ตอนที่ 2 เกิดใหม่
ศีรษะของเธอปวดจนคล้ายจะะเิออกมาได้ ร่างกายเองก็รู้สึกคล้ายถูกรถบดทับก็ไม่ปาน กระทั่งเรี่ยวแรงจะลองขยับก็ยังไม่มี
อันเข่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น ถนนอันเงียบสงัดและอาคารบ้านเรือนซึ่งให้กลิ่นอายโบราณ...ทุกสิ่งทุกอย่างแสดงให้เห็นถึงความห่างไกลจากชีวิตในโลกยุคปัจจุบันของเธอ อันเข่อลองอ้าริมฝีปากที่แห้งแตกแต่กลับทำให้ใบหน้าทั้งดวงของเธอกระตุกเจ็บขึ้นมาแทน
หรือว่าเธอยังไม่ตาย
ไม่ ไม่สิ เธอจำได้ว่าตัวเองตกหน้าผาระหว่างปฏิบัติภารกิจ หน้าผาสูงขนาดนั้นเธอไม่มีทางรอดมาได้แน่
“คุณ คุณหนูเ้าคะ” มีเสียงเรียกเบาๆ ดังขึ้น พาให้อันเข่อต้องหันหน้าไปมองผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเธอในตอนนี้ ร่างของเด็กสาวดำเมื่อมคล้ายถูกไฟเผามาก็ไม่ปาน
เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยเห็นนางมองมาทางตัวเอง นางก็เริ่มถามขึ้นมาเสียงเบาด้วยความตื่นเต้นและอยากทดลองเล็กน้อย “คุณหนูยังจำได้หรือไม่เ้าคะว่าเกิดอะไรขึ้น”
อันเข่อส่ายหน้า ไม่ใช่ว่าเธอจำไม่ได้ แต่เดิมทีแล้วเธอไม่รู้อะไรเลยต่างหาก กระทั่งว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้เลย!
เด็กหญิงตัวน้อยคล้ายผ่อนคลายความเครียดลง นางลุกขึ้นพยุงตัวอันเข่อขึ้นมา ก่อนจะหันกลับไปมองประตูใหญ่แกะสลักเคลือบน้ำมันที่ยังคงปิดสนิทอยู่เหมือนเดิมบานนั้น คล้ายตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว จึงพยุงแขนอันเข่อพลางเดินมุ่งหน้าไปยังทิศของจวนเหนียน
ภายในใจของอันเข่อมีความสงสัยมากมาย ทว่าตอนนี้เธออ่อนแรงมากจริงๆ ดังนั้นจึงตัดสินใจเลือกถามคำถามง่ายๆ ก่อน ในส่วนของเื่ที่ซับซ้อนกว่านั้นก็ค่อยๆ สอบถามเอา อย่างไรเสียตอนนี้เธอคงทะลุมิติมาแล้ว สิ่งที่เธอมีในภายภาคหน้าก็คือเวลา
“เ้าชื่ออะไร” เมื่อมองเด็กหญิงตัวน้อยที่เอาแต่พยุงตัวเองอย่างเงียบๆ อยู่ด้านข้างมาตลอด อันเข่อคิดว่าเด็กสาวคนนี้น่าจะเป็สาวใช้ของนางสินะ
“ข้าชื่อเชียนเชียน เป็สาวใช้ประจำตัวของคุณหนูเ้าค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นฉันชื่ออะไร”
เชียนเชียนผงะไป ทว่าก็ยังคงตอบอย่างซื่อตรงยิ่ง “คุณหนูมีนามว่าเหนียนอิ๋งสี่ เป็บุตรสาวคนรองของรองผู้บัญชาการเหนียนเ้าค่ะ”
“ที่นี่คือที่ไหนหรือ”
“แคว้นเซวียนเ้าค่ะ”
