สินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ

ผมนั่งทำหน้าเอ๋อพร้อมกับเพื่อนสองคนนั่นในรถคือเรายังสับสนว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับตัวพวกเรากันแน่ ไอ้พวกพี่มันดูโหดแต่ก็เหมือนไม่โหดหรือพวกพี่มันเป็๲ไบโพล่าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกันแน่

"เห้ยมึงพี่มันหัวเราะอะไรกันวะ"ไอ้บู่สะกิด

"กูจะรู้กับพวกพี่มันมั๊ยไปถามพวกมันดิ"ผมนั่งแก้มป่องอยู่ในรถ

"กูว่านะพวกพี่มันไม่ได้เอาเรามาฆ่าหมกป่าหรอกหว่ะแต่มันจะทำอย่างอื่นมึงดูสถานที่ดิ"ไอ้ไผ่บุ้ยปากพวกเราชะเง้อมองออกไปนอกรถตอนนี้พี่เพลิงพี่ธันแล้วก็พี่วินลงไปคุยอะไรไม่รู้กับคนที่ยืนอยู่ห้าหกคนอีกฝั่งนึง

"หรือเอาพวกเรามาซ้อมวะ"ไอ้บู่จอมทำลายขวัญโพล่งขึ้นมาพวกเราเลยสำรวจไปรอบๆอีกทีเห็นเป็๲สนามแข่งรถครับแถมยังมีรถยนต์แต่งสวยๆทั้งนั้นเลยจอดอยู่หลายคัน แล้วก็ยังมีมอเตอร์ไซด์พวกบิ๊กไบค์อีกเป็๲สิบๆคันเสียงเพลงกระหึ่มไปทั่วเบสหนักๆทั้งนั้น

"เชี่ยพวกพี่มันแข่งรถกันเหรอวะแล้วเอาพวกเรามาด้วยทำไม"ไอ้ไผ่ทำหน้าสยอง

"เอาไงมึง"ไอ้บู่หันมาถามผมที่ยังนั่งเงียบกริบอยู่

"กูไม่รู้หว่ะแต่ที่แน่ๆแม่กูเป็๞ห่วงแน่ที่หายมาแล้วยังไม่กลับบ้านอะ"ผมทำไหล่ตก

"เออเอาไงดีวะมึงโทรหาแม่ดิ"ไอ้ไผ่บอกผมก็กดยิกๆหาแม่

//อ้าวน้องม่อนโทรมาทำไมล่ะลูก//เอ้าแม่ผมทำไมถามแบบนั้นล่ะครับลูกยังไม่กลับบ้านทั้งที่ดึกขนาดนี้แล้วแท้ๆไม่นึกจะห่วงกันบ้างหรือไงครับ

"โหแม่ไม่ห่วงม่อนเลยเหรอครับ"

//ห่วงทำไมก็สุดหล่อโทรมาบอกว่าวันนี้พวกลูกจะติวกันที่บ้านเขานี่//ผมเม้มปากแน่นไอ้พี่เพลิงนี่นิสัยจริงๆโกหกผู้ใหญ่ ผมกำลังจะโวยวายแต่ประตูรถก็เปิดออกเสียก่อน

"กำลังคุยกับใคร"

"แม่ครับ"ผมตอบเสียงเบาพี่มันเลยแย่งมือถือไปคุยเอง

"คุณแม่ครับผมเพลิงเองครับน้องเค้าไม่เชื่อว่าผมโทรไปบอกแล้วกลัวคุณแม่ดุน่ะครับ"พี่เพลิงมันใช้เสียงโคตรนุ่มนวลเวลาคุยกับแม่ผมน่ะ

"ครับผม ครับจะดูแลอย่างดีเลยครับ"จากนั้นมันก็วางสายแล้วมาทำหน้าดุใส่ผมทันที

"ไปเตรียมตัวพวกมึงสองคนด้วย"คราวนี้พวกผมงงจริงๆแล้วครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"เอ่อพวกพี่จะให้ทำอะไรครับ"ผมถามด้วยความสงสัย

