ยามราตรีแผ่ปกคลุมจวนหลังใหญ่ของอ๋องชินความเงียบสงัดเข้าครอบงำทุกห้องหับ ในขณะที่ไป๋หลันเข้าไปพักผ่อนในห้องนอนของนางเรียบร้อยแล้วมู่หรงเยว่กลับยังคงครุ่นคิดถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นในวันนี้
ภาพของไป๋หลันที่ถูกทำร้ายร่างกายและคำสารภาพของเฟยหยางยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา
ด้วยความรู้สึกผิดและเป็ห่วงมู่หรงเยว่ตัดสินใจเดินไปเยี่ยมเยียนไป๋หลันที่ห้องนอนเขาเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบพบว่าอาหลิงกำลังบรรจงทายาให้ไป๋หลันที่นอนหลับอยู่บนเตียง
"ท่านอ๋อง!" อาหลิงใเล็กน้อยเมื่อเห็นมู่หรงเยว่อย่างกะทันหัน
มู่หรงเยว่ยกมือขึ้นห้ามอาหลิงส่งเสียง"อย่าปลุกนาง" เขาพูดเสียงเบา
อาหลิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
"ให้ข้าทำเองเถิด" มู่หรงเยว่พูดต่อ
อาหลิงลังเลเล็กน้อยแต่มู่หรงเยว่ยืนกรานว่าจะเป็คนทายารักษาแผลเป็ให้ร่างบางด้วยตัวเองนางจึงจำต้องถอยออกมา
มู่หรงเยว่นั่งลงข้างเตียงมองใบหน้าสงบนิ่งของไป๋หลัน แม้ในยามหลับ นางก็ยังคงดูงดงามและอ่อนโยนเขาเอื้อมมือไปััแก้มนางอย่างแ่เบา รู้สึกถึงความอบอุ่นและนุ่มนวลของผิว
เขาเริ่มทายาให้ไป๋หลันอย่างเบามือที่สุดพยายามไม่ให้นางรู้สึกตัว แต่าแบนร่างกายของนางนั้นมีมากมายเหลือเกินเขาต้องใช้ความระมัดระวังอย่างยิ่ง
ขณะที่เขากำลังทายาอยู่นั้นไป๋หลันก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา นางรู้สึกถึงััที่คุ้นเคยบนใบหน้าของนางนางหันไปมองและพบว่ามู่หรงเยว่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง
"ท่านอ๋อง..." ไป๋หลันอุทานออกมาเบาๆนางรู้สึกประหลาดใจและเขินอายเล็กน้อยที่เห็นเขาในตอนนี้
มู่หรงเยว่เงยหน้าขึ้นมองนาง"เ้าตื่นแล้วหรือ" เขาพูดเสียงนุ่ม
ไป๋หลันพยักหน้าเล็กน้อย"เพคะ"
"ข้ากำลังทายาให้เ้า" มู่หรงเยว่อธิบาย"อาหลิงบอกว่าเ้ายังไม่หายดี"
ไป๋หลันรู้สึกประหลาดใจนางไม่เคยคิดว่ามู่หรงเยว่จะมาดูแลนางด้วยตัวเอง
"ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง" นางพูดเสียงแ่
มู่หรงเยว่ยิ้มให้นาง"ไม่เป็ไร นี่เป็สิ่งที่ข้าควรทำ"
เขาบรรจงทายาให้นางต่ออย่างเบามือจนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย
"เ้าพักผ่อนเถอะ" มู่หรงเยว่พูด "ข้าจะอยู่เป็เพื่อนเ้า"
ไป๋หลันพยักหน้านางหลับตาลงอีกครั้ง แต่คราวนี้นางรู้สึกสบายใจและปลอดภัยกว่าเดิมมาก
มู่หรงเยว่นั่งมองไป๋หลันที่หลับใหลอยู่บนเตียงเขาไม่เคยสังเกตมาก่อนว่าหญิงสาวงดงามเพียงนี้ ใบหน้าของนางดูสงบและไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย
เขายกมือขึ้นลูบผมนางเบาๆความรู้สึกผิดและความเสียใจยังคงกัดกินหัวใจ เขาทำผิดกับนางไว้มากมายและเขาไม่รู้ว่าจะชดเชยให้นางได้อย่างไร
เขาจึงสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้นางต้องเ็ปอีกต่อไป เขาจะทำให้ชีวิตของนางมีความสุขกับชีวิตแต่งงานกับเขา
มู่หรงเยว่นั่งอยู่ข้างเตียงไป๋หลันจนกระทั่งนางหลับสนิทเขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ
รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนจวนของชินอ๋องยังคงสงบเงียบแต่ภายในห้องบรรทมของไป๋หลันกลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียด
มู่หรงเยว่มาเยี่ยมไป๋หลันแต่เช้าตรู่เขา้าดูแลนางด้วยตัวเอง หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนเขาเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในใจตัวเองที่มีต่อไป๋หลันเขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาเริ่มสนใจนางมากขึ้น และอยากจะใกล้ชิดหญิงสาวมากกว่าเดิม
แต่เมื่อเขาเข้ามาในห้องเขาก็พบว่าไป๋หลันยังคงนอนอยู่บนเตียง แววตาของนางดูเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียเป็อย่างมาก
"ไป๋หลัน เ้าเป็อย่างไรบ้าง?" เขาถามด้วยความเป็ห่วง
"ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพคะ" เหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันตอบเสียงแ่"ยังรู้สึกปวดแผลอยู่บ้างนิดๆ"
มู่หรงเยว่ขมวดคิ้วด้วยความเป็ห่วงเมื่อเห็นไป๋หลันยังคงนอนซมอยู่บนเตียงแม้ว่าหมอเทวดาจะยืนยันว่านางหายดีแล้วก็ตาม เขาจึงเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ให้ข้าดูหน่อย"
มือใหญ่ของเขาเอื้อมไปััผ้าห่มผืนบางที่คลุมร่างของไป๋หลันไว้แ่เบาทว่าเพียงัันี้ ก็ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
นางรู้ดีว่าการกระทำของมู่หรงเยว่ในครั้งนี้หมายถึงอะไรแม้จะไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาแต่ั์ตาของเขากลับเปล่งประกายด้วยความปรารถนาอย่างไม่อาจปิดบังได้
ร่างกายของเขาโน้มเข้ามาใกล้ััจากมือที่ไล้ไปตามผ้าห่มราวกับจะปลุกเร้าอารมณ์บางอย่างในตัวนาง
เหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันรู้สึกหายใจติดขัดหญิงสาวยังไม่พร้อมสำหรับสิ่งนี้ เพราะเพิ่งจะฟื้นจากอาการาเ็สาหัสและที่สำคัญไปกว่านั้น ไป๋หลันคงยังไม่สามารถเปิดใจยอมรับมู่หรงเยว่ในฐานะสามีได้อย่างแท้จริงความรู้สึกผิดและความเ็ปจากอดีตของไป๋หลันคนเดิมยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ
"ท่านอ๋อง..." ไป๋หลันพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่ทัน มู่หรงเยว่ดึงผ้าห่มออก เผยให้เห็นร่างกายของนางที่เต็มไปด้วยรอยแผล
มู่หรงเยว่มองร่างกายของนางด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งสงสาร ทั้งโกรธ ทั้งรู้สึกผิด เขาไม่เคยคิดว่าเฟยหยางจะทำร้ายไป๋หลันได้ถึงเพียงนี้
เขาค่อยๆลูบไล้รอยแผลเป็บนร่างกายของนางอย่างแ่เบา "ข้าขอโทษ"เขาพูดเสียงสั่น "ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเ้าต้องเ็ปมากมายเพียงใด"
ไป๋หลันหลับตาลงนางไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร นางรู้สึกสับสนและหวาดกลัว
มู่หรงเยว่ก้มลงมาจูบที่หน้าผากของนางอย่างอ่อนโยน"ข้าจะดูแลเ้าเอง" เขาพูด"ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเ้าอีก"
ไป๋หลันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาที่เป่ารดใบหน้า นางรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
มู่หรงเยว่ค่อยๆเลื่อนใบหน้าลงมาใกล้ นางหลับตาปี๋ ริมฝีปากของเขากำลังจะัักับริมฝีปากของนาง
แต่แล้ว ไป๋หลันก็ร้องออกมาอย่างเ็ป"โอ๊ย!"
