มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่า (BL) (จบ)

        ซวีอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม“ตามคำสั่งของฉิงชางจวิน ข้าให้คนสืบหาภูตผีทั้งหมดในปรโลกซึ่งยังไม่ได้ไปเกิดใหม่ที่เกี่ยวข้องกับราชาผีแห่งแดนใต้ในอดีตในที่สุดก็พบเบาะแส...ก่อนที่เจ้าเมืองยวนโส่วจะหายตัวไปเขาได้นำผู้คนไปยังเขาเจียวซางกุยในโลกมนุษย์เพื่อค้นหาเผ่าปีศาจเผ่าหนึ่งที่เรียกว่าตระกูลหลิงเย่า[1] ฉิงชางจวินไม่ได้กลับมายังปรโลกเป็นเวลานานอาจยังไม่ทราบถึง ‘ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่’ ในภายหลังของเจ้าเมืองยวนโส่วผู้นี้เขาไม่ลงมือก็ไม่เป็นไร แต่หากลงมือคราใดจะต้องเกิดลมฝนคาวโลหิตแน่นอนว่าไม่อาจเอาชนะโดยปราศจากการเกิดลมฝนเช่นนี้ ท่านจะได้รับความเสียหายอย่างเลี่ยงไม่ได้หากกลับไปที่ปรโลกในทันทียากที่จะรับรองได้ว่าจะไม่โดนศัตรูไม่ฉวยโอกาสเป็นนกขมิ้นที่อยู่เบื้องหลัง[2]ดังนั้น...โดยปกติแล้วก่อนนำผู้คนออกไปโจมตีจะไม่บอกลูกน้องว่าจะกลับไปกบดานที่ใดในภายหลังลูกน้องเหล่านั้นย่อมคุ้นเคยกับการไร้ข่าวคราวเป็นเวลานานของเขาซึ่งหายไปชั่วระยะหนึ่งเพียงแค่ปฏิบัติตามปกติ รอการกลับมาด้วยท่วงท่าใหญ่โต แต่หลังจากคราวนั้นเวลาล่วงเลยมาหลายสิบปีแล้วยังคงไม่มีข่าวคราวใด สถานการณ์โดยรูปธรรมเป็นเช่นไรภูตผีลูกน้องของเขาเหล่านี้ยังไม่ทราบโดยชัดเจนเช่นเดียวกัน ด้วยเหตุนี้การบังคับและล่อลวงด้วยผลประโยชน์ย่อมไร้ผลข้าไม่ได้กระทำการใดที่แหวกหญ้าให้งูตื่น”

       หลังจากเจียงเฉิงเยว่ได้ยิน อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วพึมพำกับตนเอง“สุดท้ายแล้วก็มีทิศทาง...ดูเหมือนว่าต้องไปเขาเจียวซางกุยสักรอบ...”

        ซวีอวี่กล่าว“ฉิงชางจวินรู้อะไรเกี่ยวกับเผ่าปีศาจที่เขาเจียวซางกุยหรือไม่?”

       เจียงเฉิงเยว่ขมวดคิ้ว นึกถึงความทรงจำอันยาวนานจึงถาม “ข้ารู้ไม่มากนักเพียงจำได้ว่าเคยได้ยินไม่กี่คำเท่านั้นเมื่อสองร้อยกว่าปีที่แล้วดูเหมือนจะเป็นสถานที่ลึกลับของปีศาจในโลกมนุษย์ โอ้ ใช่แล้วไม่รู้ว่ามีเขตอาคมอะไรที่ด้านนอกภูเขา...ซึ่งทรงพลังมากใช่หรือไม่?”

       ก่อนที่ซวีอวี่จะตอบหลี่อวิ๋นหังกลับเอ่ย “ค่ายกลมารสวรรค์เสวียนอิน”

        ซวีอวี่พยักหน้า“สิ่งที่ซ่างเซียนกล่าวนั้นถูกต้อง เขาเจียวซางกุยนั้นหลบซ่อนอยู่จึงหาได้ยากทุกสถานที่บนเขามีค่ายกลมารสวรรค์เสวียนอินว่ากันว่าถูกสร้างโดยเผ่ามารบรรพกาลหลังจากสงครามระหว่างเทพกับมารแม้ว่าจะเสียหายแต่อานุภาพที่เหลือยังคงอยู่ เมื่อเข้าไปข้างในนอกจากเผ่ามารแล้วพลังวิญญาณและประสาทสัมผัสทั้งห้าจะหายไปสิ้นมีเพียงเข้าร่วมเป็นเผ่ามารเท่านั้นจึงจะใช้เคล็ดวิชาได้ ฉิงชางจวินคงทราบหลังสงครามระหว่างหัวเทียนซ่างเสินกับราชามารบรรพกาลเมื่อพันปีก่อนในบรรดาสามโลกได้กวาดล้างเผ่ามารจนสิ้น ส่วนใหญ่ได้เร้นกายจากโลกค่ายกลมารสวรรค์เสวียนอินนั้นถูกทอดทิ้งแต่กลับกลายเป็นที่หลบภัยสำหรับเผ่าปีศาจตัวน้อยที่อ่อนแอ”