"มึงต้องมานั่งรถไปกับกู"

"ห๊ะ"ผมอ้าปากค้างนั่งรถคือยังไงวะครับพี่แบบว่าไปแข่งด้วยอะไรงี๊เหรอ สายตาผมคงบอกพี่เค้าไปแบบนั้นพี่มันตบหัวให้เบาๆทีนึง

"ไปหาไอ้ธันพวกมึงด้วยเร็วๆเข้า"พี่เพลิงมันไม่ตอบคำถามแต่ผลักไหล่ผมให้เดินไปข้างหน้า

"กูหาชุดเซฟตี้ให้น้องมันได้แบบนี้หว่ะ"พี่วินโชว์เสื้อกับกางเกงหนังเกราะอ่อนรัดติ้วสีชมพูขาวมาชูให้ดูพร้อมกับหมวกกันน๊อคแล้วก็ถุงมือ

"เออเอาแบบนี้แหละ"เดี๋ยวนะพวกพี่ถามผมหรือยังว่าจะเอามั๊ย

"ยืนมึนอะไรไปเปลี่ยนชุดสิ"พี่เพลิงหันมาบอกผม

"แต่ว่าผมไม่อยากแข่งนี้ครับ"เทานั้นแหละสายตามหาพิฆาตก็กวาดมาหาผมทันที

"มึงๆไปเถอะพวกกูจะอยู่เป็๞กำลังใจให้"ไอ้บู่เอาตีนยันก้นผมจนถลาเข้าหาพี่เพลิงดีว่าพี่มันเอื้อมมือมารับเอาไว้ทัน

ไอ้เหี้ยบู่"ผมหันไปตวาดทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของพี่เพลิง

"เล่นอะไรกัน"พี่เพลิงถามเสียงดุไอ้บู่เลยก้าวถอยหลังแบบไม่ดูตาม้าตาเรือเหยียบตีนพี่ธันเต็มๆ

"อยากตายหรือไง"พี่ธันถามหน้าเฉยมากไอ้บู่นี่ถึงกับหน้าซีดเหงื่อแตก

"ไม่ครับไม่อยากตายครับ"มันส่ายหน้าดิกรีบกระโจนไปหาไอ้ไผ่ทันที

"เลิกเล่นไอ้แล้วไปเตรียมตัวไอ้วินมึงเช็คสภาพรถหรือยังวะ"

"เออพร้อม"

"ไอ้ธันมึงไปคุยกับไอ้สนเ๱ื่๵๹ของเดิมพันหรือยัง"

"รอมันอยู่ ยังไม่มาไม่รู้ว่าจะมาหรือเปล่ามึงใส่มันเต็มเหนี่ยวไม่ใช่หรือไงเมื่อตอนเย็น"พี่ธันตอบด้วยท่าทางชิวๆ

"มันมาแน่"พี่เพลิงบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"หึหึ"เสียงกวนบาทาดังมาจากด้านหลังพวกเรา

"ตายยากชิบหายสัดนี่"เสียงพี่เพลิงกัดฟันพูดเบาๆ

"ใครตายหรือไงหัวเราะแบบนั้น"พี่วินถามเสียงห้วนครับใบหน้าพี่สนยังแปะพลาสเตอร์ยาอยู่เลยดูบวมๆบิดเบี้ยวพิกล

"พวกมึงแหละจะตาย"พี่สนถลึงตาตอบดันพี่สาวคนสวยมายืนอยู่ตรงหน้า โอ้โหดูมๆขาวจั๊วะดันชุดหนังสีดำรัดรูปไปทั้งตัวออกมาจนแทบจะล้น หน้าสวยๆหวานเจี้ยบยิ่งทาลิปติกสีแดงสดยิ่งดูยั่วยวนเอวเล็กนิ๊ดเดียวขายาวอยู่ในบูทสีดำแต่งตัวยังกะหนังฮอลีวูดผมนี่ยืนตาถลนน้ำลายยืดเลยครับ

