บ่ายโมง
“ป๊าครับ ดูสิครับมีสนามฟุตบอลด้วย” แขนเสื้อของเขาโดนดึงยึก ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ
“ชอบรึเปล่าครับ” เขาย่อตัวลงถามลูกชายด้วยความใส่ใจ สองพ่อลูกคุยกันเื่ฟุตบอลอีกหลายประโยค ขณะที่กรกนกยังคงพูดคุยกับเ้าหน้าที่ของโรงเรียนอย่างออกรสชาติ เธอถามั้แ่รายละเอียดของหลักสูตรไปจนถึงกิจกรรมหลังเลิกเรียนอย่างละเอียด
เรวัตยืนฟังเงียบ ๆ
ตลอดเช้าเขาแทบไม่ได้คุยกับภรรยาเลยสักคำ ทุกคำถาม ทุกความใส่ใจและทุกสายตาของเธอล้วนมอบให้ลูกชายเพียงคนเดียว ส่วนเขาเหมือนคนขับรถที่ติดสอยห้อยตามมาดูแลลูกเ้านายมากกว่าผู้ปกครอง
แน่นอนว่าเขาไม่โกรธ ไม่อิจฉาลูกเลยสักนิด เพียงแต่บางทีเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าตรงนี้ไม่มีพื้นที่ให้เขาอยู่
‘ครืดด’ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเล็กน้อย
ถึงแล้วนะคะ เป็ข้อความสั้น ๆ จากใครบางคนที่สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนออกมาเจอเขาจนได้ หนุ่มใหญ่ยิ้มมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดล็อคหน้าจอ
“มีอะไรรึเปล่าคะ” กรกนกถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เรวัตสะดุ้งเฮือก ตั้งนานไม่ชวนคุยจู่ ๆ ก็มาอยากรู้เื่ของเขาซะอย่างนั้น
“เื่ที่บริษัทน่ะ”
“วันเสาร์เนี่ยนะคะ”
“อืม” เรวัตตอบสั้น ๆ ไม่อธิบายอะไรเพิ่ม ขณะที่กรกนกก็พยักหน้ารับรู้และไม่ได้ถามอะไรต่อเหมือนกัน
“คุณจะไปก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันพาลูกไปดูต่อเอง”
“เอางั้นเหรอ งั้นผมไปนะ”
คำตอบของเขามาเร็วเกินไป เร็วเสียจนกรกนกอดขมวดคิ้วไม่ได้
ตอบเสร็จก็ลูบหัวลูกชายเบา ๆ แล้วบอกลา “ป๊ามีเื่ต้องไปจัดการ ไว้เราเจอกันตอนเย็นทีเดียวเลยนะครับ อยู่กับแม่อย่าดื้อนะเข้าใจมั้ย”
“ได้ค้าบ บายฮะป๊า” ต้นไม่ได้สนใจว่าใครจะอยู่หรือจะไป ฟังจบเขาก็วิ่งออกไปเล่นกับเพื่อนรุ่นเดียวกันตามประสาเด็กทันที
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมารถยนต์สีดำคันหรูก็เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของโรงแรมแห่งหนึ่ง
เรวัตดับเครื่องยนต์แล้วนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยครู่หนึ่ง หัวใจเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อยขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความสั้น ๆ แล้วกดส่ง ไม่นานนักก็เห็นสัญลักษณ์ว่าอีกฝ่ายอ่านข้อความ เพียงเท่านั้นหนุ่มใหญ่ก็เปิดประตูรถลงไปอย่างไม่ลังเล
ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้องพักที่จองเอาไว้
‘ก๊อก ๆ ๆ’
เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านในทำให้เขาตื่นเต้นจนมือเย็นเฉียบ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่บานประตู ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงเปิดประตูในเวลาไล่เลี่ยกัน ก่อนที่เธอก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
เรวัตชะงักแล้วสูดหายใจเข้าลึกเมื่อได้เห็นร่างเล็กในชุดเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้ทำให้ภาพความทรงจำที่มีร่วมกันตลอดสามอาทิตย์ผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
่เวลาสั้น ๆ นั้นไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะต่างก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่าแม้จะเจอกันอยู่ทุกวัน แต่มันก็ไม่สามารถเติมเต็มความว่างเปล่าในใจของกันและกันได้เลย