        เจียงเฉิงเยว่ถาม“เร้นกายจากโลก? พวกเขาเร้นกายจากผู้ใดเมื่อเผ่าปีศาจเข้ามาข้างในเคล็ดวิชาทั้งหมดจะไม่สูญสลายหรือ?”

       ทั้งหลี่อวิ๋นหังและซวีอวี่ไร้คำพูดเล็กน้อยซวีอวี่ยังคงมีความอดทนที่จะอธิบายให้เขาฟัง “โดยปกติแล้วผู้ฝึกฝนธรรมดาในโลกมนุษย์ที่โห่ร้องว่า ‘ปราบมารกำจัดปีศาจ’ ตลอดทั้งวันเหล่านั้นเผ่าปีศาจตัวน้อยเหล่านี้ มีบางตนที่ก่ออาชญากรรมอย่างจริงจัง มีบางตนที่อ่อนแอจึงเป็นเหยื่อของนักพรตมนุษย์ที่โอ้อวดความสำเร็จตระกูลใหญ่หลายเผ่าของโลกปีศาจที่อยู่ในโลกมนุษย์ถูกแยกออกจากกันแต่ละเผ่ามีที่มั่นของตนเอง เผ่าปีศาจเล็กๆที่เหลือเลือกที่จะสวามิภักดิ์ได้เพียงเผ่าเดียวเท่านั้นเพื่อร้องขอความคุ้มครองทว่าตระกูลใหญ่เหล่านี้สนใจเพียงผู้ที่อยู่ในเขตการปกครองของพวกเขาส่วนพวกที่ไม่ได้อยู่ภายใต้บังคับบัญชาพวกเขาย่อมไม่สนใจทว่าข้าราชบริพารของตระกูลใหญ่ในหมู่ปีศาจนั้นไม่ได้เป็นกันง่ายๆพวกเขาต้องมีความแข็งแกร่งติดตัวบ้างหากไม่มีผลประโยชน์ให้กับตระกูลใหญ่เหล่านั้นแม้แต่น้อยเช่นเดียวกับหมิงสุ่ยกับเหยียนชิวที่รับผู้คนทั้งหมดเช่นนั้นจะไม่ถูกทำให้ล่มจมหรอกหรือ? ดังนั้นเหล่าปีศาจตัวน้อยที่อ่อนแอซึ่งไม่อาจสวามิภักดิ์ต่อตระกูลใหญ่ได้จึงทำได้เพียงขอพรแน่นอนว่าหลังจากเข้าสู่ค่ายกลมารสวรรค์เสวียนอิน พลังวิญญาณจะหายไปจนสิ้นผู้ฝึกฝนธรรมดาเหล่านั้นคงกังวลเกี่ยวกับจุดนี้เช่นเดียวกัน นอกจากนี้ที่ตั้งของเขาเจียวซางกุยยังเป็นความลับ”

       เจียงเฉิงเยว่พยักหน้าอย่างเชื่องช้าหลังจากฟังด้วยสีหน้าจริงจังเขาเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ย “ข้ารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ยากลำบากแต่...หากไม่ตรวจสอบ ท้ายที่สุดอาจเป็นเรื่องยากที่จะหาที่อยู่ของคนผู้นั้น”

       ซวีอวี่พยักหน้ากล่าว “เป็นสิ่งที่แน่นอนเพียงแต่จะหาที่ตั้งของเขาเจียวซางกุยได้อย่างไร นับเป็นปัญหาที่ยากอยู่แล้ว...”

       เจียงเฉิงเยว่ประสบปัญหาเช่นเดียวกัน หลังจากครุ่นคิดเป็นเวลานานโดยไม่มีผลลัพธ์เขาถอนหายใจกล่าว “ไม่ว่าอย่างไร ตัดสินใจตามสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน”

       ทั้งสองคนพูดคุยรายละเอียดกันอีกสองสามประโยคจากนั้นเจียงเฉิงเยว่กับหลี่อวิ๋นหังจึงกล่าวลา ซวีอวี่ลุกขึ้นส่งมีเจียงเฉิงเยว่เดินนำหน้า หลี่อวิ๋นหังตามหลังเมื่อเขาอยู่ใกล้ซวีอวี่เล็กน้อยจึงได้ยินอีกฝ่ายเรียกเสียงเบา “ซ่างเซียน”

       หลี่อวิ๋นหังหันศีรษะไปมอง ซวีอวี่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มน้อย “ผ่านมาหลายปีแล้วไม่ทราบว่าซ่างเซียนได้พบคนที่รอในเมืองผีเมื่อปีนั้นหรือไม่?”