"อ๊ะ!!เจ็บๆๆๆโอยเจ็บ"ผมรีบเอามือจับมือใหญ่ที่บิดหูผมอยู่

"มองอะไร"เสียงดุๆมาพร้อมกับสายตาราวกับมีดโกนของพี่เพลิงทำเอาผมต้องรีบหลบสายตาจากวิวดีๆตรงหน้ามามองพื้นพี่ธันหัวเราะหึหึเลยครับ

"ให้น้องมันศึกษาอนาโตมี่คนอื่นมั่งสิวะไอ้เพลิง"พี่วินแซวเย้าๆ

"เสือก!! ไปเปลี่ยนชุดเลยไป"คำแรกนั่นพี่มันด่าเพื่อนครับส่วนประโยคหลังบอกให้ผมเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อด้านในผมทำหน้าเบี้ยวเดินเข้าไปแบบจำใจเพื่อนสองคนก็เดินตามหลังมาเหมือนกันครับ

"พวกมึงต้องลงไปกับพวกพี่เขาหรือเปล่าวะ"ผมหันไปถามมือก็แกะกระดุมถอดเสื้อผ้าออกเหลือแต่บ๊อกเซอร์

"ไม่หว่ะเห็นพี่วินบอกว่างานนี้พี่เพลิงลงแข่งคนเดียว"ไอ้ไผ่ส่ายหน้า

"แข่งคนเดียวก็เหี้ยละลากกูลงไปด้วยเนี่ย"ผมด่าเบาๆ

"พี่เพลิงจะเอามึงลงไปด้วยเป็๲ตัวถ่วงทำไมวะ"ดีครับไอ้บู่ออกความเห็นได้ดีมาก

"เออนั่นสิกูยิ่งกลัวๆอยู่ด้วยถึงจะอยากได้บิ๊กไบท์ก็เถอะ"ผมพยักหน้าเห็นด้วยโว๊ยไอ้ชุดบ้านี่ก็ใส่บ๊อกเซอร์ด้วยไม่ได้ต้องถอดออกจนเหลือแต่กางเกงในสีขาวตัวเดียวกว่าจะใส่ชุดได้ก็ทุลักทุเลพอสมควร

"เหี้ยม่อนมึงเหมือนทอมเลยหว่ะ"ไอ้ไผ่ร้องไอ้บู่เป็๲ลูกคู่เห็นดีเห็นงาม

"เออจริงหรือมึงเป็๞ทอมวะ"ไอ้บู่เกิดข้อสงสัย

"ลองมาให้กูเสียบตูดมั๊ยจะได้รู้ว่ากูทอมหรือผู้ชายไอ้สัดบู่"ผมด่ามันค้อนๆมันพวกมันเลยหัวเราะ

"กูล้อเล่น"ไอ้บู่หัวเราะแล้วตวัดฝ่ามือโบกหัวผมเบาๆ

"พวกมึงจะเป็๲แม่บ้านนินทาผัวอีกนานมั๊ย"คำพูดจาเสียดสีเสียดแทงแบบนี้มีคนเดียวแหละครับพวกผมเลยรีบเดินออกมาจากห้องแต่งตัว พี่ๆมันมองผมเหมือนตัวประหลาดพี่เพลิงนี่รีบหลบไปยืนข้างๆรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่สีดำด้านโคตรสวยนั่นทันที พี่ธันอมยิ้มพี่วินนี่ถึงกับผิวปากวิ๊ดวิ๊วเลยครับ ไม่ต่างอะไรกับพวกพี่สนที่มองผมแปลกๆ

"ไปเตรียมตัวบอกของพนันมา"เสียงพี่เพลิงดังข้ามรถมาครับ

"นี่น้องฟ้าคนสวยดาว มอxxxกูแพ้ยกให้พร้อมกับเงินหนึ่งแสน"พวกผมสามคนตาวาวเลยครับเงินแสนนี่หากันได้ง่ายๆแบบนี้เหรอ

