ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        ซูอี้หว่านรู้สึกว่ายามที่เซียวจวิ้นอันได้ยินคำว่าอ๋องอันนั้นดวงตาของเขากลับคมกริบยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าเขาสนใจท่านอ๋องผู้นี้เป็นพิเศษ

        ในใจนางเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ไม่รู้ว่าอ๋องอันผู้นี้มีความสัมพันธ์อันใดกับเซียวจวิ้นอันกันแน่

        ซูอี้โจวกลับโบกมือไปมาทำท่าทางไม่ใส่ใจนัก

        "ข้าเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา จะมีความเห็นอันใด"

        ซูอี้โจวกล่าวอย่างแผ่วเบาจากนั้นก็เล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาจากตลาดให้ทุกคนฟัง

        "ได้ยินมาว่าอ๋องอันผู้นี้เป็นโอรสองค์เล็กของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทั้งยังเป็นแม่ทัพหนุ่มไร้พ่ายของแคว้นเยว่ก่อนหน้านี้เขาเป็นผู้นำทัพไปรบกับพวกเป่ยตี๋ รบชนะมาโดยตลอดสามารถยึดเมืองของเป่ยตี๋มาได้ถึงห้าเมืองทำให้ฮ่องเต้ของเป่ยตี๋เห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงจำใจต้องเจรจาสงบศึกกับแคว้นเยว่"

        "เดิมทีอ๋องอันผู้นี้กำลังอยู่ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดภายนอกยังร่ำลือกันว่าฮ่องเต้ทรงประสงค์จะถอดถอนองค์รัชทายาทแล้วสถาปนาอ๋องอันขึ้นเป็นองค์รัชทายาทโดยตรง"

        กล่าวถึงตรงนี้ซูอี้โจวจงใจหยุดเว้นจังหวะ ทำให้จางอ้ายหลินและลูกสาวเกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมา

        "แล้วทำไมหรือ? ตามหลักแล้วอ๋องอันผู้นี้โดดเด่นเหนือผู้ใดมีผลงานความดีความชอบมากกว่าองค์ชายองค์อื่นการสืบทอดราชบัลลังก์จะมีอะไรไม่เหมาะสมหรือ?"

        จางอ้ายหลินก็สนใจเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังของราชวงศ์เช่นกัน

        บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาข้ามภพมาจนถึงบัดนี้ก็ยังคงมีความรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกไม่ได้นำพาตนเองเข้าไปอยู่ในสถานะของชาวแคว้นเยว่อย่างแท้จริงดังนั้นยามที่ได้ยินซูอี้โจวเล่าเรื่องราวเหล่านี้ จึงเหมือนกับกำลังชมละครมากกว่า

        ซูอี้โจวได้ยินดังนั้นก็ส่ายศีรษะหัวเราะเบาๆ

        "ท่านแม่ ท่านคิดง่ายเกินไปแล้ว แม้แต่บ้านที่มีฐานะสักหน่อยหากมีพี่น้องหลายคนก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการแย่งชิงกันได้ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงราชบัลลังก์ เท่าที่ข้ารู้ อ๋องอันผู้นี้ยังมีพี่ชายอยู่อีกคนก่อนหน้านี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องเหอ แต่หลังจากที่อ๋องอันเกิดเรื่องขึ้นก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท ได้ยินมาว่าฮ่องเต้ทรงประชวรหนักตอนนี้แคว้นเยว่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลขององค์รัชทายาท"

        "ท่านพี่ เหตุใดฟังวาจาท่านแล้วรู้สึกว่าอ๋องอันผู้นั้นมีอันเป็นไป?มิใช่ว่าเขาเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นเยว่หรอกหรือ?"

        ซูอี้หว่านฟังซูอี้โจวพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ซับซ้อนยิ่งขึ้นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามอย่างละเอียด

        "ตามหลักแล้ว อ๋องอันผู้นี้แม้จะไม่ได้รับการสืบทอดราชบัลลังก์ก็ไม่น่าจะกลายเป็นนักโทษหนีคดีไปได้นี่"

        "เดิมทีเรื่องราวควรจะเป็นเช่นนั้นแต่ตำแหน่งรัชทายาทของรัชทายาทองค์ปัจจุบันส่วนใหญ่นั้นได้มาอย่างไม่ถูกต้องหากไม่ถอนรากถอนโคนเสี้ยนหนามนี้ จะวางใจได้อย่างไร?" ซูอี้โจวกระซิบเสียงต่ำกล่าว

        "เดิมทีเรื่องการสงบศึกนั้นก็พูดคุยกันเป็นอย่างดีแล้วแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เป่ยตี๋กลับเปลี่ยนใจกะทันหัน นำทหารมาโจมตีแคว้นเยว่โดยตรงฮ่องเต้ทรงกริ้ว จึงส่งอ๋องอันไปปราบปรามศึก"

