ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     เหนี่ยวเหนี่ยวกับเหลนสาวน้อยที่ตอนนี้ก็อยู่ตกแต่ง ประดับเถาวัลย์ดอกไม้กันอยู่อย่างสนุกสนาน บรรดาเหล่าฮูหยินทั้งหลายที่เดินผ่านมาเห็นเข้าก็ต้องหยุดและเดินมาหา หนึ่งในนั้นก็มีกลุ่มของท่านแม่ของนางด้วยเช่นกัน

    “เหนี่ยวเหนี่ยว เหลนๆพวกเจ้าทำอะไรกันลูกดูสวยงามจริงๆ”ท่านแม่ ที่ส่งเสียงเรียกพร้อมเอ่ยปากชมก่อนเลยเมื่อพบเจอลูกๆหลานๆเหลนๆของนาง

     “ท่านแม่เจ้าคะ..พี่สะใภ้…หลานสะใภ้…”เหนี่ยวเหนี่ยว ส่งยิ้มหวานไปให้ท่านแม่ของนางทันทีเมื่อได้เจอท่าน

     “ท่านย่าทวดเจ้าคะ…ท่านย่า….ท่านแม่..”เหลนสาวน้อย ต่างก็พากันทักตอบกลับอย่างรวดเร็วเช่นกัน

     “พวกข้ากำลังทำสวนชิงช้ากันอยู่เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้าค่ะ”พวกเหลนสาวน้อย

     “อ้อ….พวกนี้เนี่ยคือวัสดุทั้งหมดที่เจ้ากับแม่เตรียมเมื่อตอนเช้านี้ใช่หรือไม่เหนี่ยวเหนี่ยวลูก”ท่านแม่ เองที่ก็จดจำได้กับสิ่งของเหล่านี้เช่นกัน แต่แม่ลูกสาวตัวน้อยแสนซนไม่ได้บอกว่าจะเอาไปทำอะไรกันแน่ แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเหนี่ยวเหนี่ยวเอาไปทำอะไรกัน

     “ใช่เลยเจ้าค่ะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ถ้าอย่างนั้นก็แม่ พี่สะใภ้ หลานสะใภ้จะช่วยพวกเจ้าด้วยนะ”ท่านแม่

     “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่ พี่สะใภ้ หลานสะใภ้”เหนี่ยวเหนี่ยว กับเหลนสาว

     “จ้ะ”ท่านแม่ พี่สะใภ้ หลานสะใภ้

     ตอนนี้ก็เป็นอันว่ามีกลุ่มบรรดาเหล่าท่านแม่ทั้งหลายมาร่วมช่วยกันทำชิงช้ากับพวกเด็กๆกันด้วย ส่วนเด็กๆที่เหลือต่างก็พากันทยอยกลับมาพร้อมวัสดุ อุปกรณ์ต่างๆที่เหนี่ยวเหนี่ยวได้สั่งเอาไว้ให้พาเพิ่มเติมก็มาถึงพร้อมกับพวกเด็กๆ

     “พวกข้ากลับมาแล้ว ขอรับ”พวกเด็กๆ

    “โอ้…ท่านแม่ ท่านย่า ท่านย่าทวด”เหลนชายสามจีจี

    พวกเด็กๆรีบเร่งฝีเท้าวิ่งเข้ามาหากันอย่างรวดเร็ว ที่เห็นความคืบหน้าชิงช้าของพวกเขากัน

    “ว้าว…….”เด็กๆ

    พวกเขาได้เห็นเถาวัลย์ดอกไม้สวยงามหลากหลายสีสันที่พาดเกี่ยวตามต้นไม้ใหญ่ต่างๆที่อยู่ในละแวกนี้ ด้วยความตื่นเต้น

“มันสวยมากๆเลย แบบนี้พวกเราจะได้ชิงช้าที่เหมือนกับสวนดอกไม้เลยนะเจ้าคะ”เด็กๆในหมู่บ้าน