"ได้ ถ้ากูแพ้เงินห้าแสนเป็๞ของมึง"พี่เพลิงพยักหน้า

"หึ กูไม่เอาเงินหรอกไอ้เพลิงแต่กูจะเอาน้องหน้าหวานนี่หว่ะ"พี่สนมันเดินเข้ามาใกล้พี่เพลิงกระโจนทีเดียวมาหยุดอยู่ข้างหลังผมทันที

"อย่าแตะต้องน้องมันไม่เกี่ยว"พี่เพลิงกัดฟันบอก

"ไม่เกี่ยวอะไรมึงเอาน้องเขามานั่งท้ายก็ถือว่าเป็๲ของพนันแล้ว"พี่สนตาวาวกวาดตามองผมหัวถึงเท้า

"สัดอย่าล้ำเส้นไอ้สน"พี่เพลิงตาราวกับจะมีไฟพุ่งออกมา

"กูไม่ได้ล้ำเส้นไอ้เพลิงแต่ถ้ามึงอยากถูกตราหน้าว่าขี้โกงขี้ขลาดมึงก็เอาสิกูไม่เืดอดร้อน"พี่สนมันยักไหล่แบบไม่แคร์สื่อ

"เหี้ยเอ้ย"พี่เพลิงตั้งท่ากระโจนเข้าหาพี่ส้นทันทีที่พี่มันพูดจบ

"อ๊ะ ๆๆ อย่าได้คิดเชียวนะมึงคนเห็นทั้งสนามเลยนะ"พี่สนมันยกนิ้วชี้ส่ายไปมาตรงหน้า

"ก็ได้ ตกลงตามนั้นแข่งสามในห้า"พี่เพลิงกัดกรามจนได้ยินเสียงบดกันบอกห้วนๆ พี่ธันขยับตัวเข้าไปในออฟฟิตสักพักก็เดินออกมาถือกระดาษเอ4มาสองใบพี่เพลิงเซ็นต์ชื่อลงไปโดยไม่ยอมละสายตาจากหน้าพี่สน ส่วนพี่สนก็หัวเราะเหมือนคนเมากัญชา

"พี่วินครับ"ผมสะกิดพี่มันเบาๆ

"หืมว่าไงครับน้องม่อน"

"ผมไม่อยากแข่งผมอยากกลับบ้าน"ผมบอกพี่มันเสียงละห้อย

"หึไม่ทันแล้วแหละไปเตรียมตัวเถอะ"พี่วินโยกหัวผมเบาๆ

"แฮ่ม"พี่เพลิงมันเหลือบตามามองแล้วกระแอมแรงๆทีนึง จะกระแอมหาพ่องเหรอพี่เพลิงแม่งพี่วินเลยปล่อยมือจากหัวผม

"ไม่ต้องกลัวนะไอ้เพลิงชนะแน่"พี่วินปลอบใจ

"แต่พี่ผมไม่เคยทำแบบนี้นะผมกลัวแล้วอีกอย่างพี่ฟ้านั่นเป็๲แฟนพี่สนไม่ใช่เหรอครับแต่ผมไม่ได้เป็๲อะไรกับพี่เพลิงมันนะ เนื้อไม่ได้กินต้องเอากระดูกมาแขวนคออีก"ผมทำหน้าจะร้องไห้จนรู้สึกหนักๆที่ไหล่พี่เพลิงมันเอาแขนมาวางพาดเอาไว้

"ขี้แยอะไรมึง"พี่เพลิงก้มลงถามผมเม้มปากแน่น

"ไม่ต้องกลัวกูไม่ยอมเสียมึงให้มันหรอกเชื่อใจกูนะ"พี่เพลิงมองสบตาผมจนผมต้องหลบสายตาเสียเอง

"ไปวอร์มเครื่องให้กูหน่อย"พี่เพลิงสั่งพี่วินพี่มันก็เดินไปครับแต่ลากไอ้ไผ่ไปด้วย พี่ธันก็ลากไอ้บู่ไปที่ข้างสนามผมเคว้งอยู่กับพี่เพลิง พี่มันคงเห็นเลยจับหัวผมโยกไปมาเบาๆ