บนถนนอันมืดสนิทเงียบวังเวงนี้ หนึ่งนายหนึ่งบ่าวเดินไปเบื้องหน้าอย่างช้าๆ พลางถามคำตอบคำ อาจเพราะร่างเดิมของร่างนี้ยังคงหลงเหลือความทรงจำที่เกี่ยวข้องอยู่บ้าง ดังนั้นหลังจากที่อันเข่อสอบถามเชียนเชียนไม่กี่คำถาม เธอก็ค่อยๆ จดจำเื่ราวทีละเล็กทีละน้อยที่เกี่ยวข้องกับเ้าของร่างเดิมนี้ได้
เ้าของร่างเดิมนี้มีนามว่าเหนียนอิ๋งสี่ จริงๆ แล้วเป็ธิดาคนรองของขุนนางแห่งราชสำนัก รองผู้บัญชาการเหนียนเกิงหรง เพียงแต่ว่าหลังจากที่มารดาแท้ๆ คลอดนางออกมาแล้วร่างกายอ่อนแอเสมอมา ไม่ทันถึงปีก็จากไป ทิ้งเหนียนอิ๋งสี่กับพี่ชายแท้ๆ ของนางคนหนึ่งเหนียนหย่งจือเอาไว้ สามปีให้หลังเหนียนเกิงหรงแต่งงานใหม่ ผู้ที่เขาแต่งด้วยนั้นคืออันจือเหมยน้องสาวของขุนนางขั้นสี่ในราชสำนัก อันจือเหมยผู้นี้หลังจากแต่งเข้ามาแล้วก็ให้กำเนิดธิดาอีกหนึ่งคนนามว่าเหนียนอิ๋งชุน เหนียนเกิงหรงมีลูกตอนชราแล้ว แม้จะเป็บุตรสาวแต่เขาก็ดีใจยิ่ง ผนวกกับเ้าของร่างเดิมไม่ชอบพูดจานัก อีกทั้งยังเป็คนเก็บตัวเงียบขรึม ดังนั้นแล้วเหนียนเกิงหรงจึงยิ่งรักเอ็นดูสองแม่ลูกอันจือเหมยเข้าไปใหญ่ ส่วนพี่ชายของเหนียนอิ๋งสี่ เหนียนหย่งจือนั้นก็เป็คนไม่มีจุดยืน เห็นมีคนหนุนสองแม่ลูกอันจือเหมยในจวนแล้ว เขาก็คล้อยตามสองแม่ลูกพากันไม่สนใจถามไถ่เหนียนอิ๋งสี่ไปด้วย
หลังออกจากความคิดมาสู่โลกความเป็จริงแล้ว อันเข่อ ไม่สิ ควรจะเรียกว่าเหนียนอิ๋งสี่ในตอนนี้ ก็ยกมุมปากขึ้นเป็รอยยิ้มเ็า เด็กผู้นี้ก็แค่เงียบไปสักหน่อย ไร้เดียงสาเล็กน้อยเท่านั้น แต่กลับถูกผู้อื่นปฏิบัติราวคนโง่ก็ไม่ปาน น่าตลกนัก น่าตลกเสียจริงๆ
เธอยื่นมือลูบหน้าอกของตนเอง เหนียนอิ๋งสี่แอบพูดกับตัวเองในใจว่า ‘ในเมื่อฉันได้ร่างของเธอแล้ว ย่อมต้องช่วยเธอดัดนิสัยคนที่เคยรังแกเ่าั้เสีย ถึงเวลานั้นจะให้พวกมันคืนสิ่งที่ติดค้างกับเธอเอาไว้ แล้วฉันก็จะไปไขว่คว้าหาอิสระของตัวเอง!’
ไม่ผิด เหนียนอิ๋งสี่ในยามนี้เป็ยอดนักฆ่าที่แตกฉานเื่ตัวยาและสังหารคนมาทั้งชีวิต แม้ว่าในยามที่ตกหน้าผานั้นเธอจะอายุเพียงยี่สิบเจ็ดปี ทว่าเธอก็ล้มกลิ้งปีนป่ายอยู่ในกองเืและการฆ่าฟันมากว่ายี่สิบปีเห็นจะได้ ในเมื่อ์เลือกให้เธอมาเกิดใหม่ เช่นนั้นเธอก็จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเอง แล้วสร้าง์ที่เป็ของตัวเองขึ้นมาเสียเลย!
131