     “ใช่ๆ ข้าชอบมากๆเลยอยากให้ชิงช้าพวกนี้เสร็จไวๆคงจะดูสวยงามมากๆเลย”

     “นี่ขนาดว่ายังทำชิงช้าไม่สำเร็จยังดูดี และสวยงามที่สุดที่ข้าเคยเห็นมาเลยนะ”

     “พวกเจ้าจำได้หรือไม่ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวตระกูลหวังบอกด้วยว่า พวกเราสามารถนำกลับไปที่บ้านได้ด้วยนะสำหรับชิงช้า ถ้าผู้ใดต้องการให้บอก”

     “ใช่ๆ ข้าก็ต้องการชิงช้าสวยๆแบบนี้เอาไว้ที่บ้านด้วยเช่นกัน”

     พวกเด็กๆในหมู่บ้าน เพียงแค่เห็นเถาวัลย์ดอกไม้เท่านั้นยังตื่นเต้นกัน และอยากได้กันหมด ถ้าสำเร็จแล้วคงจะมีความสุขถ้วนหน้ากันทุกๆคน

     “มาๆเหลนๆ มากันพร้อมแล้วก็ลงมือช่วยกันเถอะชิงช้าพวกนี้จะได้เสร็จเร็วๆ พวกเจ้าจะได้เล่นได้เร็วขึ้นด้วยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “เจ้าค่ะ/ขอรับ ท่านย่าเล็กตระกูลหวัง”เด็กในหมู่บ้าน

    พวกเด็กๆพากันครึกครื้นหยิบจับนู้นนี่ เพื่อช่วยเหลือกันในการทำชิงช้าของพวกเขาที่ทุกๆคนในหมู่บ้านสามารถที่จะเล่นได้และมารวมตัวกันที่นี่เพื่อพบปะสังสรรค์กันอีกทางหนึ่งด้วยสำหรับพวกเด็กๆ เป็นอีกที่หนึ่งที่พวกผู้ใหญ่สามารถหาพวกเด็กๆได้ง่ายเมื่อเด็กๆบอกว่าออกมาเล่นข้างนอกบ้านกัน

     “ที่บอกว่าจะได้เล่นเร็วขึ้น คงเป็นเพราะตัวนางเองเสียมากกว่านะเจ้าคะท่านแม่”พี่สะใภ้ใหญ่

     “จริงเจ้าค่ะ พี่สะใภ้ใหญ่ข้าก็คิดเช่นท่านเลยดูสีหน้า และท่าทางกระตือรือร้นแบบนี้น่ะ มองเป็นอื่นไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้รอง

     “มันก็จริงอย่างที่พวกเจ้าว่านั่นแหละ ข้าคนเป็นแม่ก็ดูออกเช่นเดียวกัน”ท่านแม่

    “ฮิ..ฮิ…”ท่านแม่ พี่สะใภ้ทั้งสองคน ที่ต่างก็พากันนินทาเจ้าตัวเล็กของบ้านอีกครั้งหนึ่งด้วยความรักและเอ็นดูนาง

    “อย่าลืมต้องหมุนเกลียวก่อนนะมันจะได้ดูสวยๆพันกันแบบนี้น่ะเหลนๆดูนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     นางก็เริ่มจับเถาวัลย์เส้นเล็กและเริ่มหมุนตัวไปรอบๆ เพื่อให้เส้นเถาวัลย์เป็นเกลียว ทั้งๆที่แค่จับด้วยมือและบิดหมุนไปหมุนมามันก็ได้แล้ว!!