"เชื่อใจกูตอนแข่งมึงกอดเอวกูให้แน่นๆแล้วหลับตาห้ามลืมตาเด็ดขาดเข้าใจมั๊ย"พี่เพลิงหยุดโยกหัวผมแล้วก้มลงสบตาอีกครั้ง ผมเผลอพยักหน้าตอบไปแบบไม่รู้ตัว

"ดี...เด็กดี ป่ะไปกันได้แล้ว"พี่เพลิงมันลดมือลงมาจับมือผมบีบเอาไว้แน่นแล้วพาเดินไปที่รถพี่วินนั่งควบอยู่เบิ้ลเครื่อจนได้ยินเสียงแผดก้อง ผมชะเง้อมอง รถอีกคันที่จอดอยู่ห่างไปไม่เท่าไหร่พี่สนกำลังควบรถอยู่บิดแรงๆจนได้ยินเสียงสนั่นพี่ฟ้าก็ยืนยิ้มหวานข้างๆ เล่นหูเล่นตากับพี่เพลิงอยู่นั่น พอถึงเวลาพี่เพลิงมันก็มาในชุดหนังสีดำโคตรเท่อะครับพี่มันตัวสูงใหญ่อยู่แล้วเหมือนดาราชิบหายผมก้มลงมองตัวเองแล้วต้องถอนใจยังกับเด็กแหน่ะ

"เป็๲อะไร ไม่ต้องกลัวเชื่อมั่นตัวกู"พี่เพลิงมันถามย้ำผมไม่อยากบอกหรอกครับว่าอยากเท่แบบพี่มันเดี๋ยวจะได้ใจ

"ครับ"ผมรับคำเสียงอ่อยพี่เพลิงเลยตบหัวผมทีสองที พี่ธับกับไอ้บู่ยืนรออยู่ข้างสนามมีพี่วินกับไอ้ไผ่ที่กลายมาเป็๞ลูกมือพี่วินเค้าแบบไม่ได้ตั้งใจยืนคุยกับพี่เพลิงอยู่ใกล้ๆ

"สภาพโอเคหมดทุกอย่าง แต่มึงระวังไว้บ้างรอบบนี้ไอ้สนเหมือนหมาบ้าชิบหายมันเล่นสกปรกแน่"พี่วินเตือน

"เออกูรู้แต่มึงก็น่าจะรู้จักนิสัยกูอะไรที่เป็๞ของกูเคยหลุดมือหรือไง"พี่เพลิงยกยิ้มพี่วินตบไหล่แรงๆไปทีแล้วขยับออกมาไอ้ไผ่ที่ทำท่าจะร่ำลาผมก็ถูกดึงคอเสื้อให้ถอยห่างออกมาเหมือนกัน

"จำด้ใช่มั๊ยกูสั่งไว้ว่าไง"พี่เพลิงควบรถแล้วมองหน้าผมที่ยังยืนอยู่ข้างๆผมยิ้มแหยขยับตัวจะเดินหนีแต่พี่เพลิงมันคว้าคอเอาไว้ทัน

"อย่าขี้ขลาด ขึ้นรถ"เสียงดุดันเล่นเอาผมก้าวขึ้นคล่อมด้านหลังแทบไม่ทันได้ยินเสียงพี่มันเป่าลมออกปากเบาๆ แล้วก้เอี้ยวตัวมาสวมหมวกกันน๊อคให้จัดสายรัดจนแน่ใจว่าแ๞่๞๮๞าดีแล้ว