        "ตามหลักแล้ว อ๋องอันผู้นี้มีความสามารถในการนำทัพ เมื่อเขาออกโรงเรื่องนี้ก็ไม่น่าจะยากเย็นอะไร แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นไปตามที่หวังอ๋องอันได้ปะทะกับทหารข้าศึกที่เขาเฟิงซาน แล้วกลับหายตัวไป!ฮ่องเต้ทรงทราบข่าวก็ทรงตกพระทัยและกริ้วโกรธยิ่งนัก จึงส่งองค์รัชทายาทซึ่งในตอนนั้นยังเป็นอ๋องเหอไปยังชายแดนแต่สิ่งที่นำกลับมากลับเป็นข่าวที่ว่าอ๋องอันสมคบคิดกับเป่ยตี๋"

        ซูอี้หว่านได้ยินถึงตรงนี้ก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเห็นได้ชัดว่าการหายตัวไปของอ๋องอันนั้นเป็นแผนการขององค์รัชทายาท

        เขาทำทีว่าจะไปรบกับทหารข้าศึกที่แนวหน้าแต่กลับถูกศัตรูทำร้ายลับหลัง จากนั้นก็หายตัวไป องค์รัชทายาทจึงถือโอกาสสาดโคลนใส่ร้ายอ๋องอันว่าสมคบคิดกับศัตรูภายนอก เป็นกบฏของแคว้นเยว่การหายตัวไปก็เป็นเพียงเพื่อหลีกหนีความผิดเท่านั้น

        ตอนนี้ฮ่องเต้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับความกระทบกระเทือนมากเกินไปหรือถูกควบคุมตัวเอาไว้กันแน่ สรุปแล้วจากผลลัพธ์ที่เห็นแคว้นเยว่ในตอนนี้ก็ถือเป็นขององค์รัชทายาทไปแล้ว

        เพียงแต่อ๋องอันหลังจากเกิดเรื่องในตอนนั้นไม่ได้เสียชีวิตดังนั้นแม้ว่าองค์รัชทายาทจะควบคุมอำนาจทางการเมืองของแคว้นเยว่ได้แล้วเขาก็ยังคงกังวลในเรื่องนี้อยู่ดี จึงส่งทหารจำนวนมากออกตามหาตัวเขาในแคว้น

        "แต่ว่า...เหตุใดในตอนนี้เป่ยตี๋กับแคว้นเยว่ยังคงทำสงครามกันอย่างต่อเนื่องเล่า?"

        ซูอี้หว่านมองออกว่าเหตุผลที่องค์รัชทายาทสามารถกุมอำนาจได้ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะเขาสมคบคิดกับเป่ยตี๋

        ตามหลักแล้วพวกเขาควรจะเป็นพันธมิตรกันถึงจะถูกเหตุใดเป่ยตี๋จึงกลับกลายเป็นฝ่ายที่ทำสงครามกับพันธมิตรเสียเอง?

        "เรื่องนี้ต้องพูดถึงองค์รัชทายาทองค์นั้นแล้วได้ยินมาว่าก่อนที่เขาจะขึ้นเป็นองค์รัชทายาทในสายตาของประชาชนยังถือว่าเป็นอ๋องที่ขยันขันแข็งและรักประชาชนแม้ว่าจะไม่โด่งดังเท่าอ๋องอันผู้เป็นเทพสงครามหนุ่มประชาชนก็ยังมีความรู้สึกที่ดีต่อเขาอยู่บ้าง"

        "แต่หลังจากที่เขาขึ้นครองตำแหน่งองค์รัชทายาท ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป"

        เดิมทีหลังจากที่องค์รัชทายาทกำกับดูแลแคว้นก็ได้ส่งคืนเมืองที่ถูกอ๋องอันยึดครองไปก่อนหน้านี้ให้กับเป่ยตี๋โดยให้เหตุผลว่าเพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์อันดีระหว่างทั้งสองแคว้น

        ในช่วงหลายเดือนแรกนั้นค่อนข้างสงบสุขความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นเยว่และเป่ยตี๋ดูเหมือนจะดีขึ้นแต่องค์รัชทายาทจะรู้ได้อย่างไรว่าเป่ยตี๋ทำทีว่าจะปรับความสัมพันธ์กับเขาแต่ในความเป็นจริงกลับกำลังวางแผนการสมคบคิดครั้งใหญ่ต่างหาก

        เมื่อไม่มีอ๋องอันซึ่งเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเป่ยตี๋อีกต่อไปฮ่องเต้เป่ยตี๋จึงใช้เวลาหลายเดือนในการพักฟื้นแล้วฉวยโอกาสที่แคว้นเยว่ไม่ทันได้ตั้งตัวเปิดฉากโจมตี

