก” เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“จากวันที่ผมเจอแฟนของคุณ ผมก็มั่นใจว่าสิ่งที่คุณพูดเป็ความจริง และเด็กในท้องคงหนีไม่พ้นลูกผม”
“คุณก็เลยทำดีกับฉันงั้นเหรอคะ”
“เพราะหน้าที่” ชายหนุ่มย้ำคำเดิม แต่นั่นทำให้ฝนทิพย์ปล่อยยิ้มบางเบาออกมา หลังจากรับยาแล้วหิรัญก็จูงมือฝนทิพย์ขึ้นรถกลับบ้าน หากแต่หญิงสาวหันมาแล้วทำท่าอึกอักเหมือนอยากขอร้องบางอย่างจากเขา
“มีอะไรเหรอ”
“คุณหิรัญมีงานต่อไหมคะ”
“ไม่มี”
“งั้นช่วยพาฉันไปสถานที่หนึ่งได้ไหมคะ”
“ที่ไหน” คิ้วสองข้างขมวดติดกัน หลังจากนั้นฝนทิพย์ก็ปล่อยยิ้มกว้างออกมา สองเท้าเล็กเดินนำชายหนุ่มเข้ามาในซอย พลางหันมากวักมือเรียกหิรัญด้วยสีหน้าสดใส ชุดที่เธอใส่เป็ชุดกระโปรงสบาย ๆ ที่ชายหนุ่มเลือกให้ เขาทอดสายตามองเธอก่อนจะปล่อยยิ้มแล้วเดินตามไปอย่างว่าง่าย
“ตกลงจะพาผมไปไหน”
“ไปทานอาหารค่ะ นับจากวันที่แพ้ท้อง ฝนก็นึกอยากกินกวยจั๊บร้านนี้มาก ๆ แต่ไม่กล้ารบกวนใคร คุณรู้ไหมคะว่ากวยจั๊บร้านนี้เป็ร้านที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยทานเลยค่ะ หลังจากเลิกเรียนฉันกับพี่บอล...” หิรัญสังเกตสายตาเศร้าของหญิงสาวที่หยุดพูดไปเมื่อเอ่ยถึงอดีตแฟนหนุ่ม
“ถ้าหากว่าคุณได้ชิมนะคะ คุณจะบอกว่าอร่อยที่สุด” ฝนทิพย์เปลี่ยนคำพูด แล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย นั่นทำให้หิรัญชะงักนิ่ง เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกหวาดหวั่น หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็เมื่อสบสายตาเดียงสาของอีกฝ่าย
“นั่นไงคะ ร้านอยู่ตรงนั้น” ฝนทิพย์ชี้มือไปทางด้านหน้า พร้อมกับสะดุดพื้นจนเสียหลักเกือบจะล้มลง หิรัญรีบคว้ากายเธอไว้ทันด้วยความรวดเร็ว
“เป็อะไรหรือเปล่า” ฝนทิพย์ส่ายศีรษะแล้วค่อย ๆ ดันกายออกจากร่างเขาช้า ๆ เสี้ยววินาทีเธอคิดว่าจะโดนเขาดุ หากแต่สายตาอ่อนโยนของหิรัญกลับทอดมองตรงไปยังข้อเท้าของเธอ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
“ไม่เจ็บเท้าแน่นะ”
“ไม่เจ็บค่ะ ขอโทษนะคะฝนรีบไปหน่อย เลยไม่ดูว่าพื้นมันไม่เสมอ” เขาเพียงพยักหน้าไม่ต่อว่า หากแต่ปล่อยให้เธอเดินนำ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินตามหลังไป
สายตาคมเลื่อนมองร้านกวยจั๊บที่ว่าด้วยความลังเล เพราะโครงสร้างไม่ได้มั่นคงเท่าใดนัก ก่อนเสียงเรียกของหญิงสาวจะทำให้เขาเดินตรงไปนั่งอย่างเงียบ ๆ พร้อมทอดสายตามองฝนทิพย์สั่งเมนูที่เธอชอบด้วยสีหน้าสดใส ไม่ว่าจะเป็รอยยิ้ม หรือกิริยาที่แสดงออกมาล้วนเป็ธรรมชาติไม่ปรุงแต่ง นั่นทำให้สายตาของเขาไม่อาจละจากเธอได้