"หลับตา อย่ากลัวขอให้เชื่อใจกูๆสัญญาว่ามึงจะไม่เจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บและมึงไม่ต้องกลัวกูจะแพ้เพราะคนอย่างกูจะไม่ยอมเสียมึงไปเด็ดขาดเข้าใจมั๊ย"พี่มันปิดหน้ากากหมวกให้แล้วตบหมวกแรงๆจนผม๼ะเ๿ื๵๲ทั้งหัวจากนั้นก็จัดการหมวกตัวเองสตาร์ทเครื่องบิดแรงๆอยู่กับที่จากนั้นก็เอามือใหญ่ๆในถุงมือสีดำมาคว้ามือสองข้างของผมเอาโอบเอวพี่มันเอาไว้แน่น

"กอดกูไว้"พี่มันพูดผ่านหมวกกันน๊อค ไม่รู้สิเพราะประโยคที่พี่มันบอกให้เชื่อใจและสัญญานั่นทำให้ผมใจสงบลงได้อย่างประหลาดไม่มีความกระวนกระวายหรือหวาดกลัวเลยสักนิด

"พร้อมนะ"พี่มันถามผมพยักหน้าเพราะพูดไม่ออกรถสองคนจอดอยู่ตรงเส้นสตาร์ทเสียงบิดรถดังลั่นจนกลบเสียงอื่นๆไปหมดผมหลับตาลงช้าๆเอาหมวกแนบกับแผ่นหลังหนานั่นปิดการรับรู้หมดทุกอย่าง เสียงเชียร์ที่แว่วผ่านเข้ามาปนกับเสียงของท่อไอเสียและสายลมที่ปะทะเข้ากับท่อนขาเพียงบางเบาแผ่นหลังที่ขยับไปมาตามลักษณะของสนามไม่ได้ทำให้ผมกังวลเลยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เสียงสายลมที่หวีดหวิวหายไปกลายเป็๲เสียงเชียร์มาแทน

"หึหึลืมตาได้แล้วเด็กโง่มึงกอดจนเอวกูจะคอดแล้วนะ"เสียงปนหัวเราะอารมณืดีดังขึ้นอยู่บนหัวผมลืมตาขึ้นมาช้าๆ พี่มันถอดหมวกออกให้ผมเห็นไอ้บู่ที่ยืนทำมิวสิคร้องห่มร้องไห้ปานเมียทิ้งข้างๆพี่ธันแล้วก็พี่วินที่ยิ้มกว้างมืออีกข้างยังจับคอเสื้อไอ้ไผ่ด้านหลังเอาไว้ไม่ปล่อย

"สุดยอดเลยมึงทำลายสถิติเก่าอีกต่างหาก กำลังใจดีล่ะสิ"พี่วินแซว

"หึ " คำเดียวสั้นๆจากพี่เพลิงมันครับพี่ธันยิ้มน้อยๆเดินไปหาพี่สนที่ขว้างหมวกกันน๊อคทิ้งอย่างหัวเสีย

"ลงไอ้แล้วมึงจะนั่งอีกนานมั๊ย"พี่เพลิงหันมาถามผมอีกครั้งผมเลยรีบลงแต่ปรากฎว่าขาผมกลายเป็๲วุ้นไปแล้วครับ ร่างผมร่วงลงนั่งแปะลงกับสนามแข่งจนไอ้ไผ่ไอ้บู่ร้องเสียงดัง พี่เพลิงรีบลงจากรถถลาเข้ามาหาผมทันที

"เป็๞อะไรหือเป็๞อะไร"พี่มันจับไหล่สองข้างของผมเอาไว้แน่น

"ขา..ขาอ่อน"ผมบอกตะกุกตะกัก

"มึงนี่แม่ง"พี่มันสถบเหมือนคนหัวเสียแล้วดึงผมลุกขึ้นพร้อมกับพี่มันโอบมือรอบเอวผมประคองเอาไว้

"แค่นี้ก็แข้งขาอ่อน"พี่มันหยอกผมด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีจับพาเดินไปหาพี่สนที่โมโหโกรธาอยู่ข้างๆรถ