        หลี่อวิ๋นหังตกตะลึงเขามองแผ่นหลังของคนผู้นั้นซึ่งกำลังพูดคุยหัวเราะกับผู้คุมวิญญาณที่นำทางห่างออกไปสองสามก้าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นพลางเอ่ยเสียงเบา“นับว่าพบแล้ว”

       .............................

       เจียงเฉิงเยว่พาหลี่อวิ๋นหังออกจากปราสาทหลักของเมืองปี่อั้นมายืนอยู่บนถนนในเมืองผีที่พลุกพล่านอีกครั้งเจียงเฉิงเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เซียนจวินรอสักครู่ ข้ายังนัดกับใครบางคนไว้ขอพบเขาสักครู่แล้วค่อยไปในไม่ช้า ได้หรือไม่?”

        “ตกลง”

       เจียงเฉิงเยว่พาอีกฝ่ายผ่านถนนตรอกซอกซอยอย่างคุ้นเคยไปยังโรงน้ำชาแห่งหนึ่งในเมืองผี

        เสี่ยวเอ้อร์[3] ยังไม่ได้บ่มเพาะการแปลงกายจึงดูโปร่งใสเล็กน้อยถึงอย่างนั้นกลับทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น“ไม่คุ้นหน้าเซียนซือทั้งสองท่านอยู่เล็กน้อยเป็นครั้งแรกที่มาเมืองผีของเมืองปี่อั้นหรือขอรับ?”

       เจียงเฉิงเยว่ระบายยิ้ม “ไม่ใช่อย่างนั้นแต่นี่คงเป็นครั้งแรกที่มาร้านของพวกท่าน”

       เสี่ยวเอ้อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้เป็นท่านลูกค้าใหม่นี่เองขอเชิญขึ้นไปยังห้องส่วนตัวชั้นบนได้หรือไม่ขอรับ?”

        เจียงเฉิงเยว่“ตกลง”

       ทั้งสองคนขึ้นไปชั้นบนด้วยการนำของเสี่ยวเอ้อร์ค้นหาตำแหน่งทำเลดีติดกับถนนแล้วนั่งตรงข้ามกัน เสี่ยวเอ้อร์เช็ดโต๊ะพลางถาม“เซียนซือทั้งสองท่านต้องการสั่งอะไรขอรับ?”

       เจียงเฉิงเยว่เอ่ย “ขอเป็นชาเขียวก่อนแล้วกัน พวกเรากำลังรอคนอยู่”

       เสี่ยวเอ้อร์ตะโกนเสียงดัง “ขอรับ!” จากนั้นลอยออกไป

       ผู้ช่วยในร้านแห่งนี้คล่องแคล่วว่องไวเพียงไม่นานกาน้ำชากับถ้วยชาสองสามใบจึงมาส่ง  เสี่ยวเอ้อร์ชงให้ทั้งสองคนตามลำดับพลางเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม“เซียนซือทั้งสองท่านดื่มให้อร่อยนะขอรับ” เจียงเฉิงเยว่พยักหน้าเสี่ยวเอ้อร์ถึงจากไป

        ทั้งสองคนนั่งเงียบไร้คำพูดเป็นเวลานานหลี่อวิ๋นหังกำลังยื่นมือไปแตะถ้วยชาตรงหน้าเจียงเฉิงเยว่ยื่นมือไปบนหลังมือขาวของเขาโดยพลันเพื่อหยุด “ซ่างเซียนรอเดี๋ยว...”จากนั้นหยิบถ้วยชาในมือของอีกฝ่ายภายใต้การจ้องมองของหลี่อวิ๋นหังเขาหมุนถ้วยชาเทลงบนพื้น ก่อนวางถ้วยชาเปล่ากลับคืนจากนั้นอธิบายให้ฟังด้วยรอยยิ้ม “เมืองผีคือสถานที่ชั่วร้าย อันที่จริงเมื่อเมืองผีต้อนรับแขกที่มาจากนอกปรโลกอย่างน้อยต้องใช้น้ำไร้ราก[4] ของโลกมนุษย์ แต่น้ำไร้รากเป็นสิ่งที่หรูหราในเมืองผีเป็นอย่างยิ่งทางด้านเจ้าเมืองปี่อั้นนั้นไม่มีปัญหา แต่โรงน้ำชาเล็กๆ ริมทางในเมืองผีเช่นนี้ แม้จะเห็นได้ชัดเจนว่าใช้น้ำไร้รากแต่กว่าแปดสิบส่วนใช้น้ำจากปรโลกซึ่งเต็มไปด้วยพลังหยินชั่วร้าย หากนักพรตธรรมดามากมายจากโลกมนุษย์มีการบ่มเพาะไม่เพียงพอหลังจากดื่มเข้าไปแล้วอาจป่วยอย่างน้อยสิบวันจนถึงครึ่งเดือน แม้ว่าเซียนจวินมีพลังวิญญาณสูงส่งล้ำย่อมต้องปลอดภัยไร้กังวล แต่สุดท้ายแล้ว...อย่างไรก็ยังสกปรกอยู่ดี ดังนั้นอย่าดื่มเสียดีกว่า”

