‘รู้ไหมเบอร์เกอร์ทรัคของพี่น้องแซ่อ้ายถูกสำนักงานสาธารณสุขสั่งปิดล่ะ’
‘ในเบอร์เกอร์มีแมลงสาบตัวใหญ่ สงสัยอ้ายเบอร์เกอร์คงอยากเสริมโปรตีนให้ลูกค้าล่ะมั้ง lol’
‘อี๋...สงสัยฉันต้องเลิกไปกินร้านนั้นแล้วล่ะ’
‘ข่าวั้แ่เมื่อไหร่ วันก่อนฉันยังไปกินอยู่เลย โอ๊ย...อยากอ้วก’
‘มิน่าล่ะคนแซ่อ้ายถึงได้แข็งแรงนัก มีแหล่งโปรตีนดีๆ อย่างนี้นี่เอง lol’
‘ครอบครัวนี้ยังเปิดร้านบะหมี่ในตลาดสดด้วยนะ พวกเธอคิดว่าร้านบะหมี่จะเหมือนกับร้านเบอร์เกอร์ไหม’
ข้อความในบอร์ดของโรงเรียนคึกคักกันั้แ่เช้า เพราะข่าวการสั่งปิดร้านแฮมเบอร์เกอร์ทรัคของครอบครัวอ้าย ซึ่งครอบครัวอ้ายก็ไม่ใช่ใครที่ไหน พวกเขาก็คืออ้ายฉือกับอ้ายฉิงมือขวาคนสนิทของเกาหรง ซึ่งทั้งสามคนได้ชื่อว่าเป็นักเรียนหญิงที่เกเรที่สุดในโรงเรียน
“หงุดหงิดเป็บ้าเลยเนี่ย เื่นี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ต้องมีคนกลั่นแกล้งครอบครัวเราแน่ๆ เลยว่าไหมพี่ฉือ” อ้ายฉิงพูดกับพี่สาว
“ไม่รู้สิ ถ้าจะบอกว่าเ้าเด็กอ้วนคนนั้นกลั่นแกล้งร้านเราก็ไม่น่าจะใช่ เขาเป็ลูกค้าประจำของเราั้แ่เปิดร้านมาเลยนะ เขาคนเดียวซื้อเบอร์เกอร์ร้านเราวันละไม่ต่ำกว่าสามชิ้น แถมยังกินมาเป็ปีๆ แล้วด้วย แต่ที่ซวยที่สุดคือแม่ของเ้าเด็กนั่นเป็เ้าหน้าที่ของสำนักงานสาธารณสุขด้วยน่ะสิ ร้านเราถึงได้ถูกสั่งปิดไวอย่างนี้ไงล่ะ” อ้ายฉือบอกกับน้องสาว “แต่มันก็น่าแปลกอยู่เหมือนกันนะ ร้านของเราทำความสะอาดอย่างดี ของก็ไม่เคยมีค้างเพราะขายหมดทุกวัน แล้วอย่างนี้มันจะมีแมลงสาบไปอยู่ในเบอร์เกอร์นั่นได้ยังไง”
เกาหรงนั่งมองดูลูกน้องสองคนบ่นเื่กิจการของครอบครัวอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ก่อนที่สายตาจะมองไปเห็นเกาจิ้งฮวานั่งกินข้าวอยู่คนเดียว “ดูๆไปแล้วพวกเธอทั้งสองคนคงจะหงุดหงิดมากเลยล่ะสินะ ที่ระบายอารมณ์ของพวกเธอนั่งอยู่โน่นไง ไม่ลองไปคลายเครียดสักหน่อยล่ะ”
อ้ายฉือกับอ้ายฉิงมองตามมือของเกาหรง ทั้งคู่ยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก อ้ายฉือเป็คนแรกที่เดินเข้าไปหาเกาจิ้งฮวาแล้วผลักถาดอาหารของเกาจิ้งฮวาไปด้านข้าง “นี่ยัยตัวเชื้อโรค ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเธอไม่มีเพื่อนคบเลยหรือไงถึงได้มานั่งกินข้าวอยู่คนเดียวอย่างนี้ เหงาไหมล่ะอยากให้ฉันมานั่งเป็เพื่อนไหม”
เกาจิ้งฮวาลุกขึ้นก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้ารองไว้ที่มือเพื่อจับถาดอาหาร เธอมองไปที่อ้ายฉือด้วยสายตารังเกียจ “ตัวเชื้อโรคน่าจะเป็เธอมากกว่านะ ส่วนอาหารถาดนี้ฉันคงจะกินต่อไม่ได้แล้วล่ะมั้ง ไม่รู้ว่ามือของเธอ ไปจับโดนโปรตีนสนิทไหนมาบ้างแล้วก่อนที่จะมาจับถาดอาหารของฉัน”
“แกว่าใครเป็ตัวเชื้อโรค!”