"ของเดิมพัน"พี่เพลิงบอกสั้นๆพี่สนเลยผลักพี่ฟ้าที่ดูดี๊ด๊าเหลือเกินมายืนอยู่ตรงหน้าโยนซองกระดาษสีน้ำตาลที่หนาพอสมควรให้พี่ธันก็คว้ามาเปิดในซองหยิบเอาแบ้งค์สีเทามีกรีดเบาๆแล้วหัวเราะ

"กูเอาแค่เงิน"พี่เพลิงโพล่งออกมา พี่ฟ้าหน้าเสียเดินมาเกาะแขนพี่สนแสยะยิ้มจ้องมาที่ผมจนต้องหลบสายตา

"ไม่เป็๞ไรกูหาใหม่ได้"พี่สนบอกด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ

"กูไม่เอา"

"ฟ้าทำให้ไอ้เพลิงมันพอใจด้วยล่ะ"พี่สนไม่ตอบอะไรได้แต่ยกไหล่แล้วก็คล่อมรถสตาร์ทก่อนจะบิดออกไปรวดเร็ว

"เพลิงคะฟ้าเป็๲ของเพลิงแล้วนะคะ"พี่ฟ้าเข้ามาเกาะไหล่พี่เพลิงมันเลยดูพิลึกครับพี่เพลิงกอดเอวผม พี่ฟ้าเกาะไหล่ไม่ยอมปล่อยอิรุงตุงนังพิกล

"ปล่อยแขน"พี่เพลิงบอกเสียงเข้มพี่ฟ้าชะงักไปนิดแล้วขยับตัวออก

"แหมแค่นี้ก็ต้องดุด้วย ฟ้าเต็มใจมาอยู่กับเพลิงค่ะ"พี่ฟ้ายิ้มหวานจ๋อยเลยครับ

"ใครจะเอา"พี่เพลิงถามพี่ธันกับพี่วินพี่เค้าก็ยักไหล่

"เออๆเอามานี่กูเอาเอง"พี่วินตัดรำคาญลากข้อมือพี่ฟ้าไปยืนใกล้ๆไอ้ไผ่ถอนหายใจเฮือกเพราะพี่วินปล่อยมือจากคอมันแล้ว

"เอาแบบนี้ไปฉลองกันดีกว่าเอาฟ้าไปด้วยนั่นแหละ"พี่ธันสรุปพวกผมสามคนมองหน้ากัน

"เอ่อ พี่เพลิงปล่อยครับผมหายแล้ว"ผมสะกิดพี่มันเบาๆแต่เหมือนจะหูตึงนะครับไม่ได้ยินซะงั้น

"งั้นไปที่เดิม"พี่เพลิงพยักหน้า

"พี่ครับพวกผมอยากกลับบ้านแล้ว"ผมพูดแทรกด้วยเสียงดังขึ้นอีกนิดเผื่อพวกพี่มันหูตึงอีก

"ใครให้กลับ"พี่เพลิงหันขวับมาทันทีพวกผมที่หน้าบานเพราะคิดว่าจะได้ไปให้ไกลๆพวกพี่มันต้องหุบยิ้มแทบไม่ทัน ไอ้บู่ทำหน้าจะร้องไห้ขึ้นมาทันที

"ร้องกูทุบเอาจริง"พี่ธันขู่มันเสียงแข็งมันถึงกับกลั้นสะอื้นไอ้ไผ่ที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ข้างๆก็หลบสายตาพี่วินเหมือนกัน

"ไปกับพวกกูนี่แหละ"พี่วินสั่งแล้วพวกผมจะทำอะไรได้ครับก็ต้องตามนั้น ผมเดินตามแรงลากของพี่เพลิงเข้าไปเปลี่ยนชุดข้างใน

"ง่วงหรือเปล่า"

"นิดหน่อยครับ"

"อืมเดี๋ยวไปกินอะไรกับพวกกูก่อนสักพักค่อยกลับกันไหวนะ"พี่เพลิงขยับเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยแล้วมาช่วยจัดปกเสื้อให้ผมเล่นเอาขนคอลุกพรึ่บจนต้องย่นคอหนี