“ร้านนี้ไม่ต้องปรุง อร่อยสุดตัวเลยล่ะค่ะ” เธอเอ่ยกับเขาพร้อมตักกินอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่หิรัญสังเกตว่าอาการแพ้ท้องของเธออาจจะกำเริบ แต่สุดท้ายเธอกินได้อย่างปกติ ซ้ำสีหน้าดูมีความสุขมากด้วย
“อร่อยไหมคะ” ดวงตากลมเอ่ยถามเขาด้วยความอยากรู้
“อร่อยดี ไม่คิดเลยนะว่าร้านเล็ก ๆ แบบนี้รสชาติไม่แพ้อาหารแพง ๆ เลย” เขาตอบตามความรู้สึกแล้วตักกินอย่างไม่รังเกียจ ฝนทิพย์เลื่อนสายตามองคนสูงส่งยากจะเอื้อมถึงแบบเขา แล้วปล่อยยิ้มกว้างออกมา
“ขอบคุณนะคะ”
“ขอบคุณอะไรผมอีก” ชายหนุ่มเผลอยิ้มแล้วเอ่ยถามด้วยท่าทางสบาย
“ที่เสียสละเวลามีค่า พาฉันมาหาหมอ พามากินกวยจั๊บอร่อยๆ ก่อนหน้าคุณบอกว่า เวลาของคุณมีค่ามาก ๆ แต่ยังเสียสละเวลามาให้ฉัน ฉันรู้สึกภูมิใจแปลก ๆ ค่ะ” เขาชะงักแล้วเผลอยิ้มให้กับคำพูดแขวะของเธอ
ทั้งสองนั่งทานกวยจั๊บกันได้ไม่นานนัก เหล่านักศึกษาก็ค่อย ๆ ทยอยเดินเข้ามา ก่อนสายตาของฝนทิพย์จะทอดมองไปยังเบื้องหน้า เห็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายอย่างเป็กันเอง
“อ้าว! ฝนทิพย์” อีกฝ่ายเอ่ยทักด้วยความดีใจ
“เมย์” ฝนทิพย์ส่งยิ้มตอบกลับ
“Drop เรียนไม่เห็นบอกกันบ้างเลย นี่ฉันรู้จากเขมมิกาหรอกนะว่าเธอขอพักการเรียนก่อน ยัยเขมเที่ยวประกาศว่าเธอ...ท้อง” สายตาของเมย์เลื่อนมองไปยังท้องน้อยของอีกฝ่าย แล้วปั้นหน้ายิ้ม
“เป็เื่จริงเหรอฝน” ฝนทิพย์วางช้อนในมือแล้วนิ่งเงียบไม่ตอบคำถาม ขณะที่หิรัญสังเกตทุกอย่างโดยไม่พูดจา ก่อนที่เมย์จะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแ่ ๆ
“เธอรู้ข่าวบ้างหรือเปล่า ตอนนี้เขมมิกากับแฟนของเธอดูสนิทกันมาก ๆ เลยนะ ไปไหนต่อไหนด้วยกันเสมอ ตัวติดกันอย่างกับตังเม ไม่รู้ว่าพี่บอลเขาเปลี่ยนเป้าหมายแล้วหรือยัง ก็เธอท้องนี่นา”
“พี่บอลกับเขม สนิทกันเป็ปกติอยู่แล้ว” ฝนทิพย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หวังปลอบใจตัวเอง
“งั้นเหรอ แต่ข่าววงในบอกว่าสองคบกันอยู่นะ” หิรัญสังเกตสายตาสั่นไหวบางอย่างของฝนทิพย์ที่แสดงออกมา ก่อนเขาจะหันไปยังเพื่อนของเธอ
“ขอโทษนะครับ ผมขอเวลาส่วนตัวนะครับ” เมื่อนักศึกษาสาวเห็นท่าทางของชายหนุ่ม จึงยอมเดินกลับไปนั่งที่ด้วยท่าทางเก้อๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับมายังหญิงสาวแล้วพูดบางอย่าง
“รีบทานเถอะจะได้รีบกลับ” ว่าแล้วฝนทิพย์จึงจับช้อนขึ้นมา พร้อมความหวาดหวั่นว่าความรักของภูดิศอาจเปลี่ยนไป หิรัญยังคงจับท่าทางของอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรออกมา
1K