อ้ายฉือะโขึ้นสุดเสียง ก่อนที่จะคว้าถาดอาหารมาแล้วสาดใส่เกาจิ้งฮวาเต็มแรง แต่เกาจิ้งฮวาก็เตรียมตัวอยู่ก่อนแล้ว เธอก้มหลบได้อย่างรวดเร็ว อาหารในถาดลอยไปถูกอ้ายฉิงกับเกาหรงที่กำลังเดินเข้ามาช่วยเป็ทัพเสริม เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก แต่ก็ไม่ได้เร็วไปกว่ามือถ่ายคลิปที่เกาจิ้งหยวนจ้างให้คอยถ่ายรูปน้องสาวของเขาเอาไว้
“กรี๊ดดดดดดดดด” เกาหรงร้องออกมาเสียงดัง “แกทำอะไร ฉันบอกให้แกจัดการกับนังจิ้งฮวา แต่แกกลับมาทำให้ฉันเลอะเทอะแบบนี้ พวกแกมีปัญญาซื้อเสื้อผ้าคืนฉันด้วยไหม”
“เอ่อ...หรงหรง พี่ไม่ได้ตั้งใจ” อ้ายฉือหันไปชี้หน้าเกาจิ้งฮวา “เป็ความผิดของนังนี่ต่างหาก ถ้ามันไม่หลบ น้องหรงหรงก็คงจะไม่เปื้อน อาฉิงช่วยพี่จับนังจิ้งฮวาไว้หน่อย มันทำให้น้องหรงหรงตัวเปื้อน พี่จะเอาคืนแทนน้องหรงหรงเอง”
เกาจิ้งฮวาได้ยินอย่างนั้นก็รีบคว้ามือของอ้ายฉิงแล้วจับหล่อนทุ่มลงกับพื้นอย่างสบายๆ หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปหาอ้ายฉือเพื่อเตรียมที่จะจับหล่อนทุ่มลงกับพื้นไปอีกคน แต่อ้ายฉือเร็วกว่า เธอรีบวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังของเกาหรงก่อนที่จะรีบพูดขึ้น “ถ้าแกไม่หลบน้องหรงหรงก็คงไม่เปื้อน คอยดูเถอะพอแกกลับบ้านไป แกต้องถูกคุณนายเกาทำโทษอีกแน่ๆ เป็แค่ลูกติดภรรยาเก่า แกจะมีสถานะอะไรในบ้านเทียบกับน้องหรงหรงได้”
ยิ่งอ้ายฉืออยากจะเอาใจเกาหรงมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งพูดชื่อของเกาหรงบ่อยขึ้น อีกทั้งยังเอาเื่ในบ้านของครอบครัวเกามาประกาศให้คนรู้กันทั้งโรงเรียนอีก ไม่นานคลิปก็ถูกส่งขึ้นสังคมออนไลน์ซึ่งไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในบอร์ดของโรงเรียนเท่านั้น แต่มันถูกเผยแพร่ไปบนแพลตฟอร์มที่ได้รับความนิยมสูงสุดของประเทศอีกด้วย
“นายนั่งดูคลิปนี้มาหลายรอบแล้วนะ” หลิวตงเป่าแย่งมือถือไป “แต่จะว่าไป น้องหวาหวาก็จับทุ่มเด็กเกเรคนนั้นได้สวยงามจริงๆ เป็นายใช่ไหมที่สอนท่าพวกนี้ให้เธอ”
“ก็แค่สอนให้เอาไว้ป้องกันตัว” เกาจิ้งหยวนยิ้มตอบ
“ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยนายก็จะได้ไม่ต้องคอยเป็ห่วงว่าน้องหวาหวาจะถูกคนอื่นรังแก แต่จะว่าไป คราวนี้คุณหนูหรงหรงคงถูกพ่อนายเรียกคุยแน่ๆ ส่วนนายกับน้องหวาหวาก็คงจะถูกคุณนายเกาหย่าซินทำโทษอีกตามเคย”
“มันก็ไม่แน่หรอก พวกฉันไม่ได้ทำผิดอะไรนี่ พวกเขาจะทำโทษฉันด้วยเื่อะไร” เกาจิ้งหยวนตอบอย่างไม่ใสใจ
“อย่างนั้นก็เถอะ ที่ผ่านมาแม่เลี้ยงของนายเคยคิดถึงเื่ถูกผิดกับเขาเป็ด้วยหรือไง สุดท้ายพวกนายสองคนก็ต้องถูกคุณนายเกาหาเื่ทำโทษอยู่ดี”
“แต่คราวนี้...” เกาจิ้งหยวนยังพูดไม่จบ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน “ครับพ่อ ผมจะไปให้ตรงเวลาครับ”
หลิวตงเป่านั่งตัวตรงพร้อมกับทำท่าเงี่ยหูฟังทันที เพราะแต่ไหนแต่ไรท่านประธานไม่เคยโทรหาเพื่อนของเขาเลยสักครั้ง รอจนเพื่อนวางสาย เขาก็รีบถามขึ้นทันที “พ่อนายโทรมาทำไมหรือ ท่านเห็นคลิปนั่นแล้วใช่ไหม”
“อืม พ่อนัดให้ฉันกับหวาหวาไปหาเขาน่ะ” เกาจิ้งหยวนตอบ “อ้อ...นายก็ต้องไปกับเราด้วย เพราะลุงหลิวก็จะไปที่นั่นเหมือนกัน”
“พ่อฉันก็ต้องอยู่กับพ่อนายตลอดอยู่แล้วนี่ แต่ฉันต้องไปกินข้าวกับพวกนายด้วยหรือ เฮ้อ...ชีวิตฉันช่างน่าสงสาร ฉันขอไปหาอะไรกินรองท้องก่อนดีกว่า อยู่ต่อหน้าพ่อนายทีไร ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ” พูดจบหลิวตงเป่าก็ยิ่งออกจากห้องเรียนไปทันที
“ลูกสาวของนายก็ต่อสู้เก่งเหมือนกันนะ ว่าแต่นายจะนัดเด็กๆ มาเจอทำไม” เลขาหลิวถามอย่างสงสัย
“คนที่พี่หาไม่เจอ ตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ใต้จมูกเราแล้ว” เกาหยางตอบ
“นายรู้ได้ยังไงไอ้หมอนั่นมันกลับมาแล้ว”
“ก็เขาอยากมาให้ผมเห็น เขาก็ต้องทำตัวให้ผมสังเกตได้อยู่แล้วสิ” เกาหยางพูดเสียงเรียบ “ในเมื่อเขากล้ากลับมาที่นี่ ผมคงจะทำเฉยกับความปลอดภัยของลูกผมไม่ได้แล้ว ผมจะไม่ปล่อยให้ลูกๆ ของผมได้รับอันตรายแม้แต่นิดเดียว”
“นายจะรับมือกับคนพวกนี้ยังไง”
“พี่ช่วยเชิญทนายฝานกับอู๋ต้าฉิงให้มาพบผมทีนะครับ ผมมีเื่ต้องรบกวนพวกเขา ผมไม่อยากใช้ทนายความของบริษัท” เกาหยางสั่งงานเลขาหลิวจบก็ค่อยๆ หมุนเก้าอี้เพื่อหันหน้าออกไปมองท้องฟ้าด้านนอกและหลับตาลง
เลขาหลิวได้แต่พยักหน้าแล้วเดินจากห้องทำงานไป
42K