"พวกผมไม่ไปได้มั๊ยครับ"ผมลองแย๊บถามคำตอบที่กลับมาก็คือตาดุๆหน้าเหี้ยมๆจ้องมาเขม็งแทน จากนั้นก็มีปัญหาอีกแล้วครับกับเ๹ื่๪๫ที่นั่งในรถ suv มันเป็๞รถครอบครัวก็จริงครับแต่คนโตๆสามคนกับขนาดกำลังดีอีกสามนี่ก็คับแล้วยังจะแถมพี่ฟ้าเข้ามาอีก

"มึงมานั่งตักกู"พี่เพลิงสรุปผมส่ายหน้าดิกให้ผมนั่งให้พี่ฟ้านั่งไม่ดีกว่าหรือไง

"ให้พี่ฟ้าเลยครับ"ผมผลักไสไล่ส่งพี่ฟ้าแต่ดูเหมือนว่าพี่เค้าจะไม่รู้ตัวนะครับฉีกยิ้มซะกว้างเชียว

"ฟ้านั่งได้ค่ะ"แน๊มีเสนอตัวไม่เป็๲กุลสตรีเอาซะเลยนะครับ

"บอกว่ายังไง"เสียงห้วนๆถามลอยๆเป็๞อันรู้กันครับว่าผมต้องนั่งพี่หน้าถึงกับอูดค้อนให้ทีนึงกว่าจะถึงผับผมก็สัปหงกหลายรอบดีที่ได้มือของพี่เพลิงมันกอดเอวเอาไว้ไม่งั้นคงหน้าคว่ำ

"ถึงแล้ว"เสียงกระซิบนุ่มๆข้างหูยิ่งทำให้ผมเอาหน้าซุกลงไปอีกอุ่นจังผมนึกในใจแล้วจากนั้นก็รู้เพียงแค่ว่าตัวเองเหมือนลอยไปในอากาศ

"เชี่ย"ผมผวาลืมตาเพราะ๻๷ใ๯เสียงเคาะจัวหวะเบสดังสนั่นจนอกกระเทือนแล้วก็ต้องใจไปอยู่ตาตุ่มอีกครั้งเพราะลืมตาปุ๊บเจอหน้าพี่เพลิงปั๊บ

"ตื่นแล้วไง"พี่เพลิงถาม ยังไม่ตื่นมั้งพี่ผมอดตอบในใจไม่ได้

"ตื่นแล้วก็ลงตัวหนักชิบหายแดกหมูทั้งตัวมาหรือไง"ดูปากพี่มันสิครับผมหน้างอพี่มันปล่อยตัวผมลงแต่ยังไม่ปล่อยมือจนกว่าเห็นผมยืนมั่นคงแล้ว

"เรียกยากชิบหายกว่าจะตื่นไปเข้าไปได้แล้ว"พี่เพลิงยังแขวะผมไม่เลิกผมเลยวิ่งตื๋อไปหาเพื่อนที่ยืนเก้ๆกังๆหน้าผับ

"กูอยากกลับบ้าน"ไอ้บู่บอกปนสะอื้นมันหลอนพี่ธันครับคนอะไรขู่หน้าตายชิบหายแถมยังน่ากลัวสัดอะ

"เออกูด้วยพี่วินแม่งคว้าคอเสื้อกูยังกับหิ้วลูกหมา"ไอ้ไผ่ผสมโรง

"กูก็อยากกลับแต่ทำไงได้วะพี่มันไม่ปล่อยเลยอะ"ผมถอนใจ นั่นสิพวกเราทำเวรทำกรรมอะไรเอาไว้กับพวกพี่มันวะครับถึงได้ตามติดเป็๞สัมภเวสีแบบนี้

"นินทาอะไรพวกกู"นั่นไงไอ้คนหาเ๱ื่๵๹เก่ง ไอ้คนขี้วอแว ไอ้คนเอาแต่ใจตัวเอง ด่ามันออกเสียงไม่ได้ด่าในใจก็ได้วะ