     “วี้ว……วี้ว……”

     พวกเด็กๆในหมู่บ้าน และเหลนๆ ต่างก็พากันมองท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวที่กำลังมุนตัวของนางอย่างรวดเร็ว อย่างเริ่มที่จะเวียนหัวกันนิดหน่อยเสียแล้วสิ

    “............!!”เด็กๆในหมู่บ้าน และเหลนๆ

    “ว้าว…สนุกจังเลยแหะ..อือยังเป็นเกลียวไม่หนาพอเอาอีกหน่อยละกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว พอหยุดหมุนตัวไปรอบๆ แต่ว่าเกลียวเถาวัลย์ที่ห้อยตามกิ่งต้นไม้มันยังเป็นเกลียวไม่แน่นพอใจของนางมากนัก จึงได้เริ่มหมุนตัวอีกรอบหนึ่ง 

     “ในที่สุดก็ได้เกลียวสวยๆสมใจข้าสักทีหนึ่ง เอาล่ะเหลนๆทั้งหลายเพียงเท่านี้ก็ดูสวยงามแล้วนะ เริ่มทำกันได้เลยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว บอกเสร็จก็เดินออกมาและมองหาอย่างอื่นทำต่อเพราะสาธิตวิธีทำแต่ละอย่างไปแล้ว 

    และพวกเด็กๆในหมู่บ้านก็คงพอจะเข้าใจวิธีการทำต่างๆแล้วด้วย นางจึงไม่ได้มองดูควบคุมการทำแต่อย่างใด

     “เอ่อ….ผู้ใดจะลองทำเกลียวหมุนนี่ดูก่อนล่ะ”เหลนชายคนโตหยางหยาง

    “ข้าก่อนก็ได้ขอรับ…”เหลนชายสี่เหล่าสู่

    “อือ…”พวกพี่ๆ 

    “ฟี้ว……ฟี้ว…..”

    “เอ่อ…..ทำไมต้นไม้มันไม่ตรงเสียแล้วล่ะขอรับ”เหลนชายสี่เหล่าสู่ที่หมุนๆ ไปอยู่หลายรอบพอหยุดหมุนมองด้านบนก็เหมือนต้นไม้มันสั่งไหวและเอียงอีกด้วย

     “............!!”พวกพี่ชาย

     “เอ่อ…คนต่อไปผู้ใดที่จะช่วยกัน”เหลนชายรองจูจู

     “ข้าว่านะพวกเราหมุนกันคนละนิดละหน่อย เวียนไปมากันดีกว่าไม่อย่างนั้นแล้วจะมีสภาพแบบน้องชายสี่ของข้าเป็นแน่!!”เหลนชายคนโตหยางหยาง

     “จริงด้วย…พี่ใหญ่เก่งมากที่นึกได้แบบนี้”เหลนชายสามจีจี

     “ใช่ๆ งั้นพวกเราทำตามนี้กันเถอะนะผลัดกันหมุนแค่คนละ 2-3 รอบก็เพียงพอแล้วข้าว่า”เหลนชายสามจีจี

     “ตกลง”เด็กๆในหมู่บ้าน

     “...........??”บรรดาพวกน้องสาวที่ต่างหันมามองดูพวกพี่ชายกับเพื่อนๆน้องๆ ในหมู่บ้านกำลังหมุนเกลียวเถาวัลย์ก็พาให้นึกงงๆและแปลกใจว่าพวกพี่ชายทำอะไรกัน แล้วแบบนี้เมื่อไหร่ถึงจะเสร็จกันเล่า???

     “พวกเจ้าว่าพวกพี่ชายกับพวกเพื่อนๆในหมู่บ้านเขาจะทำอะไรกันแน่น่ะ??”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “ก็นั่นน่ะสิเจ้าคะ ขืนมีหวังปล่อยให้พวกพี่ชายติดเล่นแบบนี้เมื่อไหร่ชิงช้าจะเสร็จเสียทีเล่าเจ้าคะ??”เหลนสาฝรองมี่เฟิง