“ป๊ามาแล้ว”
“หนูรอนานรึเปล่า”
ใบหลิวส่ายหน้าไปมา ทั้งที่มีเื่มากมายอยากจะพูด แต่กลับไม่มีคำไหนหลุดออกมา หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาไม่เคยละจากใบหน้าของพ่อเลี้ยงที่มอบทุกอย่างให้เธอโดยไม่มีข้อแม้
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
“หนูเพิ่งรู้... ว่าคิดถึงป๊าขนาดนี้”
ไม่มีคำหวานใดมากไปกว่านั้น มีเพียงความจริงที่ต่างก็รับรู้กันมาตลอด
“ป๊าก็เหมือนกัน”
เรวัตบอกพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว... สองก้าว สามก้าว จากนั้นบานประตูก็ถูกปิดลงตัดขาดพวกเขาออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ห้องพักของโรงแรมหรูตกอยู่ในความเงียบงัน ภายในพื้นที่กว้างขวางนั้นมีเพียงพวกเขาเท่านั้น
ไม่มีสถานะทางสังคมมาขวางกั้น ไม่มีสายตาคอยจับจ้อง
ระยะห่างระหว่างพวกเขาหายไปทีละนิดจนในที่สุดก็ไม่มีเหลืออยู่อีกต่อไป เรวัตดันร่างเล็กไปติดผนัง ใบหลิวอุทานออกมาคำหนึ่ง แต่มันก็เปลี่ยนเป็เสียงครางทันทีเมื่อริมฝีปากหนาตะโบมจูบลงไปอย่างรุนแรง มือใหญ่คว้าต้นคอเล็กกดเข้าหาตัวมากขึ้น
“หนูจะยอมเป็ของป๊าได้มั้ย” มือหนายื่นขึ้นไปวางแนบแก้มนุ่ม
สมองของใบหลิวเหลวไปหมด เธอปล่อยตัวไปตามที่เขาชักนำอย่างไม่ยับยั้งช่างใจ
“ว่ายังไง หนูจะยอมเป็ของป๊ารึเปล่า”
ร่างเล็กยังคงหายใจไม่ทันจึงพยักหน้าอย่างแรง แต่เรวัตกลับเรียกร้องมากกว่านั้น “พูดออกมาสิ ป๊าอยากได้ยินจากปากหนูมากกว่า”
“หนูเป็ของป๊าคนเดียวค่ะ”
“เด็กดี” คนเป็พ่อเลี้ยงพูดเสียงหวานขณะแนบริมฝีปากลงมาดูดกลืนกลีบปากเล็กของคนในอ้อมแขนอีกครั้ง
“อื้อออ”
เรวัตช้อนตัวใบหลิวขึ้น เธอก็เกี่ยวขารอบเอวเขาทันทีตามสัญชาตญาณ เขาตรึงเธอเอาไว้ด้วยร่างของตัวเองแล้วดันสะโพกไปข้างหน้าถูไถความเป็ชายเข้ากับร่องนุ่มอย่างร้อนแรง
“ป๊าคิดถึงหนูเหลือเกิน ร่องนุ่ม ๆ นี่ก็สุดยอดเลย แค่ถูลงไปเบา ๆ ก็รู้สึกเหมือนจะแตกออกมาอยู่แล้ว”
เขาซุกหน้าลงกับซอกคออุ่นแล้วบอกออกมาอย่างสิ้นท่า
“อ๊าาา” ใบหลิวครางกระเส่าออกมาด้วยเสียงเย้ายวนอย่างที่ไม่คิดว่าจะสามารถเปล่งมันออกมาจากปากของตัวเองได้
เรวัตพรมจูบไปตามลำคอระหงด้วยความหลงใหล ท่อนเนื้อดันกางเกงออกมาเป็ลำใหญ่แล้วเขาก็ถูไถมันเข้ากับร่องเสียวของลูกเลี้ยงสาวอย่างต่อเนื่องจนเป้าเกงเกงชั้นในของเธอเปียกชื้นเป็วงกว้าง
แต่เขาจะแตกทั้งที่ยังไม่ได้ถอดกางเกงออกมาไม่ได้
“หนูอมให้ป๊าหน่อยได้มั้ย”
ใบหลิวพยักหน้าหงึกหงัก เรวัตจึงปล่อยตัวเธอลง ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าระหว่างต้นขาของเขา--- รูดซิป ปลดกางเกงและดึงกางเกงชั้นในของเขาลงมากองที่ข้อเท้าสำเร็จภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ
ร่างหนากระดกท่อนเนื้อหงึก ๆ โชว์แล้วเอ่ยออกมาเสียงแหบพร่า “เร็วสิครับ ป๊าเงี่xxจนจะะเิอยู่แล้ว”
เธอเอื้อมมือมาจับท่อนเนื้อของเขาแล้วนำเข้าปากไปโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เริ่มจากส่วนหัวบานใหญ่...
“อาาาา” เรวัตครางออกมา เมื่อปากอุ่นของเธอโอบล้อมรอบหัวบานแล้วออกแรงดูดเบา ๆ มือหนาขยุ้มเส้นผมอ่อนนุ่มแล้วจับให้เธอแหงนหน้า เขาจะได้มองเห็นสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ชัดขึ้น
ใบหน้าเล็กแดงก่ำ สองตาฉ่ำเยิ้ม และริมฝีปากบางที่เหยียดออกจนสุดโดยมีท่อนเนื้อของเขาปักคาอยู่
ช่างเป็ภาพที่สวยงามสมกับที่รอมานานจริง ๆ
9K