        เดิมทีแคว้นเยว่ก็ประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติอยู่แล้วประชาชนจำนวนไม่น้อยได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นผู้ลี้ภัยการที่เป่ยตี๋เปิดฉากสงครามกะทันหันยิ่งทำให้องค์รัชทายาทไม่ทันได้ตั้งตัว

        "ตอนนี้แคว้นเยว่เสียเมืองไปแล้วสามเมืองแล้วแม้ว่าองค์รัชทายาทจะส่งคนไปเจรจาสงบศึกแต่เงื่อนไขที่อีกฝ่ายยื่นมานั้นกลับโหดร้ายเป็นอย่างมากและสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือต้องการชีวิตของอ๋องอันหากไม่สามารถยืนยันได้ว่าอ๋องอันเสียชีวิตแล้ว เป่ยตี๋ก็จะไม่ยอมรามือ"

        "ดังนั้นพวกเขาจึงตรวจค้นทุกบ้านเรือน ก็เพื่อต้องการตามหาตัวอ๋องอัน"

        "หึๆ!" ซูอี้หว่านได้ยินถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเย็นชา

        นางรู้สึกว่าองค์รัชทายาทผู้นี้ช่างโง่เขลาสิ้นดีในใจอดไม่ได้ที่จะเห็นใจอ๋องอัน

        "อ๋องอันผู้นี้ไม่ได้ทรยศต่อชาติบ้านเมืองหรอกหรือ? ถ้าเช่นนั้นตอนนี้อ๋องอันควรจะอยู่ในเป่ยตี๋ ไม่ใช่อยู่ในแคว้นเยว่แล้วสิ!หรือว่าเขาทะเลาะกับเป่ยตี๋แล้ว?"

        "นี่คือการเมือง กลอุบายชี้กวางเป็นม้าของผู้มีอำนาจในระดับสูง"

        ทันใดนั้นเสียงทุ้มแผ่วเบาก็ดังขึ้นในหูของทุกคนซูอี้หว่านเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเซียวจวิ้นอันไม่คิดว่าเขาจะแสดงความคิดเห็นเช่นนี้ออกมา

        นางเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยทันใดนั้นก็เกิดความสนใจขึ้นมา

        "จวิ้นอัน ท่านคิดว่าตอนนี้อ๋องอันยังมีชีวิตอยู่หรือไม่? เขาจะทำเช่นไร หากเห็นองค์รัชทายาทเล่นไพ่ดีๆ จนเละเทะเช่นนี้?"

        "อ๋องอันยังไม่ตายอย่างแน่นอน"

        เซียวจวิ้นอันกล่าวอย่างหนักแน่นในดวงตาเปล่งประกายความมั่นใจออกมา

        "ไม่ว่าอย่างไร เขาย่อมต้องแก้ไขความผิดพลาดและขับไล่ศัตรูต่างแดนออกไปจากแคว้นเยว่ให้ได้!"

        "ท่านช่างมีความมั่นใจในตัวอ๋องอันยิ่งนัก"

        เมื่อฟังคำพูดของเซียวจวิ้นอันซูอี้หว่านก็ยิ่งมั่นใจว่าเขามีความสัมพันธ์สักทางกับอ๋องอัน

        "หรือว่า ท่านคืออ๋องอัน?"

        "พูดจาเหลวไหล ข้าจะเป็นบุคคลเช่นนั้นได้อย่างไร"

        เมื่อซูอี้หว่านเอ่ยถามเซียวจวิ้นอันก็รู้สึกราวกับหัวใจกระตุกวูบ แต่สีหน้าของเขากลับสงบอย่างมากราวกับว่าไม่ได้รับผลกระทบจากนางเลยแม้แต่น้อย

        "ถ้าเช่นนั้น ท่านเป็นลูกน้องของอ๋องอัน?"

        ซูอี้หว่านเห็นว่าเซียวจวิ้นอันไม่ยอมรับก็ฉวยโอกาสถามต่อไป นางอยากรู้จริงๆว่าเซียวจวิ้นอันมีความสัมพันธ์เช่นไรกับอ๋องอัน

        แต่ครั้งนี้เซียวจวิ้นอันกลับเงียบไปเลยเขาไม่สนใจนางอีกต่อไป

        "ท่าน..."

        "หว่านหว่าน ขอเพิ่มอีกชาม!"

        ซูอี้หว่านกำลังจะถามต่อแต่ซูอี้โจวกลับขัดจังหวะนางโดยตรง ยื่นชามเปล่ามาตรงหน้านาง

        เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของซูอี้โจวซูอี้หว่านก็รู้ว่าเขาไม่ต้องการให้นางถามต่อแล้ว เหลือบมองพี่ชายอย่างไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

        นางรับชามมาแล้วลุกขึ้นเข้าไปในครัวทันที