     “จริงด้วยเจ้าค่ะ เสร็จช้าก็หมายถึงข้าและทุกๆคนก็อดเล่นชิงช้าแน่นอนเลย”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “โตแล้วนะพวกพี่ชายเนี่ย ยังห่วงแต่เล่นพวกเรากำลังเร่งงานกันอยู่นะเนี่ย”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบไปบอกพี่ชายก่อนเถอะไปกันน้องสาวสี่”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “ไปกันเจ้าค่ะพี่สาวสาม”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “พวกเจ้าไปเถอะ แล้วค่อยกลับมาช่วยตรงนี้กันใหม่นะ”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “ได้เจ้าค่ะ พี่สาวใหญ่”เหลนสาวสาม เหลนสาวสี่

     นางทั้งสองคนมากันเดินจูงมือตรงไปหาพวกพี่ชาย และเพื่อนๆในหมู่บ้านที่กำลังหมุนตัวช่วยทำเกลียวเถาวัลย์กันอยู่ พอไปถึงก็หยุดยืนพร้อมกับกอดอกขึ้นทั้งสองคน ท่านี้เหมือนท่านย่าเล็กมิผิดเพี้ยน!!

     “พวกพี่ๆ กับพวกเจ้าทำอะไรกันน่ะเจ้าคะ?? อย่าห่วงแต่เล่นสิเจ้าคะ เดี๋ยวพวกเราก็ได้เริ่มเล่นชิงช้าได้ช้าลงหรอก”เหลนสาวสี่ทู่จึ มาถึงก็ต่อว่าพวกพี่ชายกับพวกเพื่อนๆในหมู่บ้านทันทีเลย

     “พวกข้า กับพวกพี่เจ้าไม่ได้เล่นนะ”เด็กในหมู่บ้าน

     “จริงนะน้องสาว ดูสิไม่เห็นเหรอว่าพวกพี่กำลังทำเกลียวเถาวัลย์ให้หมุนเกลียวสวยๆแบบที่ท่านย่าเล็กสอนอย่างไรเล่า”เหลนชายสี่เหล่าสี่

     “ก็ที่ท่านย่าเล็กสอนข้าก็เข้าใจเจ้าค่ะ แต่แบบนี้พวกพี่กับคนอื่นๆจะเสร็จเมื่อไหร่พอหมุนเกลียวได้ไม่เท่าไหร่ก็ผลัดเปลี่ยนคน เปลี่ยนคนแบบนี้ ไม่เรียกว่ากำลังเล่นกันอยู่แล้วจะเรียกว่าอย่างไรกันเจ้าคะ??”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “จริงเจ้าค่ะพี่สาวสาม”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “............!!”เหลนชายกับเด็กๆในหมู่บ้าน

     “เฮ้อ…..จริงๆเลย”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “แล้วจะให้พวกพี่ทำอย่างไรถึงจะรวดเร็วกว่านี้เล่า??”เหลนชายสามจีจี

     “ทำอย่างไร??โธ่พี่ชายก็ทำแบบธรรมดาปรกติที่คนอื่นๆเขาทำกันสิเจ้าคะ ก็แค่แบบนี้น่ะ…..”เหลนสาวสาม 

     พวกนางทั้งสองคนหันไปทางกิ่งต้นไม้ตรงกันข้ามกัน และจับเถาวัลย์คนละอัน และยืนอยู่กับที่แค่มือหมุนไปหมุนมาเพียงเท่านั้นเอง และจบท้ายที่จะเอามารวมกันนางสองคนก็หมุนตัวข้ามกันไปกันมาเหมือนกับผูกเงื่อนให้เถาวัลย์ และส่งสายพลังธาตุเพื่อบิดเกลียวปมท้ายสุดให้แน่นหนา 

    และอีกวิธีหนึ่งก็คือจับเถาวัลย์เอาไว้และปล่อยพลังธาตุออกมา ช่วยเพิ่มแรงหมุนให้แน่นขึ้น และเหลนสาวสามที่มีพลังธาตุลมอยู่ด้วยก็ช่วยเสริมแรงลมให้หมุนได้เร็วขึ้นกระชับขึ้นเพื่อเสริมอีกทางหนึ่ง