       หลี่อวิ๋นหังมองเขาอย่างเงียบงันครู่หนึ่ง

       เจียงเฉิงเยว่สบตา คิดว่าอีกฝ่ายยังไม่เข้าใจ เขายิ้มแล้วอธิบายอย่างอดทน“เซียนจวินคือเซียนจวินจากสวรรค์ สิ่งชั่วร้ายก็เหมือนคราบโคลนบนอาภรณ์ขาวแม้จะซักให้สะอาดได้ แต่เลี่ยงไม่ให้เปื้อนจะดีกว่ากระมัง”

       หลี่อวิ๋นหังถอนสายตาออกพลางจ้องมือของตนที่ถือถ้วยสายตาจับจ้องไปยังจุดที่ถูกสัมผัสเมื่อครู่ ไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน

        ผ่านไปไม่นานเจียงเฉิงเยว่เห็นร่างหนึ่งที่คุ้นเคยค่อยๆ ขึ้นมาจากชั้นล่างของโรงน้ำชาอวี่ซูก้าวมาข้างหน้า หลังเห็นทั้งสองคนจึงรู้สึกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดนิ่งค้างไปนานไม่เอ่ยอะไรเจียงเฉิงเยว่ย่อมเข้าใจว่าเขากังวลอะไรอยู่จึงส่งยิ้มแล้วเอ่ยเสียงเบา “ท่านนี้คือเสวียนเหยาซ่างเซียนแห่งวังหลิงปี้ไม่ต้องกังวล นั่งลงเถิด”

       หลังจากนั้นอวี่ซูจึงคืนสติ เอ่ยทักทายเจียงเฉิงเยว่ก่อน “คุณชาย”จากนั้นหันไปหาหลี่อวิ๋นหัง “ซ่างเซียน”

       หลี่อวิ๋นหังพยักหน้าเล็กน้อย

       อวี่ซูนั่งลงด้านข้าง เจียงเฉิงเยว่หยิบถ้วยแล้วรินชาให้เขาด้วยตนเองก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คนผู้นั้น...ว่าอย่างไร?”

        อวี่ซูกล่าว“ตามคำสั่งของคุณชาย สิ่งที่คุณชายเคยให้ถามท่านเสวียนชิงนายท่านให้ข้ามาแจ้งกับคุณชาย ตี้จวินได้อธิบายเรื่องราวเบื้องหลังก่อนจากไปเรื่องนี้...ไม่ใช่เรื่องที่คุณชายจะเข้าไปแทรกแซงได้คุณชายอย่าได้ลงไปในน้ำโคลนนี้อย่างเด็ดขาด นายท่านยังให้ข้าน้อยมาแจ้งคุณชายตี้จวินจัดการเรื่องราวได้เหมาะสม คุณชายโปรดอย่าได้เป็นกังวล”

       เจียงเฉิงเยว่ตกตะลึงสักพักแล้วถอนหายใจเล็กน้อย“ในเมื่อเขาพูดเช่นนั้น...ก็ว่าตามนั้นแล้วกัน” หลังจากพูดจบเขาก้มศีรษะอย่างหดหู่

       ทั้งสองคนที่นั่งขนาบข้างไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี ทำได้เพียงนิ่งเงียบเท่านั้น

       ------------------------

        [1] หลิงเย่าหมายถึง สัตว์ที่สามารถป้องกันไม่ให้เกิดฝันร้ายได้ตามคัมภีร์ซานไห่จิง

        [2]นกขมิ้นที่อยู่เบื้องหลัง เป็นสำนวน หมายถึง จ้องจะเล่นงาน

        [3] เสี่ยวเอ้อร์หมายถึง บริกรในสมัยโบราณ

        [4] น้ำไร้รากหมายถึง สมุนไพรหรือวัตถุดิบในการทำยาสมัยโบราณ อาจมาจากหิมะแรกน้ำค้างยามเช้าหรือน้ำฝน