มู่หรงเยว่ผละออกจากนางทันที"เ้าเป็อะไรไป?" เขาถามด้วยความใ
"ปวดแผลเพคะ" ไป๋หลันตอบเสียงสั่น "หม่อมฉันยังไม่หายดี"
เสียงร้องของไป๋หลันทำให้อาหลิงที่อยู่ข้างนอกรีบวิ่งเข้ามาดู
"พระชายา! ท่านเป็อะไรไปเพคะ?" อาหลิงถามด้วยความเป็ห่วง
"ข้าไม่เป็ไร" ไป๋หลันตอบ "แค่ปวดแผลนิดหน่อย"
อาหลิงมองไปที่มู่หรงเยว่ด้วยสายตาตำหนินางรู้ว่าเขาทำอะไรกับไป๋หลัน
มู่หรงเยว่รู้สึกอับอายเขาไม่ควรจะทำแบบนี้กับไป๋หลันในตอนที่นางยังไม่หายดี
"ข้าขอโทษ" เขาพูดกับไป๋หลัน "ข้าลืมตัวไป"
เหม่ยหลิงไม่ตอบนางแค่หลับตาลงและแกล้งทำเป็หลับ
มู่หรงเยว่ถอนหายใจเขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เขาตัดสินใจที่จะกลับไปยังห้องของตัวเอง
"ข้าจะไปแล้ว" เขาพูดกับอาหลิง "เ้าดูแลพระชายาให้ดี"
อาหลิงพยักหน้ารับ
แต่ก่อนที่มู่หรงเยว่จะเดินจากไปมู่หรงเยว่ยังมิวายกำชับไป๋หลันด้วยน้ำเสียงจริงจัง"และอย่าคิดนำเื่ในบ้านไปฟ้องฮองเฮาโดยเด็ดขาด"
คำพูดนี้ราวกับน้ำเย็นสาดเข้าสู่ใจของหญิงสาวความโกรธเกรี้ยวและความผิดหวังพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก
ไป๋หลันเข้าใจแล้วว่าแท้จริงแล้วความห่วงใยที่มู่หรงเยว่แสดงออกมานั้นไม่ได้เกิดจากความรู้สึกผิด หรือสำนึกในความผิดที่เคยทำกับนางแต่เป็เพียงเพราะกลัวว่านางจะเอาเื่ของเฟยหยางไปฟ้องฮองเฮาเท่านั้น
"ท่านอ๋องวางพระทัยเถิดเพคะ" เหม่ยหลิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้
เมื่อมู่หรงเยว่ออกจากห้องไปแล้วเหม่ยหลิงก็หันไปหาอาหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ "อาหลิง" นางพูดเสียงแข็ง"ข้าจะขอหย่ากับชินอ๋อง"
อาหลิงเบิกตากว้างด้วยความใ"พระชายา!"
"ข้าทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" ไป๋หลันพูดอย่างเด็ดเดี่ยว"ข้าจะไม่ยอมเป็เครื่องมือทางการเมืองของใครอีกต่อไป จากนี้ไปจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้าอีก"
อาหลิงมองไป๋หลันด้วยความรู้สึกหลากหลายนางดีใจที่เห็นนายหญิงของนางเข้มแข็งขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน นางก็อดเป็ห่วงไม่ได้
"แต่พระชายา..." อาหลิงพยายามจะคัดค้าน
"ไม่มีแต่" หญิงสาวตัดบท "ข้าตัดสินใจดีแล้ว"
มู่หรงเยว่เดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกผิดหวังเขาไม่เข้าใจว่าทำไมไป๋หลันถึงไม่ยอมเปิดใจให้เขา เขาพยายามที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้นางมีความสงบสุขแต่ดูเหมือนว่านางจะไม่เคยเห็นค่าของเขาเลย
อ๋องหนุ่มกลับไปยังห้องของตัวเองและทิ้งตัวลงนอนบนเตียงความโกรธและความน้อยใจผสมปนเปกันอยู่ในใจของเขาเขาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็แบบนี้
เขาหลับตาลงและพยายามข่มใจให้สงบลงแต่ภาพของไป๋หลันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาไม่สามารถลืมใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มของนางได้เลยไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม
มู่หรงเยว่รู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างเขาจะต้องพิสูจน์ตัวเองให้นางเห็นว่าเขาสามารถเป็สามีที่ดีของนางได้
แต่เขาจะทำอย่างไร? เขาจะเริ่มต้นจากตรงไหน?
คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของมู่หรงเยว่จนกระทั่งเขานอนหลับไป
2K