     “...............!!!”พวกพี่ชาย และเพื่อนๆในหมู่บ้าน

    “เสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”เหลนสาวสาม เหลนสาวสี่

    “ก็แค่นี้เองเสร็จเร็วด้วย เห็นไหมเจ้าคะใช้เวลาไม่นานเลย พวกข้าไปก่อนล่ะเจ้าค่ะ ยังมีอย่างอื่นต้องทำอีก”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

    “อย่าห่วงแต่หมุนตัวเล่นกันไปมานะเจ้าคะพี่ชาย และทุกๆคน”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “...............!!!”พวกพี่ชาย และเพื่อนๆในหมู่บ้าน

     เมื่อพวกนางทั้งสองคนเดินจากไป พวกพี่ชายกับเพื่อนๆได้แต่มองกันอย่างเขินอายที่ต่างก็เข้าใจผิดว่าจะต้องหมุนตัวถึงจะทำให้เกลียวเหนียวแน่และสวยงามเหมือนท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวทำ ที่ไหนได้จะต้องใช้พลังธาตุลมคอยประคองช่วยด้วยเท่านั้นเอง!!

     “นี่พวกเจ้าโง่เขลากันเองใช่หรือไม่กัน??”เหลนชายคนโตหยางหยาง

    “..............!!!”พวกพี่ชาย และเพื่อนๆในหมู่บ้าน

    “ใช่..”พวกพี่ชาย และเพื่อนๆในหมู่บ้าน

     พวกผู้ใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียงกันกับพวกเด็กๆเมื่อตะกี้นี้ก็ได้ยินบทสนทนา และต่างพากันมองหน้ากันและหัวเราะออกมาดังๆอย่างอดกลั้นไม่ไหวแล้ว

     “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่

     “จริงๆแล้วต้องโทษผู้สอนทำคนแรกใช่หรือไม่กันเจ้าคะ”หลานสะใภ้ใหญ่

     “ข้าก็ว่าอย่างนั้นเช่นกันนะเจ้าคะ ถ้าผู้สอนแต่แรกอธิบายอะไรให้ชัดเจนกว่านี้น่ะเจ้าค่ะ”หลานสะใภ้รอง

     “ก็พูดอยู่นะเจ้าคะ ท่านอาเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวก็บอกพวกลูกชายของข้ากับพวกเจ้าว่า ให้ทำแบบข้าแบบนี้ก็ได้เกลียวหมุนสวยๆจากเถาวัลย์แล้ว”หลานสะใภ้สาม

    “ท่านอาเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว ช่างหาวิธีกลั่นแกล้งลูกชายของพวกเราจริงๆนะเจ้าคะ เพราะนางรู้ว่าถ้าพูดอะไรแบบไม่ชัดเจนพวกลูกชายของพวกเจ้าและของข้าก็จะตีความเป็นแบบนี้นี่แหละ”หลานสะใภ้สี่

    “พวกเจ้ามองดูทางนู้นสิ ยืนมองและขำอยู่นั่นแล้วแสบจริงๆเลยเฮ้อ…”หลานสะใภ้ใหญ่

     “ฮ่า…ฮ่า….”บรรดาหลานสะใภ้ ต่างก็อดไม่ได้จริงๆกับท่านอาเล็กเหนี่ยเหนี่ยวของพวกนาง 

     ส่วนบรรดาพวกลูกชายก็แสนซื่อสัตว์ ตรงเสียไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ไม่รู้ว่าเหมือนผู้ใดบ้างสิ??!!

     “นิสัยแบบนี้คล้ายคลึงกันจริงๆ ไม่บอก็คงจะรู้ว่าเป็นลูกเป็นหลายพวกท่านพี่จริงๆเจ้าค่ะ”หลานสะใภ้สี่อดไม่ได้ที่จะนินทาพ่อสามีและสามีของพวกนางเอง

    “จริง”หลานสะใภ้ทั้งสี่ 

    “ฮ่า….ฮ่า….”หลานสะใภ้ทั้งสี่

     พวกเหลนชายที่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าจะต้องทำอย่างไรจึงพากันทำงานได้รวดเร็วยิ่งขึ้นกว่าเดิมมาก พอส่วนงานง่ายๆได้เสร็จลงแล้ว ก็เหลืองานที่รองนั่งชิงช้าว่าจะทำขนาดไหนกันบ้าง จะเอาขนาดใหญ่ ขนาดกลาง ขนาดเล็ก 

    พอมองดูแล้วเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็เลือกทุกๆขนาดนั่นแหละ เพราะพวกเด็กๆภายในหมู่บ้าน กับเหลนๆ เองก็มีหลากหลายช่วยอายุที่ไม่เท่ากัน ขนาดร่างกายของแต่ละคนก็แตกต่างกันไปอีกด้วย สูง เตี้ย อ้วน ผอม 

     “อือ….ถ้าแบบแกว่งๆแบบนี้สำหรับเด็กน้อยตัวจิ๋วจะนั่งไม่ได้นะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่มองที่นั่งชิงช้าที่กำลังจะประกอบเข้าด้วยกันกับตัวแขวน

     “ใช่แล้ว…!!!ข้านึกออกแล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว พูดอย่างเสียงดังอยู่คนเดียวและรีบวิ่งออกไป และมองหาต้นไม้เหมาะๆสักต้นหนึ่งเพื่อลองทำชิงช้าอีกรูปแบบหนึ่งที่นางนึกถึงอยู่ในตอนนี้

     เหนี่ยวเหนี่ยว ก็เริ่มลงมือทำทันทีเลยแต่คราวนี้อาศัยพลังธาตุในตัวช่วยเยอะหน่อย เพราะนางเน้นใช้เถาวัลย์พันเกี่ยวเป็นหลัก แบบชิงช้าที่นางพึ่งนึกออกนี้มันก็เป็นแบบชิงช้ารังนกนั่นเอง

     “ว้าว…..”พวกเหลนสาวน้อย พอเห็นเป็นรูปร่างออกกลมๆ ดิ่งลงมาอย่างช้าๆ สายเถาวัลย์พันเกี่ยวลงมาเรื่อยๆ จากแคบด้านบนก็ค่อยๆขยายรูปร่างกว้างลงมา 

    พวกนางทั้งหมดต่างก็วิ่งกรูเข้ามารุมล้อมอยู่ไม่ไกลท่านย่าเหนี่ยวเหนี่ยวกันมากนัก 

    “เสร็จแล้ว นี่อย่างไรล่ะเขาเรียกว่าชิงช้าแบบรังนกล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ชิงช้า รังนก!!”พวกเหลนๆ ประสานเสียงออกมาอย่างตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

      “ใช่แล้ว ชิงช้ารังนกนี้จะดีมากๆสำหรับพวกเด็กเล็กๆตัวน้อยๆที่ยังเดินไม่ได้ก็สามารถนั่งได้สบายๆ ไม่ต้องหงายหลังแล้ว และไม่จำเป็นจะต้องมีผู้ใดคอยประคองหลังให้นั่งด้วย ปลอดภัยหายตัวจากการหงายหลังตึง”เหนี่ยวเหนี่ยว

    พวกเหลนๆ ต่างพากันมารุมล้อมจับและสัมผัสชิงช้ารังนกในรูปแบบใหม่ที่รับรองเลยว่าพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนกันแน่นอน     

************

    เหนี่ยวเหนี่ยว นำชิงช้ารังนกมาทำเพิ่มเติมให้พวกเด็กๆตัวเล็กๆได้มีโอกาสนั่งอีกด้วย เผื่อว่าบรรดาฮูหยินหรือพวกท่านย่า ท่านยายของพวกเด็กน้อยไม่มีสถานที่ใดพาเด็กๆรุ่นที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ไปเล่นที่ไหน ก็สามารถพามานั่งเล่นที่นี่ด้วยได้เลย